Podmiot odpowiedzialny: Dali pharma gmbh

Cefotaxime Dali Pharma

Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań

Opakowania i refundacja

Dawka 0,5 g

DCPdożylna, domięśniowa

Opakowania i refundacja — dawka 0,5 g
Opakowanie
10 fiol. 0,5 g proszku	Pełna odpłatność

Standardowe dawkowanie

Dorośli

Dorośli: 1–2 g cefotaksymu dożylnie co 12 godzin. W typowych zakażeniach 1 g co 12 godzin (2 g/dobę). W ciężkich przypadkach dawkę dobową można zwiększyć do 12 g, podzieloną na dawki podawane co 8 lub 6 godzin.

Dzieci

Niemowlęta i dzieci do 12 lat: 50–100 mg/kg mc. na dobę dożylnie (nie więcej niż 150 mg/kg mc.), w dawkach podzielonych podawanych co 12 do 6 godzin. Młodzież powyżej 12 lat: dawkowanie jak u dorosłych.

Charakterystyka Produktu Leczniczego

Dawkowanie

Dawkowanie i droga podawania zależą od ciężkości zakażenia, wrażliwości patogenu i stanu pacjenta. Doświadczenie kliniczne pokazuje, że Cefotaxime Dali Pharma należy podawać dożylnie w ciężkich i skomplikowanych zakażeniach.

Dorośli

Zalecana dawka wynosi od 1 do 2 g cefotaksymu co 12 godzin. W ciężkich przypadkach dawkę dobową można zwiększyć do 12 g. Dawki dobowe do 6 g można podzielić na co najmniej dwie dawki pojedyncze co 12 godzin. Wyższe dawki dobowe należy podzielić na co najmniej 3 do 4 dawek pojedynczych w odstępach co 8 lub 6 godzin. Patrz Tabela 1.

Tabela 1. Tabela 1. Poniższa tabela może służyć jako wskazówka dotycząca dawkowania:

Rodzaj zakażenia	Pojedyncza dawka Cefotaxime Dali Pharma	Odstęp pomiędzy dawkami	Dobowa dawka Cefotaxime Dali Pharma
Typowe zakażenia, w których można wykryć lub podejrzewać wrażliwy patogen	1g	12 godzin	2g
Zakażenia, w których można wykryć lub podejrzewać różne patogeny o wrażliwości średniej do wysokiej	2g	12 godzin	4g
Niewyjaśnione zakażenia bakteryjne, których nie można zlokalizować i gdy stan pacjenta jest zagrożony	2-3g	8 godzin do 6 godzin do 4 godzin	6 g do 8 g do 12 g

Młodzież w wieku powyżej 12 lat

Młodzież w wieku powyżej 12 lat otrzymuje taką samą dawkę jak dorośli.

Dzieci w wieku do 12 lat

Niemowlętom i dzieciom w wieku do 12 lat, w zależności od ciężkości zakażenia, należy podawać od 50 do 100 mg cefotaksymu (nie więcej niż 150 mg) na kilogram masy ciała na dobę, podzielone na jednakowo duże dawki pojedyncze, które podaje się w 12- (do 6) godzinnych odstępach. W indywidualnych przypadkach - szczególnie w sytuacjach zagrażających życiu - konieczne może być zwiększenie dawki dobowej do 200 mg cefotaksymu na kg masy ciała.

U wcześniaków, biorąc pod uwagę nie w pełni rozwiniętą czynność nerek skutkującą zmniejszeniem klirensu nerkowego, nie należy przekraczać dawek 50 mg cefotaksymu na kilogram masy ciała na dobę.

Specjalne zalecenia dotyczące dawkowania

Rzeżączka W leczeniu rzeżączki u dorosłych 0,5 g cefotaksymu podaje się domięśniowo w pojedynczej dawce. W przypadku mniej wrażliwych szczepów konieczne może być zwiększenie dawki. Należy wykluczyć kiłę przed rozpoczęciem leczenia.

Profilaktyka zakażeń okołooperacyjnych W okołooperacyjnej profilaktyce zakażeń zaleca się podanie 1–2 g cefotaksymu na 30–60 minut przed rozpoczęciem operacji. W zależności od ryzyka zakażenia tę samą dawkę można podawać wielokrotnie.

