Podmiot odpowiedzialny: Lindis biotech gmbh

KORJUNY

Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji

Katumaksomab

Sprawdź interakcje

Zamienniki

Opakowania i refundacja

Opakowania są niedostępne dla tego produktu.

Standardowe dawkowanie

Dorośli

Dorośli: 4 infuzje dootrzewnowe w dniach 0, 3, 7 i 10 w dawkach kolejno 10, 20, 50 i 150 mikrogramów. Czas infuzji co najmniej 3 godziny.

Charakterystyka Produktu Leczniczego

Produkt leczniczy Korjuny musi być podawany pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w stosowaniu przeciwnowotworowych produktów leczniczych.

Badanie w kierunku EpCAM

W badaniach klinicznych ekspresję EpCAM określano przy użyciu zatwierdzonego testu immunocytochemicznego przeprowadzonego na próbkach złośliwego płynu puchlinowego, przy czym za wynik dodatni uznano obecność ≥ 400 komórek EpCAM-dodatnich na 10⁶ analizowanych komórek płynu puchlinowego.

Jeśli nie ma dostępnego wyrobu do diagnostyki in vitro opatrzonego oznaczeniem CE i przeznaczonego do danego celu, należy zwalidować alternatywne testy stosowane w praktyce klinicznej i wykazać odpowiednie właściwości analityczne dla tego przeznaczenia.

Dawkowanie

Przed infuzją dootrzewnową zaleca się zastosowanie leków używanych do leczenia zapobiegawczego objawów uwalniania cytokin, w tym leków przeciwbólowych, przeciwgorączkowych i niesteroidowych leków przeciwzapalnych (patrz punkty 4.4 i 5.1).

Działania niepożądane związane z użyciem katumaksomabu należy leczyć zgodnie ze wskazaniami medycznymi i z obowiązującym standardem opieki.

Schemat dawkowania produktu leczniczego Korjuny obejmuje 4 infuzje dootrzewnowe wymienione w Tabeli 1.

Tabela 1. Schemat dawkowania produktu leczniczego Korjuny

Numer infuzji	Dawka	Dzień
1	10 mikrogramów	0
2	20 mikrogramów	3
3	50 mikrogramów	7
4	150 mikrogramów	10

Pacjenci powinni pozostawać pod ścisłym nadzorem lekarskim przez co najmniej 24 godziny od pierwszej infuzji produktu leczniczego Korjuny. W przypadku pozostałych dawek po infuzji produktu leczniczego Korjuny pacjenci mogą być hospitalizowani przez co najmniej 6 godzin lub dłużej według uznania lekarza w celu zapewnienia bezpieczeństwa pacjenta.

Jeśli jest to konieczne w celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia działań niepożądanych, odstęp między dniami infuzji można wydłużyć według uznania lekarza. Całkowity okres leczenia nie powinien przekraczać 21 dni.

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest wymagane dostosowanie dawki. Nie badano pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i (lub) z przynajmniej 70% wątroby z przerzutami i (lub) zakrzepicą/niedrożnością żyły wrotnej. Leczenie takich pacjentów produktem leczniczym Korjuny należy brać pod uwagę tylko po dokładnej ocenie korzyści do ryzyka (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagane dostosowanie dawki. Nie badano pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Leczenie takich pacjentów produktem leczniczym Korjuny należy brać pod uwagę tylko po dokładnej ocenie korzyści do ryzyka (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Dzieci i młodzież

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Korjuny u dzieci w wieku poniżej 18 lat. Dane nie są dostępne.

Sposób podawania

Produkt leczniczy Korjuny należy podawać wyłącznie w infuzji dootrzewnowej.

Produktu leczniczego Korjuny nie wolno podawać jako bolusa dootrzewnowego ani w żaden inny sposób. Informacje dotyczące systemu perfuzyjnego do stosowania, patrz punkt 6.5.

Produkt leczniczy Korjuny należy podawać jako infuzję dootrzewnową o stałej szybkości, z czasem infuzji wynoszącym przynajmniej 3 godziny. W badaniach klinicznych badano czasy infuzji wynoszące 3 godziny i 6 godzin. Dla pierwszej z 4 dawek można rozważyć czas infuzji wynoszący 6 godzin, w zależności od stanu zdrowia pacjenta

Środki ostrożności, które należy podjąć przed podaniem produktu leczniczego

Przed podaniem produktu leczniczego Korjuny należy rozcieńczyć koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji roztworem chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań. Rozcieńczony roztwór do infuzji KORJUNY podaje się następnie dootrzewnowo w postaci infuzji o stałej szybkości, za pomocą odpowiedniego systemu pompy.

Instrukcja dotycząca rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.

Produktu leczniczego Korjuny nie wolno podawać jako bolusa ani w żaden inny sposób niż dootrzewnowo.

Objawy związane z uwalnianiem cytokin (ang. cytokine release related symptoms, CRS)

Ponieważ uwalnianie cytokin prozapalnych i cytotoksycznych jest inicjowane poprzez wiązanie katumaksomabu z komórkami odpornościowymi i nowotworowymi, w trakcie podawania i po podawaniu katumaksomabu zgłaszano objawy kliniczne związane z uwalnianiem cytokin, w tym przypadki gorączki, niedociśnienia, objawów zaburzeń żołądkowo-jelitowych, bólu głowy, bólu mięśni, bólu stawów, tachykardii, dreszczy, objawów ze strony układu oddechowego, objawów skórnych i zmęczenia.

Pomimo premedykacji (patrz punkty 4.2 i 5.1) u pacjentów może wystąpić powyżej opisany zespół CRS o nasileniu do stopnia 4 (patrz punkt 4.8). Pacjentów należy poinstruować, aby niezwłocznie zwrócili się o pomoc lekarską, jeżeli w jakimkolwiek momencie wystąpią objawy przedmiotowe lub podmiotowe CRS. CRS należy leczyć zgodnie ze wskazaniami medycznymi i z obowiązującym standardem opieki.

Zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej (ang. Systemic Inflammatory Response Syndrome, SIRS)

Podczas leczenia i po leczeniu katumaksomabem zaobserwowano pojedyncze przypadki wystąpienia SIRS (z równoczesną gorączką, zwiększeniem częstości akcji serca i częstości oddechów oraz nieprawidłową liczbą leukocytów). Pacjentów należy poinstruować, aby niezwłocznie zwrócili się o pomoc lekarską, jeżeli w jakimkolwiek momencie wystąpią objawy przedmiotowe lub podmiotowe SIRS. SIRS należy leczyć zgodnie ze wskazaniami medycznymi i z obowiązującym standardem opieki.

Ostre zakażenia

Nie jest zalecane podawanie katumaksomabu w przypadku obecności czynników zakłócających pracę układu immunologicznego, w szczególności ostrych zakażeń. Przed podaniem oraz po podaniu produktu leczniczego Korjuny pacjenci powinni być monitorowani pod kątem objawów przedmiotowych lub podmiotowych zakażenia i odpowiednio leczeni.

Choroby wpływające na stan hemodynamiczny pacjentów

Właściwe postępowanie medyczne w zakresie drenażu płynu puchlinowego jest warunkiem koniecznym leczenia produktem leczniczym Korjuny, niezbędnym do zapewnienia stabilnej czynności układu krążenia i nerek. Musi ono obejmować przynajmniej drenaż płynu puchlinowego aż do zatrzymania spontanicznego przepływu lub ustąpienia objawów.

Przed każdą infuzją produktu leczniczego Korjuny należy ocenić objętość krwi, stężenie białek we krwi, ciśnienie tętnicze, tętno i czynność nerek. Przed każdą infuzją produktu leczniczego Korjuny konieczne jest wyleczenie takich stanów, jak hipowolemia, hipoproteinemia, niedociśnienie, dekompensacja krążenia oraz ostre zaburzenia czynności nerek.

Czynność wątroby

U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest wymagane dostosowanie dawki. W badaniach klinicznych po infuzjach katumaksomabu obserwowano przejściowe podwyższenie parametrów dotyczących wątroby, które następnie poprawiły się u większości pacjentów tuż po zakończeniu ostatniej infuzji katumaksomabu. W rzadkich przypadkach może wystąpić uszkodzenie wątroby wywołane katumaksomabem (ang. catumaxomab-drug induced liver injury, DILI) lub zapalenie wątroby, co może prowadzić do niewydolności wątroby, a nawet zgonu. Pacjentów leczonych produktem leczniczym Korjuny należy ściśle monitorować pod kątem objawów klinicznie istotnego podwyższenia parametrów wątrobowych.

Nie badano pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i (lub) z przynajmniej 70% objętości wątroby zajętej przerzutami i (lub) zakrzepicą lub niedrożnością żyły wrotnej. Leczenie takich pacjentów katumaksomabem należy brać pod uwagę tylko po dokładnej ocenie korzyści do ryzyka (patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności nerek

Katumaksomab nie jest eliminowany przez nerki. Nie badano pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Leczenie takich pacjentów produktem leczniczym Korjuny należy brać pod uwagę tylko po dokładnej ocenie korzyści do ryzyka (patrz punkt 5.2).

Bóle brzucha

Bóle brzucha często zgłaszano jako działanie niepożądane. Ten przemijający efekt jest uważany częściowo za następstwo dootrzewnowej drogi podania.

Monitorowanie

Po zakończeniu infuzji produktu leczniczego Korjuny zalecana jest odpowiednia obserwacja pacjenta pod ścisłym nadzorem lekarza przez co najmniej 24 godziny po pierwszej infuzji produktu leczniczego Korjuny oraz przez co najmniej 6 godzin po kolejnych infuzjach.

Stan sprawności ogólnej i wskaźnik masy ciała BMI

W kluczowym badaniu IP-REM-AC-01 nie badano pacjentów ze stanem ogólnym według skali Karnofsky’ego < 60 i z BMI < 17 lub > 40 kg/m². Leczenie tych pacjentów produktem leczniczym Korjuny leży w gestii lekarza.

Karta pacjenta

Lekarz przepisujący produkt musi omówić z pacjentem ryzyko związane ze stosowaniem produktu leczniczego Korjuny. Należy przekazać pacjentowi Kartę pacjenta i poinstruować, aby nosił ją zawsze przy sobie. Karta pacjenta opisuje typowe objawy przedmiotowe i podmiotowe CRS i SIRS oraz zawiera instrukcje dotyczące tego, kiedy pacjent powinien zwrócić się o pomoc lekarską.

Substancja pomocnicza

Ten produkt zawiera 21,6 mikrograma polisorbatu 80 w każdej ampułko-strzykawce Korjuny 10 mikrogramów i 108 mikrogramów polisorbatu 80 w każdej ampułko-strzykawce Korjuny 50 mikrogramów. Polisorbaty mogą powodować reakcje alergiczne.

Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w każdej dawce, co oznacza, że produkt uznaje się za „wolny od sodu”. Ilość sodu podawana w jednej infuzji jest większa niż ilość zawarta w produkcie leczniczym ze względu na rozcieńczenie koncentratu roztworem chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań. Dodatkowe 500 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań podaje się przed każdym podaniem produktu leczniczego Korjuny, a 250 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań podaje się równolegle z każdym podaniem produktu leczniczego Korjuny. Patrz punkt 6.6.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najczęściej zgłaszanymi reakcjami niepożądanymi były gorączka (62%), bóle brzucha (42%), nudności (41%) i wymioty (38%). Najcięższe działania niepożądane to zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej i niewydolność wątroby.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Działania niepożądane pochodzą ze zintegrowanej analizy bezpieczeństwa obejmującej 11 badań, w tym 4 badania z udziałem pacjentów z wodobrzuszem nowotworowym i 7 badań z udziałem pacjentów z różnymi innymi nowotworami. Obejmują one dane z randomizowanego, kontrolowanego głównego okresu z kluczowego badania IP-REM-AC-01. Spośród 517 pacjentów ujętych w analizie 293 pacjentów otrzymało katumaksomab dootrzewnowo w postaci 6-godzinnej infuzji, a 224 pacjentów otrzymało katumaksomab dootrzewnowo w postaci 3-godzinnej infuzji.

