Cefazolin Phagecon

Każda fiolka zawiera 1,048 g cefazoliny sodowej, co odpowiada 1 g cefazoliny.

Cefazolin Phagecon zawiera 2,2 mmola (lub 48,3 mg) sodu na fiolkę, co odpowiada 2,5% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/do infuzji. Biały lub prawie biały proszek.

Lek Cefazolin Phagecon jest wskazany w leczeniu ciężkich zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku powyżej 1. miesiąca (patrz punkty 4.2 i 4.4) wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na cefazolinę (patrz punkt 5.1):

• Zakażenia układu oddechowego wywołane przez S. pneumoniae, Klebsiella, H. influenzae, Staphylococcus aureus (wrażliwe na penicylinę i oporne na penicylinę) oraz paciorkowce beta-hemolizujące grupy A.
• Zakażenia układu moczowego i płciowego wywołane przez Escherichia coli, P. mirabilis i Klebsiella oraz niektóre szczepy Enterobacter, a także enterokoki.
• Zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane przez Staphylococcus aureus (wrażliwe na penicylinę i oporne na penicylinę), paciorkowce beta-hemolizujące grupy A i inne szczepy paciorkowców.
• Zakażenia kości i stawów wywołane przez Staphylococcus aureus.
• Zakażenia dróg żółciowych wywołane przez E. coli, różne szczepy paciorkowców, P. mirabilis, Klebsiella i Staphylococcus aureus.
• Zapalenie wsierdzia wywołane przez Staphylococcus aureus (wrażliwe na penicylinę i oporne na penicylinę) oraz paciorkowce β-hemolizujące grupy A.
• Profilaktyka okołooperacyjna: profilaktyka przedoperacyjna, śródoperacyjna i pooperacyjna w celu zmniejszenia częstości występowania niektórych zakażeń pooperacyjnych u pacjentów z interwencjami chirurgicznymi sklasyfikowanymi jako zakaźne lub potencjalnie zakaźne.
• Bakteriemia związana z powyższymi zakażeniami lub podejrzewana o związek z nimi.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Dawkowanie Dawka, droga podania i odstępy między dawkami zależą od ciężkości zakażenia, wrażliwości wykrytych drobnoustrojów oraz stanu pacjenta (np. czynności nerek).

Dorośli i młodzież (w wieku powyżej 12 lat i o masie ciała ≥ 40 kg):

• Zakażenia wywołane przez drobnoustroje wrażliwe: 1 g do 2 g cefazoliny na dobę podzielone na 2–3 równe dawki.
• Zakażenia wywołane przez drobnoustroje mniej wrażliwe: 3 g do 4 g cefazoliny na dobę podzielone na 3–4 równe dawki.

W przypadku ciężkich do zagrażających życiu zakażeń można podawać dawki do 6 g do 12 g na dobę w trzech lub czterech równych dawkach (jedna dawka co 6 lub co 8 godzin).

W profilaktyce okołooperacyjnej zaleca się następujące dawki dla dorosłych i młodzieży: a) 1 g dożylnie lub domięśniowo na 30 min do 1 godz. przed rozpoczęciem operacji b) w przypadku długotrwałych zabiegów chirurgicznych (np. 2 godziny lub dłużej), 0,5 g do 1 g dożylnie lub domięśniowo podczas operacji (sposób podawania należy dostosować do czasu trwania operacji) c) 0,5 g do 1 g dożylnie lub domięśniowo co 6 do 8 godzin przez 24 godziny po operacji lub przez 3 do 5 dni w przypadku operacji, w których zakażenia stanowiłyby szczególne ryzyko. Ważne jest, aby dawka przedoperacyjna była podawana z dużym wyprzedzeniem (30 min do 1 godziny) przed rozpoczęciem zabiegu chirurgicznego, tak aby w surowicy i tkankach obecne były odpowiednie stężenia antybiotyków. Również, jeśli istnieje ryzyko zakażeń, lek Cefazolin Phagecon powinien być podawany w odpowiednich odstępach czasu podczas zabiegu chirurgicznego, tak aby utrzymywały się odpowiednie stężenia antybiotyków.

Dzieci i młodzież Dzieci i niemowlęta w wieku powyżej 30 miesięcy (im.): 25 do 50 mg/kg mc. co 24 godziny (podzielone na trzy lub cztery równe dawki). W przypadku ciężkich zakażeń całkowitą dawkę dobową można zwiększyć do 100 mg/kg masy ciała. Nie zaleca się stosowania cefazoliny u wcześniaków i niemowląt w wieku poniżej 1. miesiąca, ponieważ nie ustalono bezpieczeństwa stosowania u tych pacjentów.

Dorośli z zaburzeniami czynności nerek Dorośli z zaburzeniami czynności nerek mogą potrzebować mniejszej dawki, aby uniknąć kumulacji leku. Takie zmniejszenie dawki może być oparte na określeniu stężenia we krwi. Jeśli nie jest to możliwe, dawkowanie można ustalić na podstawie klirensu kreatyniny. W przypadku zaburzeń czynności nerek należy podać odpowiednią dawkę początkową. Podanie kolejnej dawki powinno być uzależnione od stopnia zaburzenia czynności nerek, ciężkości zakażenia oraz wrażliwości drobnoustroju.

U pacjentów poddawanych hemodializie schemat leczenia zależy od warunków prowadzenia dializy. Patrz również punkt 4.4.

Klirens kreatyniny (ml/min)	Kreatynina w surowicy (ml) /100mg	Dawka dobowa	Odstęp między dawkami
≥55	≤1,5	Zwykła dawka	Bez zmian
35–54	1,6–3,0	Zwykła dawka	Co najmniej 8 h
11–34	3,1–4,5	Połowa zwykłej dawki	12 h
≤10	≥4,6	Połowa zwykłej dawki	18 do 24 h

Niemowlęta (w wieku powyżej 1. miesiąca) i dzieci W przypadku umiarkowanie ciężkich zakażeń skuteczna jest całkowita dawka dobowa 25–50 mg/kg mc., podzielona na 3 d o 4 równych dawek pojedynczych. W przypadku ciężkich zakażeń całkowita dawka dobowa może być zwiększona do 100 mg/kg mc.

Dzieci z zaburzeniami czynności nerek Dzieci (a także dorośli) z zaburzeniami czynności nerek mogą potrzebować mniejszej dawki, aby uniknąć kumulacji leku. Takie zmniejszenie dawki może być oparte na określeniu stężenia we krwi. Jeśli nie jest to możliwe, dawkę można określić przy użyciu klirensu kreatyniny zgodnie z poniższymi wytycznymi. W przypadku zaburzeń czynności nerek należy podać odpowiednią dawkę początkową. Podanie kolejnej dawki powinno być uzależnione od stopnia zaburzenia czynności nerek, ciężkości zakażenia oraz wrażliwości drobnoustroju.

Klirens kreatyniny (ml/min)	Kreatynina w surowicy (mg/100 ml)
70–40	60% w 2 dawkach podzielonych
40–20	25% w 2 dawkach podzielonych
20–5	10% w 2 dawkach podzielonych

Wcześniaki i niemowlęta w wieku poniżej 1. miesiąca

Ponieważ bezpieczeństwo stosowania u wcześniaków i niemowląt w wieku poniżej P1.atmrziersóiwącnaienżiepzuonskttał4o.4u.stalone, nie zaleca się stosowania cefazoliny u tych pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku

Dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek nie jest wymagane.

Sposób podawania

Przygotowany roztwór podaje się w postaci głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego lub dożylnie. Do jednorazowego podania domięśniowego nie należy stosować więcej niż 500 mg cefazoliny. Lek Cefazolin Phagecon do podawania domięśniowego nie może być podawany dożylnie w przypadku zastosowania domieszki środka miejscowo znieczulającego.

Instrukcja dotycząca rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
• Uczulenie na antybiotyki z grupy cefalosporyn.
• Nadwrażliwość w wywiadzie (na przykład ciężkie łuszczenie się, obrzęk twarzy, rąk, stóp, warg, języka lub gardła, trudności w połykaniu lub oddychaniu) na jakikolwiek inny rodzaj antybiotyków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Nadwrażliwość Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów ze skazą alergiczną, astmą oskrzelową lub katarem siennym. Przed zastosowaniem cefazoliny należy ustalić, czy wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości na inne antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny lub cefalosporyny). U pacjentów prezentujących reakcje alergiczne należy przerwać podawanie produktu i rozpocząć odpowiednie leczenie objawowe. Należy zwrócić uwagę na alergie krzyżowe na inne cefalosporyny, a także występujące niekiedy alergie krzyżowe na penicyliny. W przypadku znanej nadwrażliwości na penicyliny należy wziąć pod uwagę alergie krzyżowe na inne antybiotyki beta-laktamowe, np. cefalosporyny. Podczas podawania cefazoliny rzadko mogą wystąpić zaburzenia krzepnięcia. Może to mieć miejsce u pacjentów z czynnikami ryzyka, które prowadzą do niedoboru witaminy K lub wpływają na inne mechanizmy krzepnięcia (żywienie pozajelitowe, niedożywienie, zaburzenia czynności wątroby i nerek, małopłytkowość) lub w przypadku chorób współistniejących (np. hemofilia, wrzody żołądka i jelit), które mogą wywołać lub nasilić krwawienie. Dlatego w tych przypadkach należy kontrolować czas protrombinowy, a w przypadku jego skrócenia włączyć witaminę K (10 mg na tydzień).