Borelioza Obowiązuje dawka dobowa 6 g cefotaksymu (przez 14 do 21 dni). Dawka dobowa jest zwykle dzielona na 3 dawki podzielone (2 g cefotaksymu 3 razy na dobę), ale w indywidualnych przypadkach może być również podana w 2 dawkach podzielonych (3 g cefotaksymu 2 razy na dobę). Te zalecenia dotyczące dawkowania nie są oparte na kontrolowanych badaniach klinicznych, ale na indywidualnych obserwacjach.

Leczenie skojarzone

Leczenie skojarzone produktem Cefotaxime Dali Pharma z aminoglikozydami jest wskazane bez wcześniejszego antybiogramu w przypadku ciężkich, zagrażających życiu zakażeń. W połączeniu z aminoglikozydami należy wziąć pod uwagę czynność nerek. Aminoglikozydy należy podawać oddzielnie od Cefotaxime Dali Pharma (patrz także punkt 6.2). W przypadku zakażeń Pseudomonas aeruginosa wskazane może być skojarzenie również z innymi antybiotykami skutecznymi przeciwko Pseudomonas.

Jednoczesne stosowanie z innymi odpowiednimi antybiotykami może być również wskazane w profilaktyce zakażeń u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek Po normalnej dawce nasycającej, dawkę podtrzymującą u pacjentów z klirensem kreatyniny mniejszym niż 10 mL/minutę należy zmniejszyć do połowy normalnej dawki, zachowując odstęp między dawkami. Pacjenci poddawani hemodializie otrzymują od 1 do 2 g cefotaksymu na dobę, w zależności od ciężkości zakażenia. W dniu hemodializy cefotaksym należy podać po zakończeniu dializy. Pacjenci poddawani dializie otrzewnowej otrzymują 1 do 2 g cefotaksymu na dobę, w zależności od ciężkości zakażenia. Cefotaksym nie jest eliminowany podczas dializy otrzewnowej.

Sposób podawania

Podanie dożylne Do wstrzyknięcia dożylnego 0,5 g cefotaksymu rozpuszcza się w co najmniej 2 mL wody do wstrzykiwań, a następnie wstrzykuje bezpośrednio do żyły przez 3 do 5 minut.

Podczas szybkiego wstrzyknięcia przez cewnik do żyły centralnej obserwowano potencjalnie zagrażające życiu zaburzenia rytmu serca (patrz także punkt 4.4).

Wstrzyknięcie domięśniowe Do wstrzyknięcia domięśniowego 0,5 g cefotaksymu rozpuszcza się w 2 mL wody do wstrzykiwań. Zastrzyk należy wykonać głęboko w mięsień pośladkowy. Bólu przy wstrzyknięciu domięśniowym można uniknąć, rozpuszczając 0,5 g cefotaksymu w 2 mL 1% roztworu lidokainy. Należy unikać iniekcji donaczyniowej, ponieważ lidokaina może prowadzić do nerwowości, tachykardii, zaburzeń przewodzenia w sercu, a także wymiotów i drgawek po podaniu dożylnym. Cefotaxime Dali Pharma z dodatkiem lidokainy nie należy podawać dzieciom w wieku poniżej 30 miesięcy. W przypadku stosowania dodatku lidokainy należy dokładnie zapoznać się ze sposobem przygotowania takiego roztworu.

Nie zaleca się wstrzykiwania więcej niż 4 mL z jednej strony. Jeśli dawka dobowa przekracza 2 g cefotaksymu lub jeśli Cefotaxime Dali Pharma jest wstrzykiwany więcej niż dwa razy na dobę, zaleca się wstrzyknięcie dożylne.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby.

Reakcje anafilaktyczne Podczas stosowania cefotaksymu mogą wystąpić poważne ostre (w tym zakończone zgonem) reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, anafilaksja do wstrząsu) (patrz punkty 4.3 i 4.8). W takich przypadkach należy przerwać stosowanie cefotaksymu i rozpocząć odpowiednie leczenie (np. terapię przeciwwstrząsową).

Należy zachować ostrożność przed zastosowaniem produktu Cefotaxime Dali Pharma u pacjentów z nadwrażliwością na penicylinę i inne antybiotyki beta-laktamowe, ponieważ może wystąpić alergia krzyżowa (przeciwwskazania do znanych reakcji nadwrażliwości patrz punkt 4.3).

