Cufence

Cufence 100 mg kapsułki twarde

Każda twarda kapsułka zawiera 150 mg dichlorowodorku trientyny, co odpowiada 100 mg trientyny.

Cufence 200 mg kapsułki twarde

Każda twarda kapsułka zawiera 300 mg dichlorowodorku trientyny, co odpowiada 200 mg trientyny.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Kapsułka twarda.

Cufence 100 mg kapsułki twarde

Biała, owalna kapsułka w rozmiarze 3 z szarym napisem „Cufence 100”.

Cufence 200 mg kapsułki twarde

Biała, owalna kapsułka w rozmiarze 0 z szarym napisem „Cufence”.

Produkt leczniczy Cufence jest wskazany w leczeniu choroby Wilsona u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku 5 lat i starszych, nietolerujących leczenia D-penicylaminą.

Leczenie powinien rozpoczynać wyłącznie lekarz specjalista z doświadczeniem w leczeniu choroby Wilsona.

Dawkowanie

Dawka początkowa zwykle odpowiada najniższej zalecanej dawce, następnie dawkę tę należy dostosować zgodnie z odpowiedzią kliniczną pacjenta (patrz punkt 4.4).

Zalecana dawka to 800–1 600 mg na dobę w 2–4 dawkach podzielonych.

Zalecana dawka Cufence jest wyrażona w mg trientyny – zasady (tj. nie w mg dichlorowodorku trientyny – soli) (patrz punkt 4.4).

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku Dla produktu leczniczego Cufence nie ma wystarczających danych klinicznych, które pozwoliłyby ustalić, czy istnieją różnice w odpowiedzi pomiędzy pacjentami w podeszłym wieku i młodszymi pacjentami. Zaleca się ostrożny dobór dawki, zwykle rozpoczynając od dolnej granicy zakresu dawkowania zalecanego dla osób dorosłych, uwzględniając większą częstość występowania zaburzeń czynności wątroby, nerek lub serca, a także chorób towarzyszących lub innego leczenia.

Zaburzenia czynności nerek Dane dotyczące stosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek są ograniczone. Dlatego zalecana dawka dla pacjentów z zaburzeniami czynności nerek jest taka sama jak dawka dla osób dorosłych. Specjalne środki ostrożności, patrz punkt 4.4.

Zaburzenia czynności wątroby Dane dotyczące stosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są ograniczone. Dlatego zalecana dawka dla pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby jest taka sama jak dawka dla osób dorosłych. Specjalne środki ostrożności, patrz punkt 4.4.

Pacjenci pierwotnie wykazujący objawy wątrobowe Zalecana dawka dla pacjentów pierwotnie wykazujących objawy wątrobowe jest taka sama jak zalecana dawka dla osób dorosłych. Zaleca się jednak monitorowanie pacjentów z objawami wątrobowymi co dwa lub trzy tygodnie po rozpoczęciu leczenia produktem leczniczym Cufence.

Pacjenci pierwotnie wykazujący objawy neurologiczne Zalecana dawka jest taka sama jak dawka dla osób dorosłych. Zwiększenie dawki powinno jednak odbywać się z rozwagą, ale może zostać rozpoczęte w najmniejszej dostępnej dawce oraz być dostosowane do odpowiedzi klinicznej pacjenta, takiej jak nasilenie drżenia, ponieważ po rozpoczęciu leczenia pacjenci mogą być narażeni na pogorszenie stanu neurologicznego (patrz punkt 4.4). Zaleca się także monitorowanie pacjentów z objawami neurologicznymi co jeden lub dwa tygodnie po rozpoczęciu leczenia produktem leczniczym Cufence do momentu osiągnięcia docelowej dawki.

Dzieci i młodzież

Dawka jest mniejsza niż w przypadku osób dorosłych i zależy od wieku oraz masy ciała. Dawka powinna być dostosowana do odpowiedzi klinicznej, na początku leczenia stosowano dawkę 400– 1000 mg (patrz punkt 4.4).

Dzieci w wieku <5 lat Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Cufence u dzieci w wieku poniżej 5 lat. Brak dostępnych danych.

Sposób podawania

Do podania doustnego.

Kapsułki należy połykać w całości, popijając wodą.

Ważne jest, aby przyjmować produkt leczniczy Cufence na pusty żołądek, co najmniej godzinę przed posiłkiem lub dwie godziny po posiłku i w odstępie co najmniej godziny od innego produktu leczniczego, pokarmu lub mleka (patrz punkt 4.5).

