Maapliv

Każde 500 ml roztworu zawiera 26,375 g aminokwasów.

Substancja czynna	W 500 ml (jedna butelka)
L-alanina L-arginina Kwas L-asparaginowy L-cysteiny chlorowodorek jednowodny (odpowiednik L-cysteiny) Kwas L-glutaminowy Glicyna L-histydyna L-lizyna jednowodna (odpowiednik L-lizyny) L-metionina L-fenyloalanina L-prolina L-seryna Tauryna L-treonina L-tryptofan L-tyrozyna	3,15 g 2,05 g 2,05 g 0,725 g (0,50 g) 3,55 g 1,05 g 1,05 g 3,15 g (2,80 g) 0,65 g 1,35 g 2,80 g 1,90 g 0,15 g 1,80 g 0,70 g 0,25 g

Wartość kaloryczna: 206 kcal/l

Osmolalność: 475 mOsmol/kg

pH: 5,2

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Roztwór do infuzji.

Klarowny roztwór bez cząstek stałych.

Produkt leczniczy Maapliv jest wskazany w leczeniu choroby syropu klonowego (ang. maple syrup urine disease, MSUD) manifestującej się ostrym epizodem dekompensacji u pacjentów od urodzenia, którzy nie kwalifikują się do doustnego i dojelitowego stosowania preparatów niezawierających aminokwasów rozgałęzionych (ang. branched-chain amino acid, BCAA).

Leczenie produktem leczniczym Maapliv należy rozpoczynać pod nadzorem lekarza z doświadczeniem w leczeniu MSUD.

Doświadczenie w leczeniu pacjentów z poważnie lub krytycznie podwyższonym poziomem leucyny jest ograniczone i dlatego należy zachować ostrożność u tych pacjentów. U tych pacjentów preparat dożylny niezawierający BCAA może nie być wystarczający do odpowiedniego obniżenia poziomu leucyny i konieczne może być zastosowanie innych metod leczenia, takich jak hemodializa lub hemofiltracja.

Dawkowanie

Dawkę produktu leczniczego Maapliv należy ustalać indywidualnie z uwzględnieniem zdolności organizmu pacjenta do odpowiedniego metabolizowania aminokwasów, jego wiek, masę ciała oraz zapotrzebowanie na składniki odżywcze i płyny oraz dodatkową energię podawaną pacjentowi doustnie/dojelitowo.

Należy zapewnić odpowiednią podaż kalorii z podawaniem aminokwasów. Można w tym celu zastosować równoczesne infuzje glukozy i roztworu lipidów, przy czym podaż ta musi być co najmniej równa podaży kalorii dostosowanej do wieku pacjenta.

Należy również konsekwentnie stosować ostrożną suplementację izoleucyną i waliną; jeśli uzyskania roztworu do infuzji zawierającego te 2 aminokwasy jest niemożliwe, można je podawać doustnie lub dojelitowo.

W każdym przypadku infuzję powinien ustalić lekarz mający doświadczenie w leczeniu MSUD i terapii dożylnej.

Zaleca się stosowanie infuzji ciągłej.

Leczenie produktem leczniczym Maapliv można kontynuować do momentu ustąpienia epizodu dekompensacji (stężenie leucyny w osoczu poniżej 381 µmol/l).

Dorośli

Zalecane dawki dobowe dla osób dorosłych podano w Tabeli 1.

Tabela 1: wskazówki dotyczące dawkowania u dorosłych

Dawka aminokwasów na 24 godziny	Objętość na 24 godziny	Objętość na godzinę
od 1 do 2 g/kg	od 19 do 39 ml/kg	od 0,8 do 1,6 ml/kg

Dzieci i młodzież

Zalecane dawki dobowe dla dzieci i młodzieży podano w Tabeli 2.

