Podmiot odpowiedzialny: Kalceks as

Cefuroxime Kalceks

Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji

Opakowania i refundacja

Dawka 750 mg

DCPdomięśniowa, dożylna

Opakowania i refundacja — dawka 750 mg
Opakowanie
1 fiol. 750 mg proszku	Pełna odpłatność
5 fiol. 750 mg proszku	Pełna odpłatność
10 fiol. 750 mg proszku	Pełna odpłatność
100 fiol. 750 mg proszku	Pełna odpłatność

Dawka 1500 mg

DCPdożylna, domięśniowa

Opakowania i refundacja — dawka 1500 mg
Opakowanie
1 fiol. 1500 mg proszku	Pełna odpłatność
5 fiol. 1500 mg proszku	Pełna odpłatność
10 fiol. 1500 mg proszku	Pełna odpłatność
100 fiol. 1500 mg proszku	Pełna odpłatność

Charakterystyka Produktu Leczniczego

Ten lek ma osobne charakterystyki dla poszczególnych mocy. Wybierz moc, aby zobaczyć właściwy dokument.

Dawkowanie

Tabela 1. Dorośli i dzieci o masie ciała ≥40 kg

Wskazanie Dawkowanie

Pozaszpitalne zapalenie płuc i nagłe zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli	750 mg co 8 godzin (dożylnie lub domięśniowo)
Zakażenia tkanek miękkich: zapalenie tkanki łącznej, róża oraz zakażenia ran
Zakażenia w obrębie jamy brzusznej
Powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek	1500 mg co 8 godzin (dożylnie lub domięśniowo)
Ciężkie zakażenia	750 mg co 6 godzin (dożylnie) 1500 mg co 8 godzin (dożylnie)
Zapobiegawczo w chirurgii przewodu pokarmowego, po operacjach ginekologicznych (w tym w cięciu cesarskim) i ortopedycznych	1500 mg podczas wprowadzania do znieczulenia. Dawkę można uzupełnić po 8 i 16 godzinach dwiema dawkami 750 mg (domięśniowo)
Zapobiegawczo po operacjach układu sercowo naczyniowego i przełyku	1500 mg podczas wprowadzania do znieczulenia, następnie 750 mg (domięśniowo) co 8 godzin przez następne 24 godziny

Tabela 2. Dzieci o masie ciała <40 kg

Niemowlęta i małe dzieci w wieku >3 tygodnie i dzieci o masie ciała <40 kg	Niemowlęta (od urodzenia do 3 tygodni)
30 do 100 mg/kg mc./dobę (dożylnie) podane w 3 lub 4 dawkach dzielonych, dawka 60 mg/kg mc./dobę jest wystarczająca w większości zakażeń	30 do 100 mg/kg mc./dobę (dożylnie) podane w 2 lub 3 dawkach dzielonych (patrz punkt 5.2)

Pozaszpitalne zapalenie płuc Powikłane zakażenia dróg moczowych, w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek Zakażenia tkanek miękkich: zapalenie tkanki łącznej, róża oraz zakażenia ran Zakażenia w obrębie jamy brzusznej

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego, tak samo jak podczas leczenia innymi podobnymi antybiotykami, u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek zalecane jest zmniejszenie dawki cefuroksymu, aby zrównoważyć jego wolniejsze wydalanie.

Tabela 3. Zalecane dawki produktu leczniczego Cefuroxime Kalceks u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