W Tabeli 2 działania niepożądane są wymienione według klasyfikacji układów i narządów MedDRA. Częstość występowania jest określona w następujący sposób: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), niezbyt często (od ≥1/1 000 do <1/100). W obrębie każdej grupy o danej częstości występowania działania niepożądane są wymienione według nasilenia w porządku malejącym.

Tabela 2 Działania niepożądane zgłaszane u pacjentów otrzymujących leczenie katumaksomabem

Klasyfikacja układów i narządów	Częstość występowania	Działania niepożądane
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze	Często	Zakażenie
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze	Niezbyt często	Kandydoza jamy ustnej, zakażenie skóry, rumień stwardniały, wirus opryszczki zwykłej, zakażenie miejscowe, zapalenie płuc, zakażenie dróg moczowych*
Zaburzenia krwi i układu chłonnego	Często	Niedokrwistość, leukocytoza, limfopenia
Zaburzenia krwi i układu chłonnego	Niezbyt często	Koagulopatia, leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, trombocytoza
Zaburzenia układu immunologicznego	Bardzo często	Zespół uwalniania cytokin **
Zaburzenia układu immunologicznego	Często	Zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej, nadwrażliwość*
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania	Często	Zmniejszone łaknienie, odwodnienie, hipokaliemia, hiponatremia, hipoalbuminemia, hiperglikemia, hipokalcemia, hipoproteinemia*
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania	Niezbyt często	Zatrzymanie płynów, hipoglikemia, polidypsja, hipomagnezemia
Zaburzenia psychiczne	Często	Niepokój*
	Niezbyt często	Pobudzenie, depresja*
Zaburzenia układu nerwowego	Często	Zawroty głowy
Zaburzenia układu nerwowego	Niezbyt często	Omdlenie, drżenie, parestezja, drgawki, letarg, obwodowa neuropatia czuciowa, polineuropatia, zaburzenia smaku
Zaburzenia oka	Niezbyt często	Niewyraźne widzenie*
Zaburzenia ucha i błędnika	Niezbyt często	Zawroty głowy*
Zaburzenia serca	Często	Tachykardia
Zaburzenia serca	Niezbyt często	Tachykardia zatokowa, kołatanie serca, zaburzenia rytmu serca, niewydolność serca*
Zaburzenia naczyniowe	Często	Nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, nagłe zaczerwienienie twarzy, uderzenia gorąca*
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia	Często	Duszność, hipoksja, wysięk opłucnowy
	Niezbyt często	Zatorowość płucna, zespół ostrej niewydolności oddechowej, skurcz oskrzeli, kaszel, czkawka, zmiany naciekowe w płucach, ból gardła i krtani, zespół zaburzeń oddechowych, niewydolność oddechowa, przyspieszony oddech, świszczący oddech*
Zaburzenia żołądka i jelit	Bardzo często	Ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka
	Często	Uczucie dyskomfortu w obrębie brzucha, rozdęcie brzucha, ból w nadbrzuszu, choroba refluksowa przełyku, niedrożność przepuszczająca jelit (subileus), wzdęcia*
	Niezbyt często	Skurczowe bóle brzucha, suchość w jamie ustnej, porażenna niedrożność jelit, zaburzenia gastroparetyczne, sztywność w obrębie brzucha, wodobrzusze, refluks dwunastniczo-żołądkowy, zaburzenia czynności żołądka, spowolniona perystaltyka przewodu pokarmowego, zgaga, zapalenie otrzewnej, odruchy wymiotne, niedrożność jelita cienkiego, uczucie dyskomfortu w obrębie żołądka, ból w podbrzuszu, wymioty z krwią, zapalenie jamy ustnej
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych	Często	Hiperbilirubinemia, zapalenie dróg żółciowych*
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych	Niezbyt często	Cytolityczne zapalenie wątroby*, niewydolność wątroby*, cholestaza, nieprawidłowa czynność wątroby, toksyczne uszkodzenie wątroby, żółtaczka*
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej	Często	Alergiczne zapalenie skóry, wysypka, rumień, nadmierna potliwość, świąd
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej	Niezbyt często	Poty nocne, pokrzywka, rumień dłoni, wysypka ze świądem, odczyn skórny
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej	Często	Ból pleców, ból mięśni, ból stawów*
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej	Niezbyt często	Ból kości, ból w boku, ból mięśniowo-szkieletowy, ból kończyn*
Zaburzenia nerek i dróg moczowych	Często	Hematuria, proteinuria*
Zaburzenia nerek i dróg moczowych	Niezbyt często	Dyzuria, leukocyturia, skąpomocz, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, ból nerek*
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi	Niezbyt często	Ból w obrębie miednicy
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania	Bardzo często	Gorączka, dreszcze, zmęczenie, ból
	Często	Astenia, stan zapalny, obrzęk, ból w klatce piersiowej, objawy grypopodobne, złe samopoczucie, obrzęk obwodowy
	Niezbyt często	Stan zapalny w miejscu podania, ból w miejscu wprowadzenia cewnika, szybkie odczuwanie sytości, wynaczynienie, uczucie zimna, uczucie gorąca, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, stan zapalny błon śluzowych, uczucie pragnienia, rumień w miejscu wprowadzenia cewnika, ogólne pogorszenie stanu zdrowia*
Badania diagnostyczne	Bardzo często	Podwyższone stężenie białka C-reaktywnego
Badania diagnostyczne	Często	Zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej, zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi, podwyższenie temperatury ciała, zwiększenie aktywności gamma-glutamylotransferazy, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zwiększenie liczby neutrofili, zmniejszenie całkowitego białka, zmniejszenie masy ciała, zwiększenie liczby krwinek białych, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia prokalcytoniny, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, zwiększenie aktywności amylazy we krwi, zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatynowej we krwi, zwiększenie liczby płytek krwi*
	Niezbyt często	Wzrost stężenia bilirubiny sprzężonej, obniżenie temperatury ciała, spadek saturacji tlenem, zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększone stężenie fibrynogenu we krwi, zmniejszone stężenie żelaza we krwi, zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej we krwi, podwyższenie ciśnienia tętniczego, komórki w moczu, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, obniżony poziom hematokrytu, zwiększenie aktywności lipazy, nieprawidłowe wyniki prób wątrobowych, zmniejszona liczba krwinek czerwonych, zawartość urobiliny w moczu, dodatni wynik badania moczu na obecność białych krwinek, wydłużenie czasu częściowej tromboplastyny po aktywacji, obniżone stężenie chlorków we krwi, obniżone stężenie sodu we krwi, podwyższone stężenie kwasu moczowego we krwi, wzrost wartości międzynarodowego współczynnika znormalizowanego
Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach	Niezbyt często	Powikłania anastomotyczne (w obrębie zespolenia), ból związany z wykonywaniem zabiegu, rozejście się brzegów rany*

