Trimetoprim-sulfametoksazolTrimetoprim:sulfametoksazol w stosunku 1:19. Wartości graniczne wyrażono jako stężenie trimetoprimu.Dawka standardowa: Dawka wysoka: Niepowikłane ZUM: Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych:
KolistynaWartości MIC dla kolistyny powinny być oznaczane metodą mikrorozcieńczeń w bulionie. Kontrola jakości powinna być wykonywana z 2 szczepami wzorcowymi: wrażliwym na kolistynę (E. coli ATCC 25922 lub P. aeruginosa ATCC 27853) i opornym na kolistynę E. coli NCTC 13846 (mcr-1 dodatni).Dawka standardowa: Dawka wysoka: (dla polimyksyny B):
DaptomycynaDawka standardowa — cSSTI – powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich bez współistniejącej bakteriemii wywołanej przez S. aureus: Dawka wysoka — cSSTI – powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich bez współistniejącej bakteriemii wywołanej przez S. aureus: Dawka standardowa — cSSTI – powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich ze współistniejącą bakteriemią wywołaną przez S. aureus; prawostronne infekcyjne zapalenie wsierdzia wywołane przez S. aureus: Dawka wysoka — cSSTI – powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich ze współistniejącą bakteriemią wywołaną przez S. aureus; prawostronne infekcyjne zapalenie wsierdzia wywołane przez S. aureus: Uwaga:
Imipenem-relebaktamWytwarzane przez organizmy β-laktamazy albo nie modyfikują macierzystego karbapenemu, albo są niewystarczająco hamowane przez inhibitor. Dlatego dodanie inhibitora β-laktamazy nie zwiększa korzyści klinicznych.Dawka standardowa: Dawka wysoka:
—
Meropenem-waborbaktamWytwarzane przez organizmy β-laktamazy albo nie modyfikują macierzystego karbapenemu, albo są niewystarczająco hamowane przez inhibitor. Dlatego dodanie inhibitora β-laktamazy nie zwiększa korzyści klinicznych.Dawka standardowa:
CefiderokolOznaczenie MIC w bulionie należy przeprowadzić z użyciem zubożonego w żelazo bulionu Mueller-Hinton oraz należy przestrzegać specjalnej instrukcji odczytu. Opis warunków testowania i instrukcję odczytu można znaleźć pod adresem http://www.eucast.org/eucastguidancedocuments/Dawka standardowa: Dawka wysoka:
CefaklorDawka standardowa: Dawka wysoka: S. aureus:
Ceftolozan-tazobaktamDawka standardowa — zakażenia w obrębie jamy brzusznej i ZUM: Dawka wysoka — zakażenia w obrębie jamy brzusznej i ZUM: Dawka standardowa — szpitalne zapalenie płuc, w tym odrespiratorowe zapalenie płuc: Dawka wysoka — szpitalne zapalenie płuc, w tym odrespiratorowe zapalenie płuc:
Oznaczanie wrażliwości Acinetobacter spp. na penicyliny nie jest wiarygodne. W większości przypadków izolaty Acinetobacter spp. są oporne na penicyliny.
4Trimetoprim:sulfametoksazol w stosunku 1:19. Wartości graniczne wyrażono jako stężenie trimetoprimu.
Dawka standardowa: trimetoprimu 0,16 g + sulfametoksazolu 0,8 g co 12 godz. doustnie · trimetoprimu 0,16 g + sulfametoksazolu 0,8 g co 12 godz. dożylnie
Dawka wysoka: trimetoprimu 0,24 g + sulfametoksazolu 1,2 g co 12 godz. doustnie · trimetoprimu 0,24 g + sulfametoksazolu 1,2 g co 12 godz. bez wskazanej drogi
Niepowikłane ZUM: trimetoprimu 0,16 g + sulfametoksazolu 0,8 g co 12 godz. doustnie
Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: (5 mg/kg, max 0,48 g trimetoprimu + 25 mg/kg, max 2,4 g sulfametoksazolu) co 8 godz. iv
Należy oznaczyć wartości MIC (wyłącznie metodą mikrorozcieńczeń w bulionie).