Klirens kreatyniny	T1/2 (godziny)	Dawka (mg)
>20 mL/min/1,73 m2	1,7-2,6	Nie jest konieczne zmniejszenie dawki typowej (750 mg do 1500 mg trzy razy na dobę)
10-20 mL/min/1,73 m2	4,3-6,5	750 mg dwa razy na dobę
<10 mL/min/1,73 m2	14,8-22,3	750 mg raz na dobę
Pacjenci hemodializowani	3,75	Kolejną dawkę 750 mg należy podać dożylnie lub domięśniowo po zakończeniu każdej dializy; jako uzupełnienie podawania parenteralnego cefuroksym sodowy może być dodany do płynu do dializy otrzewnowej (zazwyczaj 250 mg na każde 2 litry płynu do dializy)
Pacjenci z niewydolnością nerek poddawani ciągłej tętniczo-żylnej hemodializie (CAVH, ang. continuous arteriovenous hemofiltration) lub wysokoprzepływowej hemofiltracji (HF, ang. hemofiltration) na oddziałach intensywnej terapii	7,9-12,6 (CAVH) 1,6 (HF)	750 mg dwa razy na dobę; w przypadku niskoprzepływowej hemofiltracji należy stosować dawkowanie zalecane w zaburzeniach czynności nerek

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego uważa się, że występowanie zaburzeń czynności wątroby nie ma wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu.

Sposób podawania

Cefuroksym należy podawać we wstrzyknięciach dożylnych trwających od 3 do 5 minut bezpośrednio do żyły lub w infuzji kroplowej, lub w infuzji trwającej od 30 do 60 minut, albo w głębokim wstrzyknięciu domięśniowym.

Wstrzyknięcia domięśniowe należy wykonywać głęboko w stosunkowo duże mięśnie. Nie należy wstrzykiwać w jedno miejsce więcej niż 750 mg. Należy zachować ostrożność w przypadku podawania dawki 1500 mg we wstrzyknięciu domięśniowym: należy wstrzyknąć 2 dawki po 750 mg, każdą w inne miejsce. Dawki większe niż 1500 mg należy podawać dożylnie.

Jeśli rozpuszczalnikiem użytym do rekonstytucji cefuroksymu do wstrzykiwań domięśniowych jest lidokaina, to rozpuszczonego produktu leczniczego nigdy nie należy podawać dożylnie (patrz punkt 4.3). Należy wziąć pod uwagę informacje zawarte w Charakterystyce Produktu Leczniczego lidokainy.

Po dodaniu określonej ilości rozpuszczalnika do wstrzyknięcia domięśniowego powstaje zawiesina. Barwa zawiesiny jest prawie biała do żółtawobiałej. Po dodaniu określonej ilości rozpuszczalnika do wstrzyknięcia lub infuzji dożylnej powstaje klarowny żółtawy roztwór. Intensywność zabarwienia roztworu po rekonstytucji/rozcieńczeniu może się różnić w zależności od czasu przechowywania i stężenia, ale nie wpływa to na skuteczność produktu leczniczego (patrz punkt 6.6).

Instrukcja dotycząca rekonstytucji/rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.

Reakcje nadwrażliwości

Podobnie jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, notowano występowanie ciężkich reakcji uczuleniowych, sporadycznie kończących się zgonem. Donoszono o występowaniu reakcji nadwrażliwości, mogącej doprowadzić do rozwinięcia się zespołu Kounisa (ostrego alergicznego skurczu tętnic wieńcowych, mogącego spowodować zawał mięśnia sercowego, patrz punkt 4.8). W razie wystąpienia ciężkiej reakcji nadwrażliwości, należy bezzwłocznie przerwać leczenie cefuroksymem i podjąć odpowiednie działania ratunkowe.

Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy u pacjenta nie występowały w przeszłości ciężkie reakcje alergiczne na cefuroksym, inne cefalosporyny lub jakikolwiek inny antybiotyk beta laktamowy. Należy zachować ostrożność, jeśli cefuroksym podaje się pacjentowi, u którego wcześniej występowała lekka lub umiarkowana nadwrażliwość na inne antybiotyki beta-laktamowe.

Ciężkie skórne działania niepożądane (SCARS, ang. severe cutaneous adverse reactions) W związku z leczeniem cefuroksymem notowano występowanie ciężkich skórnych działań niepożądanych, takich jak: zespół Stevensa-Johnsona (SJS, ang. Stevens-Johnson syndrome), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN, ang. toxic epidermal necrolysis) oraz reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS, ang. drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms), mogące zagrażać życiu bądź prowadzić do zgonu (patrz punkt 4.8).