Cefotaxime Dali Pharma należy również stosować ostrożnie u pacjentów z innymi rodzajami reakcji alergicznych (np. z katarem siennym lub astmą oskrzelową), ponieważ ryzyko poważnych reakcji nadwrażliwości jest w tych przypadkach zwiększone.

Ciężkie reakcje skórne Po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu w związku ze stosowaniem cefotaksymu zgłaszano występowanie poważnych niepożądanych reakcji skórnych (SCAR), tym ostrą uogólnioną osutkę krostkową (AGEP), zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, reakcję polekową z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespół DRESS), mogących zagrażać życiu lub prowadzić do zgonu.

W momencie przepisania leku należy poinformować pacjentów o objawach przedmiotowych i podmiotowych dotyczących reakcji skórnych.

Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe świadczące o wystąpieniu tych reakcji, należy natychmiast odstawić cefotaksym. Jeśli podczas stosowania cefotaksymu u pacjenta wystąpi AGEP, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka lub zespół DRESS, nie należy rozpoczynać ponownie leczenia cefotaksymem i należy je trwale przerwać.

U dzieci pojawienie się wysypki może być mylone z zakażeniem podstawowym lub alternatywnym procesem zakaźnym, a lekarze powinni rozważyć możliwość wystąpienia reakcji na cefotaksym u dzieci, u których podczas leczenia cefotaksymem występują objawy wysypki i gorączki.

Choroba związana z Clostridioides difficile (np. rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego) Ciężka i utrzymująca się biegunka podczas lub w ciągu pierwszych kilku tygodni po leczeniu może być chorobą związaną z Clostridioides difficile, która w najcięższej postaci jako rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, może prowadzić do zgonu. Rozpoznanie można potwierdzić za pomocą badań endoskopowych lub histologicznych. W przypadku podejrzenia rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego należy natychmiast przerwać leczenie cefotaksymem i natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie (np. podanie specjalnych antybiotykówi (lub) produktow leczniczych chemioterapeutycznych, których skuteczność została udowodniona klinicznie). Nie wolno przyjmować leków hamujących perystaltykę jelit. Chorobie związanej z Clostridioides difficile można sprzyjać zastój kału.

Reakcje hematologiczne Może wystąpić leukopenia, neutropenia i rzadziej niewydolność szpiku kostnego, pancytopenia lub agranulocytoza, szczególnie po długotrwałym stosowaniu. Z tego powodu morfologię krwi należy sprawdzić w przypadku leczenia trwającego dłużej niż 7 do 10 dni. Jeśli liczba krwinek ulegnie zmianie, należy rozważyć przerwanie leczenia cefotaksymem. Zgłoszono kilka przypadków eozynofilii i małopłytkowości, szybko odwracalne po odstawieniu cefotaksymu, podobnie jak przypadki niedokrwistości hemolitycznej (patrz także punkt 4.8).

Encefalopatia Antybiotyki beta-laktamowe, w tym cefotaksym, mogą zwiększać ryzyko wystąpienia encefalopatii u pacjenta, np. z pojawieniem się drgawek, splątania, zaburzeń świadomości i zaburzeń ruchowych. Jest to szczególnie prawdobodobne w przypadku stosowania dużych dawek, przedawkowania lub u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (patrz punkty 4.8 i 4.9). Należy poinformować pacjentów o konieczności natychmiastowej konsultacji z lekarzem przy wystąpieniu takich reakcji; W ich przypadku wskazane jest pilne leczenie; po rozważeniu korzyści i ryzyka może być konieczne przerwanie leczenia produktem Cefotaxime Dali Pharma.

Pacjenci z niewydolnością nerek U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkę należy dostosować zgodnie z klirensem kreatyniny (patrz punkt 4.2). Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego podawania aminoglikozydów, probenecydu lub innych nefrotoksycznych produktów leczniczych z cefotaksymem (patrz punkt 4.5). Należy monitorować czynność nerek u tych pacjentów, a także u osób w podeszłym wieku oraz z wcześniejszymi zaburzeniami czynności nerek.