1Wartości MIC dla kolistyny powinny być oznaczane metodą mikrorozcieńczeń w bulionie. Kontrola jakości powinna być wykonywana z 2 szczepami wzorcowymi: wrażliwym na kolistynę (E. coli ATCC 25922 lub P. aeruginosa ATCC 27853) i opornym na kolistynę E. coli NCTC 13846 (mcr-1 dodatni).
Dawka standardowa: 4,5 mln.j.m. co 12 godz. iv z dawką nasycającą 9 mln.j.m.
Dawka standardowa — cSSTI – powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich bez współistniejącej bakteriemii wywołanej przez S. aureus: 4 mg/kg co 24 godz. dożylnie
Dawka wysoka — cSSTI – powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich bez współistniejącej bakteriemii wywołanej przez S. aureus: Brak
Dawka standardowa — cSSTI – powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich ze współistniejącą bakteriemią wywołaną przez S. aureus; prawostronne infekcyjne zapalenie wsierdzia wywołane przez S. aureus: 6 mg/kg co 24 godz. dożylnie
Dawka wysoka — cSSTI – powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich ze współistniejącą bakteriemią wywołaną przez S. aureus; prawostronne infekcyjne zapalenie wsierdzia wywołane przez S. aureus: Brak
Uwaga: Enterokokowe zakażenia łożyska krwi i zapalenie wsierdzia – informacje dostępne na stronie: http://www.eucast.org/eucastguidancedocuments/
Dawka standardowa: 0,5 g co 8 godz. bez wskazanej drogi w ciągu 1 godz.
Dawka wysoka: 1 g co 8 godz. bez wskazanej drogi w ciągu 1 godz.
Uwaga: HAP/VAP (szpitalne zapalenie płuc/odrespiratorowe zapalenie płuc) wywołane niefermentującymi bakteriami Gram-ujemnymi (takimi jak Pseudomonas spp. i Acinetobacter spp.) należy leczyć z użyciem dawki 1 g co 8 godz. iv w ciągu 4 godzin.
Imipenem-relebaktam
MIC i strefa
Wytwarzane przez organizmy β-laktamazy albo nie modyfikują macierzystego karbapenemu, albo są niewystarczająco hamowane przez inhibitor. Dlatego dodanie inhibitora β-laktamazy nie zwiększa korzyści klinicznych.
1/AWytwarzane przez organizmy β-laktamazy albo nie modyfikują macierzystego karbapenemu, albo są niewystarczająco hamowane przez inhibitor. Dlatego dodanie inhibitora β-laktamazy nie zwiększa korzyści klinicznych.
Dawka standardowa: imipenemu 0,5 g + relebaktamu 0,25 g co 6 godz. dożylnie w ciągu 30 min.
Wytwarzane przez organizmy β-laktamazy albo nie modyfikują macierzystego karbapenemu, albo są niewystarczająco hamowane przez inhibitor. Dlatego dodanie inhibitora β-laktamazy nie zwiększa korzyści klinicznych.
1/AWytwarzane przez organizmy β-laktamazy albo nie modyfikują macierzystego karbapenemu, albo są niewystarczająco hamowane przez inhibitor. Dlatego dodanie inhibitora β-laktamazy nie zwiększa korzyści klinicznych.
Dawka standardowa: meropenemu 2 g + waborbaktamu 2 g co 8 godz. dożylnie w ciągu 3 godz.
Aktywność in vitro cefiderocolu wobec Acinetobacter baumannii complex jest porównywalna do aktywności tego leku wobec Enterobacterales oraz istnieją dowody pochodzące z modeli zwierzęcych sugerujące skuteczność tego leku. Jednakże nie ma wystarczających danych klinicznych, aby określić kliniczną wartość graniczną. Izolaty o MIC ≤0,5 mg/L (średnica strefy zahamowania wzrostu ≥21 mm) są w większości pozbawione mechanizmów oporności. Izolaty o MIC 1-2 mg/L posiadają nabyte mechanizmy oporności. Istnieje niewiele danych klinicznych dotyczących wyników dla tych izolatów, leczenie może być zastosowane, jeśli dostępne opcje terapeutyczne są ograniczone. Izolaty o MIC >2 mg/L (średnica strefy zahamowania wzrostu <17 mm) prawdopodobnie będą oporne.