Tabela 2: wskazówki dotyczące dawkowania u dzieci i młodzieży

Wiek pacjenta	Dawka aminokwasów na 24 godziny	Objętość na 24 godziny	Objętość na godzinę
Noworodki, niemowlęta i małe dzieci do 23 miesięcy	od 2 do 3 g/kg	od 39 do 58 ml/kg	od 1,6 do 2,4 ml/kg
Dzieci, nastolatki	od 1 do 2 g/kg	od 19 do 39 ml/kg	od 0,8 do 1,6 ml/kg

Modyfikacja dawki produktu leczniczego Maapliv zależy od wieku i masy ciała pacjenta. Poziom leucyny determinuje całościowy sposób leczenia i schemat żywienia, np. to, czy pacjent wymaga hemodializy/hemofiltracji z powodu ciężkiego lub przewlekle podwyższonego poziomu leucyny.

W przypadku ostrej dekompensacji należy rozważyć codzienną modyfikację dawki w zależności od potrzeb, na podstawie stężenia leucyny. Po osiągnięciu stabilizacji należy rozważyć modyfikację co 2–3 dni, w zależności od potrzeb.

Sposób podawania

Ciągła infuzja dożylna do żyły centralnej lub obwodowej.

Biorąc pod uwagę osmolarność, możliwe jest podawanie obwodowe, jednak jego czas trwania należy ograniczyć do kilku dni, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia zakrzepowego zapalenia żył w miejscu infuzji.

Produkt leczniczy Maapliv jest roztworem hipertonicznym, który należy podawać w powolnej infuzji (patrz tabele 1 i 2).

W trakcie podawania należy chronić butelkę przed światłem.

Instrukcja dotycząca rekonstytucji produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.

Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

W ciężkich/krytycznych epizodach ostrej dekompensacji dożylne leczenie preparatami aminokwasów niezawierających BCAA może być niewystarczające i konieczne może być rozważenie/wdrożenie innych metod leczenia, np. hemodializy lub hemofiltracji.

W programie badań klinicznych dotyczących produktu leczniczego Maapliv nie zgłaszano systematycznie wyników leczenia innych niż poziom leucyny, dlatego też wpływ leczenia dożylnym preparatem niezawierającym BCCA na złagodzenie objawów lub poprawę pod względem innych aspektów stanu klinicznego jest obecnie nieznany.

Informacje na temat wielokrotnego dożylnego podawania preparatu niezawierającego BCAA są ograniczone.

Aby aminokwasy podane pozajelitowo mogły zostać zatrzymane w organizmie i wykorzystane do syntezy białek, konieczne jest jednoczesne dostarczenie odpowiedniej ilości energii.

Poważne zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, poważne przeładowanie płynami i poważne zaburzenia metaboliczne należy wyrównać przed rozpoczęciem infuzji.

Wymagane jest monitorowanie kliniczne i laboratoryjne, zwłaszcza na początku infuzji dożylnej. Monitorowanie powinno obejmować ocenę równowagi wodno-elektrolitowej, osmolarności surowicy, równowagi kwasowo-zasadowej, stężenia glukozy we krwi, amoniaku we krwi, białek w surowicy oraz czynności wątroby i nerek.

Produkt leczniczy Maapliv jest roztworem hipertonicznym, który należy podawać w powolnej infuzji (patrz punkt 4.2).

Środki ostrożności dotyczące terapii infuzyjnej lub żywienia pozajelitowego

W przypadku tego produktu leczniczego obowiązują ogólne środki ostrożności dotyczące terapii infuzyjnej lub żywienia pozajelitowego (np. ostry obrzęk płuc, przeładowanie płynami, ostra faza wstrząsu kardiogennego).

Podawanie roztworów dożylnych może spowodować przeładowanie płynami i/lub substancjami rozpuszczonymi, co z kolei może doprowadzić do rozcieńczenia stężeń elektrolitów w surowicy, przewodnienia, stanów przekrwienia lub obrzęku płuc. Ryzyko wystąpienia stanów rozcieńczenia jest odwrotnie proporcjonalne do stężenia elektrolitów w roztworach.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego

Należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężką niewydolnością serca poprzez utrzymanie odpowiedniej równowagi pomiędzy objętością płynów wydalanych i podawanych.