Nadmierny wzrost niewrażliwych mikroorganizmów Przypadki zapalenia okrężnicy związane z leczeniem antybiotykami, którego nasilenie może być łagodne do zagrażającego życiu, zgłaszano dla prawie wszystkich antybiotyków (patrz punkt 4.8). Należy brać pod uwagę możliwość tego rozpoznania u pacjentów, u których występuje biegunka w trakcie lub po zastosowaniu antybiotyku. W przypadku wystąpienia zapalenia okrężnicy związanego z leczeniem antybiotykami należy natychmiast przerwać stosowanie leku Cefazolin Phagecon, skonsultować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednią terapię. Produkty lecznicze hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tym przypadku.

Przy długotrwałym stosowaniu leku Cefazolin Phagecon może dojść do nadmiernego wzrostu niewrażliwych drobnoustrojów. Niezbędna jest zatem ścisła obserwacja pacjenta. Jeśli podczas leczenia dojdzie do nadkażenia, należy podjąć odpowiednie działania.

U pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek, ze wskaźnikiem filtracji kłębuszkowej poniżej 55 ml/min, cefazolina przypuszczalnie będzie podlegać kumulacji, dlatego należy odpowiednio zmniejszyć dawkę lub wydłużyć odstęp między dawkami (patrz punkt 4.2).

Ze względu na słabe przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego, cefazolina nie nadaje się do leczenia zapalenia opon mózgowych.

Leczenie długotrwałe lub dużymi dawkami Podczas długotrwałego leczenia lub stosowania dużych dawek wskazane jest regularne kontrolowanie czynności układów narządów, w tym czynności nerek, wątroby i hematopoezy. Zgłaszano podwyższoną aktywność enzymów wątrobowych i zmiany w komórkach krwi (patrz punkt 4.8). U pacjentów z nadciśnieniem lub niewydolnością serca należy uwzględnić zawartość sodu w roztworze do wstrzykiwań.

Cefazoliny nie należy podawać wcześniakom i noworodkom w wieku poniżej 1. miesiąca, ze względu na brak doświadczeń oraz ze względu na to, że bezpieczeństwo stosowania nie zostało ustalone.

Badania laboratoryjne W badaniach laboratoryjnych może wystąpić fałszywie dodatnia reakcja na glukozę w moczu w przypadku zastosowania roztworu Benedicta do analiz jakościowych, roztworu Fehlinga lub tabletek Clinitest, ale nie w przypadku zastosowania enzymatycznych metod wykrywania. Wyniki pośrednich i bezpośrednich testów Coombsa również mogą być fałszywie dodatnie. Może to mieć miejsce również u noworodków, których matki otrzymywały cefalosporyny przed porodem.

Nie do stosowania dooponowego. Po zastosowaniu dooponowym cefazoliny zgłaszano ciężkie zatrucie ośrodkowego układu nerwowego (w tym drgawki).

Ważne informacje o substancjach pomocniczych Cefazolin Phagecon zawiera 2,2 mmola (lub 48,3 mg) sodu na fiolkę, co odpowiada 2,5% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.

Jednoczesne podawanie jest przeciwwskazane Antybiotyki Cefazoliny nie należy podawać jednocześnie z antybiotykami o działaniu bakteriostatycznym (np. tetracyklinami, sulfonamidami, erytromycyną, chloramfenikolem), ponieważ w badaniach in vitro obserwowano działanie antagonistyczne.

Nie zaleca się jednoczesnego podawania Probenecyd

Klirens nerkowy cefazoliny jest zmniejszony przy jednoczesnym podawaniu probenecydu.

Środki ostrożności Antykoagulanty Bardzo rzadko cefalosporyny mogą powodować zaburzenia krzepnięcia (patrz punkt 4.4). W przypadku dodatkowego podawania doustnych antykoagulantów lub dużych dawek heparyny należy kontrolować stan układu krzepnięcia.

Substancje nefrotoksyczne Nie można wykluczyć, nasilenia nefrotoksycznego działania antybiotyków (np. aminoglikozydów, kolistyny, polimyksyny B) i leków moczopędnych (np. furosemidu). W przypadku jednoczesnego podawania z cefazoliną należy uważnie monitorować parametry pracy nerek.

Witamina K1 Niektóre cefalosporyny, takie jak cefamandol, cefazolina i cefotetan mogą zakłócać metabolizm witaminy K1, zwłaszcza w przypadku jej niedoboru. Dlatego może być konieczne uzupełnienie witaminy K1.

Ciąża Dotychczasowe doświadczenia u ludzi dotyczące stosowania cefazoliny w czasie ciąży są niewystarczające. Dlatego cefazolina powinna być stosowana w ciąży tylko po dokładnej ocenie korzyści i ryzyka. Jest to szczególnie ważne w pierwszym trymestrze. Karmienie piersią Cefazolina przenika w małych stężeniach do mleka ludzkiego. U dzieci karmionych piersią może dojść do uczulenia i zmiany flory jelitowej, a także do zakażeń Candida. W tych przypadkach należy przerwać karmienie piersią podczas leczenia. Płodność Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Mogą jednak wystąpić działania niepożądane (np. reakcje alergiczne, zawroty głowy), które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8).

Dla każdej grupy częstości występowania, działania niepożądane są przedstawione zgodnie ze zmniejszającą się ciężkością. Częstości występowania działań niepożądanych są określane następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000), bardzo rzadko (< 1/10 000) lub częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja	Często	Niezbyt często	okdazR	Bardzo	Częstość nieznana
układów i narządów				rzadko
Zakażenia i zarażenia					Długotrwałe leczenie lub
pasożytnicze					wielokrotne stosowanie może prowadzić do nadkażenia lub kolonizacji opornymi bakteriami lub drożdżakami (kandydoza ,jentsuymaj kandydoza pochwy)
Zaburzenia krwi i		Trombocytopenia,	Zaburzenia
układu chłonnego		neutropenia,	krzepnięcia,
		leukopenia, eozynofilia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna	krwawienia*
Zaburzenia układu	Alergiczne reakcje	Ciężkie reakcje		Zagrażający
immunologicznego	skórne, takie jak	nadwrażliwości, takie		życiu wstrząs
	rumień,	jak obrzęk		anafilaktyczny
	pokrzywka i świąd	naczynioruchowy i		**
		gorączkapolekowa
Zaburzenia układu					Ból głowy,
nerwowego					zawroty głowy, parestezje, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, mioklonie, drgawki §
Zaburzenia żołądka i	Biegunka,				Rzekomobłoniaste
jelit	nudności,				zapalenie jelita grubego
	wymioty, utrata apetytu, wzdęcia, ból brzucha				+
Zaburzenia wątroby i		Łagodny, przejściowy		Odwracalne
dróg żółciowych		wzrost wartości AspAT,		einelapaz
		AlAT i fosfatazy alkalicznej		wątroby i żółtaczka cholestatyczna
Zaburzenia nerek i			Śródmiąższowe
dróg moczowych		iker	eneinelapaz inne choroby nerek $.
Zaburzenia ogólne i		Zapalenie żył,
stany w miejscu podania		zakrzepowe zapalenie żył

• W grupie ryzyka znajdują się pacjenci z czynnikami ryzyka, które prowadzą do niedoboru witaminy K lub wpływają na inne mechanizmy krzepnięcia, a także pacjenci z zaburzeniami, które mogą wywołać lub nasilić krwawienie. ** Może wymagać odpowiedniej natychmiastowej interwencji kryzysowej. § Szczególnie w przypadku przedawkowania lub braku dostosowania dawki w przypadku niewydolności nerek. # W większości przypadków objawy są łagodne i często ustępują w trakcie lub po przerwaniu leczenia. + W przypadku ciężkiej i uporczywej biegunki w trakcie lub po zakończeniu leczenia cefazoliną należy skonsultować się z lekarzem, gdyż może to być objaw ciężkiego zaburzenia (rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego), które trzeba natychmiast leczyć. Pacjent musi powstrzymać się od samodzielnego stosowania produktów leczniczych hamujących perystaltykę. $ Głównie u pacjentów krytycznie chorych, którzy otrzymywali kilka produktów leczniczych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: +48 22 49 21 301 Faks: +48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Objawy Przedawkowanie może spowodować ból, zapalenie i zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia. Podawanie bardzo dużych dawek cefalosporyn pozajelitowo może powodować zawroty głowy, parestezje, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, drgawki kloniczne mięśni i bóle głowy. Po przedawkowaniu cefalosporyn mogą wystąpić drgawki, zwłaszcza u pacjentów z chorobami nerek. Przedawkowanie może prowadzić do następujących nieprawidłowych wyników badań laboratoryjnych: zwiększenie stężenia kreatyniny, BUN, aktywności enzymów wątrobowych i bilirubiny, dodatni test Coombsa, trombocytoza, trombocytopenia, eozynofilia, leukopenia i wydłużenie czasu protrombinowego.

