Podmiot odpowiedzialny: Neuraxpharm pharmaceuticals, s.l.

Buprenorphine Neuraxpharm

Lamelki podjęzykowe

Opakowania i refundacja

Opakowania są niedostępne dla tego produktu.

Standardowe dawkowanie

Lamelkę umieścić pod językiem do całkowitego rozpuszczenia; nie połykać, nie dzielić i nie spożywać pokarmów ani napojów do jej rozpuszczenia.

Dorośli

Dorośli i młodzież powyżej 15 lat: dawka początkowa 2–4 mg podjęzykowo raz na dobę (w 1. dobie można dodać kolejne 2–4 mg). Dawkę podtrzymującą ustala się indywidualnie, nie przekraczając 24 mg buprenorfiny na dobę. Wyłącznie do stosowania podjęzykowego.

Charakterystyka Produktu Leczniczego

Leczenie powinno być prowadzone pod nadzorem lekarza mającego doświadczenie w leczeniu uzależnienia od opioidów. Zaleca się przepisywanie buprenorfiny w ramach kompleksowego leczenia uzależnienia od opioidów. Wynik leczenia zależy od przepisanej dawki, jak również od połączonych środków medycznych, psychologicznych, społecznych i edukacyjnych podjętych w celu monitorowania pacjenta.

Środki ostrożności, które należy podjąć przed rozpoczęciem leczenia Przed rozpoczęciem leczenia należy wziąć pod uwagę rodzaj uzależnienia od opioidów (tj. opioidy długo czy krótko działające), czas od ostatniego użycia opioidu oraz stopień uzależnienia od opioidów. Aby uniknąć przyspieszenia wystąpienia objawów odstawienia, indukcję z użyciem buprenorfiny należy rozpocząć dopiero wtedy, gdy widoczne są obiektywne i wyraźne jego objawy (potwierdzone przez wynik wskazujący na łagodne lub umiarkowane odstawienie w zatwierdzonej Klinicznej skali oceny objawów odstawienia opioidów, COWS).

W przypadku pacjentów uzależnionych od heroiny lub krótko działających opioidów pierwszą dawkę buprenorfiny należy przyjąć, gdy pojawią się objawy odstawienia, ale nie wcześniej niż 6 godzin po ostatnim przyjęciu opioidów przez pacjenta.

W przypadku pacjentów otrzymujących metadon, przed rozpoczęciem leczenia buprenorfiną dawkę metadonu należy zmniejszyć do maksymalnie 30 mg/dobę. Rozpoczynając leczenie buprenorfiną należy wziąć pod uwagę długi okres półtrwania metadonu. Pierwszą dawkę buprenorfiny należy przyjąć dopiero gdy pojawią się objawy odstawienia, ale nie wcześniej niż 24 godziny po ostatnim przyjęciu metadonu przez pacjenta. Buprenorfina może wywołać objawy odstawienia u pacjentów uzależnionych od metadonu.

Dawkowanie

Leczenie wstępne (indukcja) Zalecana dawka początkowa u dorosłych i młodzieży powyżej 15 roku życia wynosi od 2 do 4 mg w pojedynczej dawce dobowej. W pierwszej dobie można podać dodatkowe 2 do 4 mg, w zależności od indywidualnych potrzeb pacjenta. Produkt leczniczy Buprenorphine Neuraxpharm można stosować w leczeniu wstępnym tylko wtedy, gdy wskazana jest początkowa pojedyncza dawka dobowa wynosząca 4 mg. Podczas rozpoczynania leczenia zaleca się codzienny nadzór nad dawkowaniem w celu zapewnienia prawidłowego umieszczenia lamelki pod językiem i obserwacji reakcji pacjenta na leczenie jako wskazówki dla skutecznego dostosowywania dawki zgodnie z efektem klinicznym.

Dostosowanie dawki i leczenie podtrzymujące Po indukcji leczenia w pierwszym dniu należy w ciągu kolejnych kilku dni ustabilizować dawkę podtrzymującą, stopniowo dostosowując ją zgodnie z klinicznym efektem obserwowanym u danego pacjenta. Dawkę dostosowuje się na podstawie ponownej oceny stanu klinicznego i psychicznego pacjenta, a ustalona dawka nie powinna przekraczać maksymalnej pojedynczej dawki dobowej buprenorfiny wynoszącej 24 mg. Stopniowe zwiększanie dawki można osiągnąć stosując skojarzenia mocy 0,4 mg, 4 mg, 6 mg i 8 mg. Zaleca się codzienne wydawanie buprenorfiny, szczególnie podczas rozpoczynania leczenia. Następnie, po ustabilizowaniu, pacjent może otrzymać zapas produktu wystarczający na kilka dni leczenia. Zaleca się jednak ograniczenie ilości wydanego produktu do wystarczającej maksymalnie na 7 dni.

Dawkowanie rzadziej niż raz na dobę Po zadowalającym dopasowaniu stałej dawki, częstość dawkowania można zmniejszyć do stosowania co drugi dzień dwa razy na dobę w dawce dwa razy większej od indywidualnie dobranej dawki dobowej. Na przykład pacjent otrzymujący stałą dawkę dobową wynoszącą 8 mg buprenorfiny, może otrzymywać buprenorfinę w dawce 16 mg co drugi dzień, bez przyjmowania dawki w pozostałe dni. U niektórych pacjentów, po osiągnięciu zadowalającej stabilizacji, częstość dawkowania można zmniejszyć do 3 razy na tydzień (na przykład w poniedziałki, środy i piątki). Dawka przyjmowana w poniedziałek i środę powinna być dwa razy większa od indywidualnie ustalonej dawki dobowej, a dawka piątkowa powinna być trzy razy większa od niej, przy czym w kolejnych dniach nie należy stosować leku. Dawka podawana w ciągu jednego dnia nie powinna jednak przekraczać 24 mg buprenorfiny. Dla pacjentów wymagających dawki dobowej większej niż 8 mg buprenorfiny/dobę schemat ten może nie być odpowiedni.