Przepisując produkt leczniczy należy poinformować pacjenta o objawach przedmiotowych i podmiotowych oraz uważnie obserwować reakcje skórne. Jeśli pojawią się objawy przedmiotowe i podmiotowe wskazujące na wystąpienie tych reakcji, należy bezzwłocznie odstawić cefuroksym i rozważyć wdrożenie alternatywnego sposobu leczenia. Jeśli po zastosowaniu cefuroksymu u pacjenta wystąpiła ciężka reakcja, taka jak SJS, TEN lub DRESS, nigdy u tego pacjenta nie należy wznawiać leczenia cefuroksymem.

Jednoczesne stosowanie z silnymi lekami moczopędnymi lub antybiotykami aminoglikozydowymi Należy zachować ostrożność stosując antybiotyki cefalosporynowe w dużych dawkach jednocześnie z lekami moczopędnymi, takimi jak furosemid, lub z antybiotykami aminoglikozydowymi. Notowano zaburzenia czynności nerek podczas jednoczesnego stosowania tych leków. U osób w podeszłym wieku, a także u osób, u których w przeszłości występowała niewydolność nerek, należy monitorować czynność nerek (patrz punkt 4.2).

Nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych Stosowanie cefuroksymu może powodować nadmierny wzrostem Candida. Przedłużone stosowanie cefuroksymu może również powodować nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych (np. Enterococcus i Clostridioides difficile), na skutek czego może być konieczne przerwanie leczenia (patrz punkt 4.8).

Podczas leczenia cefuroksymem odnotowano przypadki rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego, związanego ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych. Może ono mieć przebieg od postaci łagodnej do zagrażającej życiu. To rozpoznanie należy wziąć pod uwagę u pacjentów z biegunką, która wystąpiła podczas lub po zakończeniu stosowania cefuroksymu (patrz punkt. 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia cefuroksymem oraz zastosowanie leczenia właściwego przeciwko Clostridioides difficile. Nie należy podawać leków hamujących perystaltykę.

Podanie do przedniej komory oka i zaburzenia oka Produkt leczniczy Cefuroxime Kalceks nie jest przeznaczony do podania do przedniej komory oka. Pojedyncze przypadki oraz grupy działań niepożądanych dotyczących oczu zgłaszano po niezgodnym z zatwierdzonymi wskazaniami podaniu do przedniej komory oka cefuroksymu sodu z fiolek zatwierdzonych do podawania dożylnego lub domięśniowego. Działania te obejmowały obrzęk plamki żółtej, obrzęk siatkówki, odwarstwienie siatkówki, toksyczne uszkodzenie siatkówki, zaburzenie widzenia, zmniejszoną ostrość widzenia, niewyraźne widzenie, zmętnienie rogówki oraz obrzęk rogówki.

Zakażenia w obrębie jamy brzusznej Ze względu na spektrum działania, nie należy stosować cefuroksymu w leczeniu zakażeń wywołanych bakteriami Gram-ujemnymi niefermentującymi (patrz punkt 5.1).

Wpływ na testy diagnostyczne Wystąpienie dodatniego wyniku testu Coombs’a, związanego ze stosowaniem cefuroksymu, może zaburzać wyniki prób krzyżowych (patrz punkt 4.8).

Można zaobserwować nieznaczne oddziaływanie z metodami opartymi na redukcji związków miedzi (Benedicta, Fehlinga, Clinitest). Jednak nie powinno to prowadzić do fałszywie dodatnich wyników, jakie mogą występować podczas stosowania innych cefalosporyn.

Mogą występować fałszywie ujemne wyniki testu z cyjanożelazianami, dlatego do oznaczania stężenia glukozy w krwi i (lub) surowicy u pacjentów leczonych cefuroksymem sodowym zaleca się stosowanie metod z użyciem oksydazy glukozowej lub z heksokinazy.

Stosowanie lidokainy W razie stosowania roztworu lidokainy jako rozpuszczalnika produkt leczniczy po rekonstytucji należy stosować wyłącznie do wstrzyknięć domięśniowych. Przed użyciem konieczne jest wzięcie pod uwagę przeciwwskazań do stosowania lidokainy, ostrzeżeń i innych istotnych informacji wyszczególnionych w Charakterystyce Produktu Leczniczego lidokainy (patrz punkt 4.3). Lidokainy nigdy nie należy podawać dożylnie.