Środki ostrożności podczas użytkowania Istnieją doniesienia, że u pojedynczych pacjentów po szybkim wstrzyknięciu cefotaksymuprzez cewnik do żyły centralnej (CVC ang. central venous catheter) wystąpiły potencjalnie zagrażające życiu zaburzenia rytmu serca. Dlatego należy przestrzegać zalecanej szybkości wstrzykiwania (patrz punkt 4.2).

Monitorowanie Podobnie jak w przypadku każdego zastosowania antybiotyku, podawanie Cefotaxime Dali Pharma (szczególnie po długim okresie leczenia) może prowadzić do namnożenia patogenów, które są niewrażliwe na stosowany lek. Należy zwrócić uwagę na oznaki możliwego późniejszego zakażenia takimi patogenami. Zakażenia wtórne należy odpowiednio leczyć.

Cefotaxime Dali Pharma nie nadaje się do leczenia kiły.

Brak wystarczającego doświadczenia klinicznego w zakażeniach wywołanych przez Salmonella typhi, paratyphi A i paratyphi B.

Wpływ na laboratoryjne testy diagnostyczne Podobnie jak w przypadku innych cefalosporyn, test Coombsa może być dodatni u niektórych pacjentów leczonych cefotaksymem. Może to również wpłynąć na przebieg i wyniki próby krzyżowej. Testy wykazujące obecność glukozy w moczu mogą dawać fałszywie pozytywne wyniki. Zjawisko to dotyczy testów z niespecyficznymi odczynnikami redukującymi, nie występuje w testach opartych na oksydazie glukozowej.

Spożycie sodu Cefotaxime Dali Pharma 0,5 g zawiera około 1 mmol (24 mg) sodu w każdej fiolce. Odpowiada to 1,2% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu w diecie u osób dorosłych. Należy to wziąć pod uwagę u osób z kontrolowaną zawartością sodu (niski poziom sodu / niski poziom soli) w diecie.

Klasyfikacja układów i narządów	Bardzo często (≥ 1/10)	Często (≥ 1/100 to <1/10)	Niezbyt często (≥ 1/1,000 to <1/100)	Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)1
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze				Nadkażenia (patrz punkt 4.4), np. kandydoza jamy ustnej lub pochwy
Zaburzenia krwi i układu chłonnego			Granulocytopenia, leukocytopenia, eozynofilia, Małopłytkowość	Niewydolność szpiku kostnego, pancytopenia, neutropenia, agranulocytoza (patrz punkt 4.4), niedokrwistość hemolityczna

Zaburzenia układu immunologicznego		Reakcja Jarischa Herxheimera2	Reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny
Zaburzenia układu nerwowego		Drgawki (patrz punkt 4.4)	Ból głowy, zawroty głowy, encefalopatia3 (patrz punkt 4.4)
Zaburzenia serca			Tachykardia, arytmia po szybkim podaniu bolusa za pomocą CVC
Zaburzenia żołądkowo-jelitowe		Biegunka, utrata apetytu	Nudności, wymioty, ból brzucha, zapalenie jelit (również krwotoczne), rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (patrz punkt 4.4)
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych		Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, LDH, gamma GT i/lub fosfatazy alkalicznej) i(lub) bilirubiny4	Zapalenie wątroby1 (ewentualnie z żółtaczką)
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej		Wysypka, świąd, pokrzywka	Rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa Johnsona, toksyczna martwica naskórka (zespół Lyella), ostra uogólniona osutka krostkowa (patrz punkt 4.4), reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespół DRESS) (patrz punkt 4.4)
Zaburzenia mięśniowo szkieletowe i tkanki łącznej	Problemy ze stawami (np. obrzęk)
Zaburzenia nerek i dróg moczowych		Zaburzenia czynności nerek i (lub) zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika (szczególnie w przypadku jednoczesnego stosowania z aminoglikozydami)	Ostra niewydolność nerek (patrz punkt 4.4), śródmiąższowe zapalenie nerek
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania	W przypadku preparatów domięśniowych: ból w miejscu wstrzyknięcia	Gorączka, reakcje zapalne w miejscu podania, w tym zapalenie żył i (lub) zakrzepowe zapalenie żył	Uczucie gorąca i wymioty po szybkim wstrzyknięciu dożylnym

1 Doświadczenie po wprowadzeniu do obrotu

2 Podczas leczenia zakażeń krętków (np. boreliozy) może rozwinąć się reakcja Jarischa-Herxheimera z

gorączką, dreszczami, bólem głowy i problemami ze stawami. Po kilku tygodniach leczenia boreliozy zgłoszono jeden lub więcej z następujących objawów: wysypka, swędzenie, gorączka, leukopenia, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, trudności w oddychaniu, problemy ze stawami. Objawy te częściowo odpowiadają objawom choroby podstawowej leczonych pacjentów.

