Neoatricon
Roztwór do infuzji
Podmiot odpowiedzialny: Brepco biopharma ltd.
Neoatricon
Opakowania i refundacja
Opakowania są niedostępne dla tego produktu.
Standardowe dawkowanie
Dzieci
Infuzję dożylną rozpoczyna się od 5 µg/kg mc./min, zwiększając o 5 µg/kg mc./min; zalecany zakres 5–10 µg/kg mc./min, maksymalnie do 20 µg/kg mc./min. Podawać przez centralny dostęp naczyniowy.
Charakterystyka Produktu Leczniczego
Neoatricon 1,5 mg/ml roztwór do infuzji
Każdy mililitr roztworu zawiera 1,5 mg dopaminy chlorowodorku. Każda fiolka zawiera 45 mg dopaminy chlorowodorku w 30 ml.
Substancja pomocnicza o znanym działaniu Każda fiolka zawiera 9 mg sodu pirosiarczynu.
Neoatricon 4,5 mg/ml roztwór do infuzji
Każdy mililitr roztworu zawiera 4,5 mg dopaminy chlorowodorku. Każda fiolka zawiera 225 mg dopaminy chlorowodorku w 50 ml.
Substancja pomocnicza o znanym działaniu Każda fiolka zawiera 15 mg sodu pirosiarczynu.
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.
Roztwór do infuzji
Przejrzysty, bezbarwny do bladożółtego roztwór o pH 2,8–4,5.
Neoatricon 1,5 mg/ml roztwór do infuzji: osmolarność wynosi 20 mOsmol/kg. Neoatricon 4,5 mg/ml roztwór do infuzji: osmolarność wynosi 50 mOsmol/kg.
Leczenie niedociśnienia u hemodynamicznie niestabilnych noworodków, niemowląt i dzieci w wieku <18 lat.
Przed podjęciem decyzji o podaniu dopaminy chlorowodorku należy uwzględnić stan hemodynamiczny pacjenta i profil farmakodynamiczny dopaminy chlorowodorku (patrz punkt 5.1).
Podanie dopaminy chlorowodorku powinno być każdorazowo zlecane przez specjalistę z zakresu pediatrii lub intensywnej opieki pediatrycznej, przy dostępności zaplecza pozwalającego na monitorowanie wskaźników czynności układu krążenia i nerek, w tym objętości krwi, rzutu serca, ciśnienia krwi, parametrów EKG i przepływu moczu.
Dawkowanie
Leczenie presorami nie zastępuje podania preparatów krwi, osocza, płynoterapii ani podania elektrolitów. Przed włączeniem leczenia dopaminy chlorowodorkiem należy w możliwie najszerszym zakresie uzupełnić ubytek objętości krwi (patrz punkt 4.4). Dawkę należy modyfikować powoli i rozważnie, zwłaszcza u noworodków, ze względu na zmienny i zależny od wieku klirens.
Podawanie dopaminy chlorowodorku w infuzji należy rozpoczynać z szybkością 5 µg/kg mc./min i stopniowo zwiększać o 5 µg/kg mc./min. Zalecany zakres dawek wynosi 5–10 µg/kg mc./min. W uzasadnionych przypadkach można zastosować dawki większe niż 10 µg/kg mc./min, maksymalnie do 20 µg/kg mc./min.
Dawkę dopaminy chlorowodorku należy dostosować na podstawie odpowiedzi pacjenta na leczenie, ze szczególnym uwzględnieniem spadku ustalonego natężenia przepływu moczu, nasilającej się tachykardii lub pojawienia się nowych dysrytmii, warunkujących zmniejszenie dawki lub tymczasowe wstrzymanie podawania (patrz punkt 4.4).
W celu ułatwienia dawkowania dostępne są dwie różne moce dawek dla pacjentów o różnych masach ciała.