Sód Cefuroxime Kalceks, 750 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji Produkt leczniczy zawiera 40,6 mg sodu na fiolkę co odpowiada 2% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.

Cefuroxime Kalceks, 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji Produkt leczniczy zawiera 81,3 mg sodu na fiolkę co odpowiada 4,1% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych.

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są neutropenia, eozynofilia, przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych lub zwiększenie stężenia bilirubiny, szczególnie u pacjentów z wcześniej zdiagnozowaną chorobą wątroby, jednak nie ma dowodów szkodliwego działania na wątrobę ani reakcji w miejscu wstrzyknięcia.

Kategorie częstości przypisane do poniższych działań niepożądanych są przybliżone, ponieważ dla większości działań niepożądanych nie są dostępne odpowiednie dane do wyliczenia częstości występowania. Ponadto częstość działań niepożądanych kojarzonych z cefuroksymem sodowym może zmieniać się w zależności od wskazania do stosowania.

Dane z badań klinicznych zostały użyte do określenia częstości od bardzo częstych do rzadkich działań niepożądanych. Częstości występowania wszystkich innych działań niepożądanych (tj. tych, które występują <1/10 000) zostały w większości określone na podstawie danych uzyskanych po wprowadzeniu produktu do obrotu i odzwierciedlają raczej częstość ich zgłaszania niż rzeczywistą częstość występowania.

Działania niepożądane związane z lekiem, wszystkich stopni, są wymienione poniżej według klasyfikacji układów i narządów MedDRA, częstości oraz stopnia ciężkości. Zastosowano następujące zasady przedstawiania częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko(≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Tabela 4. Zestawienie działań niepożądanych

Klasyfikacja układów i narządów	Często	Niezbyt często	Częstość nieznana
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze			nadmierny wzrost Candida nadmierny wzrost Clostridioides difficile
Zaburzenia krwi i układu chłonnego	Neutropenia Eozynofilia Zmniejszone stężenie hemoglobiny	Leukopenia Dodatni wynik testu Coombs’a	Małopłytkowość Niedokrwistość hemolityczna
Zaburzenia układu immunologicznego			Gorączka polekowa Śródmiąższowe zapalenie nerek Anafilaksja Zpalenie naczyń skóry
Zaburzenia serca			Zespół Kounisa
Zaburzenia żołądka i jelit		Zaburzenia żołądkowo-jelitowe	Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (patrz punkt 4.4)
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych	Przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych	Przemijające zwiększenie stężenia bilirubiny
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej		Wysypka skórna Pokrzywka Świąd	Rumień wielopostaciowy Toksyczne martwicze oddzielania się naskórka Zespół Stevensa Johnsona Reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS) Obrzęk naczynioruchowy
Zaburzenia nerek i dróg moczowych			Zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi Zwiększenie stężenia azotu mocznikowego krwi Zmniejszenie klirensu kreatyniny (patrz punkt 4.4)
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania	Reakcje w miejscu wstrzyknięcia, w tym ból i zakrzepowe zapalenie żył

Opis wybranych działań niepożądanych Cefalosporyny, jako grupa leków, wykazują skłonność do przylegania do powierzchni błon komórkowych krwinek czerwonych i reagowania z przeciwciałami skierowanymi przeciwko lekowi, powodując wystąpienie dodatniego wyniku testu Coombs’a (który może zaburzać próbę krzyżową krwi) i powodować bardzo rzadko niedokrwistość hemolityczną.

Zaobserwowano przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny.

Ból w miejscu wstrzyknięcia domięśniowego jest bardziej prawdopodobny po podaniu wyższych dawek. Jednak jest mało prawdopodobne, aby było to podstawą przerwania leczenia.