3 Antybiotyki betalaktamowe, w tym cefotaksym, mogą zwiększać ryzyko wystąpienia encefalopatii u

pacjenta, czemu mogą towarzyszyć: pobudzenie centralnego układu nerwowego – drgawki, splątanie zaburzenia świadomości oraz zaburzenia ruchowe, mioklonie. Ryzyko takie występuje szczególnie w przypadku stosowania dużych dawek, przedawkowania lub u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

4 Wzrost aktywności enzymu wątrobowego lub bilirubiny wskazuje na różne formy uszkodzenia

wątroby (zwykle cholestatyczne, głównie bezobjawowe), wzrost ten rzadko przekracza dwukrotnie górną granicę.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych: Al. Jerozolimskie 181C, 02-222 Warszawa, Tel.: + 48 22 49 21 301, Fax: +48 22 49 21 309, Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl. Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

5.1 Farmakodynamika

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwbakteryjne do stosowania wewnętrznego, pozostałe antybiotyki beta-laktamowe, cefalosporyny trzeciej generacji, kod ATC: J01DD01

Mechanizm działania Mechanizm działania cefotaksymu polega na hamowaniu syntezy bakteryjnej ściany komórkowej (w fazie wzrostu) przez blokowanie białek wiążących penicylinę (ang. Penicillin-Binding Proteins, PBPs,), np. transpeptydaz. Powoduje to działanie bakteriobójcze.

Zależność między farmakokinetyką i farmakodynamiką Skuteczność zasadniczo zależy od czasu, w którym poziom substancji czynnej jest powyżej minimalnego stężenia hamującego (MIC) patogenu.

Mechanizmy oporności Inaktywacja antybiotyku przez beta-laktamazy: -ESBLs (ang. Extended-Spectrum Beta-Lactamases , tj. beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym) występujące naturalnie np. w szczepach Escherichia coli lub Klebsiella pneumoniae -beta-laktamazy typu AmpC, które mogą być wytwarzane konstytutywnie (np. przez Enterobacter cloacae) lub indukowalnie (pod wpływem czynnika zewnętrznego). W przypadku zakażenia bakteriami, in vitro wrażliwymi na cefotaksym lecz ze zdolnością indukowalnego wytwarzania beta-laktamazy typu AmpC, istnieje ryzyko selekcji szczepów opornych (zwanych mutantami z derepresorowanym genem AmpC), wytwarzającymi enzym konstytutywnie.

Zmniejszone powinowactwo PBPs do cefotaksymu, będące wynikiem: -modyfikacji istniejących PBPs wskutek mutacji (jak ma to miejsce w przypadku oporności nabytej u pneumokoków i innych paciorkowców) -wytworzenia dodatkowego PBP o zmniejszonym powinowactwie do cefotaksymu (np. u gronkowców opornych na metycylinę/oksacylinę)

Niewystarczająca penetracja cefotaksymu przez ścianę komórkową, co może prowadzić do namnożenia szczepów bakterii Gram-ujemnych, u których PBP nie są wystarczająco blokowane.

Czynne usuwanie leku z komórki poprzez błonowe pompy efflux, które mogą aktywnie transportować cefotaksym z komórki.

Cefotaksym wykazuje krzyżową oporność z ceftriaxonem, w niektórych przypadkach również z innymi penicylinami i cefalosporynami.