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

Należy zachować ostrożność w przypadku zmiany terapii u pacjenta z innego preparatu trientyny, ponieważ różne sole trientyny mogą mieć rożną zawartość trientyny – zasady oraz różną biodostępność. Może być wymagane dostosowanie dawki (patrz punkt 4.2).

Trientyna jest środkiem chelatującym, który, jak stwierdzono, obniża stężenie żelaza w surowicy. W niektórych przypadkach może być wymagane jednoczesne doustne przyjmowanie suplementów żelaza. Najeży je przyjmować o innej porze niż trientynę (patrz punkt 4.5).

Nie zaleca się łączenia trientyny z cynkiem. Dostępne są jedynie ograniczone dane na temat ich jednoczesnego stosowania i nie można podać szczegółowych zaleceń odnośnie do dawkowania.

Nie ma dowodów, że środki zobojętniające kwasy zawierające wapń lub magnez zmieniają skuteczność trientyny, lecz zalecana się podawanie ich osobno (patrz punkt 4.5).

Zgłaszano reakcje toczniopodobne u pacjentów leczonych wcześniej D-penicylaminą, u których następnie stosowano trientynę, nie można jednak ustalić, czy istnieje związek przyczynowy z trientyną.

Monitorowanie

Pacjenci przyjmujący produkt leczniczy Cufence powinni pozostawać pod regularnym nadzorem lekarskim i należy ich obserwować pod kątem odpowiedniego ograniczenia objawów klinicznych i stężeń miedzi w celu zoptymalizowania dawki. Zalecana częstość kontroli to co najmniej dwa razy w roku. Zaleca się częstsze kontrole w początkowej fazie leczenia oraz podczas okresów progresji choroby lub podczas dostosowywania dawki zgodnie z decyzją lekarza prowadzącego leczenie (patrz punkt 4.2).

Celem leczenia podtrzymującego jest utrzymanie poziomu stężeń wolnej miedzi w osoczu (zwanej również miedzią w osoczu, niewystępującą w ceruloplazminie) oraz miedzi wydalanej z moczem w dopuszczalnych granicach.

Przydatnym wskaźnikiem do monitorowania terapii może być oznaczanie stężenia wolnej miedzi w surowicy, które oblicza się jako różnicę między miedzią całkowitą a miedzią związaną z ceruloplazminą (prawidłowe stężenie wolnej miedzi w surowicy wynosi zwykle od 100 do 150 mikrogramów/l).

W trakcie leczenia można wykonać pomiar miedzi wydalanej z moczem. Ponieważ leczenie chelatujące prowadzi do wzrostu stężenia miedzi w moczu, może ono nie dawać/nie da dokładnego odzwierciedlenia nadmiaru miedzi w organizmie, ale może być przydatną miarą przestrzegania zaleceń dotyczących leczenia.

Wykorzystanie odpowiednich wartości docelowych dla miedzi opisano w wytycznych praktyki klinicznej związanych z chorobą Wilsona.

Podobnie jak w przypadku wszystkich środków wiążących miedź, stosowanie produktu leczniczego w nadmiernych ilościach wiąże się z ryzykiem niedoboru miedzi, który jest szczególnie szkodliwy dla dzieci i kobiet w ciąży (patrz punkt 4.6), ponieważ miedź jest niezbędna do prawidłowego wzrostu i rozwoju umysłowego. Należy monitorować pacjentów w celu wykrycia oznak stosowania produktu leczniczego w nadmiernych ilościach.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątroby przyjmujący trientynę powinni pozostawać pod regularnym nadzorem lekarskim w celu zapewnienia odpowiedniej kontroli objawów i stężeń miedzi. U tych pacjentów zaleca się również uważne monitorowanie czynności nerek i (lub) wątroby (patrz punkt 4.2).

Nasilenie objawów neurologicznych może wystąpić na początku leczenia chelatującego z powodu nadmiaru wolnej miedzi w surowicy podczas wstępnej odpowiedzi na leczenie. Możliwe, że ten efekt będzie bardziej widoczny u pacjentów z wcześniej występującymi objawami neurologicznymi. Zaleca się ścisłe monitorowanie pacjentów pod kątem takich objawów oraz ostrożne dobieranie dawki w celu osiągnięcia zalecanej dawki terapeutycznej, a także zmniejszenie dawki w razie potrzeby.