Leczenie W przypadku wystąpienia drgawek należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego. Może być wskazane leczenie przeciwpadaczkowym produktem leczniczym. Należy bardzo dokładnie monitorować czynności życiowe organizmu, jak również odpowiednie wartości laboratoryjne. W przypadku ciężkiego przedawkowania, zwłaszcza u pacjentów z uszkodzeniem nerek, może być wskazane połączenie hemodializy i hemoperfuzji, jeśli inne terapie zawiodą. Brak jest jednak odpowiednich danych potwierdzających. Dializa otrzewnowa nie jest skuteczna.

5.1 Farmakodynamika

Grupa farmakoterapeutyczna: Środki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnoustrojowego, cefalosporyny pierwszej generacji, kod ATC: J01DB04. Cefazolina jest antybiotykiem z rodziny beta-laktamów z grupy cefalosporyn I generacji.

Mechanizm działania Mechanizm działania cefazoliny polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii (w fazie wzrostu) poprzez blokowanie białek wiążących penicylinę (PBP), takich jak transpeptydazy, co skutkuje działaniem bakteriobójczym.

Związek miedzy farmakokinetyką a farmakodynamiką Skuteczność zależy zasadniczo od czasu, w którym stężenie substancji czynnej jest powyżej minimalnego stężenia hamującego (MIC) drobnoustroju.

Mechanizmy oporności Oporność na cefalosporyny wynika z różnych mechanizmów: wytwarzania β-laktamaz, zmiany białek wiążących penicyliny oraz zmiany przepuszczalności ściany komórkowej bakterii Gram ujemnych. Oporność na cefazolinę może wynikać z następujących mechanizmów:

• Inaktywacja przez β-laktamazy: cefazolina ma wysoki stopień stabilności wobec penicylinaz bakterii Gram-dodatnich, ale tylko niską stabilność wobec licznych kodowanych przez plazmidy beta-laktamaz, np. beta-laktamaz o rozszerzonym spektrum (ang. extended spectrum beta-lactamases, ESBL) lub beta-laktamaz chromosomalnych typu AmpC.
• Zmniejszone powinowactwo PBP do cefazoliny: nabyta oporność u pneumokoków i innych paciorkowców wynika z modyfikacji istniejących PBP w wyniku mutacji. Natomiast oporność u gronkowców opornych na metycylinę (oksacylinę) wynika z syntezy dodatkowego PBP o zmniejszonym powinowactwie do cefazoliny.
• Niedostateczne przenikanie cefazoliny przez zewnętrzną ścianę komórkową u bakterii Gram-ujemnych może powodować niewystarczające hamowanie PBP.
• Pompy typu efflux mogą aktywnie transportować cefazolinę z komórki. Pomiędzy cefazoliną a innymi cefalosporynami i penicylinami występuje częściowa lub całkowita oporność krzyżowa.

Wartości graniczne stężenia

Poniżej przedstawiono krytyczne wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC) ustalone przez Europejski Komitet Badania Wrażliwości Drobnoustrojów (EUCAST) dla cefazoliny (wersja 12.0, ważna od 1.01.2022):

Wartości graniczne MIC (mg/l) Drobnoustrój Wrażliwe Oporne

Enterobacterales	≤0,0011	>41
(zakażenia pochodzące z dróg
moczowych), E. coli oraz Klebsiella
spp.(z wyjątkiem K. aerogenes)
Staphylococcus spp.	Uwaga2	Uwaga2
Streptococcus grupy A, B, C i G	Uwaga3	Uwaga3
PD (niezwiązane z gatunkami) KP -	≤1	>2

1 Izolaty wrażliwe na cefadroksyl i (lub) cefaleksynę można zgłosić jako „wrażliwe, zwiększona

ekspozycja” (I) na cefazolinę.

2 O wrażliwości gronkowców na cefalosporyny wnioskuje się na podstawie wrażliwości na

cefoksytynę.

3 O wrażliwości paciorkowców z grup A, B, C i G na cefalosporyny wnioskuje się na podstawie

wrażliwości na benzylopenicyliny.

Częstość występowania oporności nabytej Stężenia krytyczne oddzielają szczepy wrażliwe od średnio wrażliwych, a te ostatnie od opornych: S ≤ 8 mg/l i R > 32 mg/l

Częstość występowania oporności nabytej może się różnić w zależności od położenia geograficznego i czasu w przypadku niektórych gatunków. Przydatne są więc informacje o występowaniu lokalnej oporności, zwłaszcza w leczeniu ciężkich zakażeń. Dane te mogą stanowić jedynie wskazówkę dotyczącą prawdopodobieństwa wystąpienia wrażliwości szczepu bakterii na dany antybiotyk.

Rozpowszechnienie oporności nabytej w Niemczech na podstawie danych z ostatnich 5 lat z krajowych projektów i badań monitorujących oporność (stan na styczeń 2016 r.):

Zwykle wrażliwe gatunki
Mikroorganizmy tlenowe Gram-dodatnie
Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę)
Staphylococcus saprophyticus °
Streptococcus agalactiae °
Streptococcus pneumoniae °
Streptococcus pyogenes °
Gatunki, w przypadku których oporność nabyta może stanowić problem podczas
stosowania produktu leczniczego
Mikroorganizmy tlenowe Gram-dodatnie
Staphylococcus aureus 3
Staphylococcus epidermidis +
Staphylococcus haemolyticus +
Staphylococcus hominis +
Streptococcus pneumoniae (o pośredniej wrażliwości na penicylinę)
Mikroorganizmy tlenowe Gram-ujemne
Escherichia coli

Haemophilus influenzae $ Klebsiella oxytoca Klebsiella pneumoniae Proteus mirabilis Gatunki oporne z natury Mikroorganizmy tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus spp. Staphylococcus aureus (oporne na metycylinę) Streptococcus pneumoniae (oporne na penicylinę) Mikroorganizmy tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter spp. Citrobacter freundii Enterobacter spp. Legionella spp. Morganella morganii Moraxella catarrhalis Proteus vulgaris Pseudomonas aeruginosa Serratia marcescens Stenotrophomonas maltophilia Mikroorganizmy beztlenowe Bacteroides fragilis Inne mikroorganizmy Chlamydia spp. Chlamydophila spp. Mycoplasma spp.

Zwykle wrażliwe gatunki Mikroorganizmy tlenowe Gram dodatnie - Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę) Staphylococcus saprophyticus ° Streptococcus agalactiae ° Streptococcus pneumoniae ° Streptococcus pyogenes ° Gatunki, u których oporność nabyta może stanowić problem podczas stosowania produktu leczniczego Mikroorganizmy tlenowe Gram dodatnie - Staphylococcus aureus 3 Staphylococcus epidermidis + Staphylococcus haemolyticus + Staphylococcus hominis + Streptococcus pneumoniae (o pośredniej wrażliwości na penicylinę) Mikroorganizmy tlenowe Gram ujemne - Escherichia coli Haemophilus influenzae $

Klebsiella oxytoca Klebsiella pneumoniae Proteus mirabilis Gatunki oporne z natury Mikroorganizmy tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus spp. Staphylococcus aureus (oporne na metycylinę) Streptococcus pneumoniae (oporne na penicylinę) Mikroorganizmy tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter spp. Citrobacter freundii Enterobacter spp. Legionella spp. Morganella morganii Moraxella catarrhalis Proteus vulgaris Pseudomonas aeruginosa Serratia marcescens Stenotrophomonas maltophilia Mikroorganizmy beztlenowe Bacteroides fragilis Inne mikroorganizmy Chlamydia spp. Chlamydophila spp. Mycoplasma spp. ° W momencie publikacji tabel nie były dostępne aktualne dane. W literaturze podstawowej, standardowych odniesieniach i zaleceniach terapeutycznych przyjmuje się wrażliwość. $ Naturalna wrażliwość większości izolatów mieści się w zakresie pośrednim. + W co najmniej jednym regionie wskaźnik oporności jest większy niż 50%.