Wartości graniczne: Cefotaksym jest badany przy użyciu standardowych serii rozcieńczeń. Określono następujące minimalne stężenia hamujące dla wrażliwych i odpornych drobnoustrojów:

Wartości graniczne EUCAST (Europejski Komitet ds. Testów Wrażliwości Przeciwdrobnoustrojowej, ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing) 2021 v 11.0

Patogen	Wrażliwy	Oporny
Enterobacterales (wskazania inne niż zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych)	≤ 1 mg/L	> 2 mg/L
Enterobacterales (zapalenie opon mózgowo rdzeniowych)	≤ 1 mg/L	> 1 mg/L
Staphylococcus spp.1)	–1)	–1)
Streptococcus spp. (Grupy A, B, C, G)2)	–2)	–2)
Streptococcus pneumoniae (wskazania inne niż zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych)	≤ 0,5 mg/L	> 2 mg/L
Streptococcus pneumoniae (zapalenie opon mózgowo rdzeniowych)	≤ 0,5 mg/L	> 0,5 mg/L
Haemophilus influenzae3)	≤ 0,125 mg/L3)	> 0,125 mg/L3)
Moraxella catarrhalis	≤ 1 mg/L	> 2 mg/L
Neisseria gonorrhoeae	≤ 0,125 mg/L	> 0,125 mg/L
Neisseria meningitidis4)	≤ 0,125 mg/L4)	> 0,125 mg/L4)
PK-PD (Nie specyficzne dla gatunku) wartości graniczne	≤ 1 mg/L 5)	> 2 mg/L 6)

O wrażliwość Staphylococcus spp. na cefalosporyny wnioskuje się na podstawie wrażliwości na cefoksytynę, z wyjątkiem cefiksymu, ceftazydymu, ceftazydymu-awibaktamu, ceftibutenu i ceftolozanu-tazobaktamu, które nie mają wartości granicznych i nie powinny być stosowane w zakażeniach gronkowcowych. W przypadku środków podawanych doustnie należy zachować ostrożność, aby uzyskać wystarczającą ekspozycję w miejscu zakażenia. Jeśli cefotaksym i ceftriakson są zgłaszane dla gronkowców wrażliwych na metycylinę, należy je podać jako „Wrażliwe, zwiększone narażenie” (I). Niektóre metycylinooporne S. aureus są wrażliwe na ceftarolinę i ceftobiprol. 2) O wrażliwość Streptococcus spp. (grupy A, B, C i G) na cefalosporyny wnioskuje się na podstawie wrażliwości na penicylinę benzylową. 3) Wartości graniczne dotyczą również zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. 4) Niewrażliwe izolaty są rzadkie lub nie zostały jeszcze zgłoszone. Identyfikacja i wynik testu wrażliwości na substancje przeciwdrobnoustrojowe każdego takiego izolatu muszą zostać potwierdzone, a izolat przesłany do laboratorium referencyjnego. 5) Oznaczanie MIC za pomocą mikrorozcieńczeń należy wykonać w zubożonym w żelazo podłożu Muellera-Hintona i postępować zgodnie z instrukcjami dotyczącymi odczytu. Warunki testowania i instrukcje dotyczące odczytu można znaleźć na stronie http://www.eucast.org/guidance_document. 6) Na podstawie docelowego PK-PD dla organizmu Gram-ujemnego

Występowanie nabytej oporności Występowanie nabytej oporności poszczególnych gatunków może wykazywać zmienność regionalną oraz ulegać dalszej modyfikacji w czasie. Dlatego wymagane są lokalne informacje na temat sytuacji oporności - szczególnie w celu odpowiedniego leczenia ciężkich zakażeń. Jeśli skuteczność cefotaksymu zostanie zakwestionowana ze względu na lokalną oporność, należy zasięgnąć porady ekspertów w zakresie terapii. Szczególnie w przypadku poważnych zakażeń lub niepowodzenia terapii należy dążyć do diagnozy mikrobiologicznej z wykryciem patogenu i jego wrażliwości na cefotaksym.

Zgodnie z danymi pochodzącymi z Narodowego programu ochrony antybiotyków (2020) od 2015 r. zaobserwowano w Polsce znamienny statystycznie wzrost oporności pałeczek E. coli na cefalosporyny III generacji. Polska ze wspomnianym odsetkiem należy do krajów o średnim odsetku szczepów opornych. Przeprowadzona analiza lekowrażliwości S. pneumoniae wykazała 5,9% niewrażliwych na cefalosporyny III generacji (w tym 1,5% opornych na cefotaksym). Zgodnie z rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie listy czynników alarmowych (2021) dwoinka zapalenia płuc (Streptococcus pneumoniae) oporna na cefalosporyny III generacji znajduje się na liście czynników alarmowych.