Zmniejszanie dawki i przerwanie leczenia (stopniowe odstawianie leku) Gdy ocena kliniczna i wola pacjenta pozwalają rozważyć przerwanie leczenia, należy to robić ostrożnie. Decyzję o przerwaniu leczenia buprenorfiną po okresie podtrzymania lub krótkiej stabilizacji należy podjąć w ramach kompleksowego planu leczenia. Aby uniknąć objawów odstawienia i potencjalnego powrotu do stosowania nielegalnych substancji, dawkę buprenorfiny można stopniowo zmniejszać przez pewien czas w korzystnych przypadkach do momentu przerwania leczenia. Po osiągnięciu okresu zadowalającej stabilizacji, jeśli pacjent wyrazi zgodę, dawka buprenorfiny może być stopniowo zmniejszana; w niektórych korzystnych przypadkach leczenie można przerwać. Dostępność lamelek podjęzykowych w dawkach 0,4 mg, 4 mg, 6 mg i 8 mg pozwala na zmniejszanie dawki, ale może zajść potrzeba zastosowania innych produktów buprenorfiny. Po zakończeniu leczenia buprenorfiną pacjentów należy monitorować z powodu możliwości powrotu do nałogu.

Zamiana buprenorfiny w postaci lamelki podjęzykowej na inny produkt leczniczy zawierający buprenorfinę (jeśli dotyczy) W badaniach klinicznych wykazano, że farmakokinetyka buprenorfiny w postaci lamelek 0,4 mg, 4 mg, 6 mg i 8 mg jest zbliżona do obserwowanej dla buprenorfiny w postaci odpowiednich mocy tabletek podjęzykowych Subutex®. W przypadku zamiany lamelek na tabletki podjęzykowe należy jednak monitorować pacjenta na wypadek konieczności ponownego dostosowania dawki. Nie badano zamiennego stosowania innych produktów leczniczych zawierających buprenorfinę (oprócz tabletek podjęzykowych). Po przejściu na inną postać produktu leczniczego może okazać się konieczne dostosowanie dawki. Pacjentów należy monitorować pod kątem przedawkowania, objawów odstawienia lub innych oznak wskazujących na podanie zbyt małej dawki.

Szczególne grupy pacjentów

Osoby w podeszłym wieku Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności buprenorfiny u pacjentów w wieku powyżej 65 lat. Nie można przedstawić zaleceń dotyczących dawkowania.

Zaburzenia czynności wątroby Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się wykonanie wyjściowych badań czynności wątroby i udokumentowanie statusu wirusowego zapalenia wątroby.

Wpływ zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę buprenorfiny oceniano w badaniu przeprowadzonym po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu. Buprenorfina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie, a stężenie buprenorfiny w osoczu u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby było wyższe. Ekspozycja ogólnoustrojowa jest nieznacznie zwiększona u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby i nie ma potrzeby dostosowania dawki. Po podaniu pojedynczej dawki 2 mg ogólna ekspozycja ogólnoustrojowa jest znacznie zwiększona u pacjentów z umiarkowanymi (1,6-krotnie) i ciężkimi (2,8-krotnie) zaburzeniami czynności wątroby w porównaniu z osobami zdrowymi. Pacjentów należy monitorować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych toksyczności lub przedawkowania spowodowanych zwiększonym stężeniem buprenorfiny. Należy zachować ostrożność podczas stosowania buprenorfiny u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby i rozważyć zmniejszenie dawki początkowej i podtrzymującej. Biorąc pod uwagę wyraźnie wyższą ekspozycję u pacjentów z ciężkim przebiegiem choroby i możliwość większej kumulacji po podaniu wielokrotnym, buprenorfiny nie wolno stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.3 i 5.2). Pacjenci z dodatnim wynikiem badania w kierunku wirusowego zapalenia wątroby, przyjmujący jednocześnie inne produkty lecznicze (patrz punkt 4.5) i/lub ze stwierdzonymi zaburzeniami czynności wątroby są narażeni na większe ryzyko przyspieszonego uszkodzenia wątroby. Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się wykonanie wyjściowych badań czynności wątroby i udokumentowanie statusu wirusowego zapalenia wątroby. Zaleca się regularne monitorowanie czynności wątroby (patrz punkt 4.4).

Zaburzenia czynności nerek U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek modyfikacja dawki buprenorfiny na ogół nie jest konieczna. Zaleca się ostrożność podczas podawania jej pacjentom z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Dzieci i młodzież Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności buprenorfiny u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 15 lat. Brak dostępnych danych.

Sposób podawania

Do stosowania podjęzykowego.

Lekarze muszą poinformować pacjentów, że podanie podjęzykowe jest jedyną skuteczną i bezpieczną metodą stosowania tego produktu leczniczego. Produkt leczniczy należy podawać natychmiast po wyjęciu z opakowania bezpośredniego. Lamelek nie należy połykać. Lamelkę należy umieścić pod językiem i pozostawić do całkowitego rozpuszczenia, co zwykle występuje w ciągu 10 do 15 minut. Zaleca się, aby pacjenci zwilżyli usta przed przyjęciem leku. Pacjenci nie powinni zmieniać położenia lamelki po umieszczeniu jej pod językiem ani spożywać pokarmów i napojów do momentu całkowitego jej rozpuszczenia. Po umieszczeniu lamelki nie należy jej przemieszczać. Pacjentowi należy zademonstrować właściwą technikę podawania produktu leczniczego. Jeśli do uzyskania przepisanej dawki konieczne jest zastosowanie dodatkowej lamelki, należy ją umieścić pod językiem po całkowitym rozpuszczeniu pierwszej lamelki. Lamelek nie należy dzielić przed podaniem w celu dostosowania dawki.