Niewydolność nerek

Podawanie aminokwasów u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może spowodować wzrost i tak już podwyższonego stężenia azotu mocznikowego we krwi. U pacjentów z azotemią, niezależnie od jej przyczyny, nie należy podawać aminokwasów bez uwzględnienia całkowitego spożycia azotu. Należy ściśle monitorować status płynów i elektrolitów pod kątem zatrzymania wody i/lub elektrolitów i odpowiednio go leczyć. Należy zachować ostrożność, aby zachować równowagę między całkowitą objętością podaną i całkowitą objętością wydalaną.

Niewydolność wątroby

Podanie roztworów aminokwasów u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby może doprowadzić do zaburzeń równowagi aminokwasów w osoczu, hiperamonemii, otępienia i śpiączki. Roztwory aminokwasów należy stosować ostrożnie u pacjentów z istniejącą wcześniej chorobą wątroby lub niewydolnością wątroby. U tych pacjentów należy ściśle monitorować parametry czynności wątroby i obserwować ich w kierunku objawów hiperamonemii. W przypadku wystąpienia objawów hiperamonemii podawanie aminokwasów należy przerwać i ponownie ocenić stan kliniczny pacjenta.

Reakcje anafilaktyczne

Reakcje anafilaktyczne/rzekomoanafilaktyczne zgłaszano w przypadku stosowania roztworów aminokwasów w ramach żywienia pozajelitowego (patrz punkt 4.8). W przypadku wystąpienia jakichkolwiek przedmiotowych lub podmiotowych objawów reakcji nadwrażliwości infuzję należy natychmiast przerwać.

Powikłania zakrzepowo-zatorowe

U pacjentów żywionych pozajelitowo zgłaszano występowanie osadów w naczyniach płucnych powodujących zatory naczyń płucnych i niewydolność płuc. W przypadku wystąpienia objawów niewydolności płuc należy przerwać infuzję i przeprowadzić ocenę medyczną.

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Roztwory aminokwasów mogą wywołać ostry niedobór kwasu foliowego, dlatego konieczne jest codzienne podawanie kwasu foliowego.

Ciąża

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania produktu leczniczego Maapliv u kobiet w ciąży. Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu produktu leczniczego Maapliv na reprodukcję zwierząt (patrz punkt 5.3).

Stosowanie produktu leczniczego Maapliv w okresie ciąży nie jest zalecane, chyba że stan kliniczny pacjentki jednoznacznie wymaga takiego leczenia. W takiej sytuacji konieczne jest przeprowadzenie szczegółowej oceny stosunku korzyści do ryzyka.

Karmienie piersią

Aminokwasy/metabolity są wydalane z mlekiem ludzkim. Po dawkach terapeutycznych produktu leczniczego Maapliv nie przewiduje się żadnego wpływu na noworodka/niemowlę karmione piersią. Produkt leczniczy Maapliv należy jednak stosować w okresie karmienia piersią wyłącznie po przeprowadzeniu szczegółowej oceny stosunku korzyści do ryzyka.

Brak wystarczających danych dotyczących przenikania składników/metabolitów produktu leczniczego Maapliv do mleka ludzkiego.

Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/niemowląt.

Płodność

Brak wystarczających danych. W dawkach terapeutycznych nie przewiduje się wystąpienia żadnego wpływu.

Produkt leczniczy Maapliv nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Wymienione poniżej działania niepożądane właściwe dla klasy produktów leczniczych zidentyfikowano na podstawie dostępnej literatury medycznej dotyczącej pozajelitowego podawania roztworów niezawierających aminokwasów rozgałęzionych i żywienia pozajelitowego.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Działania niepożądane podsumowano w poniższej tabeli. Działania niepożądane przedstawiono zgodnie z klasyfikacją układów i narządów MedDRA oraz częstością występowania. Kategorie częstości występowania zdefiniowano jako: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (od ≥ 1/1 000 do < 1/100), rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1 000), bardzo rzadko (< 1/10 000) i częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy częstości występowania działania niepożądane są wymienione według malejącej ciężkości.