5.2 Farmakokinetyka

Wchłanianie

Cefotaksym podaje się pozajelitowo. Po dożylnym wstrzyknięciu 1 g cefotaksymu stężenie w surowicy wynosiło około 81-102 mg/L po 5 minutach i 46 mg/L po 15 minutach. Osiem (8) minut po dożylnym wstrzyknięciu 2 g cefotaksymu zmierzono przy stężeniach w surowicy 167-214 mg/L.

Po podaniu domięśniowym maksymalne stężenie w surowicy (około 20 mg/L po 1 g) jest osiągane w ciągu 30 minut.

Dystrybucja Cefotaksym jest dobrze przepuszczalny dla tkanek, przenika przez barierę łożyskową i osiąga wysokie stężenie w tkankach płodu (do 6 mg/kg). Tylko niewielki procent przenika do mleka ludzkiego (stężenie w mleku ludzkim: 0,4 mg/L po 2 g). W stanach zapalnych opon mózgowo-rdzeniowych cefotaksym i desacetylo-cefotaksym przenikają do przestrzeni płynu mózgowo-rdzeniowego, a następnie osiągają terapeutycznie skuteczne stężenia (np. w przypadku zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-ujemne i pneumokoki). Pozorna objętość dystrybucji wynosi 21 - 37 L. Wiązanie z białkami wynosi około 25 - 40%.

Biotransformacja Cefotaksym jest intensywnie metabolizowany u ludzi. Około 15-25% dawki pozajelitowej jest wydalane jako cefotaksym O-deacetylu. Metabolit ma dobre działanie przeciwbakteryjne na różne patogeny.

Oprócz cefotaksymu deacetylu istnieją dwa nieaktywne laktony. Cefotaksym deacetylowy wytwarza lakton jako krótkotrwały produkt pośredni, którego nie można wykryć w moczu lub osoczu, ponieważ podlega szybkiej konwersji w stereoizomery laktonu z otwartym pierścieniem (pierścień beta-laktamowy). Są one również wydalane z moczem.

Eliminacja Cefotaksym i cefotaksym deacetylowy są wydalane głównie przez nerki. Mały procent (około 2%) jest wydalany z żółcią. Podczas 6-godzinnego pobierania moczu 40–60% dawki jest odzyskiwane w postaci niezmienionej i około 20% jako cefotaksym deacetylu. Po dożylnym podaniu oznakowanego radioaktywnie cefotaksymu stwierdzono nieco więcej niż 80% podanej dawki w moczu; niezmieniona postać cefotaksymu stanowiła 50 do 60%, reszta składała się z 3 metabolitów.

Całkowity klirens cefotaksymu wynosi 240 - 390 mL/min, a klirens nerkowy 130 - 150 mL/min.

Okres półtrwania w surowicy wynosi 50-80 minut. Okres półtrwania u pacjentów w podeszłym wieku wynosił 120-150 minut.

W ciężkich zaburzeniach czynności nerek (klirens kreatyniny 3–10 mL/min) okres półtrwania cefotaksymu można wydłużyć do 2,5–10 godzin.

W tych warunkach cefotaksym gromadzi się tylko w niewielkim stopniu, w przeciwieństwie do aktywnych i nieaktywnych metabolitów.

Zarówno cefotaksym, jak i cefotaksym deacetylowy są w dużej mierze usuwane z krwi za pomocą hemodializy.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Toksyczność Cefotaxime Dali Pharma jest bardzo niska. W badaniach na zwierzętach LD50 po podaniu dożylnym było zależne od gatunku zwierzęcia. U myszy i szczurów LD50 wynosi od 9 do 11 g/kg masy ciała. Po podaniu podskórnym wartości LD50 dla 7-dniowych myszy i szczurów wynoszą od 6,1 do 7,4 g/kg masy ciała, a dla samic myszy 18,7 g/kg masy ciała.

Potencjał mutagenny

Badania in vivo na szpiku kostnym szczurów i myszy nie wykazały dowodów działania mutagennego na Cefotaxime Dali Pharma.