3 W sektorze ambulatoryjnym wskaźnik oporności wynosi <10%.

5.2 Farmakokinetyka

Cefazolina może być stosowana we wstrzyknięciu domięśniowym (im.) lub dożylnie (iv.).

Podawanie w ciągłej infuzji dożylnej (zdrowym ochotnikom), początkowo z dawkami cefazoliny 3,5 mg/kg mc. w ciągu jednej godziny (tj. około 250 mg), a następnie z dawkami 1,5 mg/kg mc. w ciągu kolejnych dwóch godzin (około 100 mg), pozwoliło osiągnąć zrównoważone stężenie w surowicy wynoszące w przybliżeniu 28 µg/ml w trzeciej godzinie.

Stężenia w surowicy po podaniu dożylnym dawki 1 g Stężenia w surowicy (µg/ml) 5 m 15 m 30 m 2 h 4 h i n i n i n 1h 188,4 135,8 106,8 73,7 45,6 16,5

Stężenia w surowicy po podaniu domięśniowym dawki 500 mg i 1 g

Stężenia w surowicy (µg/ml) 1/2 h 1 h 2 h 4 h 6 h 8 h 500 mg im. 36,2 36,8 37,9 15,5 6,3 3,0 1 g im. 60,1 63,8 54,3 29,3 13,2 7,1

Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 100 minut u pacjentów z prawidłową czynnością nerek.

Dystrybucja Cefazolina podlega szerokiej dystrybucji do większości tkanek i płynów ustrojowych, w tym do pęcherzyka żółciowego, wątroby, nerek, kości, plwociny, żółci, płynu opłucnowego i maziowego. Cefazolina łatwo przechdzi przez zmienioną zapalnie błonę maziową. Stężenia terapeutyczne osiąga się w płynie opłucnowym, stawowym i puchlinowym. Dyfuzja cefazoliny do płynu mózgowo-rdzeniowego jest mała. Łącznie 74% do 86% cefazoliny wiąże się z białkami surowicy. Objętość dystrybucji wynosi około 11 l/1,73m2.

U pacjentów bez obturacyjnej choroby dróg żółciowych stężenie cefazoliny w surowicy może być nawet pięciokrotnie niższe niż u pacjentów z obturacją dróg żółciowych. W przypadku braku niedrożności dróg żółciowych, stężenia cefazoliny w tkance pęcherzyka żółciowego i żółci są podwyższone i znacznie wyższe niż stężenia w surowicy.

Z drugiej strony, w przypadku niedrożności, stężenia antybiotyków w żółci są znacznie niższe niż w surowicy.

Cefazolina szybko przechodzi przez barierę łożyskową do krwi pępowinowej i płynu owodniowego. W mleku matki stężenie cefazoliny jest bardzo niskie.

Metabolizm /Eliminacja Cefazolina jest w minimalnym stopniu metabolizowana w wątrobie. W moczu nie stwierdzono obecności mikrobiologicznie aktywnych metabolitów. Okres półtrwania w surowicy wynosi około 1 godziny 35 minut. Cefazolina jest eliminowana poprzez wydalanie nerkowe. Około 90% cefazoliny sodowej jest wydalane z moczem w postaci niezmienionego leku. Mechanizmy odpowiedzialne za eliminację cefazoliny to filtracja kłębuszkowa i wydzielanie kanalikowe.

Po podaniu domięśniowym 500 mg, w moczu zebranym po 6 godzinach znajduje się od 56% do 89% podanej dawki. Po 24 godzinach liczby te wynoszą od 80% do prawie 100%.

Po podaniu dawek 500 mg i 1 g drogą domięśniową, podane liczby dla frakcji moczu 0–6 h wynoszą odpowiednio 1000/2000 µg/ml i 2000/4000 µg/ml.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Toksyczność ostra cefazoliny jest niewielka. Wielokrotne podawanie cefazoliny u psów i szczurów przez 1–6 miesięcy różnymi drogami podawania nie wykazało istotnego wpływu na parametry hematologiczne i biochemiczne. Toksyczność nerkową obserwowano po podaniu wielokrotnych dawek u królików, ale nie u psów i szczurów. Cefazolina nie wykazywała działania teratogennego ani embriotoksycznego.

Nie są dostępne badania dotyczące mutagenności i rakotwórczości cefazoliny.

6.1 Substancje pomocnicze

Nie zawiera.

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie zaleca się mieszania w tej samej fiolce lub strzykawce z innymi produktami leczniczymi. Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6.

6.3 Okres ważności

3 lata.

Po rekonstytucji: Wykazano stabilność fizykochemiczną roztworu po rekonstytucji z wodą do wstrzykiwań przez 8 godzin w temperaturze 25°C i przez 24 godziny w temperaturze od 2°C do 8°C. Wykazano stabilność fizykochemiczną roztworu po rekonstytucji z lidokainą 1% przez 8 godzin w temperaturze 25 C oraz w temperaturze od 2°C do 8°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast. W przypadku użycia innego niż natychmiastowe, za czas i warunki przechowywania po rekonstytucji i przed użyciem odpowiada użytkownik i zwykle czas ten nie powinien być dłuższy niż 8 godzin w temperaturze

25 C i 24 godziny w temperaturze 2–8°C.

Po rozcieńczeniu poddanego rekonstytucji roztworu w wodzie do wstrzykiwań z rozpuszczalnikami wymienionymi w punkcie 6.6: Wykazano stabilność fizykochemiczną roztworu po rekonstytucji przez 8 godzin w temperaturze 25°C i przez 24 godziny w temperaturze od 2 C do 8°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik i zwykle czas ten nie powinien być dłuższy niż 8 godzin w temperaturze 25°C i 24 godziny w temperaturze 2–8°C.

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji, patrz punkt 6.3.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Lek Cefazolin Phagecon jest dostępny w fiolce zawierającej 1 g cefazoliny w postaci soli sodowej, z korkiem z kauczuku chlorobutylowego i zabezpieczonej aluminiowo polipropylenowym kapslem, w tekturowym pudełku.

Lek Cefazolin Phagecon jest pakowany w kartony zawierające 10 lub 100 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Cefazolina podlega rekonstytucji z wodą do wstrzykiwań (iv. lub im.) lub z 1% roztworem lidokainy (wyłącznie do im.). Natychmiast po rekonstytucji z wodą do wstrzykiwań, do tego roztworu cefazoliny można dodać 45 ml jednego z następujących roztworów, powszechnie stosowanych do infuzji:

• chlorek sodu 0,9%,
• glukoza 5% lub 10%,
• mieszany roztwór glukozy 5% i chlorku sodu 0,9%,
• glukoza 5% z 0,2% lub 0,45% roztworem soli fizjologicznej,
• roztwór Ringera,
• mleczanowy roztwór Ringera,
• mieszany roztwór glukozy 5% i mleczanowego roztworu Ringera.

Rekonstytucja

• Woda do wstrzykiwań (iv. lub im.): 1 g jest stabilny w 2 ml.
• Chociaż Cefazolin Phagecon jest bardzo dobrze rozpuszczalny, do stosowania dożylnego korzystnie jest dodać 5 ml wody do wstrzykiwań do fiolek 1 g. Wstrząsnąć w celu rozpuszczenia, pobrać całą zawartość fiolki do strzykawki.
• Lidokaina, roztwór 1% (im.): 1 g jest stabilny w 4 ml.
• Rozpuścić 1 g proszku w 4 ml roztworu lidokainy 1%. Roztwór po rekonstytucji może mieć żółte zabarwienie, co jest normalne.
• Roztworów po rekonstytucji z zastosowaniem lidokainy nie należy wstrzykiwać drogą dożylną.

Rozcieńczenie Roztwór po rekonstytucji należy rozcieńczyć rozpuszczalnikami wymienionymi powyżej w punkcie 6.6: dodać około 45 ml rozpuszczalnika do roztworu po rekonstytucji, aby uzyskać końcową objętość 50 ml. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

7. Podmiot odpowiedzialny

Phagecon – Serviços e Consultoria Farmacêutica Lda. Avenida Jose Malhoa n 2 Edificio Malhoa Plaza 3º Piso Escritorio 3.7 1070-325 Lizbona Portugalia

8. Numer pozwolenia

Nr pozwolenia:

Każda fiolka zawiera 2,096 g cefazoliny sodowej, co odpowiada 2 g cefazoliny.