Dzieci i młodzież Profil bezpieczeństwa dla cefuroksymu sodowego u dzieci jest zgodny z profilem u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departament Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa Tel.: + 48 22 49 21 301 Faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

5.1 Farmakodynamika

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, cefalosporyny drugiej generacji, kod ATC: J01DC02

Mechanizm działania Cefuroksym hamuje syntezę bakteryjnej ściany komórkowej w następstwie połączenia się z białkami wiążącymi penicyliny (PBP, ang. penicillin binding proteins). Następuje przerwanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i do jej obumarcia.

Mechanizm oporności Oporność bakterii na cefuroksym może wynikać z jednego lub kilku następujących mechanizmów:

hydroliza przez beta-laktamazy, w tym (między innymi) beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL, ang. extended-spectrum beta-lactamases), oraz przez enzymy Amp-C, które mogą być indukowane lub podlegać trwałej derepresji u niektórych gatunków tlenowych bakterii Gram-ujemnych;
zmniejszone powinowactwo białek wiążących penicyliny do cefuroksymu;
nieprzepuszczalność błony zewnętrznej, która ogranicza dostęp cefuroksymu do białek wiążących penicyliny u bakterii Gram-ujemnych;
bakteryjne pompy aktywnie usuwające lek z komórki.

Oczekuje się, że bakterie, które uzyskały oporność na inne cefalosporyny do wstrzykiwań będą oporne na cefuroksym. W zależności od mechanizmu oporności bakterie, które uzyskały oporność na penicyliny mogą wykazywać obniżoną wrażliwość lub oporność na cefuroksym.

Wartości graniczne badania wrażliwości Wartości graniczne minimalnego stężenia hamującego (MIC, ang. minimal inhibitory concentration) ustalone przez EUCAST (Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości Drobnoustrojów, ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing) są wymienione na stronie internetowej EMA (Europejska Agencja Leków): https://www.ema.europa.eu/en/evaluation-medicinal-products indicated-treatment-bacterial-infections-scientific-guideline#minimum-inhibitory-concentration-(mic) breakpoints-section.

Wrażliwość mikrobiologiczna Częstość nabytej oporności wybranych gatunków może zmieniać się w zależności od położenia geograficznego i czasu. Wskazane jest uzyskanie lokalnej informacji dotyczącej oporności, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie konieczności należy zasięgnąć rady specjalistów, szczególnie wtedy, kiedy lokalna częstość występowania oporności jest taka, że skuteczność produktu leczniczego jest wątpliwa co najmniej w niektórych rodzajach zakażeń.

Cefuroksym in vitro działa zwykle na następujące drobnoustroje.

Gatunki zwykle wrażliwe Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£ Streptococcus pyogenes Streptococcus agalactiae

Bakterie tlenowe Gram-ujemne Haemophilus parainfluenzae Moraxella catarrhalis

Drobnoustroje, wśród których może wystąpić problem oporności nabytej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Streptococcus pneumoniae Streptococcus mitis (grupa viridans)

Bakterie tlenowe Gram-ujemne Citrobacter spp. z wyjątkiem C. freundii Enterobacter spp. z wyjątkiem E. aerogenes and E. cloacae Escherichia coli Haemophilus influenzae Klebsiella pneumoniae Proteus mirabilis Proteus spp. z wyjątkiem P. penneri and P. vulgaris Providencia spp. Salmonella spp.

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie Peptostreptococcus spp. Propionibacterium spp.

Bakterie beztlenowe Gram-ujemne Fusobacterium spp. Bacteroides spp.

Drobnoustroje o oporności naturalnej Bakterie tlenowe Gram-dodatnie Enterococcus faecalis Enterococcus faecium

Bakterie tlenowe Gram-ujemne Acinetobacter spp. Burkholderia cepacia Campylobacter spp. Citrobacter freundii Enterobacter aerogenes Enterobacter cloacae Morganella morganii Proteus penneri Proteus vulgaris Pseudomonas aeruginosa Serratia marcescens Stenotrophomonas maltophilia

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie Clostridioides difficile

Bakterie beztlenowe Gram-ujemne Bacteroides fragilis

Inne Chlamydia spp. Mycoplasma spp. Legionella spp.

£ Wszystkie S. aureus oporne na metycylinę są oporne na cefuroksym.

In vitro cefuroksym sodowy w skojarzeniu z antybiotykami aminoglikozydowymi wykazywał co najmniej działanie addytywne, a czasami były dowody na działanie synergiczne.

5.2 Farmakokinetyka

Wchłanianie Po podaniu domięśniowym cefuroksymu zdrowym ochotnikom średnie maksymalne stężenia wynosiły od 27 do 35 mikrogramów/mL po dawce 750 mg, a od 33 do 40 mikrogramów/mL po dawce 1000 mg i występowały w ciągu 30 do 60 minut po podaniu. Po podaniu dożylnym w dawkach 750 i 1500 mg stężenia w surowicy po 15 minutach wynosiły odpowiednio 50 i 100 mikrogramów/mL.

Wartości AUC i Cmax wzrastają liniowo wraz ze zwiększaniem dawki po pojedynczym podaniu od 250 do 1000 mg domięśniowo i dożylnie. Nie było dowodów na kumulowanie się cefuroksymu w surowicy u zdrowych ochotników po wielokrotnym dożylnym podawaniu dawek 1500 mg co 8 godzin.

Dystrybucja Wiązanie z białkami określono na 33 do 50% w zależności od zastosowanej metodologii. Średnia objętość dystrybucji wynosi od 9,3 do 15,8 L/1,73 m2 po domięśniowym lub dożylnym podaniu dawki od 250 do 1000 mg. Stężenia cefuroksymu większe niż minimalne stężenia hamujące dla powszechnie występujących bakterii mogą zostać osiągnięte w migdałkach, tkance zatok przynosowych, błonie śluzowej oskrzeli, kości, płynie opłucnowym, płynie stawowym, płynie maziowym, płynie śródmiąższowym, żółci, plwocinie i cieczy wodnistej. Cefuroksym przenika przez barierę krew-mózg, jeśli występuje stan zapalny opon.

Metabolizm Cefuroksym nie jest metabolizowany.

Eliminacja Cefuroksym jest wydalany w procesie przesączania kłębuszkowego i wydzielania cewkowego. Okres półtrwania w surowicy po wstrzyknięciu domięśniowym lub dożylnym wynosi w przybliżeniu 70 minut. Po 24 godzinach od podania dochodzi do niemal całkowitego (85 do 90%) odzyskania niezmienionego cefuroksymu z moczu. Większość cefuroksymu jest wydalana w ciągu pierwszych 6 godzin. Średni klirens nerkowy wynosi od 114 do 170 mL/min/1,73 m2 po podaniu domięśniowym lub dożylnym w zakresie dawek od 250 do 1000 mg.

Szczególne grupy pacjentów

Płeć Nie zaobserwowano różnic w farmakokinetyce cefuroksymu u kobiet i mężczyzn po podaniu dożylnym w pojedynczym wstrzyknięciu 1000 mg cefuroksymu sodowego.

Pacjenci w podeszłym wieku Po podaniu domięśniowym lub dożylnym wchłanianie, dystrybucja i wydalanie cefuroksymu u pacjentów w podeszłym wieku są podobne, jak u młodszych pacjentów z równoważną wydolnością nerek. Z uwagi na to, że występowanie zmniejszonej wydolności nerek jest bardziej prawdopodobne u pacjentów w podeszłym wieku, należy uważnie dobierać dawkę cefuroksymu i może być przydatne kontrolowanie czynności nerek (patrz punkt 4.2).

Dzieci Wykazano, że okres półtrwania cefuroksymu w surowicy u noworodków był znacznie wydłużony, w zależności od wieku ciążowego. Jednakże u starszych niemowląt (w wieku powyżej 3 tygodni) i u dzieci okres półtrwania w surowicy wynosi 60 do 90 minut i jest podobny do obserwowanego u dorosłych.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego, tak samo jak w przypadku podobnych antybiotyków, u pacjentów ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek (tj. Clcr <20 mL/minutę) zalecane jest zmniejszenie dawki cefuroksymu, aby zrównoważyć jego wolniejsze wydalanie (patrz punkt 4.2). Cefuroksym jest skutecznie usuwany podczas hemodializy i dializy otrzewnowej.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki i dlatego występowanie zaburzeń czynności wątroby nie powinno mieć wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu.

Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne Dla cefalosporyn wykazano, że najważniejszym wskaźnikiem farmakokinetyczno farmakodynamicznym, powiązanym ze skutecznością in vivo, jest wyrażona procentowo część odstępu między dawkami (%T), w której stężenie niezwiązanego leku pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego (ang. minimum inhibitory concentration - MIC) cefuroksymu dla docelowego gatunku bakterii (tj. %T>MIC).

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na rozród i rozwój potomstwa nie ujawniają żadnego szczególnego zagrożenia dla człowieka. Nie wykonywano badań karcinogenności, jednak nie ma dowodów świadczących o potencjale kancerogennym.

Różne cefalosporyny hamują działanie gamma-glutamylotranspeptydazy w moczu szczurów, jednak w przypadku cefuroksymu to hamowanie jest słabsze. Może to mieć znaczenie w zakłócaniu klinicznych testów laboratoryjnych u ludzi.

6.1 Substancje pomocnicze

Nie zawiera.

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6.

6.3 Okres ważności

18 miesięcy

Wstrzyknięcie dożylne lub domięśniowe

Okres ważności po rekonstytucji w fiolce: Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną roztworu przez 6 godzin w temperaturze 25°C i przez 72 godziny w temperaturze od 2 do 8°C, po rekonstytucji w wodzie do wstrzykiwań (patrz punkt 6.6).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt leczniczy po rekonstytucji powinien zostać zużyty natychmiast. Jeżeli nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik. Czas przechowywania nie powinien być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8°C, z wyjątkiem rekonstytucji wykonywanej w kontrolowanych i walidowanych warunkach aseptycznych.

Infuzja dożylna

Zrekonstytuowany roztwór należy rozcieńczyć natychmiast po rekonstytucji.

Okres ważności po rekonstytucji i rozcieńczeniu: Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną rozcieńczonego roztworu po rekonstytucji przez 6 godzin w temperaturze 25°C i przez 72 godziny w temperaturze od 2 do 8°C, jeśli do dalszego rozcieńczenia używany jest jeden ze zgodnych rozpuszczalników (patrz punkt 6.6).

Z mikrobiologicznego punktu widzenia rozcieńczony produkt leczniczy należy zużyć natychmiast. Jeżeli nie zostanie zużyty natychmiast, za czas i warunki przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik. Czas przechowywania nie powinien być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8°C, z wyjątkiem rekonstytucji/rozcieńczenia wykonywanych w kontrolowanych i walidowanych warunkach aseptycznych.

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Przechowywać fiolki w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.

Warunki przechowywania produktu leczniczego po rekonstytucji/rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Cefuroxime Kalceks, 750 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji Fiolka z bezbarwnego szkła o pojemności 10 mL z korkiem z gumy bromobutylowej i aluminiowym uszczelnieniem oraz niebieską, plastikową nakładką typu flip-off.

Cefuroxime Kalceks, 1500 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań / do infuzji Fiolka z bezbarwnego szkła o pojemności 20 mL z korkiem z gumy bromobutylowej i aluminiowym uszczelnieniem oraz pomarańczową, plastikową nakładką typu flip-off.

Fiolki umieszczone są w tekturowych pudełkach.

Wielkości opakowań: 1, 5, 10 lub 100 fiolek

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wyłącznie do jednorazowego użytku.

Instrukcje dotyczące rekonstytucji

Tabela 5. Objętości dodawanej wody i stężenia przydatne, gdy konieczne jest stosowanie dawek cząstkowych.