Tabela 3: Zestawienie działań niepożądanych

Klasa układów i narządów	Niezbyt często
Zaburzenia układu odpornościowego;	Reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidalne, nadwrażliwość;
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania;	Hiperamonemia;
Zaburzenia naczyniowe;	Zatorowość płucna, zatorowość żylna i niewydolność oddechowa;
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych;	Podwyższone stężenie bilirubiny we krwi, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, cholestaza, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa;
Zaburzenia nerek i dróg moczowych;	Azotemia;
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania;	Zakrzepowe zapalenie żył w miejscu wkłucia; podrażnienie żył.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.

Podobnie jak w przypadku innych roztworów aminokwasów, przedawkowanie może wywołać następujące działania niepożądane:

• Objawy zatrzymania płynów: przedawkowanie lub zbyt szybka infuzja może doprowadzić do nadmiaru/zatrzymania płynów, zaburzeń elektrolitowych i ostrego obrzęku płuc.
• Objawy przedawkowania aminokwasów: przedawkowanie lub zbyt szybka infuzja mogą doprowadzić do wystąpienia działań niepożądanych, takich jak dreszcze, wymioty, ból głowy, nudności, hiperamonemia i zwiększona utrata aminokwasów przez nerki.

W przypadku wystąpienia objawów przedawkowania należy natychmiast przerwać infuzję i wznowić ją, podając mniejszą dawkę lub stosując wolniejsze tempo podania.

Nie ma swoistego antidotum na przedawkowanie. Procedury ratunkowe powinny obejmować odpowiednie środki korygujące.

5.1 Farmakodynamika

Grupa farmakoterapeutyczna: preparaty krwiozastępcze i roztwory do wlewów. Roztwory do stosowania pozajelitowego, kod ATC: B05BA01

Produkt leczniczy Maapliv to niezawierający aminokwasów rozgałęzionych roztwór aminokwasów, który dostarcza 7 niezbędnych i 9 innych aminokwasów jako fizjologicznych substratów do syntezy białek.

U pacjentów z dekompensacją MSUD roztwór niezawierający BCAA w połączeniu z suplementacją węglowodanów i lipidów zapobiega lub odwraca katabolizm białek i wspomaga anabolizm, zmniejszając poziom odpowiednich alfa-ketokwasów.

Program badań klinicznych dotyczących produktu leczniczego Maapliv obejmuje cztery badania retrospektywne z udziałem pacjentów z chorobą syropu klonowego (MSUD), którym dożylnie podawano roztwór niezawierający aminokwasów rozgałęzionych (BCAA) z powodu ostrych epizodów dekompensacji.

Badanie 1. Servais et al. 2013

Projekt badania: retrospektywne badanie porównawcze. Populacja: 4 dorosłych pacjentów z MSUD (17 epizodów dekompensacji leczonych pozajelitowym preparatem aminokwasów w porównaniu do 18 wcześniejszych epizodów leczonych za pomocą żywienia dojelitowego). Leczenie: preparat aminokwasów do podawania pozajelitowego (grupa P) lub żywienie dojelitowe (grupa E). Cel pierwszorzędowy: ocena skuteczności podawanego pozajelitowego preparatu aminokwasów w obniżaniu stężenia leucyny. Wyniki: średnie stężenie leucyny w momencie badania: 1196,9 μmol/l (grupa P) w porównaniu do 1212,2 μmol/l (grupa E). Średnie zmniejszenie stężenia leucyny w pierwszych 3 dniach był istotnie wyższy w grupie P (p = 0,0026). Średni czas hospitalizacji: 4 dni (grupa P) w porównaniu do 4,5 dnia (grupa E) (p = NS). W grupie P nie odnotowano żadnych działań niepożądanych. Jeden pacjent z grupy E potrzebował dializy, natomiast u żadnego pacjenta z grupy P nie doszło do pogorszenia.

