Rymantadyna

Wczesne leczenie grypy typu A u dorosłych i dzieci; u dorosłych także zapobieganie chorobom wywoływanym przez wirusy grypy typu A w okresie epidemii grypy.

Doustnie, po posiłkach, popijając dużą ilością wody. Leczenie grypy: rozpoczęcie możliwie najwcześniej, najlepiej w ciągu 24–48 godzin od pojawienia się pierwszych objawów, kontynuacja do 5 dni lub przez 24–48 godzin po ustąpieniu objawów. Dorośli i dzieci powyżej 14 lat: 100 mg dwa razy na dobę; dzieci 11–14 lat: 50 mg trzy razy na dobę; 7–10 lat: 50 mg dwa razy na dobę. U dzieci w wieku od roku do 6 lat tylko po dokładnym rozważeniu stosunku ryzyka do korzyści. Zapobieganie grypie u dorosłych: 50 mg raz na dobę. Czas podawania ustalany indywidualnie; dla maksymalnej skuteczności przyjmowanie codziennie w okresie aktywności grypy. Nie ustalono skuteczności ani bezpieczeństwa terapii dłuższej niż 6 tygodni. Szczepienie donosowe żywą atenuowaną szczepionką przeciw grypie: przerwanie podawania na 48 godzin przed zaszczepieniem; wznowienie po 14 dniach od szczepienia. Ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny ≤10 ml/min) lub ciężkie zaburzenia czynności wątroby: 100 mg na dobę. Podeszły wiek (powyżej 65 lat): 100 mg na dobę.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na inne adamantany, w tym amantadynę - ostre choroby wątroby - ostre i przewlekłe choroby nerek - nadczynność tarczycy - ciąża i karmienie piersią - dzieci w 1. roku życia Ostrożnie: - zaburzenia czynności przewodu pokarmowego - niewydolność nerek - ciężkie choroby serca oraz zaburzenia rytmu serca - podeszły wiek - padaczka w wywiadzie lub równoczesne stosowanie leków przeciwpadaczkowych ze względu na ryzyko napadów padaczki

Paracetamol zmniejsza skuteczność rymantadyny. Kwas acetylosalicylowy również zmniejsza skuteczność rymantadyny. Donosowe szczepionki przeciw grypie zawierające żywe atenuowane wirusy: podczas jednoczesnego stosowania trójwalentnych szczepionek donosowych, w których zwykle występują dwa szczepy żywych atenuowanych wirusów typu A i jeden typu B, należy liczyć się z osłabieniem immunogenności szczepionki w zakresie wirusów typu A. Z tego powodu takiej szczepionki nie należy stosować jednocześnie z rymantadyną; podawanie rymantadyny przerwać na 48 godzin przed planowanym szczepieniem, a po zaszczepieniu szczepionką donosową odczekać 14 dni przed jej ponownym zastosowaniem. Spożywanie alkoholu może prowadzić do nieprzewidzianych objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego, dlatego zaleca się jego unikanie.

Ogólnie częstość i nasilenie działań niepożądanych rymantadyny są niewielkie. Najczęściej zgłaszane obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe: nudności, wymioty, ból brzucha, suchość w jamie ustnej i jadłowstręt; objawy ze strony OUN: ból głowy, bezsenność, nerwowość, zawroty głowy; oraz osłabienie (astenię). Rzadziej występują: ataksja, pobudzenie, trudności z koncentracją, biegunka, dyspepsja, depresja, duszność, wysypka skórna, senność i szumy uszne. Opisywano drgawki, w tym napady typu grand mal. W badaniu długotrwałego stosowania u osób w podeszłym wieku, przewlekle chorych, znamiennie częściej niż w grupie placebo występowały lęk i (lub) nudności, a także większa liczba dni z lękiem, nudnościami, splątaniem, depresją lub wymiotami; objawy te trwały zwykle krócej niż 9 dni i rzadko były ciężkie – z wyjątkiem przypadków bezsenności i lęku prowadzących do przerwania udziału oraz uogólnionego napadu drgawkowego.

Przeciwwskazana w ciąży i podczas karmienia piersią; brak odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań klinicznych dotyczących stosowania w ciąży i w okresie karmienia piersią, dlatego podawanie w tych okresach jest przeciwwskazane. W badaniach na zwierzętach doświadczalnych rymantadyna przenika przez łożysko. Przenika do mleka. Po 2–3 godzinach od pojedynczej dawki stężenie w mleku przekracza stężenie w osoczu.

Zalecana ostrożność w razie wystąpienia w trakcie leczenia objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takich jak zawroty głowy czy bóle głowy.

Wchłania się dobrze z przewodu pokarmowego, choć powoli; wykazuje dużą biodostępność. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane po ok. 6 godzinach. Po pojedynczej dawce 100 mg u zdrowych dorosłych (20–44 lat) maksymalne stężenie w osoczu wynoszące 74 ng/ml (zakres 45–138 ng/ml) występowało po 5–7 godzinach. Charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji i długim okresem półtrwania w fazie eliminacji. Około 40% wiąże się z białkami, głównie z albuminami. Metabolizm: intensywnie metabolizowana w wątrobie, a mniej niż 25% przyjętej dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. W osoczu stwierdzono trzy metabolity hydroksylowane; metabolity te oraz dodatkowe metabolity sprzężone stanowią 74 ± 10% pojedynczej dawki 200 mg, wydalanej z moczem przez 72 godziny. Eliminacja: okres półtrwania u zdrowych dorosłych 13–65 h (średnio 25,4 h), a u osób po 70. roku życia 20–65 h (średnio 32 h). Po dawkowaniu 100 mg 2 razy na dobę przez 10 dni AUC było o ok. 30% większe niż po dawce pojedynczej, a stężenia stacjonarne mieściły się w zakresie 118–468 ng/ml. Osoby w podeszłym wieku: stężenia stacjonarne u pacjentów w wieku 68–102 lat były 2–4-krotnie większe niż u osób młodych i w średnim wieku. U pacjentów w wieku 71–79 lat wartości AUC, stężenia maksymalne i okres półtrwania w stanie stacjonarnym były o 20–30% większe niż w grupach 50–60 i 61–70 lat. Dzieci: farmakokinetyka podobna do obserwowanej u dorosłych. Po pojedynczej dawce 6,6 mg/kg mc. u dzieci (4–8 lat) stężenia w osoczu wynosiły 446–988 ng/ml po 5–6 h oraz 170–424 ng/ml po 24 h, przy średnim okresie półtrwania 24,8 h. Zaburzenia czynności wątroby: w przewlekłej marskości farmakokinetyka po pojedynczej dawce doustnej 200 mg nie zmienia się znacząco względem osób zdrowych, więc zwiększanie dawki nie jest konieczne. W ciężkich zaburzeniach czynności wątroby AUC jest około trzykrotnie większe, okres półtrwania około dwukrotnie dłuższy, a teoretyczny klirens o ok. 50% mniejszy. W ciężkiej niewydolności nerek lub wątroby okres półtrwania w fazie eliminacji jest około dwukrotnie dłuższy, co wymaga zmniejszenia dawki.