	Objętości dodawanej wody i stężenia przydatne, gdy konieczne jest stosowanie dawek cząstkowych
Wielkość fiolki	Drogi podania	Stan fizyczny	Objętość wody do wstrzykiwań, którą należy dodać (mL)	Przybliżone stężenie cefuroksymu (mg/mL)**
750 mg	domięśniowo wstrzyknięcie dożylne infuzja dożylna	zawiesina roztwór roztwór	3 mL co najmniej 6 mL co najmniej 6 mL*	234 122 122
1500 mg	wstrzyknięcie dożylne infuzja dożylna w razie potrzeby można również podać domięśniowo ***	roztwór roztwór zawiesina	co najmniej 15 mL 15 mL* 6 mL	99 99 238

Zrekonstytuowany roztwór należy dodać do 50 lub 100 mL zgodnego płynu do infuzji (informacje dotyczące zgodności, patrz poniżej). ** Otrzymana objętość roztworu cefuroksymu w podłożu do rekonstytucji jest zwiększana ze względu na współczynnik przesuwu fazowego substancji czynnej, z czego wynikają przedstawione stężenia w mg/mL. *** Sposób przygotowania obu dawek 750 mg do podania w tym samym czasie powinien być zgodny ze standardowymi wymaganiami dotyczącymi jakości (patrz punkt 4.2).

Zgodność 1500 mg cefuroksymu sodowego rozpuszczonego w 15 mL wody do wstrzykiwań można dodać do roztworu metronidazolu (500 mg/100 mL). 1500 mg cefuroksymu sodowego jest zgodne z 1 g azlocyliny (w 15 mL roztworu) lub 5 g azlocyliny (w 50 mL roztworu). Cefuroksym sodowy (5 mg/mL) może być użyty w 5% lub 10% roztworze ksylitolu do wstrzykiwań. Cefuroksym sodowy jest zgodny w roztworami wodnymi zawierającymi nie więcej niż 1% chlorowodorku lidokainy (tylko do wstrzyknięć domięśniowych). Lidokainy nigdy nie należy podawać dożylnie.

Cefuroksym sodowy wykazuje zgodność z wymienionymi niżej płynami infuzyjnymi:

9 mg/mL (0,9%) roztwór chlorku sodu
50 mg/mL (5%) roztwór glukozy
40 mg/mL (4%) roztwór glukozy i 1,8 mg/mL (0,18%) roztwór chlorku sodu
50 mg/mL (5%) roztwór glukozy i 9 mg/mL (0,9%) roztwór chlorku sodu
50 mg/mL (5%) roztwór glukozy i 4,5 mg/mL (0,45%) roztwór chlorku sodu
50 mg/mL (5%) roztwór glukozy i 2,25 mg/mL (0,225%) roztwór chlorku sodu
100 mg/mL (10%) roztwór glukozy
mleczanowy roztwór Ringera (roztwór Hartmanna)

Stabilność cefuroksymu sodowego w 9 mg/mL (0,9%) roztworze chlorku sodu i w 50 mg/mL (5%) roztworze glukozy nie ulega zmianie w obecności soli sodowej fosforanu hydrokortyzonu.

Cefuroksym sodowy wykazuje również zgodność, jeśli jest zmieszany w infuzji dożylnej z:

heparyną (10 i 50 jednostek/mL) w 9 mg/mL (0,9%) roztworze chlorku sodu do infuzji
chlorekiem potasu (10 i 40 mEq/L) w 9 mg/mL (0,9%) roztworze chlorku sodu do infuzji

Po dodaniu określonej ilości rozpuszczalnika do wstrzyknięcia domięśniowego powstaje zawiesina. Barwa zawiesiny jest prawie biała do żółtawobiałej.

Po dodaniu określonej ilości rozpuszczalnika do wstrzyknięcia lub infuzji dożylnej powstaje klarowny żółtawy roztwór. Intensywność zabarwienia roztworu po rekonstytucji/rozcieńczeniu może się różnić w zależności od czasu przechowywania i stężenia, ale nie wpływa to na skuteczność produktu leczniczego. Roztwór należy obejrzeć przed użyciem. Należy używać wyłącznie klarownych, żółtawych roztworów, które nie zawierają cząstek stałych.

Usuwanie Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.