Terminy działań niepożądanych oznaczone gwiazdką zostały ujęte ze względu na włączenie badań n=7 we wskazaniach innych niż wodobrzusze nowotworowe (np. u pacjentów z nowotworem poddawanych zabiegowi chirurgicznemu i śródoperacyjnemu podawaniu katumaksomabu).

** n=7 przypadków zespołu uwalniania cytokin (CRS) zostało zgłoszonych specjalnie jako terminy związane z tym działaniem niepożądanym u 6 z 517 pacjentów, z których każdy był leczony katumaksomabem w 11 badaniach uwzględnionych w analizie (kategoria częstości „często”). Jednak częstość występowania CRS przedstawiona w powyższej tabeli opiera się na retrospektywnej, opartej na algorytmach analizie CRS, która została wykorzystana w kluczowym badaniu IP-REM-AC-01, w którym algorytm uwzględniał diagnozę CRS, a także kombinację objawów, takich jak gorączka, niedociśnienie, objawy zaburzeń żołądkowo-jelitowych, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, tachykardia, dreszcze, objawy ze strony układu oddechowego, objawy skórne i zmęczenie.

*** n=3 przypadki cytolitycznego zapalenia wątroby zgłoszono u 3 pacjentów; jednak 2 przypadki miały nasilenie łagodne, jeden umiarkowane, a wszystkie 3 przypadki oceniono jako nieciężkie.

**** n=5 przypadków niewydolności wątroby zgłoszono u 3 pacjentów; wszystkie przypadki miały nasilenie umiarkowane i zostały ocenione jako nieciężkie. W większości tych przypadków było to podwyższenie wartości laboratoryjnych w odniesieniu do wątroby/przewodów żółciowych.

Opis wybranych działań niepożądanych

Zespół uwalniania cytokin

Zespół uwalniania cytokin (CRS), zidentyfikowany na podstawie wystąpienia objawów typowych dla CRS (gorączka, niedociśnienie, objawy zaburzeń żołądkowo-jelitowych, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, tachykardia, dreszcze, objawy ze strony układu oddechowego, objawy skórne i zmęczenie) w ścisłym związku czasowym (gorączka i co najmniej 2 dodatkowe działania niepożądane w ciągu 4 dni). W czasie przeprowadzania badania kluczowego u 72% pacjentów przyjmujących katumaksomab (ISS2) wystąpiło co najmniej jedno działanie niepożądane zaliczane do typowych objawów CRS w trakcie infuzji katumaksomabu lub w ciągu 1 dnia po jej zakończeniu. Ponieważ analiza była wysoce nieprecyzyjna, dane z badania kluczowego zostały ponownie przeanalizowane zgodnie z algorytmem opartym na aktualnych definicjach i wytycznych dotyczących CRS. Na podstawie tej ponownej analizy CRS wystąpiło u 23% pacjentów leczonych katumaksomabem w głównym okresie badania lub w okresie badania w układzie naprzemiennym kluczowego badania klinicznego fazy II/III.

W większości przypadków CRS miało nasilenie stopnia 1. lub 2. według skali CTCAE. Na 41 podejrzewanych przypadków CRS 3 miało nasilenie stopnia 1., 27 nasilenie stopnia 2., 10 nasilenie stopnia 3., a 1 nasilenie stopnia 4. Objawy uwalniania cytokiny można złagodzić lub ich uniknąć, stosując premedykację (patrz punkty 4.2 i 4.4).

Zespół ogólnoustrojowej reakcji zapalnej (SIRS)

SIRS (z towarzyszącą gorączką, zwiększoną częstością akcji serca i oddechów oraz nieprawidłową liczbą leukocytów) zgłoszono u 2 z 203 pacjentów przyjmujących katumaksomab w badaniu kluczowym (157 w głównym okresie badania, 46 po przejściu z grupy kontrolnej do grupy katumaksomabu). U obu pacjentów zespół SIRS miał nasilenie 4. stopnia, wymagał hospitalizacji /przedłużenia hospitalizacji i doprowadził do przerwania leczenia.