Cefazolin Phagecon zawiera 2,2 mmola (lub 48,3 mg) sodu na fiolkę, co odpowiada 2,5% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/do infuzji. Biały lub prawie biały proszek.

Lek Cefazolin Phagecon jest wskazany w leczeniu ciężkich zakażeń u dorosłych i dzieci w wieku powyżej 1. miesiąca (patrz punkty 4.2 i 4.4) wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na cefazolinę (patrz punkt 5.1):

• Zakażenia układu oddechowego wywołane przez S. pneumoniae, Klebsiella, H. influenzae, Staphylococcus aureus (wrażliwe na penicylinę i oporne na penicylinę) oraz paciorkowce beta-hemolizujące grupy A.
• Zakażenia układu moczowego i płciowego wywołane przez Escherichia coli, P. mirabilis i Klebsiella oraz niektóre szczepy Enterobacter, a także enterokoki.
• Zakażenia skóry i tkanek miękkich wywołane przez Staphylococcus aureus (wrażliwe na penicylinę i oporne na penicylinę), paciorkowce beta-hemolizujące grupy A i inne szczepy paciorkowców.
• Zakażenia kości i stawów wywołane przez Staphylococcus aureus.
• Zakażenia dróg żółciowych wywołane przez E. coli, różne szczepy paciorkowców, P. mirabilis, Klebsiella i Staphylococcus aureus.
• Zapalenie wsierdzia wywołane przez Staphylococcus aureus (wrażliwe na penicylinę i oporne na penicylinę) oraz paciorkowce β-hemolizujące grupy A.
• Profilaktyka okołooperacyjna: profilaktyka przedoperacyjna, śródoperacyjna i pooperacyjna w celu zmniejszenia częstości występowania niektórych zakażeń pooperacyjnych u pacjentów z interwencjami chirurgicznymi sklasyfikowanymi jako zakaźne lub potencjalnie zakaźne.
• Bakteriemia związana z powyższymi zakażeniami lub podejrzewana o związek z nimi.

Należy rozważyć oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Dawkowanie Dawka, droga podania i odstępy między dawkami zależą od ciężkości zakażenia, wrażliwości wykrytych drobnoustrojów oraz stanu pacjenta (np. czynności nerek).

Dorośli i młodzież (w wieku powyżej 12 lat i o masie ciała ≥ 40 kg):

• Zakażenia wywołane przez drobnoustroje wrażliwe: 1 g do 2 g cefazoliny na dobę podzielone na 2–3 równe dawki.
• Zakażenia wywołane przez drobnoustroje mniej wrażliwe: 3 g do 4 g cefazoliny na dobę podzielone na 3–4 równe dawki.

W przypadku ciężkich do zagrażających życiu zakażeń można podawać dawki do 6 g do 12 g na dobę w trzech lub czterech równych dawkach (jedna dawka co 6 lub co 8 godzin).

W profilaktyce okołooperacyjnej zaleca się następujące dawki dla dorosłych i młodzieży: a) 1 g dożylnie lub domięśniowo na 30 min do 1 godz. przed rozpoczęciem operacji b) w przypadku długotrwałych zabiegów chirurgicznych (np. 2 godziny lub dłużej), 0,5 g do 1 g dożylnie lub domięśniowo podczas operacji (sposób podawania należy dostosować do czasu trwania operacji) c) 0,5 g do 1 g dożylnie lub domięśniowo co 6 do 8 godzin przez 24 godziny po operacji lub przez 3 do 5 dni w przypadku operacji, w których zakażenia stanowiłyby szczególne ryzyko. Ważne jest, aby dawka przedoperacyjna była podawana z dużym wyprzedzeniem (30 min do 1 godziny) przed rozpoczęciem zabiegu chirurgicznego, tak aby w surowicy i tkankach obecne były odpowiednie stężenia antybiotyków. Również, jeśli istnieje ryzyko zakażeń, lek Cefazolin Phagecon powinien być podawany w odpowiednich odstępach czasu podczas zabiegu chirurgicznego, tak aby utrzymywały się odpowiednie stężenia antybiotyków.

Dzieci i młodzież Dzieci i niemowlęta w wieku powyżej 30 miesięcy (im.): 25 do 50 mg/kg mc. co 24 godziny (podzielone na trzy lub cztery równe dawki). W przypadku ciężkich zakażeń całkowitą dawkę dobową można zwiększyć do 100 mg/kg masy ciała. Nie zaleca się stosowania cefazoliny u wcześniaków i niemowląt w wieku poniżej 1. miesiąca, ponieważ nie ustalono bezpieczeństwa stosowania u tych pacjentów.

Dorośli z zaburzeniami czynności nerek Dorośli z zaburzeniami czynności nerek mogą potrzebować mniejszej dawki, aby uniknąć kumulacji leku. Takie zmniejszenie dawki może być oparte na określeniu stężenia we krwi. Jeśli nie jest to możliwe, dawkowanie można ustalić na podstawie klirensu kreatyniny.

W przypadku zaburzeń czynności nerek należy podać odpowiednią dawkę początkową. Podanie kolejnej dawki powinno być uzależnione od stopnia zaburzenia czynności nerek, ciężkości zakażenia oraz wrażliwości drobnoustroju. U pacjentów poddawanych hemodializie schemat leczenia zależy od warunków prowadzenia dializy. Patrz również punkt 4.4.

Klirens kreatyniny (ml/min)	Kreatynina w surowicy (mg/100 ml)	Dawka dobowa	Odstęp między dawkami
≥55	≤1,5	Zwykła dawka	Bez zmian
35–54	1,6–3,0	Zwykła dawka	Co najmniej 8 h
11–34	3,1–4,5	Połowa zwykłej dawki	12 h
≤10	≥4,6	Połowa zwykłej dawki	18 do 24 h

Niemowlęta (w wieku powyżej 1. miesiąca) i dzieci W przypadku umiarkowanie ciężkich zakażeń skuteczna jest całkowita dawka dobowa 25 – 50 mg/kg mc., podzielona na 3 d o 4 równych dawek pojedynczych. W przypadku ciężkich zakażeń całkowita dawka dobowa może być zwiększona do 100 mg/kg mc.

Dzieci z zaburzeniami czynności nerek Dzieci (a także dorośli) z zaburzeniami czynności nerek mogą potrzebować mniejszej dawki, aby uniknąć kumulacji leku. Takie zmniejszenie dawki może być oparte na określeniu stężenia we krwi. Jeśli nie jest to możliwe, dawkę można określić przy użyciu klirensu kreatyniny zgodnie z poniższymi wytycznymi. W przypadku zaburzeń czynności nerek należy podać odpowiednią dawkę początkową. Podanie kolejnej dawki powinno być uzależnione od stopnia zaburzenia czynności nerek, ciężkości zakażenia oraz wrażliwości drobnoustroju.

Klirens kreatyniny (ml/min)	Kreatynina w surowicy (mg/100 ml)
70–40	60% w 2 dawkach podzielonych
40–20	25% w 2 dawkach podzielonych
20–5	10% w 2 dawkach podzielonych

Wcześniaki i niemowlęta w wieku poniżej 1. miesiąca 1P.omniieewsiaążcabenzipeizeocszteańłostwusotasltoonseo,wnaienizaaulewcaczsieęśnsitaoksoówwainniaiecmefoawzoląltinwy wu iteykcuh ppoancjieżnejtów. Patrz również punkt 4.4.

Pacjenci w podeszłym wieku

Dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek nie jest wymagane.

Sposób podawania Przygotowany roztwór podaje się w postaci głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego lub dożylnie. Do jednorazowego podania domięśniowego nie należy stosować więcej niż 500 mg cefazoliny. Lek Cefazolin Phagecon do podawania domięśniowego nie może być podawany dożylnie w przypadku zastosowania domieszki środka miejscowo znieczulającego.

Instrukcja dotycząca rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
• Uczulenie na antybiotyki z grupy cefalosporyn.
• Nadwrażliwość w wywiadzie (na przykład ciężkie łuszczenie się, obrzęk twarzy, rąk, stóp, warg, języka lub gardła, trudności w połykaniu lub oddychaniu) na jakikolwiek inny rodzaj antybiotyków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Nadwrażliwość Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów ze skazą alergiczną, astmą oskrzelową lub katarem siennym. Przed zastosowaniem cefazoliny należy ustalić, czy wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości na inne antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny lub cefalosporyny). U pacjentów prezentujących reakcje alergiczne należy przerwać podawanie produktu i rozpocząć odpowiednie leczenie objawowe. Należy zwrócić uwagę na alergie krzyżowe na inne cefalosporyny, a także występujące niekiedy alergie krzyżowe na penicyliny. W przypadku znanej nadwrażliwości na penicyliny należy wziąć pod uwagę alergie krzyżowe na inne antybiotyki beta-laktamowe, np. cefalosporyny. Podczas podawania cefazoliny rzadko mogą wystąpić zaburzenia krzepnięcia. Może to mieć miejsce u pacjentów z czynnikami ryzyka, które prowadzą do niedoboru witaminy K lub wpływają na inne mechanizmy krzepnięcia (żywienie pozajelitowe, niedożywienie, zaburzenia czynności wątroby i nerek, małopłytkowość) lub w przypadku chorób współistniejących (np. hemofilia, wrzody żołądka i jelit), które mogą wywołać lub nasilić krwawienie. Dlatego w tych przypadkach należy kontrolować czas protrombinowy, a w przypadku jego skrócenia włączyć witaminę K (10 mg na tydzień).