Szybkość infuzji można obliczyć za pomocą następującego wzoru:
[Dawka (µg/kg/minuta) x waga (kg) x 60 (minuty/godzinę)] Szybkość infuzji (ml/godzinę) = __________________________________________ Stężenie (µg/ml)
Poniżej podano przykład dla każdego stężenia w odpowiedniej masie:
Przykład 1: dla osoby o masie ciała 5 kg przy zalecanej dawce początkowej 5 mcg/kg/min przy stężeniu 1,5 mg/ml, szybkość infuzji będzie następująca:
[5 (µg/kg/minutę) x 5 (kg) x 60 (minut/godzinę)] Szybkość infuzji (ml/godzinę) = _______________________________________ = 1,00 (ml/godzinę) 1.500 (µg/ml)
Przykład 2: dla osoby o masie ciała 30 kg przy zalecanej dawce początkowej 5 mcg/kg/min przy stężeniu 4,5 mg/ml, szybkość infuzji będzie następująca:
[5 (µg/kg/minutę) x 30 (kg) x 60 (minut/godzinę)] Szybkość infuzji (ml/godzinę) = _______________________________________ = 2,00 (ml/godzinę) 4.500 (µg/ml)
Odstawienie i przerwanie leczenia Leczenie dopaminy chlorowodorkiem należy przerywać stopniowo, a nie gwałtownie. Dopaminy chlorowodorek należy odstawiać, zmniejszając dawkę o 1 µg/kg mc./min aż do zakończenia infuzji. W fazie odstawienia należy ciągle monitorować status hemodynamiczny (patrz punkt 4.4).
Szczególne grupy pacjentów
Zaburzenia czynności wątroby i nerek Ze względu na mały klirens, zwłaszcza u noworodków, należy stosować małe dawki dopaminy chlorowodorku oraz powolne i rozważne dostosowywanie dawki (patrz punkt 4.4).
Inhibitory MAO Pacjentów leczonych inhibitorami MAO przed włączeniem dopaminy chlorowodorku należy podawać zmniejszone dawki, a dawka początkowa powinna wynosić 10% zwykle stosowanej dawki (patrz punkty 4.4 i 4.5).
Sposób podawania
Podanie dożylne. Dopaminy chlorowodorek należy podawać przez centralny dostęp naczyniowy (cewnik pępowinowy [UVC], kaniula centralna z dostępu obwodowego, założony chirurgicznie żylny cewnik centralny). W przypadku braku centralnego dostępu naczyniowego należy umieścić kaniulę w żyle o dużym świetle. W systemie infuzyjnym należy zastosować odpowiednie urządzenie pomiarowe do mierzenia szybkości i przepływu.
Nie należy podawać innych produktów w infuzji z dopaminy chlorowodorkiem, używając tego samego dostępu naczyniowego. Aby uniknąć zmieszania innych produktów leczniczych z dopaminy chlorowodorkiem, należy podawać je w innym miejscu (patrz punkty 4.4 i 6.2).
Wyłącznie do jednorazowego użytku. Instrukcja dotycząca postępowania z produktem leczniczym przed podaniem, patrz punkt 6.6.
- Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
- Guz chromochłonny lub nadczynność tarczycy.
- Niekontrolowana tachyarytmia przedsionkowa lub komorowa bądź migotanie komór.
- Podawanie wraz z cyklopropanem i środki znieczulające z grupy halogenowanych węglowodorów (patrz punkt 4.5).
Unikać jednoczesnego podawania w infuzji z innymi produktami leczniczymi.
Inhibitory monoaminooksydazy (MAO)
W celu uniknięcia nasilenia działania u pacjentów leczonych inhibitorami MAO przed włączeniem dopaminy chlorowodorku należy stosować zmniejszone dawki dopaminy chlorowodorku (patrz punkty 4.2, 4.5 i 5.2).
Monitorowanie objętości krwi, elektrolitów i ciśnienia rozkurczowego
W przypadku wstrząsu hipowolemicznego wazopresory, w tym dopaminy chlorowodorek, są ogólnie niewskazane. Po rozpoczęciu odpowiedniego uzupełniania płynów w konkretnych przypadkach, w których pomimo takiego uzupełniania ciśnienie krwi pozostaje skrajnie niskie, można rozważyć leczenie wazopresorami. Dopaminy chlorowodorek należy zastosować, jeśli konieczne jest uzyskanie działania inotropowego, chronotropowego i wazokonstrykcyjnego oraz zwiększenie żylnego oporu obwodowego. W przypadku wstrząsu krwotocznego lub hipowolemicznego wazopresory należy jednak stosować z ostrożnością i ściśle monitorować pacjenta.
Podawanie nadmiernej objętości roztworów niezawierających potasu może wywołać znaczną hipokaliemię.
W przypadku zaobserwowania nieproporcjonalnego wzrostu ciśnienia rozkurczowego (tj. znacznego spadku ciśnienia tętna) należy zmniejszyć szybkość infuzji i dokładnie obserwować pacjenta pod kątem dalszych objawów dominującego działania wazokonstrykcyjnego, chyba że jest ono pożądane.
U pacjentów w każdym wieku należy w sposób ciągły oceniać terapię pod kątem objętości krwi, nasilonej kurczliwości serca i rozkładu perfuzji obwodowej oraz wydzielania moczu.