Cele leczenia i przerwanie leczenia Przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym Buprenorphine Neuraxpharm należy uzgodnić z pacjentem strategię leczenia, w tym czas jego trwania i cele leczenia. W trakcie terapii lekarz powinien często kontaktować się z pacjentem, aby ocenić potrzebę dalszego leczenia, rozważyć jego przerwanie i w razie potrzeby dostosowywanie dawki. Jeśli pacjent nie wymaga już leczenia produktem Buprenorphine Neuraxpharm, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki, aby nie dopuścić do wystąpienia objawów odstawienia (patrz punkt 4.4).

Stosowanie u młodzieży: Ze względu na brak danych dotyczących stosowania u młodzieży w wieku 15–17 lat, pacjentów z tej grupy wiekowej należy dokładniej monitorować w trakcie leczenia.

Nadużywanie i niewłaściwe wykorzystanie

Buprenorfina może być nadużywana lub stosowana zastępczo za inne opioidy, używane legalnie lub nielegalnie. Do zagrożeń związanych z niewłaściwym użyciem i nadużywaniem należą przedawkowanie, rozprzestrzenianie się wirusowych lub miejscowych i ogólnoustrojowych zakażeń przenoszonych przez krew, depresja oddechowa i uszkodzenie wątroby. Niewłaściwe użycie buprenorfiny przez osobę inną niż ta, dla której jest przeznaczona, stanowi dodatkowe ryzyko uzależnienia się od narkotyków osób, które stosują buprenorfinę jako podstawowy nadużywany narkotyk. Może się to zdarzyć, jeśli lek będzie nielegalnie rozprowadzał bezpośrednio pacjent, któremu przepisano buprenorfinę lub jeśli produkt ten nie będzie chroniony przed kradzieżą. W przypadkach niewłaściwego stosowania produktu leczniczego drogą dożylną zgłaszano reakcje miejscowe, niekiedy septyczne (ropień, zapalenie tkanki łącznej) oraz potencjalnie poważne ostre zapalenie wątroby i inne ostre zakażenia, takie jak zapalenie płuc i zapalenie wsierdzia.

Nieoptymalne leczenie buprenorfiną może prowadzić do niewłaściwego stosowania produktu leczniczego przez pacjenta, co może skutkować przedawkowaniem lub przerwaniem leczenia. Pacjent, który otrzymuje zbyt małą dawkę buprenorfiny, może nadal reagować na niekontrolowane objawy odstawienia i zaspokajać głód narkotykowy poprzez samodzielne przyjmowanie opioidów, alkoholu lub innych leków uspokajających i nasennych, takich jak benzodiazepiny.

Aby zminimalizować ryzyko niewłaściwego stosowania, nadużycia i nielegalnego wykorzystywania, lekarze powinni podjąć odpowiednie środki ostrożności podczas przepisywania i wydawania buprenorfiny, takie jak unikanie przepisywania zbyt wielu opakowań leku na wczesnym etapie leczenia oraz wyznaczać wizyty kontrolne obejmujące monitorowanie kliniczne dostosowane do poziomu stabilności pacjenta.

Zaburzenia oddychania związane ze snem

Opioidy mogą powodować zaburzenia oddychania związane ze snem, w tym centralny bezdech senny (CSA) i hipoksemię w czasie snu. Stosowanie opioidów zwiększa ryzyko wystąpienia CSA w sposób zależny od dawki. U pacjentów, u których występuje CSA, należy rozważyć zmniejszenie całkowitej dawki opioidów.

Depresja oddechowa

Zgłaszano wiele przypadków zgonu z powodu depresji oddechowej, zwłaszcza gdy buprenorfinę stosowano w skojarzeniu z benzodiazepinami lub gabapentynoidami (patrz punkt 4.5), lub gdy buprenorfiny nie stosowano zgodnie z zaleceniami. Zgłaszano również przypadki zgonów w związku z jednoczesnym podawaniem buprenorfiny i innych depresantów, takich jak alkohol lub inne opioidy. W przypadku podawania buprenorfiny niektórym osobom uzależnionym od leków innych niż opioidy, które nie tolerują działania opioidów, może wystąpić potencjalnie śmiertelna depresja oddechowa.

Ten produkt leczniczy należy stosować ostrożnie u pacjentów z astmą lub niewydolnością oddechową (np. przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, sercem płucnym, zmniejszoną rezerwą oddechową, hipoksją, hiperkapnią, wcześniej występującą depresją oddechową lub kifoskoliozą [skrzywienie kręgosłupa prowadzące do potencjalnej duszności]). Należy monitorować pacjentów z wyżej wymienionymi fizycznymi i/lub farmakologicznymi czynnikami ryzyka i rozważyć zmniejszenie dawki. Buprenorfina może powodować ciężką, potencjalnie śmiertelną depresję oddechową u dzieci i osób nieuzależnionych w razie przypadkowego lub zamierzonego spożycia. Pacjentów należy ostrzec o konieczności bezpiecznego przechowywania saszetki, nieotwierania jej wcześniej w żadnym przypadku, przechowywania jej w miejscu niedostępnym dla dzieci i innych domowników oraz nieużywania tego produktu leczniczego w obecności dzieci. W razie przypadkowego połknięcia lub podejrzenia połknięcia należy natychmiast skontaktować się z oddziałem ratunkowym.

Depresja OUN

Buprenorfina może powodować senność, zwłaszcza w przypadku stosowania jej razem z alkoholem lub depresantami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy (takimi jak benzodiazepiny, leki uspokajające lub nasenne) (patrz punkty 4.5 i 4.7).

Ryzyko związane z jednoczesnym stosowaniem uspokajających produktów leczniczych, takich jak benzodiazepiny, gabapentynoidy lub powiązane produkty lecznicze.