Badanie 2. de Lonlay et al. 2021

Projekt badania: retrospektywne badanie obserwacyjne. Populacja: 54 pacjentów z MSUD (126 epizodów dekompensacji) z 5 ośrodków we Francji i Niemczech (2010–2016). Leczenie: dojelitowy/doustny lub dożylny preparat niezawierający BCAA. Cel pierwszorzędowy: opisanie epizodów i wyników u pacjentów otrzymujących dojelitowy/doustny lub dożylny preparat niezawierający BCAA. Wyniki: średni czas hospitalizacji: 6,6 dnia (podanie doustne/dojelitowe) w porównaniu do 5,4 dnia (podanie dożylne). Średnie zmniejszenie stężenia leucyny: 548,5 μmol/l (69,3%) w grupie leczonej preparatem doustnym/dojelitowym w porównaniu do 657,2 μmol/l (71,3%) w grupie leczonej dożylnie. W podgrupie dorosłych średni czas do ustąpienia epizodu wyniósł 15,8 dnia (podanie doustne/dojelitowe) w porównaniu do 7,7 dnia (podanie dożylne) (p = 0,008), a średni czas hospitalizacji wyniósł 6 dni (podanie doustne/dojelitowe) w porównaniu do 4,6 dnia (podanie dożylne) (p = NS). U dwóch pacjentów zgłoszono siedem poważnych działań niepożądanych; tylko nudności i wymioty były związane z leczeniem.

Badanie 3: Sánchez-Pintos et al. 2022

Projekt badania: seria przypadków w populacji dzieci i młodzieży. Populacja: 5 pacjentów z populacji dzieci i młodzieży z MSUD (5 epizodów dekompensacji, 1 zastosowanie profilaktyczne przed zabiegiem chirurgicznym). Leczenie: roztwór dożylny niezawierający BCAA. Cel pierwszorzędowy: ocena leczenia epizodów dekompensacji z zastosowaniem dożylnego roztworu niezawierającego BCAA. Wyniki: stężenie leucyny przy przyjęciu: 699–3296 μmol/l. Normalizację stężenia leucyny osiągnięto we wszystkich przypadkach. Czas trwania leczenia: 3–20 dni. Nie zaobserwowano żadnych działań niepożądanych.

Badanie 4: Alili et al. 2022

Projekt badania: prospektywne badanie obserwacyjne. Populacja: 24 pacjentów z MSUD (16 mężczyzn, 8 kobiet; 126 epizodów dekompensacji: 39 u dzieci, 87 u dorosłych). Leczenie: roztwór dożylny niezawierający BCAA. Cel pierwszorzędowy: ocena skuteczności i bezpieczeństw stosowania dożylnego roztworu niezawierającego BCAA w leczeniu dekompensacji metabolicznych. Wyniki: w momencie badania średnie stężenie leucyny w osoczu wynosiło ≥381 µmol/l w przypadku 113/126 (89,7%) epizodów. Normalizacja stężenia leucyny (poniżej 381 µmol/l): 82% (18/22) epizodów u dzieci, 84% (67/80) epizodów u dorosłych. Średni czas do normalizacji stężenia leucyny: 3,0 dni (znacznie krótszy niż czas przewidywany w przypadku metod tradycyjnych, p < 0,001). Średni czas hospitalizacji: 7,1 dnia (dzieci) w porównaniu do 5,2 dnia (dorośli) (p = 0,012). Nie zgłoszono żadnych działań niepożądanych związanych z leczeniem. Dawka: dzieci – od 0,8 do 2,0 g/kg/dobę przez 4,8 dnia; dorośli – od 0,5 do 2,6 g/kg/dobę przez 3,8 dnia.

W wymienionych powyżej badaniach klinicznych nie zgłaszano systematycznie wyników innych niż poziom leucyny, dlatego też wpływ leczenia produktem leczniczym Maapliv na złagodzenie objawów lub poprawę pod względem innych aspektów stanu klinicznego jest nieznany. U zdecydowanej większości pacjentów leczonych w ramach programu badań klinicznych dotyczących produktu leczniczego Maapliv występowała klasyczna postać MSUD. Nie ma doświadczeń dotyczących innych podtypów MSUD.

Dostępne dane są niewystarczające, aby stwierdzić lepszą skuteczność w porównaniu z doustnymi i dojelitowymi preparatami niezawierającymi BCAA. Badania porównawcze dotyczące dożylnych i doustnych/dojelitowych preparatów niezawierających BCAA nie wykazały statystycznie istotnych różnic pod względem skuteczności.