Monitorowanie potencjalnych działań niepożądanych na układ krążenia
Należy dokładnie monitorować pacjentów pod kątem dysrytmii i tachykardii, a w przypadku ich wystąpienia należy rozważyć zmniejszenie szybkości infuzji lub odstawienie dopaminy chlorowodorku, jeśli jest to możliwe ze względów klinicznych. Należy wyrównać odwracalne przyczyny tachykardii, takie jak ubytek objętości, hipoksja lub ból, i zapewnić kontrolę tachykardii.
Choroba naczyń obwodowych
Należy dokładnie monitorować pacjentów pod kątem zmian koloru lub temperatury skóry kończyn. W razie wystąpienia zmian koloru lub temperatury skóry uznawanych za wynikające z osłabienia krążenia w kończynach należy rozważyć korzyści z dalszego podawania dopaminy chlorowodorku w infuzji w kontekście ryzyka ewentualnej martwicy. Zmiany mogą ustąpić po zmniejszeniu szybkości infuzji lub jej przerwaniu. Dopaminy chlorowodorek nawet w małych dawkach może wywoływać martwicę skóry, a jej ryzyko jest szczególnie wysokie u pacjentów z zaburzeniem krążenia w obwodowych częściach ciała i w przypadku podawania dużych dawek (≥10 µg/kg mc./min).
Dawkę należy modyfikować powoli i rozważnie, zwłaszcza u noworodków, ze względu na zmienny i zależny od wieku klirens. Noworodki mogą być bardziej wrażliwe na działanie wazokonstrykcyjne.
Należy unikać podawania podskórnego, domięśniowego lub dotętniczego, ponieważ działanie wazokonstrykcyjne może spowodować uszkodzenie tkanek.
Wynaczynienie
Dopaminy chlorowodorek w infuzji należy, jeśli to tylko możliwe, podawać do dużej żyły, ograniczając możliwość przedostawania się do tkanki okołonaczyniowej w obszarze miejsca podania. Wynaczynienie może powodować martwicę i złuszczanie się sąsiadujących tkanek. Niedokrwienie można odwrócić przez nasączanie iniekcyjne dotkniętego obszaru wazodylatatorem. W przypadku stwierdzenia wynaczynienia należy zastosować strzykawkę z cienką igłą hipodermiczną do obfitego nasączania iniekcyjnego obszaru niedokrwienia.
Zaburzenia czynności nerek i wątroby
Zaburzenia czynności nerek i wątroby wpływają na klirens dopaminy chlorowodorku — w każdym z tych przypadków zmniejsza się on dwukrotnie. U młodszych dzieci, a zwłaszcza noworodków, klirens cechuje się wysoką zmiennością, dlatego zaleca się dokładne monitorowanie.
Skutek odstawienia
Dopaminy chlorowodorek w infuzji należy odstawiać stopniowo, aby uniknąć wystąpienia niepożądanego niedociśnienia. Aby zapobiec ponownemu wystąpieniu niedociśnienia, konieczne może być stopniowe zmniejszanie dawki dopaminy chlorowodorku przy jednoczesnym zwiększaniu objętości krwi przez dożylną podaż płynów. Nagłe odstawienie dopaminy chlorowodorku w infuzji może spowodować wystąpienie znacznego niedociśnienia. Patrz też instrukcje dotyczące odstawiania w punkcie 4.2.
Wstrząs septyczny
Z powodu doniesień o zwiększonej liczbie zgonów w związku z zastosowaniem dopaminy jako leku pierwszego rzutu u dzieci, młodzieży i dorosłych ze wstrząsem septycznym nie zaleca się podawania dopaminy jako leku pierwszego rzutu u dzieci, młodzieży.
Operacja serca
Dopaminy chlorowodorek stosuje się selektywnie u dzieci i młodzieży z zespołem małego rzutu serca (ang. low cardiac output syndrome, LCOS) i niskim systemowym oporem naczyniowym (ang. systemic vascular resistance, SVR) w celu poprawy pojemności minutowej serca. Stosowanie dopaminy chlorowodorku u pacjentów z podwyższonym SVR albo podwyższonym płucnym oporem naczyniowym (ang. pulmonary vascular resistance, PVR) jest na ogół ograniczone ze względu na możliwość nasilenia się nieprawidłowości dotyczących oporu naczyniowego. Decyzję o podaniu dopaminy chlorowodorku podczas operacji serca należy zawsze podejmować z uwzględnieniem stanu klinicznego konkretnego pacjenta.
Przypadki podwyższonego ciśnienia w tętnicy płucnej
Dopaminy chlorowodorek, zwłaszcza w dużych dawkach, może zwiększać płucny opór naczyniowy. W przypadku podawania dopaminy chlorowodorku pacjentom z podwyższonym ciśnieniem w tętnicy płucnej zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów hemodynamicznych i unikanie podawania dawek większych niż 10 µg/kg mc./min. W przypadku ostrego nadciśnienia płucnego dopaminy chlorowodorek należy podawać tylko wtedy, gdy po ocenie stanu hemodynamicznego i klinicznego konkretnego pacjenta uznaje się to za niezbędne.
Ryzyko krwotoku dokomorowego (ang, intraventricular haemorrhage, IVH) / krwawienia podwyściółkowego
Aby zmniejszyć ryzyko IVH / krwawienia podwyściółkowego, pracownik należący do fachowego personelu medycznego powinien ściśle monitorować — w warunkach oddziału intensywnej terapii noworodka — ciśnienie krwi i parametry hemodynamiczne niemowląt otrzymujących dopaminy chlorowodorek. W razie konieczności należy dostosować dawkę, tak by utrzymać stabilne ciśnienie krwi i zmniejszyć ryzyko działań niepożądanych, takich jak tachykardia, wynaczynienie w miejscu wstrzyknięcia, nieproporcjonalny wzrost ciśnienia rozkurczowego, ból w klatce piersiowej, palpitacje i niedociśnienie. Ogólny sposób postępowania w przypadku IVH / krwawienia podwyściółkowego powinien obejmować leczenie wspomagające i stosowanie środków ograniczających czynniki ryzyka z innych niż wazoaktywne produkty lecznicze.
Ryzyko zakażenia
Należy rozważyć potencjalny niekorzystny wpływ dopaminy chlorowodorku w kontekście ryzyka zakażenia, zwłaszcza w przypadku stosowania dużych dawek lub przez dłuższy czas. Decyzja o podaniu dopaminy chlorowodorku lub dowolnego innego produktu wazoaktywnego powinna być podejmowana indywidualnie, z uwzględnieniem stanu klinicznego pacjenta, ryzyka zakażenia i potencjalnych korzyści z leczenia. W opiece nad pacjentami otrzymującymi dopaminy chlorowodorek niezbędne jest dokładne monitorowanie i środki zapobiegające zakażeniom.
Jaskra z wąskim kątem przesączania
Nie zaleca się dopaminy u pacjentów z jaskrą z wąskim kątem przesączania.
Substancje alkalizujące
Jeśli wskazane jest jednoczesne stosowanie sodu wodorowęglanu w leczeniu kwasicy, należy podawać go przez oddzielną linię infuzyjną z oddzielnego pojemnika lub zestawu do podawania.
Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych
Podanie dopaminy chlorowodorku w infuzji zmniejsza wydzielanie tyreotropiny (TSH) i prolaktyny przez przysadkę (patrz punkt 4.8). Zmniejszenie stężenia TSH wywołane przez dopaminy chlorowodorek może utrudnić wczesne rozpoznanie wrodzonej niedoczynności tarczycy, charakteryzującej się dużym stężeniem TSH przy małym stężeniu T4. Dlatego zaleca się oznaczenie stężenia TSH i T4 u wszystkich noworodków nie tylko w ramach podstawowych badań przesiewowych, lecz także po przerwaniu leczenia dopaminy chlorowodorkiem.
Prolaktyna
Wiadomo, że dopaminy chlorowodorek zmniejsza stężenie prolaktyny w surowicy (patrz punkt 4.6).
Substancje pomocnicze o znanym działaniu
Produkt zawiera sodu pirosiarczyn, który w rzadkich przypadkach może wywoływać ciężkie reakcje nadwrażliwości i skurcz oskrzeli.
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w każdej dawce, to jest produkt uznaje się za „wolny od sodu”.
Środki znieczulające
Po podaniu cyklopropanu lub środków z grupy halogenowanych węglowodorów stosowanych jako środki znieczulające występuje nadwrażliwość mięśnia sercowego, a jednoczesne stosowanie tych produktów wraz z dopaminy chlorowodorkiem jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3). Interakcja taka wpływa zarówno na działanie presorowe, jak i na stymulację serca za pośrednictwem receptorów β-adrenergicznych.
Alfa- i beta-adrenolityki
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania dopaminy chlorowodorku i alfa- oraz beta-adrenolityków. Wpływ dopaminy chlorowodorku na serce jest znoszony przez antagonistycznie działające środki z grupy beta-adrenolityków (takie jak propranolol, acebutolol, atenolol, bisoprolol, nadolol, nebiwolol i metoprolol), a skurcz obwodowych naczyń krwionośnych po podaniu dużych dawek dopaminy chlorowodorku jest znoszony przez antagonistycznie działające środki z grupy alfa-adrenolityków (np. doksazosynę, prazosynę, terazosynę).