Nadmierny wzrost niewrażliwych mikroorganizmów Przypadki zapalenia okrężnicy związane z leczeniem antybiotykami, którego nasilenie może być łagodne do zagrażającego życiu, zgłaszano dla prawie wszystkich antybiotyków (patrz punkt 4.8). Należy brać pod uwagę możliwość tego rozpoznania u pacjentów, u których występuje biegunka w trakcie lub po zastosowaniu antybiotyku. W przypadku wystąpienia zapalenia okrężnicy związanego z leczeniem antybiotykami należy natychmiast przerwać stosowanie leku Cefazolin Phagecon, skonsultować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednią terapię. Produkty lecznicze hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tym przypadku.

Przy długotrwałym stosowaniu leku Cefazolin Phagecon może dojść do nadmiernego wzrostu niewrażliwych drobnoustrojów. Niezbędna jest zatem ścisła obserwacja pacjenta. Jeśli podczas leczenia dojdzie do nadkażenia, należy podjąć odpowiednie działania.

U pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek, ze wskaźnikiem filtracji kłębuszkowej poniżej 55 ml/min, cefazolina przypuszczalnie będzie podlegać kumulacji, dlatego należy odpowiednio zmniejszyć dawkę lub wydłużyć odstęp między dawkami (patrz punkt 4.2).

Ze względu na słabe przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego, cefazolina nie nadaje się do leczenia zapalenia opon mózgowych.

Leczenie długotrwałe lub dużymi dawkami Podczas długotrwałego leczenia lub stosowania dużych dawek wskazane jest regularne kontrolowanie czynności układów narządów, w tym czynności nerek, wątroby hematopoezy. Zgłaszano podwyższoną aktywność enzymów wątrobowych i zmiany w komórkach krwi (patrz punkt 4.8). U pacjentów z nadciśnieniem lub niewydolnością serca należy uwzględnić zawartość sodu w roztworze do wstrzykiwań.

Cefazoliny nie należy podawać wcześniakom i noworodkom w wieku poniżej 1. miesiąca, ze względu na brak doświadczeń oraz ze względu na to, że bezpieczeństwo stosowania nie zostało ustalone.

Badania laboratoryjne W badaniach laboratoryjnych może wystąpić fałszywie dodatnia reakcja na glukozę w moczu w przypadku zastosowania roztworu Benedicta do analiz jakościowych, roztworu Fehlinga lub tabletek Clinitest, ale nie w przypadku zastosowania enzymatycznych metod wykrywania. Wyniki pośrednich i bezpośrednich testów Coombsa również mogą być fałszywie dodatnie. Może to mieć miejsce również u noworodków, których matki otrzymywały cefalosporyny przed porodem.

Nie do stosowania dooponowego. Po zastosowaniu dooponowym cefazoliny zgłaszano ciężkie zatrucie ośrodkowego układu nerwowego (w tym drgawki).

Ważne informacje o substancjach pomocniczych Cefazolin Phagecon zawiera 2,2 mmola (lub 48,3 mg) sodu na fiolkę, co odpowiada 2,5% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.

Jednoczesne podawanie jest przeciwwskazane Antybiotyki

Cefazoliny nie należy podawać jednocześnie z antybiotykami o działaniu bakteriostatycznym (np. tetracyklinami, sulfonamidami, erytromycyną, chloramfenikolem), ponieważ w badaniach in vitro obserwowano działanie antagonistyczne.

Nie zaleca się jednoczesnego podawania Probenecyd Klirens nerkowy cefazoliny jest zmniejszony przy jednoczesnym podawaniu probenecydu.

Środki ostrożności Antykoagulanty Bardzo rzadko cefalosporyny mogą powodować zaburzenia krzepnięcia (patrz punkt 4.4). W przypadku dodatkowego podawania doustnych antykoagulantów lub dużych dawek heparyny należy kontrolować stan układu krzepnięcia.

Substancje nefrotoksyczne Nie można wykluczyć nasilenia nefrotoksyczngo działania antybiotyków (np. aminoglikozydów, kolistyny, polimyksyny B) i leków moczopędnych (np. furosemidu). W przypadku jednoczesnego podawania z cefazoliną należy uważnie monitorować parametry pracy nerek.

Witamina K1 Niektóre cefalosporyny, takie jak cefamandol, cefazolina i cefotetan mogą zakłócać metabolizm witaminy K1, zwłaszcza w przypadku jej niedoboru. Dlatego może być konieczne uzupełnienie witaminy K1.

Ciąża Dotychczasowe doświadczenia u ludzi dotyczące stosowania cefazoliny w czasie ciąży są niewystarczające. Dlatego cefazolina powinna być stosowana w ciąży tylko po dokładnej ocenie korzyści i ryzyka. Jest to szczególnie ważne w pierwszym trymestrze. Karmienie piersią Cefazolina przenika w małych stężeniach do mleka ludzkiego. U dzieci karmionych piersią może dojść do uczulenia i zmiany flory jelitowej, a także do zakażeń Candida. W tych przypadkach należy przerwać karmienie piersią podczas leczenia.

Płodność Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Mogą jednak wystąpić działania niepożądane (np. reakcje alergiczne, zawroty głowy), które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8).

Dla każdej grupy częstości występowania, działania niepożądane są przedstawione zgodnie ze zmniejszającą się ciężkością. Częstości występowania działań niepożądanych są określane następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000), bardzo rzadko (< 1/10 000) lub częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Klasyfikacja	Często	Niezbyt często	Rzadko	Bardzo	Częstość nieznana
układów i narządów				rzadko
Zakażenia i zarażenia					Długotrwałe leczenie
pasożytnicze					lub wielokrotne stosowanie może prowadzić do nadkażenia lub kolonizacji opornymi bakteriami lub drożdżakami (kandydoza jamy ustnej, kandydoza pochwy)
Zaburzenia krwi i		Trombocytopenia,	Zaburzenia
układu chłonnego		neutropenia,	krzepnięcia,
		leukopenia, eozynofilia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna	krwawienia*
Zaburzenia układu	Alergiczne reakcje	Ciężkie reakcje		Zagrażający
immunologicznego	skórne, takie jak	nadwrażliwości, takie		życiu wstrząs
	rumień,	jak obrzęk		anafilaktyczny
	pokrzywka i świąd	naczynioruchowy i		**
		gorączka polekowa
Zaburzenia układu					Ból głowy,
nerwowego					zawroty głowy, parestezje, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, mioklonie, drgawki §
Zaburzenia żołądka i	Biegunka,				Rzekomobłoniaste
jelit	nudności,				zapalenie jelita
	wymioty, utrata apetytu, wzdęcia, ból brzucha				grubego +
Zaburzenia wątroby i		Łagodny, przejściowy		Odwracalne
dróg żółciowych		wzrost wartości AspAT,		zapalenie
		AlAT i fosfatazy alkalicznej		wątroby i żółtaczka cholestatyczna

Zaburzenia nerek i		Śródmiąższow
dróg moczowych		einelapaze nerekiinne choroby nerek $.
Zaburzenia ogólne i	Zapalenie żył,
stany w miejscu podania	zakrzepowe zapalenie żył

• W grupie ryzyka znajdują się pacjenci z czynnikami ryzyka, które prowadzą do niedoboru witaminy K lub wpływają na inne mechanizmy krzepnięcia, a także pacjenci z zaburzeniami, które mogą wywołać lub nasilić krwawienie. ** Może wymagać odpowiedniej natychmiastowej interwencji kryzysowej. § Szczególnie w przypadku przedawkowania lub braku dostosowania dawki w przypadku niewydolności nerek. # W większości przypadków objawy są łagodne i często ustępują w trakcie lub po przerwaniu leczenia. + W przypadku ciężkiej i uporczywej biegunki w trakcie lub po zakończeniu leczenia cefazoliną należy skonsultować się z lekarzem, gdyż może to być objaw ciężkiego zaburzenia (rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego), które trzeba natychmiast leczyć. Pacjent musi powstrzymać się od samodzielnego stosowania produktów leczniczych hamujących perystaltykę. $ Głównie u pacjentów krytycznie chorych, którzy otrzymywali kilka produktów leczniczych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: +48 22 49 21 301 Faks: +48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Objawy Przedawkowanie może spowodować ból, zapalenie i zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia. Podawanie bardzo dużych dawek cefalosporyn pozajelitowo może powodować zawroty głowy, parestezje, pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, drgawki kloniczne mięśni i bóle głowy. Po przedawkowaniu cefalosporyn mogą wystąpić drgawki, zwłaszcza u pacjentów z chorobami nerek. Przedawkowanie może prowadzić do następujących nieprawidłowych wyników badań laboratoryjnych: zwiększenie stężenia kreatyniny, BUN, aktywności enzymów wątrobowych i bilirubiny, dodatni test Coombsa, trombocytoza, trombocytopenia, eozynofilia, leukopenia i wydłużenie czasu protrombinowego.