Bóle brzucha

U 38,9% pacjentów w głównym okresie badania w badaniu kluczowym zgłaszano bóle brzucha jako działanie niepożądane, z czego u 8,9% pacjentów osiągnęły one nasilenie stopnia 3. lub wyższe, ale ustąpiły po leczeniu objawowym

Wartości laboratoryjne dla prób wątrobowych

Po podaniu katumaksomabu często obserwowano przejściowe zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferazy alaninowej [AlAT], aminotransferazy asparaginianowej [AspAT], fosfatazy alkalicznej [ALP], gamma-glutamylotransferazy [GGT]) oraz stężenia bilirubiny całkowitej. Ogólnie rzecz biorąc, zmiany w parametrach laboratoryjnych nie były istotne klinicznie i w większości przypadków powracały do wartości wyjściowej po zakończeniu leczenia. W kluczowym badaniu klinicznym fazy II/III u 12 (5,6%) pacjentów leczonych katumaksomabem wystąpiło zwiększenie aktywności AlAT >3 × górna granica normy (GGN) w połączeniu ze stężeniem bilirubiny >2 × GGN. U 2 z 12 pacjentów wartości nadal rosły po zakończeniu infuzji, natomiast u 10 z 12 pacjentów zwiększone wartości były odwracalne i wykazywały tendencję do poprawy krótko po ostatniej infuzji katumaksomabu. Dalszą diagnostykę lub leczenie należy rozważyć tylko w przypadku klinicznie istotnego lub utrzymującego się zwiększenia wartości.

Czas trwania infuzji

Dostępne są dane z 3-godzinnej infuzji katumaksomabu w badaniach nad wodobrzuszem nowotworowym oraz w badaniach innych wskazań onkologicznych, głównie raka jajnika i raka żołądka. Profil bezpieczeństwa katumaksomabu w 3-godzinnym i 6-godzinnym czasie infuzji jest zasadniczo porównywalny pod względem charakteru, częstości i nasilenia działań niepożądanych.

W przypadku 3-godzinnego podawania obserwowano zwiększoną częstość występowania niektórych działań niepożądanych, takich jak dreszcze i niedociśnienie (stopnia 1. lub 2.), biegunka (wszystkie stopnie), zmęczenie (stopnia 1. lub 2.), niedokrwistość (wszystkie stopnie) i wysięk opłucnowy (stopnia 1. lub 2.).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.

5.1 Farmakodynamika

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwnowotworowe, inne przeciwciała monoklonalne i koniugaty przeciwciał z lekami, kod ATC: L01FX03

Mechanizm działania

Katumaksomab jest trójfunkcyjnym szczurzym-mysim hybrydowym przeciwciałem monoklonalnym, skierowanym swoiście przeciw antygenowi cząsteczki adhezyjnej komórek nabłonkowych (EpCAM) i antygenowi CD3.

W większości rodzajów nowotworów, szczególnie złośliwych nowotworów nabłonkowych, następuje ekspresja antygenu EpCAM. Ekspresja CD3 następuje na dojrzałych limfocytach T jako element receptora limfocytów T. Trzecie funkcjonalne miejsce wiązania w rejonie Fc katumaksomabu umożliwia interakcję z pomocniczymi komórkami odpornościowymi poprzez receptory Fc-gamma. Ze względu na właściwości wiązania katumaksomabu komórki nowotworowe, limfocyty T i pomocnicze komórki odpornościowe znacznie się do siebie zbliżają.

W związku z tym indukowana jest wspólna odpowiedź immunologiczna przeciw komórkom nowotworowym, obejmująca różne mechanizmy działania, takie jak aktywacja limfocytów T, pośredniczone przez limfocyty T zabijanie komórek przez szlak perforynowo-granzymowy, cytotoksyczność komórkowa zależna od przeciwciał (ang. antibody-dependent cell-mediated cytotoxicity, ADCC), cytotoksyczność zależna od dopełniacza (ang. complement-dependent cytotoxicity, CDC) i fagocytoza. Prowadzi to do zniszczenia komórek nowotworowych w jamie otrzewnowej, eliminując w ten sposób główną przyczynę wodobrzusza nowotworowego.

Działanie farmakodynamiczne

Aktywność przeciwnowotworową katumaksomabu wykazano in vitro oraz in vivo. Skuteczne, pośredniczone przez katumaksomab zabijanie komórek nowotworowych in vitro obserwowano dla komórek docelowych z małą i dużą ekspresją antygenu EpCAM, niezależnie od rodzaju nowotworu pierwotnego. Aktywność przeciwnowotworową katumaksomabu in vivo potwierdzono na immunologicznie upośledzonym mysim modelu raka jajnika, w którym rozwój nowotworu był opóźniony przez dootrzewnowe leczenie katumaksomabem i ludzkimi komórkami jednojądrzastymi krwi obwodowej.

Skuteczność kliniczna

Skuteczność katumaksomabu oceniano w jednym badaniu klinicznym fazy II/III. Do tego badania klinicznego nie włączono pacjentów rasy innej niż biała.

IP-REM-AC-01

Kluczowe, w dwóch grupach, randomizowane, prowadzone metodą otwartej próby badanie kliniczne fazy II/III z udziałem 258 pacjentów z objawowym wodobrzuszem nowotworowym wywołanym przez raki EpCAM-pozytywne, z których 170 było przydzielonych losowo do leczenia katumaksomabem. Obecność komórek EpCAM-pozytywnych w płynie puchlinowym oznaczano za pomocą testu immunohistochemicznego (IHC). Pacjenci kwalifikowali się do włączenia do badania, jeśli płyn puchlinowy zawierał ≥400 komórek

EpCAM-pozytywnych/10⁶ analizowanych komórek wodobrzusza. W badaniu tym porównywano paracentezę i katumaksomab wobec samej paracentezy (grupa kontrolna).

Katumaksomab stosowano u pacjentów, u których standardowe leczenie nie było dostępne lub nie było już możliwe i których stan ogólny według skali Karnofsky’ego wynosił przynajmniej 60. Katumaksomab podawano w czterech infuzjach dootrzewnowych w zwiększających się dawkach 10, 20, 50 i 150 mikrogramów odpowiednio w dniu 0., 3., 7. i 10. W dniach infuzji (dzień 0., 3., 7., 10.) pacjenci byli hospitalizowani przez co najmniej 24 godziny (patrz punkt 4.2).