Jednoczesne stosowanie buprenorfiny i produktów leczniczych o działaniu uspokajającym, takich jak benzodiazepiny, gabapentynoidy lub pokrewne produkty lecznicze, może spowodować sedację, depresję oddechową, śpiączkę i zgon. Ze względu na te zagrożenia, jednoczesne przepisywanie tych sedacyjnych produktów leczniczych powinno być zarezerwowane dla pacjentów, u których alternatywne metody leczenia nie są możliwe. Jeśli zostanie podjęta decyzja o przepisaniu buprenorfiny jednocześnie z uspokajającymi produktami leczniczymi należy zastosować najmniejszą skuteczną dawkę leków sedacyjnych, a czas trwania leczenia powinien być możliwie jak najkrótszy. Pacjentów należy uważnie obserwować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych depresji oddechowej i sedacji. Z tego względu zdecydowanie zaleca się poinformowanie pacjentów i ich opiekunów o tych objawach (patrz punkt/ 4.5).

Tolerancja i zaburzenia związane ze stosowaniem opioidów (nadużywanie i uzależnienie)

Po wielokrotnym podaniu opioidów, takich jak produkt leczniczy Buprenorphine Neuraxpharm, może wystąpić tolerancja, uzależnienie fizyczne i psychiczne oraz zaburzenia związane ze stosowaniem opioidów (OUD). Nadużywanie lub celowe niewłaściwe stosowanie produktu leczniczego Buprenorphine Neuraxpharm może skutkować przedawkowaniem i/lub zgonem. Ryzyko rozwoju OUD jest większe u pacjentów z zaburzeniami związanymi z używaniem substancji odurzających (w tym z zaburzeniami używania alkoholu) w wywiadzie osobistym lub rodzinnym (rodzice lub rodzeństwo), u aktualnych palaczy tytoniu lub u pacjentów z innymi zaburzeniami zdrowia psychicznego (np. ciężkim zaburzeniem depresyjnym, lękiem i zaburzeniami osobowości). Przed rozpoczęciem leczenia produktem leczniczym Buprenorphine Neuraxpharm oraz w trakcie leczenia należy uzgodnić z pacjentem cele leczenia i plan przerwania leczenia (patrz punkt 4.2). Pacjenci będą wymagać monitorowania pod kątem zachowań poszukiwawczych (np. zbyt wczesne prośby o wypisanie kolejnej recepty). Obejmuje to przegląd towarzyszących opioidów i leków psychoaktywnych (takich jak benzodiazepiny). W przypadku pacjentów z objawami przedmiotowymi i podmiotowymi OUD należy rozważyć konsultację ze specjalistą od uzależnień.

Zespół serotoninowy

Jednoczesne podawanie buprenorfiny i innych leków serotoninergicznych, takich jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, może powodować wystąpienie zespołu serotoninowego, potencjalnie zagrażającego życiu (patrz punkt 4.5).

Jeśli jednoczesne leczenie innymi lekami serotoninergicznymi jest klinicznie uzasadnione, zaleca się uważną obserwację pacjenta, szczególnie podczas rozpoczynania leczenia i zwiększania dawki. Objawy zespołu serotoninowego mogą obejmować zmiany stanu psychicznego, niestabilność autonomiczną, zaburzenia pracy nerwów i mięśni i/lub objawy ze strony układu pokarmowego. W razie podejrzenia zespołu serotoninowego należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia w zależności od nasilenia objawów.

Zapalenie wątroby i zdarzenia wątrobowe

Zgłaszano poważne przypadki ostrego uszkodzenia wątroby związane z niewłaściwym użyciem, zwłaszcza po podaniu dożylnym (patrz punkt 4.8). Te uszkodzenia wątroby obserwowano głównie po dużych dawkach i mogą one być spowodowane toksycznym działaniem na mitochondria. W wielu przypadkach występowanie wcześniej istniejących zaburzeń mitochondrialnych (choroby genetyczne, zaburzenia uwalniania enzymów wątrobowych, zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B lub C, nadużywanie alkoholu, jadłowstręt, jednoczesne stosowanie innych potencjalnie hepatotoksycznych leków) oraz ciągłe wstrzykiwanie narkotyków mogło wywołać lub przyczyniać się do uszkodzenia wątroby. Pacjenci z dodatnim wynikiem badania w kierunku wirusowego zapalenia wątroby, przyjmujący jednocześnie leki (patrz punkt 4.5) i/lub z istniejącym zaburzeniem czynności wątroby są narażeni na większe ryzyko uszkodzenia wątroby. Należy uwzględnić te podstawowe czynniki ryzyka przed przepisaniem buprenorfiny i w trakcie leczenia (patrz punkt 4.2). W razie podejrzenia zdarzenia wątrobowego wymagana jest dalsza ocena biologiczna i etiologiczna. W zależności od ustaleń, produkt leczniczy może być ostrożnie odstawiony, aby zapobiec wystąpieniu zespołu odstawienia i powrotowi pacjenta do stosowania nielegalnych substancji psychoaktywnych. Jeśli leczenie będzie kontynuowane, należy uważnie monitorować czynność wątroby.

Wywołanie zespołu odstawienia opioidów

Rozpoczynając leczenie buprenorfiną, lekarz musi być świadomy częściowego profilu agonistycznego buprenorfiny oraz z tego, że może ona wywołać zespół odstawienia u pacjentów uzależnionych od opioidów, zwłaszcza jeśli zostanie podana w czasie krótszym niż 6 godzin po ostatnim zastosowaniu heroiny lub innego krótko działającego opioidu, lub jeśli zostanie podana mniej niż 24 godziny po przyjęciu ostatniej dawki metadonu (w związku z długim okresem półtrwania metadonu). Pacjenci powinni być uważnie monitorowani w okresie przechodzenia z metadonu na buprenorfinę, ponieważ zgłaszano objawy odstawienia. Aby uniknąć wystąpienia zespołu odstawienia, należy zastosować leczenie indukcyjne buprenorfiną, gdy wystąpią obiektywne objawy umiarkowanego odstawienia (patrz punkt 4.2). Objawy odstawienia mogą być również związane z nieoptymalnym dawkowaniem.