Leczenie W przypadku wystąpienia drgawek należy natychmiast przerwać stosowanie produktu leczniczego. Może być wskazane leczenie przeciwpadaczkowym produktem leczniczym. Należy bardzo dokładnie monitorować czynności życiowe organizmu, jak również odpowiednie wartości laboratoryjne. W przypadku ciężkiego przedawkowania, zwłaszcza u pacjentów z uszkodzeniem nerek, może być wskazane połączenie hemodializy i hemoperfuzji, jeśli inne terapie zawiodą. Brak jest jednak odpowiednich danych potwierdzających. Dializa otrzewnowa nie jest skuteczna.

5.1 Farmakodynamika

Grupa farmakoterapeutyczna: Środki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnoustrojowego, cefalosporyny pierwszej generacji, kod ATC: J01DB04. Cefazolina jest antybiotykiem z rodziny beta-laktamów z grupy cefalosporyn I generacji.

Mechanizm działania Mechanizm działania cefazoliny polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii (w fazie wzrostu) poprzez blokowanie białek wiążących penicylinę (PBP), takich jak transpeptydazy, co skutkuje działaniem bakteriobójczym.

Związek między farmakokinetyką a farmakodynamiką Skuteczność zależy zasadniczo od czasu, w którym stężenie substancji czynnej jest powyżej minimalnego stężenia hamującego (MIC) drobnoustroju.

Mechanizmy oporności Oporność na cefalosporyny wynika z różnych mechanizmów: wytwarzania β-laktamaz, zmiany białek wiążących penicyliny oraz zmiany przepuszczalności ściany komórkowej bakterii Gram ujemnych. Oporność na cefazolinę może wynikać z następujących mechanizmów:

• Inaktywacja przez β-laktamazy: cefazolina ma wysoki stopień stabilności wobec penicylinaz bakterii Gram-dodatnich, ale tylko niską stabilność wobec licznych kodowanych przez plazmidy beta-laktamaz, np. beta-laktamaz o rozszerzonym spektrum (ang. extended spectrum beta-lactamases, ESBL) lub beta-laktamaz chromosomalnych typu AmpC.
• Zmniejszone powinowactwo PBP do cefazoliny: nabyta oporność u pneumokoków i innych paciorkowców wynika z modyfikacji istniejących PBP w wyniku mutacji. Natomiast oporność u gronkowców opornych na metycylinę (oksacylinę) wynika z syntezy dodatkowego PBP o zmniejszonym powinowactwie do cefazoliny.
• Niedostateczne przenikanie cefazoliny przez zewnętrzną ścianę komórkową u bakterii Gram-ujemnych może powodować niewystarczające hamowanie PBP.
• Pompy typu efflux mogą aktywnie transportować cefazolinę z komórki. Pomiędzy cefazoliną a innymi cefalosporynami i penicylinami występuje częściowa lub całkowita oporność krzyżowa.

Wartości graniczne stężenia

Poniżej przedstawiono krytyczne wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC) ustalone przez Europejski Komitet Badania Wrażliwości Drobnoustrojów (EUCAST) dla cefazoliny (wersja 12.0, ważna od 1.01.2022):

	Wartości graniczne MIC (mg/l)
Drobnoustrój
	Wrażliwe	Oporne
Enterobacterales	≤0,0011	>41
(zakażenia pochodzące z dróg
moczowych), E. coli oraz Klebsiella
spp. (z wyjątkiem K. aerogenes)
Staphylococcus spp.	Uwaga2	Uwaga2
Streptococcus grupy A, B, C i G	Uwaga3	Uwaga3
PK-PD (niezwiązane z gatunkami)	≤1	>2

1 Izolaty wrażliwe na cefadroksyl i (lub) cefaleksynę można zgłosić jako „wrażliwe, zwiększona

ekspozycja” (I) na cefazolinę.

2 O wrażliwości gronkowców na cefalosporyny wnioskuje się na podstawie wrażliwości na

cefoksytynę.

3 O wrażliwości paciorkowców z grup A, B, C i G na cefalosporyny wnioskuje się na podstawie

wrażliwości na benzylopenicyliny.

Częstość występowania oporności nabytej Stężenia krytyczne oddzielają szczepy wrażliwe od średnio wrażliwych, a te ostatnie od opornych: S ≤ 8 mg/l i R > 32 mg/l

Częstość występowania oporności nabytej może się różnić w zależności od położenia geograficznego i czasu w przypadku niektórych gatunków. Przydatne są więc informacje o występowaniu lokalnej oporności, zwłaszcza w leczeniu ciężkich zakażeń. Dane te mogą stanowić jedynie wskazówkę dotyczącą prawdopodobieństwa wystąpienia wrażliwości szczepu bakterii na dany antybiotyk.

Rozpowszechnienie oporności nabytej w Niemczech na podstawie danych z ostatnich 5 lat z krajowych projektów i badań monitorujących oporność (stan na styczeń 2016 r.):

Zwykle wrażliwe gatunki
Mikroorganizmy tlenowe Gram-dodatnie
Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę)
Staphylococcus saprophyticus °
Streptococcus agalactiae °
Streptococcus pneumoniae °
Streptococcus pyogenes °
Gatunki, w przypadku których oporność nabyta może stanowić problem podczas stosowania
produktu leczniczego
Mikroorganizmy tlenowe Gram-dodatnie
Staphylococcus aureus 3
Staphylococcus epidermidis +

Staphylococcus haemolyticus + Staphylococcus hominis + Streptococcus pneumoniae (o pośredniej wrażliwości na penicylinę) Mikroorganizmy tlenowe Gram-ujemne Escherichia coli Haemophilus influenzae $ Klebsiella oxytoca Klebsiella pneumoniae Proteus mirabilis Gatunki oporne z natury Mikroorganizmy tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus spp. Staphylococcus aureus (oporne na metycylinę) Streptococcus pneumoniae (oporne na penicylinę) Mikroorganizmy tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter spp. Citrobacter freundii Enterobacter spp. Legionella spp. Morganella morganii Moraxella catarrhalis Proteus vulgaris Pseudomonas aeruginosa Serratia marcescens Stenotrophomonas maltophilia Mikroorganizmy beztlenowe Bacteroides fragilis Inne mikroorganizmy Chlamydia spp. Chlamydophila spp. Mycoplasma spp.

Zwykle wrażliwe gatunki Mikroorganizmy tlenowe Gram dodatnie - Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę) Staphylococcus saprophyticus ° Streptococcus agalactiae ° Streptococcus pneumoniae ° Streptococcus pyogenes ° Gatunki, u których oporność nabyta może stanowić problem podczas stosowania produktu leczniczego Mikroorganizmy tlenowe Gram dodatnie - Staphylococcus aureus 3 Staphylococcus epidermidis + Staphylococcus haemolyticus + Staphylococcus hominis +

Streptococcus pneumoniae (o pośredniej wrażliwości na penicylinę) Mikroorganizmy tlenowe Gram ujemne - Escherichia coli Haemophilus influenzae $ Klebsiella oxytoca Klebsiella pneumoniae Proteus mirabilis Gatunki oporne z natury Mikroorganizmy tlenowe Gram dodatnie - Enterococcus spp. Staphylococcus aureus (oporne na metycylinę) Streptococcus pneumoniae (oporne na penicylinę) Mikroorganizmy tlenowe Gram ujemne - Acinetobacter spp. Citrobacter freundii Enterobacter spp. Legionella spp. Morganella morganii Moraxella catarrhalis Proteus vulgaris Pseudomonas aeruginosa Serratia marcescens Stenotrophomonas maltophilia Mikroorganizmy beztlenowe Bacteroides fragilis Inne mikroorganizmy Chlamydia spp. Chlamydophila spp. Mycoplasma spp. ° W momencie publikacji tabel nie były dostępne aktualne dane. W literaturze podstawowej, standardowych odniesieniach i zaleceniach terapeutycznych przyjmuje się wrażliwość. $ Naturalna wrażliwość większości izolatów mieści się w zakresie pośrednim. + W co najmniej jednym regionie wskaźnik oporności jest większy niż 50%.