1Oznaczenie MIC w bulionie należy przeprowadzić z użyciem zubożonego w żelazo bulionu Mueller-Hinton oraz należy przestrzegać specjalnej instrukcji odczytu. Opis warunków testowania i instrukcję odczytu można znaleźć pod adresem http://www.eucast.org/eucastguidancedocuments/
Dawka standardowa: 2 g co 8 godz. dożylnie w ciągu 3 godz.
Dawka standardowa — ZUM: (2 g cefepimu + 0,5 g enmetazobaktamu) co 8 godz. iv w ciągu 2 godzin
Dawka standardowa — szpitalne zapalenie płuc, w tym odrespiratorowe zapalenie płuc: (2 g cefepimu + 0,5 g enmetazobaktamu) co 8 godz. iv w ciągu 4 godzin
Dawka standardowa: 0,6 g co 12 godz. dożylnie w ciągu 1 godz.
Dawka wysoka: 0,6 g co 8 godz. dożylnie w ciągu 2 godz.
Uwaga: S. aureus w powikłanych zapaleniach skóry i tkanki podskórnej: istnieją oparte o dane FK/FD dowody, że w przypadku izolatów o MIC 4 mg/L powinno się stosować wysokie dawkowanie.
Dawka standardowa — zakażenia w obrębie jamy brzusznej i ZUM: ceftolozanu 1 g + tazobaktamu 0,5 g co 8 godz. dożylnie w ciągu 1 godz.
Dawka wysoka — zakażenia w obrębie jamy brzusznej i ZUM: Brak
Dawka standardowa — szpitalne zapalenie płuc, w tym odrespiratorowe zapalenie płuc: ceftolozanu 2 g + tazobaktamu 1 g co 8 godz. dożylnie w ciągu 1 godz.
Dawka wysoka — szpitalne zapalenie płuc, w tym odrespiratorowe zapalenie płuc: Brak
Dawka standardowa: (4 g piperacyliny + 0,5 g tazobaktamu) co 6 godz. iv (30-minutowe wlewy) lub co 8 godz. (przedłużone 4-godzinne wlewy)
Dawka wysoka: piperacyliny 4 g + tazobaktamu 0,5 g co 6 godz. dożylnie przedłużone 3 - godzinne wlewy
Uwaga: Niższa dawka (4 g piperacyliny + 0,5 g tazobaktamu) co 8 godz. iv (30-minutowe wlewy) jest odpowiednia w niektórych zakażeniach, takich jak powikłane ZUM, zakażenia wewnątrzbrzuszne i zakażenia stopy cukrzycowej, ale nie w przypadku zakażeń wywołanych przez izolaty oporne na cefalosporyny trzeciej generacji.
Tikarcylina-kwas klawulanowy
MIC wrażliwy
niewystarczające dowody (IE)
MIC oporny
niewystarczające dowody (IE)
Strefa wrażliwy
niewystarczające dowody (IE)
Strefa oporny
niewystarczające dowody (IE)
Dawka standardowa: tikarcyliny 3 g + kw. klawulanowego 0,1–0,2 g co 6 godz. dożylnie
Dawka wysoka: tikarcyliny 3 g + kw. klawulanowego 0,1 co 4 godz. dożylnie
Dawka standardowa: amoksycyliny 1 g + kw. klawulanowego 0,2 g co 6–8 godz. dożylnie
Dawka wysoka: amoksycyliny 2 g + kw. klawulanowego 0,2 g co 8 godz. dożylnie
Dawka standardowa: amoksycyliny 0,5 g + kw. klawulanowego 0,125 g co 8 godz. doustnie
Dawka wysoka: amoksycyliny 0,875 g + kw. klawulanowego 0,125 g co 8 godz. doustnie
Niepowikłane ZUM: amoksycyliny 0,5 g + kwasu klawulanowego 0,125 g co 8 godz. doustnie
Uwaga: Amoksycylina z kwasem klawulanowym ma osobne wartości graniczne dla zakażeń uogólnionych i niepowikłanych ZUM. Kiedy amoksycylina z kwasem klawulanowym jest raportowana dla niepowikłanych ZUM, należy jasno zaznaczyć, że kategoria wrażliwości odnosi się wyłącznie do niepowikłanych ZUM.
1Oznaczanie wrażliwości Acinetobacter spp. na penicyliny nie jest wiarygodne. W większości przypadków izolaty Acinetobacter spp. są oporne na penicyliny.
niewystarczające dowody (IE)Minocyklina jest rozważana jako alternatywna terapia w zakażeniach Acinetobacter. Wpis ‘”IE” w tabeli dotyczy tylko terapii dożylnej. Podanie doustne nie zapewnia odpowiedniej ekspozycji na antybiotyk w miejscu zakażenia.
MIC oporny
niewystarczające dowody (IE)Minocyklina jest rozważana jako alternatywna terapia w zakażeniach Acinetobacter. Wpis ‘”IE” w tabeli dotyczy tylko terapii dożylnej. Podanie doustne nie zapewnia odpowiedniej ekspozycji na antybiotyk w miejscu zakażenia.
Dawka standardowa: 0,2 g co 24 godz. doustnie · 0,2 g co 24 godz. dożylnie
Dawka wysoka: Brak
Badanie przesiewowe — antybiotyki stosowane miejscowo.Ze względu na brak danych klinicznych o skuteczności terapii związanych z wartościami MIC drobnoustrojów wywołujących zakażenie, EUCAST nie był w stanie określić właściwych klinicznych wartości granicznych dla miejscowego stosowania antybiotyków. W celu odróżnienia izolatów z nabytymi mechanizmami i bez mechanizmów oporności laboratoriom zaleca się stosowanie standardowych wartości granicznych lub wartości punktów odcięcia wymienionych poniżej (więcej informacji w zakładce Guidance Documents na stronie www.eucast.org). Raportując lekowrażliwość antybiotyków do stosowania miejscowego, należy poinformować, że podane wyniki odnoszą się tylko do stosowania miejscowego.
Metodyka oznaczania
Oznaczanie MIC
Oznaczanie wartości MIC (metodą mikrorozcieńczeń w bulionie zgodnie z normą ISO 20776-1)
zakryte płytki, warunki tlenowe, 35±1 ºC, 18±2 godz.
Odczyt
jeśli nie zaznaczono inaczej, wartości MIC należy odczytywać jako najniższe stężenie leku, które całkowicie hamuje widoczny wzrost drobnoustroju. Więcej informacji w dokumencie: „EUCAST reading guide for broth microdilution” (https://www.eucast.org/ast_of_bacteria/mic_determination)
Kontrola jakości
Pseudomonas aeruginosa ATCC 27853. Do kontroli antybiotyków, których ten szczep nie obejmuje, patrz Tabele Kontroli Jakości EUCAST.
Pseudomonas aeruginosa ATCC 27853. Do kontroli krążków, których ten szczep nie obejmuje, patrz Tabele Kontroli Jakości EUCAST.
Uwagi
Rodzaj ten składa się z kilku gatunków. Do gatunków Acinetobacter najczęściej izolowanych z materiałów klinicznych należą te zaliczające się do grupy A. baumannii (A. baumannii, A. nosocomialis, A. pittii, A. dijkshoorniae i A. seifertii). Inne gatunki to: A. haemolyticus, A. junii, A. lwoffii, A. ursingii i A. variabilis. W tabelach EUCAST Acinetobacter są określane jako Acinetobacter spp., ponieważ badania, na których opierają się wartości graniczne EUCAST, różniły się w zdolności do rozróżnienia między gatunkami.
Źródło
Wersja
16.0, obowiązuje od 2026-01-01
Rozdział
Acinetobacter spp. (str. 36)
Redakcja
prof. dr hab. n. med. Walerii Hryniewicz, mgr Ewy Gabińskiej i dr n. med. Doroty Żabickiej