Spośród losowo dobranych pacjentów (n=258) 79% stanowiły kobiety (100% w podgrupie raka jajnika, 59% pacjentek w podgrupie raka innego niż rak jajnika). Średni wiek wynosił 58,5 roku w podgrupie raka jajnika i 58,8 roku w podgrupie raka innego niż rak jajnika. Pacjenci rasy białej stanowili ogółem 99% pacjentów. Najczęstszym typem nowotworu w podgrupie raka innego niż rak jajnika był rak żołądka (51%), a następnie rak piersi (10%); inne typy nowotworów (okrężnicy, trzustki, płuc, błony śluzowej macicy, inne) występowały pojedynczo u <10% pacjentów w podgrupie raka innego niż rak jajnika.

W tym badaniu pierwszorzędowym punktem końcowym skuteczności był czas przeżycia bez punkcji w randomizowanym, kontrolowanym głównym okresie badania, który był złożonym punktem końcowym zdefiniowanym jako czas do pierwszej konieczności punkcji terapeutycznej wodobrzusza lub do zgonu, w zależności od tego, co wystąpiło pierwsze. Wyniki dla czasu przeżycia bez punkcji przedstawiono w Tabeli 3. Krzywe Kaplana-Meiera dla czasu przeżycia bez punkcji przedstawiono na Rysunku 1.

Tabela 3. Wyniki skuteczności (czas przeżycia bez punkcji) badania IP-REM-AC-01

	Rak jajnika		Rak inny niż rak jajnika
	Katumaksomab	Grupa kontrolna	Katumaksomab	Grupa kontrolna
Pacjenci, n	85	44	85	44
Pacjenci ze zdarzeniami, n (%)	58 (68,2)	42 (95,5)	73 (85,9)	40 (90,9)
PuFS [dni], mediana	48	11	30	14
95% CI	37, 59	9, 20	20, 45	8, 17
wartość p (test log-rank)	< 0,0001		< 0,0001
HR (95% CI)	Nie obliczono		Nie obliczono

Obserwacja pacjentów, którzy ukończyli badanie w zaplanowanym terminie bez punkcji terapeutycznej, jest ucięta w dniu zaplanowanego zakończenia badania. Obserwacja pacjentów, którzy przerwali badanie po randomizacji, ale przed punktem końcowym, którym był czas przeżycia bez punkcji lub zgon, jest ucięta w dniu przedwczesnego przerwania leczenia.

HR: Współczynnik ryzyka, PuFS: czas przeżycia bez punkcji

Rysunek 1 Krzywe Kaplana-Meiera określające czas przeżycia bez punkcji w badaniu IP-REM-AC-01

Rak jajnika	Szacowane prawdopodobieństwo czasu przeżycia bez punkcji (%) Czas (dni) do zdarzenia Leczenie: Katumaksomab (N = 85) Grupa kontrolna (N = 44)
Rak inny niż rak jajnika	Szacowane prawdopodobieństwo czasu przeżycia bez punkcji (%) Czas (dni) do zdarzenia Leczenie: Katumaksomab (N = 85) Grupa kontrolna (N = 44)

W porównaniu z samą paracentezą (grupa kontrolna) leczenie paracentezą i katumaksomabem pacjentów z wodobrzuszem nowotworowym na podłożu raków EpCAM-pozytywnych wydłużało czas przeżycia bez punkcji od 11 do 48 dni u pacjentów z rakiem jajnika oraz od 14 do 30 dni u pacjentów z rakiem innym niż rak jajnika.

Po zakończeniu głównego okresu badania pacjentów nadal obserwowano do końca ich życia, w celu oceny całkowitego czasu przeżycia. Pacjenci otrzymujący paracentezę (grupa kontrolna) mogli przejść do grupy z paracentezą i katumaksomabem po zakończeniu głównego okresu badania. Niemniej jednak pomimo przejścia pacjenci ci byli liczeni jako pacjenci kontrolni. Nie stwierdzono pogorszenia pod względem całkowitego czasu przeżycia u pacjentów otrzymujących paracentezę i katumaksomab w porównaniu z pacjentami otrzymującymi paracentezę (Tabela 4).

Tabela 4. Całkowity czas przeżycia w badaniu IP-REM-AC-01

	Paracenteza + katumaksomab (N=170)	Paracenteza (grupa kontrolna)¹ (N=88)
Współczynnik ryzyka (HR)	0,798
95% CI dla HR	[0,606; 1,051]
6-miesięczny współczynnik przeżycia	27,5%	17,1%
1-roczny współczynnik przeżycia	11,4%	2,6%
Mediana całkowitego czasu przeżycia (dni)	72	71

¹ Pacjenci, którzy zmienili leczenie, byli liczeni jako pacjenci kontrolni pomimo przejścia na leczenie paracentezą i katumaksomabem; stanowiło to 45 z 88 (51%) pacjentów w grupie kontrolnej.

Immunogenność

Indukcja przeciwciał przeciwko katumaksomabowi jest wewnętrznym efektem przeciwciał monoklonalnych gryzoni. Dane dotyczące katumaksomabu pochodzące z kluczowego badania wykazują, że <10% pacjentów miało wynik pozytywny na przeciwciała przeciw katumaksomabowi przed czwartą infuzją.

Przeciwciała przeciw katumaksomabowi były obecne u 95% pacjentów miesiąc po ostatniej infuzji katumaksomabu.

Dzieci i młodzież

Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego Korjuny we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży w leczeniu wodobrzusza nowotworowego (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).