Produkt leczniczy został dopuszczony do obrotu zgodnie z procedurą dopuszczenia w wyjątkowych okolicznościach. Oznacza to, że ze względu na rzadkie występowanie choroby nie było możliwe uzyskanie pełnej informacji dotyczącej tego produktu leczniczego.

Europejska Agencja Leków dokona raz do roku przeglądu wszelkich nowych informacji i, w razie konieczności, ChPL zostanie zaktualizowana.

5.2 Farmakokinetyka

Wchłanianie

Produkt leczniczy Maapliv jest podawany drogą dożylną. Biodostępność układowa wolnych aminokwasów w roztworze wynosi zatem 100%.

Dystrybucja

Początkowa dystrybucja większości aminokwasów odbywa się poprzez centralny przedział naczyniowy i wodę pozanaczyniową. Aminokwasy są transportowane do komórek, gdzie następuje ich włączenie do białek, przekształcenie w inne aminokwasy, rozkład do energii lub deaminacja.

Metabolizm

Roztwór aminokwasów stanowi źródło 7 niezbędnych i 9 innych aminokwasów do procesów metabolicznych związanych z syntezą białek. Aminokwasy w nadmiarze w stosunku do natychmiastowego zapotrzebowania są metabolizowane w alternatywnych szlakach, katabolizowane i/lub wydalane z potem i moczem.

Eliminacja

Aminokwasy są wydalane w kanalikach nerkowych. Ich resorpcja poprzez mechanizm aktywnego transportu z przesączu kłębuszkowego zachodzi głównie w kanalikach proksymalnych, skąd są one ponowne wprowadzane do krążenia. Istnieje górna granica wydolności tego systemu aktywnego transportu, po przekroczeniu której nadmiar aminokwasów jest wydalany z moczem.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Brak danych przedklinicznych dotyczących produktu leczniczego Maapliv.

Aminokwasy i elektrolity są podstawowymi i powszechnie występującymi elementami metabolizmu ssaków i dlatego nie przeprowadzono konwencjonalnych badań dotyczących produktu leczniczego Maapliv w celu oceny jego potencjału rakotwórczego, potencjału mutagennego czy wpływu na płodność.

6.1 Substancje pomocnicze

Kwas octowy lub sodu wodorotlenek (do regulacji pH)

Woda do wstrzykiwań

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności.

6.3 Okres ważności

2 lata.

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Nie przechowywać w lodówce i nie zamrażać.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Butelka z bezbarwnego szkła typu II o pojemności 500 ml.

W każdym opakowaniu tekturowym znajduje się jedna butelka.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Przed użyciem należy wizualnie sprawdzić klarowność i integralność butelki zawierającej roztwór do infuzji (brak wycieków).

Stosować wyłącznie, jeśli roztwór jest klarowny, nie zawiera widocznych cząstek stałych, a pojemnik nie jest uszkodzony.

Podawać natychmiast po założeniu zestawu infuzyjnego z wbudowanym filtrem o średnicy porów 0,2 mikrona.

Przestrzegać ścisłych zasad aseptyki; roztwór należy podawać przy użyciu sterylnego wyposażenia, stosując aseptyczną technikę. Wyposażenie należy napełnić roztworem, aby zapobiec przedostawaniu się powietrza do systemu.

Wyłącznie do jednorazowego użytku. Nie należy ponownie używać zawartości butelki, która została wcześniej otwarta.

W trakcie podawania należy chronić butelkę przed światłem.

Sposób podania i środki ostrożności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego, patrz także punkt 4.2.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

7. Podmiot odpowiedzialny

RECORDATI RARE DISEASES

Tour Hekla

52 avenue du Général De Gaulle

92800 Puteaux

Francja

8. Numer pozwolenia

EU/1/25/1955/001

9. Data wydania lub przedłużenia pozwolenia

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu:

10. Data zatwierdzenia lub aktualizacji tekstu

Szczegółowe informacje na temat tego produktu leczniczego są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków https://www.ema.europa.eu.