Dostosowanie dawki trientyny powinno być brane pod uwagę w przypadku wystąpienia objawów zmniejszonej skuteczności, takich jak (utrzymujący się) wzrost stężenia enzymów wątrobowych oraz nasilenie drżenia. Dostosowanie dawki trientyny powinno być przeprowadzone małymi krokami. Dawkę trientyny można również zmniejszyć w przypadku działań niepożądanych, takich jak dolegliwości żołądkowo-jelitowe i zmiany hematologiczne. Dawki trientyny należy zmniejszać do dawki lepiej tolerowanej i można je ponownie zwiększyć po ustąpieniu objawów niepożądanych.

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.

Cynk

Nie ma wystarczających danych uzasadniających jednoczesne stosowanie cynku i trientyny. Łącznie trientyny z cynkiem nie jest zalecane z uwagi na możliwą interakcję cynku i trientyny, ograniczającą działanie obu substancji aktywnych.

Inne substancje wiążące miedź

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji jednocześnie przyjmowanej trientyny i D-penicylaminy.

Pokarm

Trientyna jest słabo wchłaniana po przyjęciu doustnym, zaś pokarm może dodatkowo hamować jej wchłanianie. Badania dotyczące interakcji trientyny z pokarmem, przeprowadzone z udziałem zdrowych uczestników, wykazały ograniczenie stopnia wchłaniania trientyny do 45%. Ekspozycja ogólnoustrojowa ma kluczowe znaczenie dla głównego mechanizmu działania trientyny polegającego na chelatacji miedzi (patrz punkt 5.1), w związku z czym zaleca się przyjmowanie trientyny co najmniej 1 godzinę przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku oraz w odstępie co najmniej 1 godziny od przyjęcia innego produktu leczniczego, pokarmu lub mleka. Pozwala to na maksymalne wchłanianie i zmniejszenie prawdopodobieństwa wiązania produktu leczniczego z metalami w układzie pokarmowym (patrz punkt 4.2).

Inne produkty

Stwierdzono, że trientyna obniża stężenie żelaza w surowicy. W niektórych przypadkach może być wymagane jednoczesne doustne przyjmowanie suplementów żelaza i innych metali ciężkich. Najeży je przyjmować o innej porze niż trientynę (patrz punkt 4.4).

Chociaż nie ma dowodów, że środki zobojętniające kwasy zawierające wapń lub magnez zmieniają skuteczność trientyny, zalecane jest przyjmowanie ich osobno (patrz punkt 4.4).

Ciąża

Istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania trientyny u kobiet w okresie ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję wynikający prawdopodobnie z niedoboru miedzi wywołanego przez trientynę (patrz punkt 5.3).

Trientyna powinna być stosowana u kobiet w ciąży tylko po starannym rozważeniu korzyści w porównaniu z ryzykiem związanym z przerwaniem leczenia u danej pacjentki. Czynniki, które należy uwzględnić, obejmują ryzyko związane z leczoną w niedostatecznym stopniu lub nieleczoną chorobą Wilsona, ryzyko związane z postępem choroby, ryzyko dostępnych terapii alternatywnych oraz ewentualne działania trientyny (patrz punkt 5.3).

Jeżeli leczenie trientyną ma być kontynuowane po przeprowadzeniu analizy ryzyka i korzyści, należy rozważyć zmniejszenie dawki trientyny do najniższej skutecznej dawki i monitorowanie zgodności ze schematem leczenia.

Ciążę należy ściśle kontrolować w celu wykrycia ewentualnych nieprawidłowości u płodu i oceny stężeń miedzi w surowicy matki przez cały okres ciąży. Dawkę trientyny należy dostosować w celu utrzymania stężeń miedzi w surowicy w prawidłowym zakresie. Ponieważ miedź jest niezbędna do prawidłowego wzrostu i rozwoju umysłowego, konieczna może być modyfikacja dawki, by nie doszło do niedoboru miedzi u płodu i istotna jest uważna obserwacja pacjentki (patrz punkt 4.4).

W razie potrzeby u dzieci urodzonych przez matki leczone trientyną należy obserwować stężenia miedzi w surowicy i ceruloplazminy.

Karmienie piersią

Istnieją ograniczone dane kliniczne sugerujące, że trientyna nie przenika do mleka ludzkiego. Nie można jednak wykluczyć zagrożenia dla noworodków/niemowląt.

Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią, czy przerwać terapię trientyną, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Płodność

Nie wiadomo, czy trientyna ma wpływ na płodność u ludzi.