5.2 Farmakokinetyka

Farmakokinetykę katumaksomabu w trakcie infuzji i po czterech infuzjach dootrzewnowych 10, 20, 50 i 150 mikrogramów katumaksomabu w 6-godzinnej infuzji badano w specjalnym badaniu z udziałem 13 pacjentów z objawowym wodobrzuszem nowotworowym na podłożu raków EpCAM-pozytywnych.

Stężenie katumaksomabu było wykrywalne w płynie puchlinowym i w osoczu. Stężenie zwiększało się wraz z liczbą infuzji i podawanych dawek u większości pacjentów. Stężenie w osoczu zwykle zmniejszało się po osiągnięciu wartości maksymalnej po każdej dawce.

Wchłanianie

Katumaksomab podaje się drogą dootrzewnową, dzięki czemu jest on natychmiast dostępny w docelowym miejscu komórek nowotworowych w jamie otrzewnowej.

Dystrybucja

Po infuzji dootrzewnowej katumaksomab jest dystrybuowany w płynie puchlinowym jako miejscu działania. Średnia i mediana Cₘₐₓ dla płynu puchlinowego wynosiły odpowiednio 7122 i 3270 pg/ml. Po podaniu dootrzewnowym i związaniu z komórkami docelowymi w jamie otrzewnowej resztkowy katumaksomab dociera do krążenia ogólnoustrojowego w nienaruszonej postaci. Średnia geometryczna Cₘₐₓ w osoczu wynosiła 0,5 ng/ml (zakres od 0 do 2,3), a średnia geometryczna AUC w osoczu wynosiła 1,7 dnia* ng/ml (zakres < LLOQ (dolna granica oznaczalności) do 13,5).

Zmienność stężeń katumaksomabu w wodobrzuszu i osoczu u poszczególnych pacjentów była wysoka ze względu na różną objętość wodobrzusza i obciążenie komórek nowotworowych w jamie otrzewnowej.

Metabolizm i eliminacja

Metabolizm i eliminacja katumaksomabu są podobne do endogennej IgG, tj. przede wszystkim poprzez katabolizm proteolityczny w całym organizmie. Nie polega on głównie na eliminacji przez nerki i wątrobę.

W przypadku katumaksomabu ogólnoustrojowego, tj. resztkowego (niezwiązanego z celem) katumaksomabu, który przedostał się do krążenia z jamy otrzewnowej, średnia geometryczna pozornego końcowego okresu półtrwania fazy eliminacji w osoczu (t₁/₂) wynosiła 2,5 dnia (przedział od 0,7 do 17,5).

Szczególne grupy pacjentów

Nie przeprowadzono badań.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Podawanie katumaksomabu zwierzętom nie prowadziło do żadnych nieprawidłowych oznak lub związanej z produktem toksyczności ostrej ani nietolerancji miejscowej w miejscu wstrzyknięcia i (lub) infuzji. Wnioski te mają jednak ograniczoną wartość ze względu na dużą swoistość gatunkową katumaksomabu.

Nie przeprowadzono badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego działania rakotwórczego ani toksycznego wpływu na reprodukcję i rozwój.

6.1 Substancje pomocnicze

Sodu cytrynian (E331)

Kwas cytrynowy jednowodny (E330)

Polisorbat 80 (E433)

Woda do wstrzykiwań

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie mieszać produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6.

6.3 Okres ważności

3 lata

Po rozcieńczeniu

Przygotowany roztwór do infuzji zachowuje fizyczną i chemiczną stabilność przez 48 godzin w temperaturze od 2°C do 8°C oraz przez 24 godziny w temperaturze nieprzekraczającej 25°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia, produkt należy użyć natychmiast. W przypadku nieużycia produktu od razu za czas i warunki przechowywania w trakcie stosowania produktu odpowiada użytkownik, zaś czas ten nie powinien być dłuższy niż 24 godziny w temperaturze od 2°C do 8°C, chyba że rozcieńczenie odbywało się w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w lodówce (2°C–8°C).

Nie zamrażać.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Ampułko-strzykawka (szkło typu I, silikonowane) z korkiem (guma bromobutylowa) i systemem luer-lock (polipropylen silikonowany i poliwęglan) z wieczkiem (guma bromobutylowa). Dołączona jest również kaniula.

Korjuny 10 mikrogramów koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji

Ampułko-strzykawka zawiera 0,1 ml koncentratu do sporządzania roztworu i jest zapakowana do pudełka z niebieskim kodem barwnym.

Wielkość opakowania: 3 ampułko-strzykawki i 5 kaniuli

Korjuny 50 mikrogramów koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji

Ampułko-strzykawka zawiera 0,5 ml koncentratu do sporządzania roztworu i jest zapakowana do pudełka z czerwonym kodem barwnym.

Wielkość opakowania: 4 ampułko-strzykawki i 5 kaniuli

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Ampułko-strzykawka jest przeznaczona wyłącznie do jednorazowego użytku.

Materiały i wyposażenie wymagane do rozcieńczenia i podania produktu leczniczego Korjuny:

roztwór chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań
strzykawki polipropylenowe 50 ml
wieczko do strzykawek polipropylenowych 50 ml
polietylenowe przewody perfuzyjne o średnicy wewnętrznej 1 mm i długości 150 cm
poliwęglanowe zawory infuzyjne/łączniki rozgałęzione
cewniki poliuretanowe z powłoką silikonową
precyzyjna pompa perfuzyjna

Rozcieńczenie przed podaniem

Produkt leczniczy Korjuny powinien być przygotowany przez fachowy personel medyczny przy użyciu odpowiedniej techniki aseptycznej

Powierzchnia zewnętrzna ampułko-strzykawki nie jest sterylna.