Toksyczność reprodukcyjna Cefotaksym przenika przez łożysko. Po podaniu dożylnym 1 g Cefotaxime Dali Pharma w chwili urodzenia, w pierwszych 90 minutach po aplikacji wartości w surowicy pępowinowej wynosiła 14 μg/mL, która zmniejszyła się do około 2,5 μg/mL do końca drugiej godziny po aplikacji. W płynie owodniowym najwyższe stężenie po 3-4 godzinach wynosiło 6,9 μg/mL, wartość ta przekracza MIC dla większości patogenów Gram-ujemnych. Badania na zwierzętach (na myszach i szczurach) nie wykazały dowodów szkodliwych właściwości produktu Cefotaxime Dali Pharma. Produkt nie wpłynął na płodność narażonych zwierząt.

6.1 Substancje pomocnicze

Nie zawiera.

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Z Cefotaxime Dali Pharma nie są kompatybilne:

roztwór wodorowęglanu sodu,
roztwory infuzyjne o pH większym niż 7,
aminoglikozydy.

Cefotaxime Dali Pharma nie należy mieszać z innymi produktami leczniczymi, dopóki nie zostanie zbadana mieszalność (zgodność z roztworami do infuzji, patrz punkt 6.6).

Niezgodność z innymi antybiotykami i (lub) lekami chemioterapeutycznymi Ze względu na niezgodność fizyko-chemiczną ze wszystkimi aminoglikozydami nie należy podawać cefotaksymu w strzykawce lub roztworze do infuzji z aminoglikozydami. Dwa antybiotyki należy wstrzykiwać z oddzielnych urządzeń w oddzielnych miejscach.

6.3 Okres ważności

Przed otwarciem: 2 lata

Roztwór po rekonstytucji: Patrz punkt 6.4

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przed otwarciem: Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania produktu leczniczego. Przechowywać fiolki w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.

Roztwór po rekonstrukcji: Wykazano chemiczną i fizyczną stabilność użytkową przez 4 godziny przy przechowywaniu w temperaturze 25°C.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia, o ile sposób otwarcia/rekonstytucji/rozcieńczenia nie wyklucza ryzyka skażenia mikrobiologicznego, produkt należy zużyć natychmiast. Jeśli nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik i zwykle nie będą one dłuższe niż czasy podane powyżej dla stabilności chemicznej i fizycznej podczas używania.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Cefotaxime Dali Pharma 0,5 g proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań znajduje się w bezbarwnej przezroczystej fiolce szklanej typu III o pojemności 15 mL, zamkniętej korkiem z gumy chlorobutylowej typu I (miejscowo powleczonym FEP) i uszczelnionej szarym aluminiowym wieczkiem typu flip-off.

10 zapieczętowanych fiolek zapakowanych jest w tekturowe pudełko.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Instrukcja obsługi Nie ma specjalnych wymagań dotyczących utylizacji.

Instrukcje przygotowania roztworów do wstrzykiwań Roztwór należy stosować tylko wtedy, gdy jest przejrzysty i wolny od cząstek.

Cefotaxime Dali Pharma 0,5 g Do wstrzyknięcia domięśniowego, 0,5 g cefotaksymu rozpuszcza się w 2 mL wody do wstrzykiwań lub 1% roztworze lidokainy. Do podania dożylnego, 0,5 g cefotaksymu rozpuszcza się w co najmniej 2 mL wody do wstrzykiwań.

Cefotaksym jest kompatybilny z kilkoma powszechnie stosowanymi płynami do infuzji dożylnych: 0,9% roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań, 5% roztwór glukozy do wstrzykiwań, mleczan Ringera, roztwór Ringera do wstrzykiwań. Podjąć tylko jedną dawkę. Niewykorzystany roztwór należy wyrzucić.

Dokumenty

Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL) Ulotka dla pacjenta

Opakowania i refundacja

Dawka 0,5 g

Standardowe dawkowanie

Charakterystyka Produktu Leczniczego

2 Skład jakościowy i ilościowy

3 Postać farmaceutyczna

4.1 Wskazania do stosowania

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

4.3 Przeciwwskazania

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi

4.6 Płodność, ciąża i laktacja

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

4.8 Działania niepożądane

4.9 Przedawkowanie

5 Właściwości farmakologiczne

6 Dane farmaceutyczne

7–10 Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu

Dokumenty