Trientyna nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

W początkowej fazie leczenia często występują nudności, może również pojawić się wysypka. Zgłaszano przypadki zapalenia dwunastnicy oraz ciężkiego zapalenia okrężnicy. Na początku leczenia może wystąpić pogorszenie stanu neurologicznego.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Tabela 1 jest zgodna z klasyfikacją organów w systemie MedDRA (Klasyfikacją układów i narządów oraz preferowaną terminologią). Częstości występowania zdefiniowano w następujący sposób: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), niezbyt często (od ≥1/1 000 do <1/100), rzadko (od ≥1/10 000 do <1/1 000) i bardzo rzadko (<1/10 000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Tabela 1. Działania niepożądane

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA	Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego:
Zaburzenia układu immunologicznego:
Zaburzenia układu nerwowego:
Zaburzenia żołądka i jelit:
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:	Niezbyt często: Wysypka

Niezbyt często: Niedokrwistość Niezbyt często: Niedokrwistość aplastyczna Niezbyt często: Niedokrwistość syderoblastyczna Nieznana: Zespół toczniopodobny Nieznana: Nefropatia toczniowa Niezbyt często: Dystonia Niezbyt często: Drżenie Nieznana: Dyzartria Nieznana: Sztywność mięśni Częstość nieznana: Pogorszenie stanu neurologicznego Często: Nudności Nieznana: Zapalenie okrężnicy Nieznana: Zapalenie dwunastnicy

Opis wybranych działań niepożądanych

Odnotowano doniesienia o pogarszaniu się stanu neurologicznego na początku leczenia u pacjentów z chorobą Wilsona leczonych środkami chelatującymi miedź, w tym trientyną. Odnotowano występowanie takich objawów jak dystonia, sztywność, drżenia i dyzartria (patrz punkt 4.2).

Dzieci i młodzież

Badania kliniczne dotyczące produktu leczniczego Cufence z udziałem ograniczonej liczby dzieci w wieku od 5 do 17 lat na początku leczenia wskazują, że częstotliwość, rodzaj i nasilenie działań niepożądanych u dzieci powinny być takie same jak u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.

Zgłaszano sporadyczne przypadki przedawkowania trientyny. W przypadkach do 20 g zasady trientyny nie zgłoszono żadnych widocznych działań niepożądanych. Duże przedawkowanie 40 g zasady trientyny spowodowało samoograniczające się zawroty głowy i wymioty bez innych klinicznych następstw lub znaczących nieprawidłowości biochemicznych.

W przypadku przedawkowania należy obserwować pacjenta, przeprowadzić odpowiednią analizę biochemiczną i zastosować leczenie objawowe. Nie ma antidotum.

Przewlekłe leczenie może prowadzić do niedoboru miedzi i odwracalnej niedokrwistości syderoblastycznej. Nadmierne leczenie i usuwanie nadmiaru miedzi można monitorować za pomocą wartości wydalania miedzi z moczem i miedzi niezwiązanej z ceruloplazmą. Konieczne jest ścisłe monitorowanie w celu zoptymalizowania dawki lub w razie potrzeby dostosowania leczenia (patrz punkt 4.4).

5.1 Farmakodynamika

Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki działające na przewód pokarmowy i metabolizm, różne leki działające na przewód pokarmowy i metabolizm, kod ATC: A16AX12

Mechanizm działania

Trientyna jest środkiem chelatującym miedź, który zwiększa ogólnoustrojową eliminację miedzi dwuwartościowej przez tworzenie stabilnego kompleksu, który jest łatwo wydalany przez nerki. Trientyna jest środkiem chelatującym o strukturze podobnej do poliaminy. Chelatacja miedzi odbywa się przez tworzenie stabilnego kompleksu z czterema składowymi cząsteczkami azotu w pierścieniu płaskim. Zatem farmakodynamiczne działanie trientyny zależy od jej właściwości chemicznych związanych z chelatowaniem miedzi, a nie od jej interakcji z receptorami, układami enzymatycznymi lub innymi układami biologicznymi, które mogą różnić się w zależności od gatunku. Trientyna może również chelatować miedź w przewodzie pokarmowym, a tym samym hamować wchłanianie miedzi.

5.2 Farmakokinetyka

Wchłanianie

Nie określono biodostępności trientyny w kapsułkach u ludzi. Na podstawie danych przedklinicznych, mechanizmu wchłaniania i wysokiego efektu pierwszego przejścia można oczekiwać, że biodostępność trientyny jest niska i wysoce zmienna po podaniu doustnym. Badania kliniczne wykazały, że trientyna jest wchłaniana z tmax wynoszącym od 0,5 do 6 godzin po przyjęciu dawki u zdrowych ochotników i pacjentów. Ekspozycja na trientynę ma wysoką zmienność pomiędzy pacjentami, sięgającą 60%.

Spożycie pokarmu w ciągu 30 minut przed przyjęciem trientyny wydłuża o 2 godziny czas osiągnięcia stężenia maksymalnego i ogranicza stopień wchłaniania trientyny o około 45%.

Dystrybucja

Trientyna w małym stopniu wiąże się z białkami osocza ludzkiego i jest szeroko rozprowadzana w tkankach o stosunkowo wysokich stężeniach mierzonych w wątrobie, sercu i nerkach u szczurów.

Metabolizm

Trientyna jest acetylowana do dwóch głównych metabolitów, N(1)-acetylotrietylenotetraminy (MAT) i N(1),N(10)-diacetylotrietylenotetraminy (DAT). Dane kliniczne uzyskane u zdrowych pacjentów wskazują, że ekspozycja na metabolit MAT w osoczu jest około 3-krotnie większa w porównaniu z ekspozycją na niezmienioną trientynę, natomiast ekspozycja na metabolit DAT jest nieco niższa w porównaniu z trientyną. Metabolity trientyny mają właściwości chelatujące miedź, jednak stabilność tych kompleksów miedzi jest niska z uwagi na wprowadzenie grup acetylowych. Dane kliniczne uzyskane od zdrowych ochotników sugerują ograniczony udział metabolitów MAT i DAT w chelatacji. Nie określono dokładnego udziału MAT i DAT w łącznym wpływie produktu leczniczego Cufence na poziom miedzi u pacjentów z chorobą Wilsona.

Trientyna jest metabolizowana metodą acetylacji przez N-acetylotransferazę spermidyny/sperminy, ale nie przez N-acetylotransferazę 2.

Eliminacja

Po wchłonięciu trientyna i jej metabolity są szybko wydalane z moczem, w postaci związków miedzi lub niezwiązanej. Niewchłonięta frakcja trientyny podanej doustnie wiąże się z miedzią w jelitach i jest eliminowana przez wydalanie wraz z kałem.

Okres półtrwania trientyny w fazie eliminacji wynosi około 4 godzin (średni czas t1/2 3,8 ±1,3 godziny mierzony w stanie stacjonarnym u pacjentów z chorobą Wilsona oraz 4,4 ±4,7 mierzony po pojedynczej dawce u zdrowych ochotników).

Okres półtrwania dwóch metabolitów w fazie eliminacji wynosił odpowiednio 14,1 ±3,7 godziny w przypadku metabolitu MAT i 8,5 ±3,0 w przypadku metabolitu DAT po podaniu pojedynczej dawki trientyny zdrowym osobom.

Szczególne grupy pacjentów

Wiek / płeć / masa ciała Dane z badań klinicznych prowadzonych z udziałem zdrowych osób dorosłych wskazują, że wiek, płeć i masa ciała nie wydają się wpływać na właściwości farmakokinetyczne trientyny.

Przynależność etniczna

Nie przeprowadzono analizy właściwości farmakokinetycznych z uwzględnieniem różnic między grupami etnicznymi.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne wynikające z serii badań farmakologicznych dotyczących sercowo-naczyniowego bezpieczeństwa stosowania, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz toksyczności dla rozwoju płodu nie ujawniają żadnego szczególnego zagrożenia dla człowieka.

Wyniki badań nieklinicznych były w dużej mierze zgodne z indukowanym niedoborem miedzi w osoczu i wątrobie zwierząt o pierwotnie prawidłowym stężeniu miedzi i jako takie można było przypisać farmakologicznemu działaniu trientyny. Głównymi objawami toksykologicznymi związanymi z trientyną, które były widoczne u wszystkich badanych gatunków, były utrata masy ciała lub mniejszy przyrost masy ciała, zmienione elektrolity moczu, małe stężenie miedzi w osoczu i różne zmiany histopatologiczne w płucach (głównie śródmiąższowe zapalenie płuc). Wszystkie efekty były odwracalne, z wyjątkiem wyników badań płuc; jednak stężenia dawek, w których zaobserwowano te efekty, są znacznie wyższe od stosowanych klinicznie. Ponadto istniały pewne wątpliwości co do związku z trientyną, ponieważ wyniki badań płuc obserwowano również u większości psów z grupy kontrolnej w 26-tygodniowym badaniu. Po podaniu bardzo dużych dawek trientyny u psów obserwowano ataksję, drżenia, zaburzenia chodu i obniżoną aktywność. Zidentyfikowano również pewne zaburzenia neurologiczne, szczególnie u zwierząt ciężko dotkniętych, jednak nie zaobserwowano uszkodzeń nerwów. Również wynik elektrokardiografii nie uległ zmianie.

U zwierząt ciężarnych wysoka dawka trientyny związana ze znacznym zmniejszeniem stężenia miedzi w surowicy krwi, wykazała wczesny wpływ na przeżywalność zarodka i nieznacznie mniejszą masę płodu. Nie stwierdzono toksycznego wpływu na zarodek i płód po podaniu małych dawek pomimo zmniejszenia dawki miedzi w osoczu. Skutki te obserwowano jedynie w przypadku, gdy ekspozycja na działanie substancji była większa niż maksymalna ekspozycja występująca u ludzi, co wskazuje na niewielkie znaczenie dla tych obserwacji w praktyce klinicznej.

Nie są dostępne dane dotyczące płodności, ale cykliczność rui nie uległa zmianie, a organy rozrodcze nie zostały zidentyfikowane jako narządy docelowe w ogólnych badaniach toksyczności dawek wielokrotnych.

W opracowanym przez Organizację współpracy gospodarczej i rozwoju (OECD, ang. Organisation for Economic Co-operation and Development) dokumencie SIDS z 2002 r. dotyczącym trietylenotetraaminy profilowi genotoksycznemu przypisano niski priorytet. Uzyskano kilka pozytywnych wyników dotyczących mutagenności in vitro, ale testy in vivo nie wykazały działania mutagennego. Do tej pory nie przeprowadzono żadnych długoterminowych badań na zwierzętach dotyczących karcynogenności przy doustnym przyjmowaniu trientyny, ale przy podawaniu przez skórę nie zaobserwowano wzrostu zachorowań na raka w porównaniu z punktem początkowym. Ponadto istnieją dowody sugerujące, że trientyna przyczynia się do ograniczenia endogennych uszkodzeń DNA u szczurów (Long-Evans Cinnamon), uważanych za odpowiedni model choroby Wilsona. Sugeruje to zmniejszenie ryzyka karcynogennności w wyniku leczenia trientyną u pacjentów z chorobą Wilsona.

Dichlorowodorek trientyny jest znanym środkiem drażniącym, szczególnie dla błon śluzowych, górnych dróg oddechowych i skóry, oraz wywołuje uczulenie skóry u świnek morskich, myszy i ludzi (dokument SIDS z 2002 r. dotyczący trietylenotetraaminy, OECD).

6.1 Substancje pomocnicze

Zawartość kapsułki

Magnezu stearynian Krzemionka koloidalna bezwodna

Osłonka kapsułki

Żelatyna Tytanu dwutlenek (E171)

Nadruk

Szelak Glikol propylenowy (E1520) Tytanu dwutlenek (E171) Żelaza tlenek czarny (E172) Żelaza tlenek żółty (E172)

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3 Okres ważności

3 lata.

Po pierwszym otwarciu butelki: 3 miesiące.

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w szczelnie zamkniętej butelce w celu ochrony przed wilgocią.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Cufence 100 mg kapsułki twarde

Biała, nieprzezroczysta butelka z HDPE z zakrętką z HDPE zabezpieczającą przed otwarciem przez dzieci i wkładką zgrzewaną indukcyjnie z saszetką z suszonym żelem krzemionkowym jako środkiem osuszającym.

Wielkość opakowania: 1 butelka zawiera 200 kapsułek twardych.

Cufence 200 mg kapsułki twarde

Butelka szklana w kolorze bursztynowym z nakrętką polipropylenową i uszczelką indukcyjną, z saszetką z suszonego żelu krzemionkowego jako środkiem osuszającym.

Wielkość opakowania: 1 butelka zawiera 100 kapsułek twardych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

7. Podmiot odpowiedzialny

Univar Solutions BV Schouwburgplein 30

3012 CL Rotterdam

Holandia

8. Numer pozwolenia

EU/1/19/1365/002 EU/1/19/1365/001

9. Data wydania lub przedłużenia pozwolenia

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 25 lipca 2019 r. Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 16 maja 2024 r.

10. Data zatwierdzenia lub aktualizacji tekstu

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków pod adresem https://www.ema.europa.eu.