Pobrać wymienioną w Tabeli 5 objętość roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań przy użyciu strzykawki 50 ml.
Zachować dodatkowo przynajmniej 3 ml buforu powietrznego w strzykawce 50 ml.
Sprawdzić wzrokowo ampułko-strzykawki produktu leczniczego Korjuny o wymaganej mocy wymienionej w Tabeli 5 pod kątem obecności ciał obcych lub przebarwień.
Trzymając ampułko-strzykawkę z końcówką zwróconą do góry, delikatnie zdjąć wieczko. Nie przekręcać ani nie obracać wieczka.
Na ampułko-strzykawkę nałożyć dołączoną kaniulę i usunąć osłonkę kaniuli. Do każdej strzykawki należy używać nowej kaniuli.
Włożyć kaniulę przez otwór strzykawki 50 ml, tak by kaniula była zanurzona w roztworze chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań (Rysunek 2).

Nie wkłuwać ampułko-strzykawki Korjuny bezpośrednio w skórę pacjenta.

Wstrzyknąć całą zawartość ampułko-strzykawki do roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań.
Nie wolno odciągać tłoka w celu przepłukania ampułko-strzykawki, aby uniknąć skażenia i zapewnić pobranie prawidłowej objętości.
Na podstawie Tabeli 5 powtórzyć poprzednie kroki w celu wstrzyknięcia zawartości wymaganej liczby ampułko-strzykawek do strzykawki o pojemności 50 ml.
Zamknąć strzykawkę 50 ml wieczkiem i delikatnie nią wstrząsnąć w celu wymieszania roztworu.
Po zdjęciu wieczka usunąć pęcherzyki powietrza ze strzykawki 50 ml.
Na strzykawkę 50 ml należy nakleić czerwoną zrywaną nalepkę, przyklejoną na wewnętrznej stronie zamknięcia pudełka, z tekstem „Rozcieńczony Korjuny. Tylko do podania dootrzewnowego.” należy nakleić na strzykawkę 50 ml. Jest to środek ostrożności w celu zapewnienia, że produkt leczniczy Korjuny będzie podawany wyłącznie w infuzji drogą dootrzewnową.
Włożyć strzykawkę 50 ml do pompy infuzyjnej.

Tabela 5 Liczba ampułko-strzykawek i objętości potrzebnych do przygotowania roztworu Korjuny do infuzji dootrzewnowej

Infuzja / Dawka	Liczba ampułko-strzy kawek 10 mikrogramów	Liczba ampułko-strzy kawek 50 mikrogramów	Całkowita objętość koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji Korjuny	Roztwór chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań	Końcowa objętość do podania
Infuzja 1. / 10 mikrogramów	1	---	0,1 ml	10 ml	10,1 ml
Infuzja 2. / 20 mikrogramów	2	---	0,2 ml	20 ml	20,2 ml
Infuzja 3. / 50 mikrogramów	---	1	0,5 ml	49,5 ml	50 ml
Infuzja 4. / 150 mikrogramów	---	3	1,5 ml	48,5 ml	50 ml

Ampułko-strzykawka Korjuny

bufor powietrzny

koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji Korjuny

Strzykawka 50 ml

bufor powietrzny

roztwór chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań

Sposób podawania

Cewnik do podawania dootrzewnowego musi być wprowadzony pod kontrolą ultrasonograficzną przez lekarza posiadającego doświadczenie w dootrzewnowym podawaniu leków. Cewnik jest stosowany do drenażu płynu puchlinowego oraz podawania rozcieńczonego roztworu do wstrzykiwań Korjuny i roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań. Zaleca się pozostawienie cewnika w jamie brzusznej w trakcie całego okresu leczenia. Można go usunąć na podstawie oceny lekarza następnego dnia po podaniu ostatniej infuzji.

Przed każdym podaniem produktu leczniczego Korjuny konieczny jest drenaż płynu puchlinowego do zatrzymania spontanicznego przepływu lub ustąpienia objawów (patrz punkt 4.4). Następnie należy przed każdym podaniem produktu leczniczego Korjuny podać 500 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań w infuzji, aby wspomóc rozprowadzanie przeciwciał w jamie brzusznej.

Rozcieńczony roztwór do infuzji Korjuny należy podawać dootrzewnowo poprzez system pompy infuzyjnej o stałej szybkości, przez czas infuzji wynoszący przynajmniej 3 godziny, w następujący sposób:

Podłączony system przewodów perfuzyjnych pompy infuzyjnej napełnić rozcieńczonym roztworem do infuzji Korjuny.
Połączyć przewody perfuzyjne z łącznikami rozgałęzionymi.
Równolegle z każdym podaniem produktu leczniczego Korjuny wlać 250 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań poprzez zawór infuzyjny/łącznik rozgałęziony do przewodu perfuzyjnego cewnika.
Dostosować szybkość pompy do objętości, która ma być podana, oraz wyznaczonego czasu infuzji, trwającego co najmniej 3 godziny.
Po opróżnieniu strzykawki 50 ml zawierającej rozcieńczony roztwór produktu leczniczego Korjuny do infuzji należy wymienić ją na strzykawkę 50 ml zawierającą 20 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań w celu uwolnienia martwej objętości w przewodzie perfuzyjnym (około 2 ml) w niezmienionych warunkach. Pozostały roztwór chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań można usunąć.
Do następnej infuzji cewnik powinien pozostać zamknięty.
Dzień po ostatniej infuzji należy wykonać drenaż płynu puchlinowego aż do zatrzymania spontanicznego przepływu. Następnie cewnik można usunąć.

Usuwanie

Bez specjalnych wymagań.

Dokumenty

Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL)

Opakowania i refundacja

Standardowe dawkowanie

Charakterystyka Produktu Leczniczego

2 Skład jakościowy i ilościowy

3 Postać farmaceutyczna

4.1 Wskazania do stosowania

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

4.3 Przeciwwskazania

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi

4.6 Płodność, ciąża i laktacja

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

4.8 Działania niepożądane

4.9 Przedawkowanie

5 Właściwości farmakologiczne

6 Dane farmaceutyczne

7–10 Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu

Dokumenty