Reakcje alergiczne

Przypadki ostrej i przewlekłej nadwrażliwości na buprenorfinę zgłaszano zarówno w badaniach klinicznych, jak i po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu. Do najczęstszych objawów podmiotowych i przedmiotowych należą wysypki, pokrzywka i świąd. Zgłaszano przypadki skurczu oskrzeli, obrzęku naczynioruchowego i wstrząsu anafilaktycznego. Nadwrażliwość na buprenorfinę w wywiadzie jest przeciwwskazaniem do stosowania buprenorfiny.

Zaburzenia czynności wątroby

Wpływ zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę buprenorfiny oceniano w badaniu dotyczącym podania pojedynczej dawki po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu. Ponieważ buprenorfina jest w znacznym stopniu metabolizowana, u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby stwierdzono zwiększenie stężenia buprenorfiny w osoczu. Pacjentów należy monitorować pod kątem objawów przedmiotowych i podmiotowych toksyczności lub przedawkowania spowodowanych zwiększonym stężeniem buprenorfiny. Buprenorfinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby stosowanie buprenorfiny jest przeciwwskazane (patrz punkty 4.3 i 5.2).

Zaburzenia czynności nerek

Eliminacja przez nerki może być wydłużona , ponieważ 30% podanej dawki jest eliminowane drogą nerkową. Metabolity buprenorfiny kumulują się u pacjentów z niewydolnością nerek. Zaleca się ostrożność podczas podawania leku pacjentom z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Inhibitory CYP3A4

Skojarzenie z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol i rytonawir, może prowadzić do zwiększenia stężenia buprenorfiny w osoczu. Pacjenci przyjmujący buprenorfinę powinni być uważnie monitorowani. Mogą wymagać oni zmniejszenia dawki, jeśli lek jest stosowany łącznie z silnymi inhibitorami CYP3A4 (patrz punkt 4.5).

Ogólne ostrzeżenia dotyczące opioidów jako klasy leków

Opioidy mogą powodować niedociśnienie ortostatyczne. Opioidy mogą zwiększać ciśnienie płynu mózgowo-rdzeniowego, co może powodować napady drgawkowe. Podobnie jak w przypadku innych opioidów, stosując buprenorfinę należy zachować ostrożność u pacjentów, u których w wywiadzie występuje uraz głowy, zmiany wewnątrzczaszkowe i zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe lub napady drgawkowe. Zwężenie źrenic (mioza) wywołane przez opioidy, zmiany poziomu świadomości lub zmiany w postrzeganiu bólu jako objawu choroby mogą zakłócać ocenę pacjenta, utrudniać rozpoznanie lub przebieg kliniczny choroby współistniejącej. Opioidy należy stosować ostrożnie u pacjentów z obrzękiem śluzowatym, niedoczynnością tarczycy lub niewydolnością kory nadnerczy (np. chorobą Addisona). Opioidy należy stosować ostrożnie u pacjentów z niedociśnieniem, przerostem gruczołu krokowego lub zwężeniem cewki moczowej. Wykazano, że opioidy zwiększają ciśnienia wewnątrz dróg żółciowych i należy je stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności dróg żółciowych. Opioidy należy ostrożnie stosować u pacjentów w podeszłym wieku lub osłabionych.

Nie zaleca się stosowania następujących leków w skojarzeniu z buprenorfiną: leki przeciwbólowe poziomu II, etylomorfina i alkohol (patrz punkt 4.5).

Substancje pomocnicze o znanym działaniu

Sód Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na lamelkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

Niezalecane skojarzenia Alkohol Alkohol zwiększa działanie sedacyjne buprenorfiny, co może powodować zagrożenie podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Należy unikać przyjmowania buprenorfiny razem z napojami alkoholowymi lub produktami leczniczymi zawierającymi alkohol.

Buprenorfinę należy stosować ostrożnie podczas jednoczesnego podawania z następującymi produktami

Środki uspokajające, takie jak benzodiazepiny, gabapentynoidy lub substancje pokrewne Jednoczesne stosowanie opioidów z produktami leczniczymi o działaniu uspokajającym, takimi jak benzodiazepiny (np. diazepam, temazepam, alprazolam), gabapentynoidy (np. pregabalina, gabapentyna) lub substancjami pokrewnymi, takimi jak barbiturany (np. fenobarbital) lub wodzian chloralu, zwiększa ryzyko wystąpienia sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, ponieważ dochodzi do dodatkowego działania depresyjnego na OUN. Należy ograniczyć dawki i czas trwania jednoczesnego stosowania (patrz punkt 4.4). Pacjentów należy ostrzec, że samowolne przyjmowanie nieprzepisanych benzodiazepin podczas stosowania tego produktu jest niezwykle niebezpieczne, a także, że jeśli już w trakcie stosowania tego produktu przyjmują benzodiazepiny, to wyłącznie zgodnie z zaleceniami (patrz punkt 4.4).

Inne leki hamujące ośrodkowy układ nerwowy, takie jak inne pochodne opioidów (np. metadon, leki przeciwbólowe i przeciwkaszlowe), niektóre leki przeciwdepresyjne, leki uspokajające z grupy antagonistów receptora H1, benzodiazepiny, leki przeciwlękowe inne niż benzodiazepiny, neuroleptyki, klonidyna i substancje pokrewne Jednoczesne stosowanie tych substancji zwiększa hamowanie działania ośrodkowego układu nerwowego. Obniżony poziom czujności może sprawić, że prowadzenie pojazdów i obsługa maszyn będą niebezpieczne. Ponadto w przypadku barbituranów występuje zwiększone ryzyko depresji oddechowej.