3 W sektorze ambulatoryjnym wskaźnik oporności wynosi <10%.

5.2 Farmakokinetyka

Cefazolina może być stosowana we wstrzyknięciu domięśniowym (im) lub dożylnie (iv).

Podawanie w ciągłej infuzji dożylnej (zdrowym ochotnikom), początkowo z dawkami cefazoliny 3,5 mg/kg mc. w ciągu jednej godziny (tj. około 250 mg), a następnie z dawkami 1,5 mg/kg mc. w ciągu kolejnych dwóch godzin (około 100 mg), pozwoliło osiągnąć zrównoważone stężenie w surowicy wynoszące w przybliżeniu 28 µg/ml w trzeciej godzinie.

Stężenia w surowicy po podaniu dożylnym dawki 1 g

Stężenia w surowicy (µg/ml) 5 min 15 min 30 min 1 h 2 h 4 h 188,4 135,8 106,8 73,7 45,6 16,5

Stężenia w surowicy po podaniu domięśniowym dawki 500 mg i 1 g Stężenia w surowicy (µg/ml) 1/2 h 1 h 4 h 6 h 8 h 2h 500 mg im 36,2 36,8 37,9 15,5 6,3 3,0 1 g im 60,1 63,8 54,3 29,3 13,2 7,1 Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 100 minut u pacjentów z prawidłową czynnością nerek.

Dystrybucja pCęecfhaezrozlyinkaapżoódłcleiogwa esgzoer,owkąietrjodbyys,tnryebreukc,jikodśocwi, ipęlkwsozcoiśncyi,tżkóałnceik, piłypnłyunoópwłuucsntorowjoegwoyicmh,awziotywmegdoo. Cefazolina łatwo przechdzi przez zmienioną zapalnie błonę maziową. Stężenia terapeutyczne osiąga się w płynie opłucnowym, stawowym i puchlinowym. Dyfuzja cefazoliny do płynu mózgowo-rdzeniowego jest mała. Łącznie 74% do 86% cefazoliny wiąże się z białkami surowicy. Objętość dystrybucji wynosi około 11 l/1,73m 2.

U pacjentów bez obturacyjnej choroby dróg żółciowych stężenie cefazoliny w surowicy może być nawet pięciokrotnie niższe niż u pacjentów z obturacją dróg żółciowych. W przypadku braku niedrożności dróg żółciowych, stężenia cefazoliny w tkance pęcherzyka żółciowego i żółci są podwyższone i znacznie wyższe niż stężenia w surowicy.

Z drugiej strony, w przypadku niedrożności, stężenia antybiotyków w żółci są znacznie niższe niż w surowicy.

Cefazolina szybko przechodzi przez barierę łożyskową do krwi pępowinowej i płynu owodniowego. W mleku matki stężenie cefazoliny jest bardzo niskie.

Metabolizm/Eliminacja Cefazolina jest w minimalnym stopniu metabolizowana w wątrobie. W moczu nie stwierdzono obecności mikrobiologicznie aktywnych metabolitów. Okres półtrwania w surowicy wynosi około 1 godziny 35 minut. Cefazolina jest eliminowana poprzez wydalanie nerkowe. Około 90% cefazoliny sodowej jest wydalane z moczem w postaci niezmienionego leku. Mechanizmy odpowiedzialne za eliminację cefazoliny to filtracja kłębuszkowa i wydzielanie kanalikowe.

Po podaniu domięśniowym 500 mg, w moczu zebranym po 6 godzinach znajduje się od 56% do 89% podanej dawki. Po 24 godzinach liczby te wynoszą od 80% do prawie 100%.

Po podaniu dawek 500 mg i 1 g drogą domięśniową, podane liczby dla frakcji moczu 0–6 h wynoszą odpowiednio 1000/2000 µg/ml i 2000/4000 µg/ml.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Toksyczność ostra cefazoliny jest niewielka. Wielokrotne podawanie cefazoliny u psów i szczurów przez 1–6 miesięcy różnymi drogami podawania nie wykazało istotnego wpływu na parametry hematologiczne i biochemiczne. Toksyczność nerkową obserwowano po podaniu wielokrotnych dawek u królików, ale nie u psów i szczurów. Cefazolina nie wykazywała działania teratogennego ani embriotoksycznego.

Nie są dostępne badania dotyczące mutagenności i rakotwórczości cefazoliny.

6.1 Substancje pomocnicze

Nie zawiera.

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie zaleca się mieszania w tej samej fiolce lub strzykawce z innymi produktami leczniczymi. Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6.

6.3 Okres ważności

3 lata.

Po rekonstytucji: Wykazano stabilność fizykochemiczną roztworu po rekonstytucji z wodą do wstrzykiwań przez 8 godzin w temperaturze 25 C i przez 24 godziny w temperaturze od 2 C do 8 C. Wykazano stabilność fizyko-chemiczną roztworu po rekonstytucji z lidokainą 1% przez 8 godzin w temperaturze 25 C oraz w temperaturze od 2°C do 8 C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast. W przypadku użycia innego niż natychmiastowe, za czas i warunki przechowywania po rekonstytucji i przed użyciem odpowiada użytkownik i zwykle czas ten nie powinien być dłuższy niż 8 godzin w temperaturze

25 C i 24 godziny w temperaturze 2–8 C.

Po rozcieńczeniu poddanego rekonstytucji roztworu w wodzie do wstrzykiwań z rozpuszczalnikami wymienionymi w punkcie 6.6: Wykazano stabilność fizykochemiczną roztworu po rekonstytucji przez 8 godzin w temperaturze

25 C i przez 24 godziny w temperaturze od 2 C do 8 C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast. Jeśli lek nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik i zwykle czas ten nie powinien być dłuższy niż 8 godzin w temperaturze 25 C i 24 godziny w temperaturze 2–8 C.

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji, patrz punkt 6.3.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Lek Cefazolin Phagecon jest dostępny w fiolce zawierającej 1 g cefazoliny w postaci soli sodowej, z korkiem z kauczuku chlorobutylowego i zabezpieczonej aluminiowo polipropylenowym kapslem, w tekturowym pudełku. Lek Cefazolin Phagecon jest pakowany w kartony zawierające 10 lub 100 fiolek. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Cefazolina podlega rekonstytucji z wodą do wstrzykiwań (i.v lub im) lub z 1% roztworem lidokainy (wyłącznie do im). Natychmiast po rekonstytucji z wodą do wstrzykiwań, do tego roztworu cefazoliny można dodać 45 ml jednego z następujących roztworów, powszechnie stosowanych do infuzji:

• chlorek sodu 0,9%,
• glukoza 5% lub 10%,
• mieszany roztwór glukozy 5% i chlorku sodu 0,9%,
• glukoza 5% z 0,2% lub 0,45% roztworem soli fizjologicznej,
• roztwór Ringera,
• mleczanowy roztwór Ringera,
• mieszany roztwór glukozy 5% i mleczanowego roztworu Ringera.

Rekonstytucja

• Woda do wstrzykiwań (iv lub im): 1 g jest stabilny w 2 ml.
• Chociaż Cefazolin Phagecon jest bardzo dobrze rozpuszczalny, do stosowania dożylnego korzystnie jest dodać 5 ml wody do wstrzykiwań do fiolek 1 g. Wstrząsnąć w celu rozpuszczenia, pobrać całą zawartość fiolki do strzykawki.
• Lidokaina, roztwór 1% (im): 1 g jest stabilny w 4 ml.
• Rozpuścić 1 g proszku w 4 ml roztworu lidokainy 1%. Roztwór po rekonstytucji może mieć żółte zabarwienie, co jest normalne.
• Roztworów po rekonstytucji z zastosowaniem lidokainy nie należy wstrzykiwać drogą dożylną.

Rozcieńczenie Roztwór po rekonstytucji należy rozcieńczyć rozpuszczalnikami wymienionymi powyżej w punkcie 6.6: dodać około 45 ml rozpuszczalnika do roztworu po rekonstytucji, aby uzyskać końcową objętość 50 ml. Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

7. Podmiot odpowiedzialny

Phagecon – Serviços e Consultoria Farmacêutica Lda. Avenida Jose Malhoa n 2 Edificio Malhoa Plaza 3º Piso Escritorio 3.7 1070-325 Lizbona Portugalia

8. Numer pozwolenia

Nr pozwolenia: