Ebglyss

Ebglyss 250 mg roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce

Każda ampułko-strzykawka jednorazowego użycia zawiera 250 mg lebrykizumabu w 2 ml roztworu (125 mg/ml).

Ebglyss 250 mg roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu

Każdy wstrzykiwacz jednorazowego użycia zawiera 250 mg lebrykizumabu w 2 ml roztworu (125 mg/ml).

Lebrykizumab jest wytwarzany w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary - CHO) za pomocą technologii rekombinacji DNA.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu Każda ampułko-strzykawka Ebglyss 250 mg roztwór do wstrzykiwań zawiera 0,6 mg polisorbatu 20 (E 432). Każdy wstrzykiwacz Ebglyss 250 mg roztwór do wstrzykiwań zawiera 0,6 mg polisorbatu 20 (E 432).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Roztwór do wstrzykiwań (płyn do wstrzykiwań)

Przezroczysty do opalizującego, bezbarwny do lekko żółtego do lekko brązowego, bez widocznych cząstek stałych.

Produkt leczniczy Ebglyss jest wskazany w leczeniu atopowego zapalenia skóry (AZS) o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego, u dorosłych i młodzieży w wieku 12 lat i starszych o masie ciała co najmniej 40 kg, którzy kwalifikują się do leczenia ogólnoustrojowego.

Leczenie powinno być rozpoczęte przez lekarzy posiadających doświadczenie w diagnozowaniu i leczeniu atopowego zapalenia skóry.

2

Dawkowanie

Zalecana dawka lebrykizumabu wynosi 500 mg (dwa wstrzyknięcia 250 mg) zarówno w tygodniu 0. jak i tygodniu 2., a następnie 250 mg podawane podskórnie co dwa tygodnie, do tygodnia 16.

Należy rozważyć przerwanie leczenia u pacjentów, którzy nie wykazali odpowiedzi klinicznej po 16 tygodniach leczenia. Stan niektórych pacjentów z początkową częściową odpowiedzią na leczenie może się dodatkowo poprawić dzięki kontynuacji leczenia co drugi tydzień, do tygodnia 24.

Po uzyskaniu odpowiedzi klinicznej zalecana dawka podtrzymująca lebrykizumabu wynosi 250 mg co cztery tygodnie.

Lebrykizumab można stosować z miejscowymi kortykosteroidami (ang. topical corticosteroids - TCS) lub bez nich. Można stosować miejscowe inhibitory kalcyneuryny (ang. topical calcineurin inhibitors

• TCI), ale należy je stosować wyłącznie w przypadku obszarów problematycznych, takich jak twarz, szyja, okolice wyprzeniowe i genitalne.

Pominięcie dawki

W przypadku pominięcia dawki należy ją podać jak najszybciej. Następnie należy wznowić podawanie produktu leczniczego zgodnie z zaplanowanym terminem.

Szczególne grupy pacjentów

Osoby w podeszłym wieku (≥65 lat) Nie zaleca się dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku (patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności nerek i wątroby Nie zaleca się dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby (patrz punkt 5.2).

Masa ciała Nie zaleca się dostosowywania dawki na podstawie masy ciała (patrz punkt 5.2).

Dzieci i młodzież

Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności lebrykizumabu u dzieci w wieku od 6 miesięcy do <12 lat oraz u młodzieży w wieku od 12 do 17 lat, o masie ciała poniżej 40 kg.

Dane nie są dostępne.

Sposób podawania

Podanie podskórne.

Lebrykizumab podaje się we wstrzyknięciu podskórnym w udo lub brzuch, z wyjątkiem 5 cm wokół pępka. Jeśli wstrzyknięcie zostanie wykonane przez inną osobę, można również użyć ramienia.

W przypadku początkowej dawki 500 mg należy kolejno podawać dwa wstrzyknięcia 250 mg w różne miejsca.

Zaleca się zmianę miejsca wstrzyknięcia przy każdym wstrzyknięciu. Lebrykizumabu nie należy wstrzykiwać w skórę, która jest tkliwa, uszkodzona lub na której znajdują się siniaki lub blizny.

3

Pacjent może samodzielnie wstrzykiwać sobie lebrykizumab lub opiekun pacjenta może podawać lebrykizumab, jeśli lekarz uzna to za stosowne. Przed użyciem lebrykizumabu należy przeprowadzić odpowiednie szkolenie dla pacjentów i (lub) opiekunów. Szczegółowa instrukcja stosowania znajduje się na końcu ulotki dołączonej do opakowania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

Identyfikowalność

W celu poprawienia identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu.

Nadwrażliwość

W przypadku wystąpienia ogólnoustrojowej reakcji nadwrażliwości (natychmiastowej lub opóźnionej) należy przerwać podawanie lebrykizumabu i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Zapalenie spojówek

Pacjenci leczeni lebrykizumabem, u których rozwinie się zapalenie spojówek, które nie ustępuje po standardowym leczeniu, powinni zostać poddani badaniu okulistycznemu (patrz punkt 4.8).

Zakażenie pasożytnicze

Pacjenci ze stwierdzonym zakażeniem pasożytniczym byli wyłączeni z możliwości udziału w badaniach klinicznych. Nie wiadomo, czy lebrykizumab będzie mieć wpływ na odpowiedź immunologiczną przeciw zakażeniom pasożytniczym poprzez hamowanie sygnałów IL-13.

Pacjenci z wcześniej występującym zakażeniem pasożytniczym powinni być wyleczeni przed rozpoczęciem leczenia lebrykizumabem. Jeśli pacjenci zostaną zakażeni podczas przyjmowania lebrykizumabu i nie odpowiedzą na leczenie przeciwpasożytnicze, wówczas leczenie lebrykizumabem należy przerwać, aż zakażenie ustąpi.

Szczepienia

Przed rozpoczęciem leczenia lebrykizumabem zaleca się ukończenie wszystkich szczepień właściwych dla wieku, zgodnie z aktualnymi wytycznymi dotyczącymi szczepień. Żywych i żywych atenuowanych szczepionek nie należy podawać jednocześnie z lebrykizumabem, ponieważ nie ustalono bezpieczeństwa klinicznego i skuteczności. Odpowiedź immunologiczną na szczepionki zabite oceniano w przypadku bezkomórkowej szczepionki złożonej przeciw tężcowi, błonicy i krztuścowi (ang. tetanus, diphtheria and acellular pertussis - TdaP) oraz polisacharydowej szczepionki przeciw meningokokom (patrz punkt 4.5).

Substancje pomocnicze

Ten lek zawiera 0,6 mg polisorbatu 20 (E 432) w każdej ampułko-strzykawce lub w każdym wstrzykiwaczu 250 mg, co odpowiada 0,3 mg/ml. Polisorbaty mogą powodować reakcje alergiczne.

4

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.

Szczepionki żywe

Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności jednoczesnego stosowania lebrykizumabu ze szczepionkami żywymi i żywymi atenuowanymi. Żywych i żywych atenuowanych szczepionek nie należy podawać jednocześnie z lebrykizumabem.

Szczepionki zabite

Odpowiedzi immunologiczne na szczepionki zabite oceniano w badaniu (ADopt-VA), w którym dorośli pacjenci z atopowym zapaleniem skóry byli leczeni lebrykizumabem w dawce 500 mg w tygodniu 0. i 2., a następnie lebrykizumabem w dawce 250 mg co dwa tygodnie. Po 12 tygodniach podawania lebrykizumabu pacjenci zostali zaszczepieni bezkomórkową szczepionką złożoną TdaP przeciw tężcowi, błonicy i krztuścowi (zależną od limfocytów T) i szczepionką polisacharydową przeciw meningokokom (niezależną od limfocytów T) a odpowiedź immunologiczną oceniano 4 tygodnie później. Jednoczesne leczenie lebrykizumabem nie miało niekorzystnego wpływu na odpowiedź przeciwciał na obie szczepionki zabite. W badaniu nie zaobserwowano niepożądanych interakcji pomiędzy szczepionkami zabitymi a lebrykizumabem. W związku z tym pacjenci przyjmujący lebrykizumab mogą otrzymywać jednocześnie szczepionki inaktywowane lub zabite. Informacje dotyczące żywych szczepionek, patrz punkt 4.4.

Terapie towarzyszące

Biorąc pod uwagę fakt, że lebrykizumab jest przeciwciałem monoklonalnym, nie przewiduje się interakcji farmakokinetycznych.

Ciąża

Istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania lebrykizumabu u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). W celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania lebrykizumabu w okresie ciąży.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy lebrykizumab przenika do mleka ludzkiego lub czy jest wchłaniany ogólnoustrojowo po podaniu. Wiadomo, że matczyne IgG są obecne w ludzkim mleku. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/dzieci. Należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią czy przerwać podawanie lebrykizumabu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki.

Płodność

W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono upośledzenia płodności (patrz punkt 5.3).

Lebrykizumab nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

5

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są zapalenie spojówek (6,9%), reakcje w miejscu wstrzyknięcia (2,6%), alergiczne zapalenie spojówek (1,8%) i suchość oka (1,4%).

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

We wszystkich badaniach klinicznych dotyczących atopowego zapalenia skóry lebrykizumab podawano łącznie 1720 pacjentom, z czego 891 pacjentów otrzymywało lebrykizumab przez co najmniej rok. O ile nie określono inaczej, częstość występowania opiera się łącznie na 4 randomizowanych badaniach prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby, z udziałem pacjentów z atopowym zapaleniem skóry o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego, w których 783 pacjentów było leczonych lebrykizumabem podawanym podskórnie, w okresie z grupą kontrolną otrzymującą placebo (pierwsze 16 tygodni leczenia).

W tabeli 1. wymieniono działania niepożądane zaobserwowane podczas badań klinicznych zgodnie z klasyfikacją układów i narządów MedDRA oraz częstością występowania zdefiniowaną w następujący sposób: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (<1/10 000). W każdej grupie częstości występowania działania niepożądane są przedstawione według malejącego stopnia ciężkości.

Tabela 1. Lista działań niepożądanych

Klasyfikacja układów ánarządów MedDRA	Częstość	Działanie niepożądane
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze	Często=	Zapalenie spojówek=
	Niezbyt często=	Półpasiec=
Zaburzenia krwi i=układu chłonnego=	Niezbyt często=	Eozynofilia=
Zaburzenia oka=	Często=	Alergiczne zapalenie spojówek= Suchość oka=
	Niezbyt często=	Zapalenie rogówki= Zapalenie powiek=
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania	Często	Reakcja w miejscu wstrzyknięcia

Opis wybranych działań niepożądanych

Zapalenie spojówek i zdarzenia powiązane

Podczas pierwszych 16 tygodni leczenia zapalenie spojówek, alergiczne zapalenie spojówek, zapalenie powiek i zapalenie rogówki zgłaszano częściej u pacjentów leczonych lebrykizumabem (odpowiednio 6,9%, 1,8%, 0,8% i 0,6%) w porównaniu z placebo (1,8%, 0,7%, 0,2% i 0,3%). W okresie leczenia podtrzymującego (16-52 tygodnie) częstość występowania zapalenia spojówek i alergicznego zapalenia spojówek po zastosowaniu lebrykizumabu wynosiła odpowiednio 5,0% i 5,9%. We wszystkich badaniach klinicznych u pacjentów leczonych lebrykizumabem przerwanie leczenia z powodu zapalenia spojówek i alergicznego zapalenia spojówek wystąpiło odpowiednio w 0,7% i 0,3% przypadków. Ciężkie przypadki zapalenia spojówek i alergicznego zapalenia spojówek wystąpiły odpowiednio w 0,1% i 0.2% przypadków. Objawy ustąpiły u 72% pacjentów, spośród których u 57% objawy ustąpiły w ciągu 90 dni.

6

Eozynofilia

U pacjentów leczonych lebrykizumabem wystąpił większy średni wzrost liczby eozynofili w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo, w stosunku do punktu wyjściowego. U 20,3% pacjentów leczonych lebrykizumabem wystąpił wzrost liczby eozynofili w porównaniu do 11,7% otrzymujących placebo. Ogólnie rzecz biorąc, wzrost liczby u pacjentów leczonych lebrykizumabem miał nasilenie od łagodnego do umiarkowanego i był przejściowy. Eozynofilię ≥5000 komórek/mcL obserwowano u 0,4% pacjentów leczonych lebrykizumabem i u żadnego z pacjentów otrzymujących placebo. Działania niepożądane w postaci eozynofilii zgłoszono u 0,6% pacjentów leczonych lebrykizumabem oraz podobny procent u pacjentów otrzymujących placebo podczas początkowego okresu leczenia. Eozynofilia nie spowodowała przerwania leczenia i nie zgłaszano zaburzeń związanych z eozynofilami.

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia (w tym ból i zaczerwienienie) zgłaszano częściej u pacjentów, którzy otrzymywali lebrykizumab (2,6%) w porównaniu z placebo (1,5%). Większość (95%) reakcji w miejscu wstrzyknięcia miała nasilenie łagodne lub umiarkowane, a kilku pacjentów (<0,5%) przerwało leczenie lebrykizumabem.

Półpasiec

Półpasiec zgłoszono u 0,6% pacjentów leczonych lebrykizumabem i u żadnego z pacjentów w grupie przyjmującej placebo. Wszystkie zgłaszane przypadki półpaśca miały nasilenie łagodne lub umiarkowane i żadne z nich nie prowadziło do trwałego przerwania leczenia.

Długoterminowe bezpieczeństwo

Bezpieczeństwo stosowania lebrykizumabu oceniano u dorosłych i młodzieży z okresem nieprzerwanego leczenia trwającym do 3 lat. Do badania kontynuacyjnego ADjoin włączono łącznie 1 153 pacjentów bezpośrednio lub z badań ADvocate-1, ADvocate-2 i ADore, z ekspozycją na lek przez okres do 1 roku, lub z badań ADhere i Adopt-VA, z ekspozycją na lek przez okres do 16 tygodni, a 771 pacjentów ukończyło 2 lata dodatkowego leczenia lebrykizumabem w ramach badania ADjoin. Profil bezpieczeństwa pozostawał spójny po dłuższej ekspozycji na lebrykizumab i nie zaobserwowano żadnych nowych problemów dotyczących bezpieczeństwa.

Dzieci i młodzież

Młodzież w wieku od 12 do 17 lat

Bezpieczeństwo stosowania lebrykizumabu oceniano u 372 pacjentów w wieku od 12 do 17 lat, z atopowym zapaleniem skóry o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego, w tym u 270 pacjentów eksponowanych na działanie produktu leczniczego przez co najmniej rok. Profil bezpieczeństwa lebrykizumabu u tych pacjentów był podobny do profilu bezpieczeństwa u dorosłych z atopowym zapaleniem skóry.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V. 7

W badaniach klinicznych u ludzi podawano pojedyncze dawki dożylne do 10 mg na kg masy ciała i wielokrotne dawki podskórne do 500 mg, bez toksyczności ograniczającej dawkę. Nie ma specjalnego leczenia przedawkowania lebrykizumabu. W przypadku przedawkowania należy monitorować pacjenta pod kątem jakichkolwiek objawów przedmiotowych lub podmiotowych działań niepożądanych i natychmiast wdrożyć odpowiednie leczenie objawowe.

5.1 Farmakodynamika

Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki dermatologiczne, preparaty stosowane w leczeniu zapalenia skóry, z wyjątkiem kortykosteroidów, kod ATC: D11AH10

Mechanizm działania

Lebrykizumab jest przeciwciałem monoklonalnym z klasy immunoglobulin (IgG4), które wiąże się z wysokim powinowactwem do interleukiny (IL)‐13 i wybiórczo hamuje przekazywanie sygnałów IL 13 przez heterodimer receptora alfa IL‐4 (IL‐4Rα) / receptora alfa 1 IL-13 (IL‐13Rα1), hamując w ten sposób dalsze działanie IL‐13. Oczekuje się, że hamowanie sygnałów IL‐13 będzie korzystne w przypadku chorób, w których IL‐13 jest kluczowym czynnikiem wpływającym na patogenezę choroby. Lebrykizumab nie zapobiega wiązaniu IL‐13 z receptorem alfa 2 IL‐13 (IL‐13Rα2 lub receptorem wabikowym), co pozwala na internalizację IL‐13 w komórce.

Działanie farmakodynamiczne

W badaniach klinicznych z zastosowaniem lebrykizumabu obniżał on stężenie periostyny w surowicy, całkowite stężenie immunoglobuliny E (IgE), ligandu chemokiny CC (ang. chemokine ligand - CCL)17 [chemokiny regulowanej przez grasicę i aktywację (ang. thymus and activation-regulated chemokine - TARC)], CCL18 [chemokiny regulowanej przez płuca i aktywację (ang. pulmonary and activation-regulated chemokine - PARC)] oraz CCL13 [białko chemotaktyczne monocytów-4 (ang. monocyte chemotactic protein-4 - MCP-4)]. Zmniejszenie mediatorów stanu zapalnego typu 2 dostarcza pośrednich dowodów na hamowanie szlaku IL-13 przez lebrykizumab.

Immunogenność

Przeciwciała przeciwlekowe (ang. anti-drug anitibodies - ADA) były często wykrywane. Nie zaobserwowano dowodów na wpływ ADA na farmakokinetykę, skuteczność lub bezpieczeństwo stosowania.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Dorośli i młodzież z atopowym zapaleniem skóry

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania lebrykizumabu w monoterapii (ADvocate-1, ADvocate-2) oraz w skojarzeniu z TCS (ADhere) oceniano w trzech randomizowanych, prowadzonych metodą podwójnie ślepej próby, kontrolowanych placebo badaniach głównych z udziałem 1062 dorosłych i młodzieży (w wieku od 12 do 17 lat i o masie ciała ≥40 kg) z atopowym zapaleniem skóry o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego, zdefiniowanym na podstawie wskaźnika powierzchni i nasilenia wyprysku (ang. Eczema Area and Severity Index - EASI) ≥16, globalnej oceny badacza (ang. Investigator’s Global Assessment - IGA) ≥3 oraz zajętości powierzchni ciała (ang. body surface area - BSA) ≥10%. Pacjenci włączeni do tych trzech badań wykazywali wcześniej niewłaściwą odpowiedź na produkty lecznicze miejscowe lub stwierdzono u nich, że leczenie miejscowe jest niewskazane z medycznego punktu widzenia. 8

We wszystkich trzech badaniach pacjenci otrzymywali początkową dawkę 500 mg lebrykizumabu (dwa wstrzyknięcia po 250 mg) w tygodniu 0. i 2., a następnie 250 mg co drugi tydzień (C2T) do tygodnia 16. lub placebo o wyglądzie produktu leczniczego badanego, w stosunku 2:1. W badaniu ADhere pacjenci biorący udział w badaniu otrzymywali również jednocześnie TCS o niskiej do średniej mocy lub TCI w przypadku aktywnych zmian chorobowych. Pacjenci mogli otrzymać leczenie doraźne (leczenie ratunkowe) według uznania badacza w celu kontrolowania nietolerowanych objawów atopowego zapalenia skóry. Pacjenci wymagający zastosowania ogólnoustrojowego leczenia doraźnego (leczenia ratunkowego) zostali wycofani z leczenia badaną terapią.

Pacjenci, którzy uzyskali 0 lub 1 w skali IGA lub co najmniej 75% obniżenie wskaźnika EASI (EASI 75) bez stosowania leczenia doraźnego (leczenia ratunkowego)] zostali ponownie zrandomizowani w sposób zaślepiony do (i) grupy przyjmującej lebrykizumab w dawce 250 mg C2T; (ii) grupy przyjmującej lebrykizumab w dawce 250 mg co 4 tygodnie (C4T) lub (iii) grupy przyjmującej placebo w okresie do 52 tygodni.

W badaniu ADvocate-1 i 2 pacjenci, którzy nie osiągnęli IGA 0 lub 1 lub EASI 75 w tygodniu 16. lub którzy otrzymali produkt leczniczy doraźny (produkt leczniczy ratunkowy) przed tygodniem 16., zostali włączeni do grupy leczenia substancją czynną i byli leczeni lebrykizumabem w dawce 250 mg C2T metodą otwartej próby, do tygodnia 52.

W badaniu ADvocate-1 i ADvocate-2, po ukończeniu 52-tygodniowego badania i w badaniu ADhere, po ukończeniu 16-tygodniowego badania, pacjentom zaproponowano możliwość kontynuacji leczenia w ramach oddzielnego długoterminowego badania kontynuacyjnego (ADjoin).

Punkty końcowe

We wszystkich trzech badaniach równorzędnymi głównymi punktami końcowymi był odsetek pacjentów z IGA 0 lub 1 („czysty” lub „prawie czysty”), z ≥2-punktowym zmniejszeniem w stosunku do punktu wyjściowego oraz odsetek pacjentów osiągających EASI 75 od punktu wyjściowego do tygodnia 16. Kluczowe drugorzędowe punkty końcowe (skorygowane pod kątem wielokrotności) obejmowały odsetek pacjentów, którzy osiągnęli co najmniej 90% redukcję EASI (EASI 90), odsetek pacjentów, którzy osiągnęli co najmniej 4-punktową poprawę w stosunku do punktu wyjściowego w numerycznej skali oceny świądu (ang. Pruritus Numerical Rating Scale - NRS dotycząca świądu), odsetek pacjentów, którzy osiągnęli co najmniej 4-punktową poprawę w stosunku do punktu wyjściowego w dermatologicznym wskaźniku jakości życia (ang. Dermatology Life Quality Index - DLQI), oraz w skali oceny zaburzeń snu z powodu świądu (ang. Sleep-Loss Scale - skala utraty snu) – która jest skalą codziennie wypełnianą przez pacjentów, obejmującą jedną pozycję, która mierzy zakres zaburzeń snu z powodu świądu, w ciągu ostatniej nocy, w 5-punktowej skali Likerta. Dodatkowy drugorzędowy punkt końcowy (nieskorygowany pod kątem wielokrotności) obejmował zmianę w stosunku do punktu wyjściowego w ocenie wyprysku zorientowanej na pacjenta (ang. Patient Oriented Eczema Measure - POEM).

Pacjenci

Charakterystyka wyjściowa Do badań ADvocate-1 i ADvocate-2 dotyczących stosowania produktu leczniczego w monoterapii włączono odpowiednio 424 i 427 pacjentów, a średni wiek uczestników badań wynosił 35.8, średnia masa ciała – 77,1 kg; kobiety stanowiły 49,9% uczestników, 63,7% uczestników było rasy białej, 22,6% było Azjatami a 9,9% było rasy czarnej, 12,0% uczestników było młodzieżą (w wieku od 12 do 17 lat). Ogólnie 61,5% pacjentów miało wynik IGA w punkcie wyjściowym na poziomie 3 (atopowe zapalenie skóry o nasileniu umiarkowanym), 38,5% pacjentów miało wynik IGA w punkcie wyjściowym na poziomie 4 (atopowe zapalenie skóry o nasileniu ciężkim), a 54,8% pacjentów otrzymało wcześniejsze leczenie ogólnoustrojowe. Średni wynik EASI w punkcie wyjściowym wynosił 29,6, średni wynik w skali NRS – dotyczącej świądu w punkcie wyjściowym wynosił 7,2, a średni wynik wskaźnika DLQI w punkcie wyjściowym wynosił 15,5. 9

Do badania obejmującego jednoczesne stosowanie TCS, ADhere, włączono 211 pacjentów, których średni wiek wynosił 37,2 lat, średnia masa ciała wynosiła 76,2 kg, 48,8% pacjentów było kobietami, 61,6% było rasy białej, 14,7% było Azjatami, a 13,3% pacjentów było rasy czarnej, 21,8% było młodzieżą. W tym badaniu 69,2% pacjentów miało wynik IGA w punkcie wyjściowym na poziomie 3 (atopowe zapalenie skóry o nasileniu umiarkowanym), 30,8% pacjentów miało wynik IGA w punkcie wyjściowym na poziomie 4 (atopowe zapalenie skóry o nasileniu ciężkim), a 47,7% pacjentów otrzymało wcześniejsze leczenie ogólnoustrojowe. Średni wynik EASI w punkcie wyjściowym wynosił 27,3 średni wynik w skali NRS – dotyczącej świądu w punkcie wyjściowym wynosił 7,1, a średni wynik wskaźnika DLQI w punkcie wyjściowym wynosił 14,4.

Odpowiedź kliniczna

Badania dotyczące stosowania produktu leczniczego w monoterapii (ADvocate-1 i ADvocate-2) – okres indukcji, tygodnie 0-16 W badaniach ADvocate-1 i ADvocate-2 istotnie większy odsetek pacjentów zrandomizowanych do grupy przyjmującej lebrykizumab w dawce 250 mg C2T osiągnął IGA na poziomie 0 lub 1 z ≥2 punktową poprawą w stosunku do punktu wyjściowego, EASI 75, EASI 90 i poprawą o ≥4 punkty w skali NRS dotyczącej świądu i wskaźnika DLQI w porównaniu z placebo w tygodniu 16. (patrz Tabela 2).

W obu badaniach dotyczących monoterapii lebrykizumab zmniejszał dzienne najgorsze (najbardziej intensywne) nasilenie świądu w porównaniu z placebo, mierzone jako procentowa zmiana w stosunku do punktu wyjściowego w skali NRS dotyczącej świądu już w 1. tygodniu leczenia. Poprawa w skali NRS dotyczącej świądu wystąpiła w połączeniu z poprawą stanu zapalnego skóry związanego z atopowym zapaleniem skóry i jakości życia.

Tabela 2. Wyniki skuteczności monoterapii lebrykizumabem w tygodniu 16. w badaniach ADvocate-1 i ADvocate-2

	ADvocate-1		ADvocate-2
	Tydzień 16
	mlaceb kZ141	oLEB 2RMmg C2T kZ283	mlacebo kZ146	LEB 2RMmg C2T kZ281
IGA0 lub 1, %a	12,7	43,1***	10,8=	33,2***=
EASI 75, %b	16,2=	58,8***=	18,1=	52,1***=
EASI 90, %b	9,0=	38,3***=	9,5=	30,7***=
Skala NRS dotycząca świądu (poprawa o ≥4 punkty), %c	13,0	45,9***	11,5	39,8***
DLQI (dorośli) (poprawa o ≥ 4 punkty), %d	33,8	75,6***	33,6=	66,3***=

LEB = lebrykizumab; N = liczba pacjentów. a Pacjenci z IGA 0 lub 1 („czysty” lub „prawie czysty”) ze zmniejszeniem o ≥2 punkty w stosunku do punktu wyjściowego w skali IGA 0-4. b Pacjenci ze zmniejszeniem EASI o 75% lub 90% odpowiednio w tygodniu 16. względem punktu wyjściowego. c Wartość procentowa jest obliczana w stosunku do liczby pacjentów z początkowym świądem w skali NRS dotyczącej świądu ≥4.

• Wartość procentowa jest obliczana w stosunku do liczby pacjentów z wartością wskaźnika DLQI ≥4 w punkcie wyjściowym. *** p<0,001 w porównaniu z placebo.

W dwóch badaniach mniej pacjentów zrandomizowanych do grupy przyjmującej lebrykizumab wymagało leczenia doraźnego (leczenia ratunkowego - kortykosteroidy miejscowe, kortykosteroidy ogólnoustrojowe, leki immunosupresyjne) w porównaniu z pacjentami zrandomizowanymi do grupy przyjmującej placebo (odpowiednio 14,7% w porównaniu z 36,6% w obu badaniach).

10

Badania dotyczące stosowania produktu leczniczego w monoterapii (ADvocate-1 i ADvocate-2) – okres leczenia podtrzymującego, tygodnie 16-52 Aby ocenić utrzymanie odpowiedzi, 157 pacjentów z badania ADvocate-1 i 134 pacjentów z badania ADvocate-2 leczonych lebrykizumabem w dawce 250 mg C2T, którzy osiągnęli IGA 0 lub 1 lub EASI 75 w tygodniu 16. bez miejscowego lub ogólnoustrojowego leczenia doraźnego (leczenia ratunkowego), zostało ponownie zrandomizowanych w sposób zaślepiony w stosunku 2:2:1 do dodatkowego 36-tygodniowego leczenia (i) lebrykizumabem w dawce 250 mg C2T, (ii) lebrykizumabem w dawce 250 mg C4T lub (iii) placebo o wyglądzie produktu leczniczego badanego, przez trwający łącznie 52 tygodnie okres leczenia (patrz Tabela 3).

Tabela 3. Wyniki dotyczące skuteczności lebrykizumabu stosowanego w monoterapii w tygodniu 52. u pacjentów, u których wystąpiła odpowiedź na leczenie w tygodniu 16. w badaniu ADvocate-1 i ADvocate-2 (analiza zbiorcza)

	ADvocate-1 i ADvocate-2 (analiza zbiorcza)
	Tydzień 52
	mlacedbo (wycofanie LEB) N=60	LEB 250 mg C4T kZN18
IGA0 lub 1, %a	47,9	76,9**
EASI 75, %b	66,4	81,7*
EASI 90, %b	41,9	66,4**
Skala NRS dotycząca świądu (poprawa o ≥4 punkty), %c	66,3	84,7

a Pacjenci z IGA 0/1 z ≥2-punktową poprawą w stosunku do punktu wyjściowego w tygodniu 16., u których nadal występowała IGA 0/1 z ≥2-punktową poprawą w tygodniu 52. b Pacjenci, którzy osiągnęli EASI 75 w tygodniu 16. i nadal wykazują EASI 75 w tygodniu 52. lub pacjenci, którzy osiągnęli EASI 75 w tygodniu 16. i wykazali EASI 90 odpowiednio w tygodniu 52. c Wartość procentowa jest obliczana w stosunku do liczby pacjentów z początkowym świądem w skali NRS dotyczącej świądu ≥4. d Pacjenci odpowiadający na leczenie lebrykizumabem 250 mg C2T w tygodniu 16. (IGA 0 lub 1 lub EASI 75) i ponownie zrandomizowani do grupy przyjmującej placebo.

• p<0,05; ** p<0,01 w porównaniu z placebo.

Wśród pacjentów, którzy otrzymywali lebrykizumab w okresie leczenia indukcyjnego i kontynuowali leczenie prowadzone metodą otwartej próby w dawce 250 mg C2T do tygodnia 52. w grupie leczenia substancją czynną, 58% osiągnęło EASI 75, a 28% osiągnęło wartość IGA 0 lub 1 z ≥2-punktową poprawą względem punktu wyjściowego, w tygodniu 52. w badaniu ADvocate-1 i ADvocate-2 (łączna analiza).

Badania dotyczące stosowania leku w monoterapii (ADvocate-1 i ADvocate-2) – długoterminowe badanie kontynuacyjne (ADjoin), tygodnie 52–152 Utrzymanie odpowiedzi klinicznej oceniano u pacjentów, którzy osiągnęli IGA na poziomie 0 lub 1 albo EASI 75 w tygodniu 16 bez stosowania miejscowego lub ogólnoustrojowego leczenia doraźnego, ukończyli 52 tygodnie leczenia lebrykizumabem w monoterapii w badaniach ADvocate-1 lub ADvocate-2 i kontynuowali leczenie w trwającym 100 tygodni badaniu kontynuacyjnym ADjoin. (Rysunek 1).

11

Rysunek 1. Wyniki IGA 0 lub 1, EASI 75 oraz wyniki w skali NRS dotyczącej świądu w tygodniu 16 u osób z odpowiedzią na leczenie, które ukończyły tydzień 52 w badaniu ADvocate-1 i ADvocate-2 i których leczono lebrykizumabem w dawce 250 mg co 4 tygodnie w badaniu ADjoin*

93,9= 93,9= 92,5= 76,7= 74,6= 76,7= 73,2= 71,9=
EASI75 (n=99)= IGA=0/1 (n=99)= skala NRS dotycząca świądu poprawa o >=4=punkty (n=89) **=
Tydzień

*Brakujące dane imputowano za pomocą wielokrotnej imputacji metodą Monte Carlo dla łańcuchów Markowa. ** Tylko u pacjentów ze świądem w skali NRS ≥4 w punkcie wyjściowym. Świąd oceniano tylko przez pierwszy rok badania ADjoin.

Badanie dotyczące stosowania lebrykizumabu jednocześnie z TCS (ADhere), tygodnie 0–16 W badaniu ADhere, od punktu wyjściowego do tygodnia 16., istotnie większy odsetek pacjentów zrandomizowanych do grupy przyjmującej lebrykizumab w dawce 250 mg C2T + TCS osiągnął wartość IGA 0 lub 1, EASI 75 i poprawę o ≥4 punkty w skali NRS dotyczącej świądu i wskaźniku DLQI w porównaniu z placebo + TCS (patrz Tabela 4).

Tabela 4. Wyniki skuteczności terapii skojarzonej lebrykizumabem z TCS w tygodniu 16. w badaniu ADhere

	ADhere
	Tydzień 16
	mlacebo + TCp k=6S	LEB 250 mg C2T + TCS N=145
IGA 0 lub 1, %a	22,1	41,2*
EASI 75, %b	42,2	69,5***
EASI 90, %b	21,7	41,2**
Skala NRS dotycząca świądu (poprawa o≥4 punkty), %c	31,9	50,6*
DLQI (dorośli) (poprawa o ≥ 4 punkty), %d	58,7	77,4*

a Pacjenci z IGA 0 lub 1 („czysty” lub „prawie czysty”) ze zmniejszeniem o ≥2 punkty w stosunku do punktu wyjściowego w skali IGA 0-4. b Pacjenci ze zmniejszeniem EASI o 75% lub 90% odpowiednio w tygodniu 16. względem punktu wyjściowego. c Wartość procentowa jest obliczana w stosunku do liczby pacjentów z początkowym świądem w skali NRS dotyczącej świądu ≥4. d Wartość procentowa jest obliczana w stosunku do liczby pacjentów z wartością wskaźnika DLQI ≥4 w punkcie wyjściowym.

• p<0,05; ** p<0,01; *** p<0,001 w porównaniu z placebo.

W badaniu ADhere pacjenci, którzy otrzymywali lebrykizumab w dawce 250 mg C2T + TCS w okresie od tygodnia 0. do 16. stosowali silne TCS jako produkty lecznicze doraźne (produkty lecznicze ratunkowe) rzadziej w porównaniu z pacjentami, którzy otrzymywali placebo + TCS (odpowiednio 1,4% i 4,5%).

12

Badanie obejmujące jednoczesne stosowanie TCS (ADhere) – długoterminowe badanie kontynuacyjne (ADjoin), tygodnie 16–116 Odpowiedź kliniczna utrzymywała się wśród pacjentów, którzy osiągnęli IGA na poziomie 0 lub 1 albo EASI 75 w tygodniu 16 w badaniu ADhere i kontynuowali leczenie lebrykizumabem w dawce 250 mg co 4 tygodnie w trwającym 100 tygodni badaniu kontynuacyjnym ADjoin.

Odpowiedź kliniczna u pacjentów, u których nie uzyskano odpowiedniej kontroli podczas stosowania cyklosporyny, którzy nie tolerują cyklosporyny lub u których stosowanie cyklosporyny nie jest wskazane z medycznego punktu widzenia (ADvantage) W badaniu ADvantage oceniano skuteczność lebrykizumabu w porównaniu z placebo u osób dorosłych i młodzieży (w wieku od ≥12 do <18 lat i o masie ciała ≥40 kg) z atopowym zapaleniem skóry o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego leczonych jednocześnie z TCS, u których choroba nie była odpowiednio kontrolowana cyklosporyną lub dla których cyklosporyna nie była wskazana z medycznego punktu widzenia.

Do badania włączono łącznie 331 pacjentów, a średni wiek wynosił 33,8 roku, 52,9% stanowili mężczyźni, 93,7% identyfikowało się jako osoby rasy białej, a młodzież stanowiła 11,8% populacji pacjentów. W punkcie wyjściowym średni wynik EASI wynosił 28,1, średni wynik oceny świądu w skali NRS wynosił 6,9, a 38,7% pacjentów uzyskało wynik IGA 4. Ogółem, 53,2% pacjentów było wcześniej leczonych cyklosporyną (patrz Tabela 5).

Tabela 5. Wyniki dotyczące skuteczności terapii skojarzonej lebrykizumabem z TCS w tygodniu 16 w badaniu ADvantage

	ADvantage
	Tydzień 16
	mlaceHboTCp N=111	LEB 250 mg co 2 tygodnie + TCS N=220
EASI 75, %a	40,8=	68,4***=
IGA =0 lub 1, %b	24,5	42,0**
EASI 90, %c	20,8	42,9***
Skala NRS dotycząca świądu (poprawa o ≥4 punkty), %d	29,7	49,9*
DLQI (dorośli) (poprawa o ≥4 punkty), %e	69,6	78,0

a Pacjenci ze zmniejszeniem EASI o 75% odpowiednio od punktu wyjściowego do tygodnia 16. b Pacjenci z IGA 0 lub 1 („czysty” lub „prawie czysty”) ze zmniejszeniem o ≥2 punkty w stosunku do punktu wyjściowego w skali IGA 0–4. c Pacjenci ze zmniejszeniem EASI o 90% odpowiednio od punktu wyjściowego do tygodnia 16. d Wartość procentowa jest obliczana względem liczby pacjentów z początkowym świądem w skali NRS ≥4. e Wartość procentowa jest obliczana względem liczby pacjentów z wynikiem wskaźnika DLQI w punkcie wyjściowym ≥4.

• p<0,05; **p<0,01; *** p<0,001 w porównaniu z placebo. Wartości p dla IGA 0 lub 1, EASI 90, skali NRS dotyczącej świądu i wskaźnika DLQI są nominalne.

Inne wyniki zgłaszane przez pacjenta

W obu badaniach dotyczących monoterapii (ADvocate-1 i ADvocate-2) i w badaniach dotyczących jednoczesnego leczenia TCS (ADhere i ADvantage) lebrykizumab w dawce 250 mg C2T znacząco poprawił wyniki POEM oraz zaburzenia snu z powodu świądu (skala utraty snu) w tygodniu 16. w porównaniu z placebo.

Młodzież (w wieku od 12 do 17 lat)

W badaniach monoterapii ADvocate 1 i ADvocate 2 średni wiek nastoletnich pacjentów wynosił 14,6 roku, średnia masa ciała wynosiła 68,2 kg, a 56,9% stanowiły dziewczęta. W tych badaniach 63,7% uczestników miało wyjściową ocenę IGA 3 (umiarkowana postać atopowego zapalenia skóry), 36,3% miało wyjściową ocenę IGA 4 (ciężka postać atopowego zapalenia skóry), a 47,1% otrzymało wcześniej leczenie ogólnoustrojowe. W badaniu ADhere dotyczącym przyjmowania lebrykizumabu 13 z TCS średni wiek nastoletnich pacjentów wynosił 14,6 roku, średnia masa ciała wynosiła 62,2 kg, a 50,0% stanowiły dziewczęta. W tym badaniu u 76,1% pacjentów stwierdzono wyjściową wartość IGA 3 (umiarkowana postać atopowego zapalenia skóry), u 23,9% stwierdzono wyjściową wartość IGA 4 (ciężka postać atopowego zapalenia skóry), a u 23,9% pacjentów stosowano wcześniej leczenie ogólnoustrojowe.

Wyniki dotyczące skuteczności w tygodniu 16. u młodzieży przedstawiono w Tabeli 6.

Tabela 6. Wyniki dotyczące skuteczności stosowania lebrykizumabu w monoterapii w badaniu ADvocate-1, ADvocate-2 i lebrykizumabu w skojarzeniu z TCS w badaniu ADhere w tygodniu 16. u nastoletnich pacjentów

	ADvocate-1		ADvocate-2		ADhere
	Tydzień 16
	Placebo N=18	LEB 250 mg C2T N=37	Placebo N=17	LEB 250 mg C2T N=30	Placebo + TCS N=14	LEB 250 mg C2T + TCS N=32
IGA 0 lub 1, %a	22,2	48,6	5,9	44,1**	28,6	57,3
EASI 75, %a	22,2	62,2**	12,0	61,7**	57,1	88,0*
EASI 90, %a	16,7	45,9*	6,1	34,3*	28,6	55,1
Skala NRS dotycząca świądu (poprawa o ≥4 punkty), %b	22,8	54,3*	0,3	42,1	13,8	45,8
a=w=tygodniu=16. pacjenci z=IGA=0 lub 1 („czysty" lub „prawie czysty”) ze zmniejszeniem wyniku w=skali IGA=0J4 o ≥2 punkty względem punktu wyjściowego lub zmniejszeniem EASI o odpowiednio 75% lub 90% w tygodniu 16. względem punktu wyjściowego. b Wartość procentowa jest obliczana w stosunku do liczby pacjentów z początkowym świądem w skali NRS dotyczącej świądu ≥4. * p<0,05; **=p<0,01 w=porównaniu z=placebo.=

Pacjenci nastoletni leczeni lebrykizumabem i lebrykizumabem + TCS osiągnęli klinicznie znaczącą poprawę w nasileniu choroby i utrzymali odpowiedź do tygodnia 52. Dodatkowe dane z jednoramiennego badania ADore z zastosowaniem lebrykizumabu u 206 nastolatków potwierdzają skuteczność lebrykizumabu u młodzieży w okresie do 52 tygodni leczenia.

Dzieci i młodzież

Europejska Agencja Leków wstrzymała obowiązek dołączania wyników badań lebrykizumabu w jednej lub kilku podgrupach populacji dzieci i młodzieży z atopowym zapaleniem skóry (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).

5.2 Farmakokinetyka

Wchłanianie

Po podaniu podskórnym lebrykizumabu w dawce 250 mg maksymalne stężenia w surowicy krwi osiągano około 7 do 8 dni po podaniu dawki.

Po podaniu dawek wysycających 500 mg w tygodniu 0. i tygodniu 2., stężenia w surowicy w stanie stacjonarnym osiągano po podaniu pierwszej dawki 250 mg C2T w tygodniu 4.

Na podstawie populacyjnej analizy farmakokinetyki (PK) przewidywane minimalne stężenie w stanie stacjonarnym (C trough,ss) po podaniu lebrykizumabu w dawce 250 mg C2T i C4T podskórnie u pacjentów z atopowym zapaleniem skóry (mediana oraz 5.-95. percentyla) wynosiło odpowiednio 87 (46-159) μg/ml i 36 (18-68) μg/ml.

14

Bezwzględną biodostępność oszacowano na 86% na podstawie analizy populacyjnej PK. Miejsce wstrzyknięcia nie miało istotnego wpływu na wchłanianie lebrykizumabu.

Dystrybucja

Na podstawie populacyjnej analizy PK całkowita objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosiła 5,14 l.

Metabolizm

Nie przeprowadzono określonych badań metabolizmu, ponieważ lebrykizumab jest białkiem. Oczekuje się, że lebrykizumab będzie rozkładał się do małych peptydów i poszczególnych aminokwasów poprzez szlaki kataboliczne w taki sam sposób, jak endogenna IgG.

Eliminacja

W populacyjnej analizie PK, klirens wynosił 0,154 l/dobę i był niezależny od dawki. Średni okres półtrwania w fazie eliminacji wynosił około 24,5 dnia.

Liniowość lub nieliniowość

U pacjentów z AZS oraz u zdrowych ochotników lebrykizumab wykazywał liniową farmakokinetykę z proporcjonalnym do dawki wzrostem ekspozycji w zakresie dawek od 37,5 do 500 mg podawanych w postaci wstrzyknięć podskórnych.

Szczególne populacje

Płeć, wiek i rasa

Płeć, wiek (zakres od 12 do 93 lat) i rasa nie miały istotnego wpływu na farmakokinetykę lebrykizumabu.

Zaburzenia czynności nerek i wątroby

Nie przeprowadzono określonych klinicznych badań farmakologicznych oceniających wpływ zaburzeń czynności nerek lub wątroby na farmakokinetykę lebrykizumabu. Nie oczekuje się, aby lebrykizumab jako przeciwciało monoklonalne, był w znaczącym stopniu wydalany przez nerki lub wątrobę. Populacyjne analizy PK wykazały, że markery czynności nerek lub wątroby nie miały wpływu na farmakokinetykę lebrykizumabu.

Masa ciała

Ekspozycja na lebrykizumab była niższa u pacjentów o większej masie ciała, ale nie miało to istotnego wpływu na skuteczność kliniczną.

Dzieci i młodzież

Na podstawie analizy populacyjnej PK u młodzieży w wieku od 12 do 17 lat z atopowym zapaleniem skóry stwierdzono nieznacznie wyższe minimalne stężenia lebrykizumabu w surowicy w porównaniu z osobami dorosłymi, co było związane u nich z rozkładem produktu leczniczego w mniejszej masie ciała.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne, wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym (w tym farmakologiczne punkty 15 końcowe dotyczące bezpieczeństwa) oraz toksycznego wpływu na rozród i rozwój potomstwa, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka.

Nie oceniano mutagennego potencjału lebrykizumabu, jednak nie oczekuje się, aby przeciwciała monoklonalne zmieniały DNA lub chromosomy.

Nie prowadzono badań dotyczących rakotwórczości lebrykizumabu. Ocena dostępnych dowodów dotyczących hamowania IL-13 i danych toksykologicznych uzyskanych z badań prowadzonych na zwierzętach dotyczących lebrykizumabu nie sugeruje rakotwórczego działania lebrykizumabu.

Nie zaobserwowano wpływu na parametry płodności u dojrzałych płciowo małp po długotrwałym leczeniu lebrykizumabem podawanym dożylnie (samice) lub podskórnie (samce). Lebrykizumab nie miał wpływu na rozwój zarodka i płodu ani na rozwój pourodzeniowy.

6.1 Substancje pomocnicze

Histydyna Kwas octowy lodowaty (E 260) Sacharoza Polisorbat 20 (E 432) Woda do wstrzykiwań

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności.

6.3 Okres ważności

3 lata

Po wyjęciu z lodówki produkt leczniczy Ebglyss należy zużyć w ciągu 7 dni (do 30°C) lub wyrzucić. Po wyjęciu z lodówki produktu leczniczego nie należy umieszczać z powrotem w lodówce.

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w lodówce (2°C - 8°C).

Nie zamrażać.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Ebglyss 250 mg roztwór do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce 2 ml roztworu w ampułko-strzykawce z przezroczystego szkła typu 1, o pojemności 2,25 ml, z małym okrągłym kołnierzem, ze specjalną cienką igłą ze stali nierdzewnej o grubości 27 G x 12,7 mm, zamkniętej laminowanym tłokiem z elastomeru bromobutylowego oraz ze sztywną osłoną igły i zamontowaną w pasywnym urządzeniu zabezpieczającym. Wielkości opakowań: 1 ampułko-strzykawka 2 ampułko-strzykawki 16 3 ampułko-strzykawki opakowanie zbiorcze zawierające 4 (2 opakowania po 2) ampułko-strzykawki z pojedynczą dawką opakowanie zbiorcze zawierające 5 (5 opakowań po 1) ampułko-strzykawek z pojedynczą dawką opakowanie zbiorcze zawierające 6 (3 opakowania po 2) ampułko-strzykawek z pojedynczą dawką

Ebglyss 250 mg roztwór do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu 2 ml roztworu w ampułko-strzykawce o pojemności 2,25 ml, z przezroczystego szkła typu 1, we wstrzykiwaczu z bardzo małym okrągłym kołnierzem, ze specjalną cienką igłą ze stali nierdzewnej o grubości 27 G x 8 mm, zamkniętej laminowanym tłokiem z elastomeru bromobutylowego oraz ze sztywną osłoną igły.

Wielkości opakowań: 1 wstrzykiwacz 2 wstrzykiwacze 3 wstrzykiwacze opakowanie zbiorcze zawierające 4 (2 opakowania po 2) wstrzykiwacze z pojedynczą dawką opakowanie zbiorcze zawierające 5 (5 opakowań po 1) wstrzykiwaczy z pojedynczą dawką opakowanie zbiorcze zawierające 6 (3 opakowania po 2) wstrzykiwaczy z pojedynczą dawką

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Szczegółowe instrukcje dotyczące podawania produktu leczniczego Ebglyss w ampułko-strzykawce lub we wstrzykiwaczu znajdują się na końcu ulotki dołączonej do opakowania.

Roztwór powinien być przezroczysty do opalizującego, bezbarwny do lekko żółtego do lekko brązowego, bez widocznych cząstek stałych. Jeśli roztwór jest mętny, o zmienionej barwie lub zawiera widoczne cząstki stałe, nie należy go stosować.

Ampułko-strzykawki ani wstrzykiwacza nie należy wystawiać na działanie wysokich temperatur ani bezpośredniego światła słonecznego i nie należy ich wstrząsać.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

7. Podmiot odpowiedzialny

Almirall, S.A. Ronda General Mitre, 151

08022 Barcelona

Hiszpania

8. Numer pozwolenia

EU/1/23/1765/001 EU/1/23/1765/002 EU/1/23/1765/003 EU/1/23/1765/004 EU/1/23/1765/005 17

EU/1/23/1765/006 EU/1/23/1765/007 EU/1/23/1765/008 EU/1/23/1765/009 EU/1/23/1765/010 EU/1/23/1765/011 EU/1/23/1765/012

9. Data wydania lub przedłużenia pozwolenia

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 16 listopada 2023 r

10. Data zatwierdzenia lub aktualizacji tekstu

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków https://www.ema.europa.eu. 18