Naltrekson i nalmefen Antagonisty opioidów, które mogą blokować farmakologiczne działanie buprenorfiny. U pacjentów uzależnionych od opioidów, którzy są aktualnie poddawani leczeniu buprenorfiną, naltrekson lub nalmefen mogą wywołać nagłe wystąpienie długotrwałych i intensywnych objawów odstawienia opioidów. U pacjentów stosujących aktualnie naltrekson lub nalmefen, zamierzone efekty terapeutyczne podawania buprenorfiny mogą zostać zablokowane.

Przeciwbólowe leki opioidowe, takie jak morfina Odpowiedni efekt przeciwbólowy trudno będzie osiągnąć podczas podawania pełnego agonisty opioidowego pacjentom przyjmującym buprenorfinę. Możliwe jest również przedawkowanie w przypadku zastosowania pełnego agonisty opioidowego, zwłaszcza przy próbie przezwyciężenia działania częściowego agonisty buprenorfiny lub gdy stężenie buprenorfiny w osoczu maleje. Najlepiej, aby terapię pacjentów wymagających leczenia przeciwbólowego i leczenia uzależnienia od opioidów prowadziły multidyscyplinarne zespoły, w skład których wchodzą zarówno specjaliści zajmujący się leczeniem bólu, jak i uzależnienia od opioidów.

Serotoninergiczne produkty lecznicze, takie jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne Wzrasta ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego, stanu potencjalnie zagrażającego życiu, (patrz punkt 4.4).

Inhibitory CYP3A4 Badanie interakcji buprenorfiny z ketokonazolem (silnym inhibitorem CYP3A4) skutkowało zwiększeniem Cmax i AUC (pola powierzchni pod krzywą) dla buprenorfiny (odpowiednio około 50% i 70%) oraz, w mniejszym stopniu, norbuprenorfiny. Pacjenci przyjmujący buprenorfinę powinni być ściśle monitorowani i mogą wymagać zmniejszenia dawki, jeśli stosują jednocześnie silne inhibitory CYP3A4 (np. inhibitory proteazy, takie jak rytonawir, nelfinawir lub indynawir lub azolowe leki przeciwgrzybicze, takie jak ketokonazol, itrakonazol, worykonazol lub pozakonazol)

Induktory CYP3A4 W badaniu klinicznym z udziałem zdrowych ochotników skojarzenie buprenorfiny z ryfampicyną lub ryfabutyną doprowadziło do zmniejszenia stężenia buprenorfiny w osoczu o,odpowiednio, 70% i 35% oraz wystąpienia objawów odstawienia u 50% z 12 ochotników. Dlatego zaleca się, aby pacjenci przyjmujący buprenorfinę byli ściśle monitorowani, jeśli jednocześnie stosują induktory (np. fenobarbital, karbamazepinę, fenytoinę, ryfampicynę), a dawka buprenorfiny lub induktora CYP3A4 może wymagać odpowiedniego dostosowania.

Leki przeciwcholinergiczne lub leki o działaniu przeciwcholinergicznym Jednoczesne podawanie buprenorfiny z lekami przeciwcholinergicznymi lub lekami o działaniu przeciwcholinergicznym (np. trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, lekami przeciwhistaminowymi, lekami przeciwpsychotycznymi, lekami zwiotczającymi mięśnie, lekami przeciw chorobie Parkinsona) może powodować nasilenie działań niepożądanych o charakterze przeciwcholinergicznym.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi związanymi z leczeniem zgłaszanymi podczas głównych badań klinicznych były objawy wiązane zwykle z odstawieniem leku (tj. bezsenność, ból głowy, nudności, nadmierna potliwość i ból).

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych W Tabeli 1 podsumowano działania niepożądane podczas głównego badania klinicznego zgłaszane z większą częstością u pacjentów leczonych buprenorfiną (n=103) w porównaniu z placebo (n=107). Częstość wystąpienia możliwych działań niepożądanych wymienionych poniżej zdefiniowano według następującej konwencji: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000). Częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Tabela 1: Działania niepożądane zaobserwowane w głównych badaniach klinicznych i/lub w ramach nadzoru po wprowadzeniu do obrotu, wymienione według układów i narządów organizmu
Klasyfikacja układów i narządów	Bardzo często	Często	ozadko	Częstość nieznana
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze	Zakażenie	Zapalenie gardła		Próchnica zębów=
Zaburzenia układu immunologicznego				Reakcje nadwrażliwości
Zaburzenia psychiczne	Bezsenność	Pobudzenie Lęk Nerwowość	Omamy	Uzależnienie od leków =
Zaburzenia układu nerwowego	Ból głowy	Migrena Parestezje Senność Omdlenia Zawroty głowy Hiperkinezja
Zaburzenia naczyniowe		Niedociśnienie ortosta=ty	= czne=	=
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia		Duszność	Depresja oddechowa
Zaburzenia żołądka i jelit	Nudności Ból brzucha	Zaparcia, wymioty
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych				Zwiększenie aktywności aminotransferaz, Zapalenie wątroby Żółtaczka=
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej	Nadmierna potliwość
Zaburzenia mięśniowo szkieletowe i tkanki łącznej		Skurcze mięśni
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi		Bolesne miesiączkowanie Leukorrhea
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania	Zespół odstawienia	Astenia		Zespół odstawienia u noworodków

Opis wybranych działań niepożądanych

Uzależnienie od leków Wielokrotne stosowanie podjęzykowych lamelek z produktem leczniczym Buprenorphine Neuraxpharm zawierającym buprenorfinę może prowadzić do uzależnienia od leku, nawet gdy podawany jest w dawkach terapeutycznych. Ryzyko uzależnienia od leku może być różne, w zależności od indywidualnych czynników ryzyka występujących u pacjenta, dawki i czasu trwania leczenia opioidami (patrz punkt 4.4).

Depresja oddechowa Wystąpiły przypadki depresji oddechowej. Zgłaszano przypadki zgonów z powodu depresji oddechowej, zwłaszcza gdy buprenorfinę stosowano w skojarzeniu z benzodiazepinami (patrz punkt 4.5) lub gdy buprenorfiny nie stosowano zgodnie z zaleceniami. Zgłaszano również przypadki zgonów w związku z jednoczesnym podawaniem buprenorfiny i innych depresantów OUN, takich jak alkohol lub inne opioidy (patrz punkty 4.4 i 4.5).

Zespół odstawienia u noworodków U noworodków matek przyjmujących buprenorfinę w okresie ciąży zgłaszano występowanie zespołu odstawienia. Zespół może mieć łagodniejszy i bardziej wydłużony przebieg niż w przypadku krótko działających pełnych agonistów receptorów opioidowych typu μ. Charakter zespołu może się różnić w zależności od historii stosowania leków przez matkę (patrz punkt 4.6).

Reakcje nadwrażliwości Najczęstszymi objawami nadwrażliwości są wysypki, pokrzywka i świąd. Zgłaszano przypadki skurczu oskrzeli, depresji oddechowej, obrzęku naczynioruchowego i wstrząsu anafilaktycznego.

Zwiększenie aktywności transaminaz, zapalenie wątroby, żółtaczka Zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych i zapalenie wątroby z żółtaczką, które się zdarzały, na ogół ustępowały bez powikłań (patrz punkt 4.4).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.

Buprenorfina wydaje się mieć szeroki margines bezpieczeństwa ze względu na swoje właściwości częściowego agonisty receptorów opioidowych.

Objawy W razie przedawkowania, najważniejszym objawem wymagającym interwencji jest depresja oddechowa wynikająca z depresji ośrodkowego układu nerwowego, ponieważ może prowadzić do zatrzymania oddechu i zgonu (patrz punkt 4.4). Objawy przedawkowania mogą również obejmować sedację, zwężenie źrenic, niedociśnienie tętnicze, nudności i wymioty.

Leczenie/kontrolowanie objawów W wypadku przedawkowania należy wdrożyć ogólne środki wspomagające, w tym ścisłe monitorowanie stanu układu oddechowego i serca pacjenta. Należy zastosować leczenie objawowe depresji oddechowej oraz standardowe środki w ramach intensywnej opieki medycznej. W razie potrzeby należy udrożnić drogi oddechowe i zastosować wspomaganą lub kontrolowaną wentylację. Pacjenta należy przenieść do miejsca z pełnym dostępem do urządzeń do resuscytacji. Jeśli pacjent wymiotuje, należy zachować ostrożność, aby zapobiec zachłyśnięciu wymiocinami. Zaleca się stosowanie antagonisty opioidowego we wstrzyknięciach (tj. naloksonu), pomimo potencjalnie słabego działania usuwającego objawy ze strony układu oddechowego wywołane przez buprenorfinę, ponieważ buprenorfina silnie wiąże się z receptorami morfinowymi. W przypadku stosowania naloksonu, przy ustalaniu czasu trwania leczenia i nadzoru medycznego potrzebnego do usunięcia skutków przedawkowania należy wziąć pod uwagę długi czas działania buprenorfiny. Nalokson może być usuwany z organizmu szybciej niż buprenorfina, co może skutkować nawrotem wcześniej już kontrolowanych objawów przedawkowania buprenorfiny. Z tego względu może być konieczne stosowanie wlewu ciągłego. Szybkość podawania wlewu dożylnego należy dostosowywać do reakcji pacjenta. Jeśli nie ma możliwości podania wlewu, konieczne może być wielokrotne podawanie naloksonu.

5.1 Farmakodynamika

Grupa farmakoterapeutyczna: inne leki na wpływające na układ nerwowy, leki stosowane w uzależnieniu od opioidów Kod ATC: N07BC01

Mechanizm działania Buprenorfina jest częściowym opioidowym agonistą/antagonistą, który wiąże się z receptorami typu μ (mi) i k (kappa) w mózgu. Jej aktywność w leczeniu podtrzymującym uzależnienia od opioidów przypisuje się powolnemu odwracalnemu wiązaniu się z receptorami typu μ, co w dłuższym okresie zmniejsza potrzebę przyjmowania narkotyków przez uzależnionych pacjentów.

5.2 Farmakokinetyka

Wchłanianie Po podaniu doustnym buprenorfina podlega metabolizmowi pierwszego przejścia przez wątrobę z N dealkilacją i sprzęganiem z kwasem glukuronowym w jelicie cienkim i wątrobie. Dlatego podawanie tego leku drogą doustną jest niewłaściwe.

Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest 90 minut po podaniu podjęzykowym, a związek między maksymalną dawką a stężeniem jest zależny od dawki, ale nie jest do niej proporcjonalny w zakresie dawek od 2 mg do 24 mg buprenorfiny. Stężenie buprenorfiny w osoczu wzrastało wraz ze zwiększaniem dawki podjęzykowej buprenorfiny.

Tabela 2: Parametry farmakokinetyczne buprenorfiny – średnia (odchylenie standardowe) 0,4 mg 8 mg Cmax pg/ml 604,65 (214) 8191,85 (2978) Tmax*(h) 1,38 1,00 AUC0-72 h. h ×pg/ml 3338,51 (992) 48051,47 (13179) *Mediana

Dystrybucja Po wchłanianiu buprenorfiny następuje faza szybkiej dystrybucji i okres półtrwania wynoszący od 2 do 5 godzin.

Metabolizm Buprenorfina jest metabolizowana na drodze 14-N-dealkilacji i sprzęgania z kwasem glukuronowym cząsteczki macierzystej i dealkilowanego metabolitu. Dane kliniczne potwierdzają, że CYP3A4 jest odpowiedzialny za N-dealkilację buprenorfiny. N-dealkilobuprenorfina jest agonistą receptora μ o słabej aktywności wewnętrznej.

Eliminacja Eliminacja buprenorfiny ma charakter podwójnie lub potrójnie wykładniczy, z długą końcową fazą eliminacji trwającą 20-25 godzin, częściowo z powodu reabsorpcji buprenorfiny po hydrolizie sprzężonej pochodnej w jelicie, a częściowo z powodu wysoce lipofilnych właściwości cząsteczki. Mediana okresów półtrwania obserwowana dla dawek 0,4 mg i 8 mg wynosiła odpowiednio 25,37 i 26,45 godziny.

Wydalanie Buprenorfina jest głównie wydalana z kałem , gdyż jej metabolity sprzężone z kwasem glukuronowym usuwane są z żółcią (70%), a pozostała część jest wydalana z moczem.

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności wątroby Buprenorfina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie, a stężenie buprenorfiny w osoczu pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby było wyższe. W Tabeli 3 podsumowano wyniki badania klinicznego, w którym określono ekspozycję na buprenorfinę po podaniu tabletki podjęzykowej buprenorfiny z naloksonem 2 0/0,5 mg zdrowym uczestnikom oraz uczestnikom z różnym stopniem zaburzeń czynności wątroby.

Tabela 3: Wpływ zaburzeń czynności wątroby na parametry farmakokinetyczne buprenorfiny po podaniu buprenorfiny/naloksonu (zmiana w stosunku do zdrowych uczestników)
Parametry PK	Łagodne zaburzenia czynności wątroby (klasa A w klasyfikacji Childa Pugha) (n=9)	Umiarkowane zaburzenia czynności wątroby (klasa B w klasyfikacji Childa Pugha) (n=8)	Ciężkie zaburzenia czynności wątroby (klasa C w klasyfikacji Childa Pugha) (n=8)
Buprenorfina
Cmax	1,2-krotny wzrost	1,1-krotny wzrost	1,7-krotny wzrost
AUClast	Podobnie do grupy kontrolnej	1,6-krotny wzrost	2,8-krotny wzrost

Ogólnie, ekspozycja na buprenorfinę w osoczu zwiększyła się około 3-krotnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Przewlekła toksyczność badana na czterech gatunkach (gryzoniach i innych zwierzętach, nie gryzoniach) po zastosowaniu czterech różnych dróg podania nie wykazała klinicznie istotnych zależności. W jednym badaniu prowadzonym na psach po upływie jednego roku zaobserwowano toksyczność wątrobową dla bardzo dużej dawki (75 mg/kg).

Badania teratologiczne przeprowadzone na szczurach i królikach pozwalają stwierdzić, że buprenorfina nie ma działania embriotoksycznego ani teratogennego. Nie zaobserwowano niepożądanego wpływu na płodność u szczurów, jednak po podaniu domięśniowym i doustnym odnotowano u tego gatunku wysoką śmiertelność okołoporodową i poporodową, w wyniku trudnego porodu i upośledzenia laktacji u matki.

W standardowej serii testów nie wykazano dowodów na działanie genotoksyczne.

Badania rakotwórczości na myszach i szczurach wykazały, że nie ma różnicy w częstości występowania różnych rodzajów nowotworów pomiędzy zwierzętami z grupy kontrolnej a zwierzętami, którym podawano buprenorfinę. Jednak w badaniu przeprowadzonym na myszach z zastosowaniem dawek farmakologicznych, u zwierząt, którym podawano buprenorfinę, wykazano atrofię i mineralizację kanalikową jąder.

6.1 Substancje pomocnicze

Hypromeloza Maltodekstryna Polisorbat 20 Karbomer Glicerol Tytanu dwutlenek (E 171) Sodu cytrynian

Kwas cytrynowy jednowodny Olejek miętowy częściowo dementolizowany Sukraloza Butylowany hydroksytoluen (E 321) Butylowany hydroksyanizol (E 320) Tusz drukarski (hypromeloza, glikol propylenowy [E 1520], żelaza tlenek czarny [E 172])

Buprenorphine Neuraxpharm 0,4 mg lamelki podjęzykowe

Żelaza tlenek żółty (E 172)

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3 Okres ważności

Buprenorphine Neuraxpharm 0,4 mg lamelki podjęzykowe 2 lata

Buprenorphine Neuraxpharm 4 mg, 6 mg, 8 mg lamelki podjęzykowe 30 miesięcy

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Buprenorphine Neuraxpharm 0,4 mg lamelki podjęzykowe Przechowywać w temperaturze poniżej 30°C w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Buprenorphine Neuraxpharm 4 mg, 6 mg, 8 mg lamelki podjęzykowe Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania produktu leczniczego.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Każda lamelka podjęzykowa jest pakowana w dwuwarstwową zgrzewaną termicznie pojedynczą saszetkę z potrójnej folii laminowanej, zabezpieczoną przed otwarciem przez dzieci. Każda potrójna folia laminowana składa się z grubej na 12 mikronów warstwy polietylenu tetraftalanu, grubej na 12 mikronów warstwy folii aluminiowej i grubej na 60 mikronów warstwy zrywalnego polietylenu. Jedno pudełko zawiera 7, 28, 49 lub 56 lamelek podjęzykowych pakowanych w osobne saszetki zabezpieczone przed otwarciem przez dzieci. Wielkości opakowań: 7 × 1, 28 × 1, 49 × 1, 56 × 1 lamelka podjęzykowa Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Przechowywać w bezpiecznym miejscu, aby zapobiec niewłaściwemu użyciu i przypadkowemu narażeniu, zwłaszcza dzieci.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

Dokumenty

Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL)

Opakowania i refundacja

Standardowe dawkowanie

Charakterystyka Produktu Leczniczego

2 Skład jakościowy i ilościowy

3 Postać farmaceutyczna

4.1 Wskazania do stosowania

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

4.3 Przeciwwskazania

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi

4.6 Płodność, ciąża i laktacja

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

4.8 Działania niepożądane

4.9 Przedawkowanie

5 Właściwości farmakologiczne

6 Dane farmaceutyczne

7–10 Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu

Dokumenty