Inhibitory MAO
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania dopaminy chlorowodorku i inhibitorów MAO. Inhibitory MAO (np. izokarboksazyd, fenelzyna, tranylcypromina, razagilina, selegilina, linezolid) nasilają działanie dopaminy chlorowodorku i czas utrzymywania się jego działania. U pacjentów leczonych inhibitorami MAO przed podaniem dopaminy chlorowodorku konieczne jest więc zastosowanie znacznie zmniejszonej dawki (patrz punkty 4.2, 4.4 i 5.2).
Fenytoina
Dożylne podanie fenytoiny pacjentom otrzymującym dopaminy chlorowodorek wywoływało niedociśnienie, bradykardię i zatrzymanie akcji serca. Jeśli fenytoina musi być zastosowana u pacjentów otrzymujących dopaminy chlorowodorek, zaleca się szczególną ostrożność.
Diuretyki
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania dopaminy i diuretyków (np. bumetanidu, torasemidu i furosemidu). Dopaminy chlorowodorek może nasilać działanie diuretyków.
Alkaloidy sporyszu
Należy unikać jednoczesnego stosowania dopaminy chlorowodorku i alkaloidów sporyszu (np. ergotaminy) ze względu na możliwość wystąpienia nadmiernego skurczu obwodowych naczyń krwionośnych, co zwiększa ryzyko wystąpienia zgorzeli.
Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne i guanetydyna
Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (np. amitryptylina, dezypramina, doksepina, imipramina, nortryptylina) i guanetydyna mogą nasilać działanie presyjne w reakcji na podanie dopaminy chlorowodorku.
Inaktywacja dopaminy chlorowodorku przez dodatek substancji alkalizujących
Dopaminy chlorowodorek ulega inaktywacji w roztworze o odczynie zasadowym, patrz punkty 4.4 i 6.2.
Metoklopramid
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania dopaminy i metoklopramidu, ponieważ metoklopramid może osłabiać działanie dopaminy chlorowodorku.
Glikemia
Dopaminy chlorowodorek może zwiększać glikemię, a więc zakłócać działanie przeciwcukrzycowych produktów leczniczych (np. meglitynidów — repaglinidu itd., pochodnych sulfonylomocznika — glipizydu itd.). Metabolizm u noworodków może łatwo ulegać zaburzeniu, dlatego w tej grupie wiekowej częściej występuje hipo- albo hiperglikemia. Podczas podawania dopaminy chlorowodorku w infuzji należy monitorować parametry metaboliczne, np. ciśnienie krwi i glikemię.
Podanie dopaminy chlorowodorku może powodować uzyskanie fałszywie dodatniego wyniku oznaczania wydalania aminy katecholowej z moczem.
Ciąża
Istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania dopaminy chlorowodorku u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach dotyczące szkodliwego wpływu na reprodukcję są niewystarczające (patrz punkt 5.3). Nie zaleca się stosowania produktu Neoatricon w okresie ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej metody antykoncepcji.
Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy dopaminy chlorowodorek przenika do mleka ludzkiego. Nie należy jednak spodziewać się wpływu na organizm niemowląt karmionych piersią ze względu na krótki okres półtrwania w osoczu dopaminy chlorowodorku stosowanego w dawkach leczniczych. Dlatego produkt Neoatricon może być stosowany podczas karmienia piersią. Informacje o prolaktynie, patrz punkt 4.4.
Płodność
Brak dostępnych danych.
Nie dotyczy.
Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Poza działaniem wazokonstrykcyjnym po niezamierzonym podaniu dopaminy chlorowodorku w infuzji do tętnicy pępowinowej nie zidentyfikowano innych działań niepożądanych swoistych dla dzieci i młodzieży.
Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
Dane w poniższej tabeli pochodzą z badań klinicznych i z okresu po wprowadzeniu do obrotu oraz dotyczą populacji pacjentów dorosłych. W populacji dzieci i młodzieży nie można oszacować częstości zdarzeń niepożądanych. Działania niepożądane wymieniono poniżej z podziałem na klasy układów i narządów (SOC) i częstość występowania. Najczęstsze działania podano jako pierwsze, zastosowano następujące konwencje dotyczące częstości: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), niezbyt często (od ≥1/1000 do <1/100), rzadko (od ≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) i częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy o danej częstości występowania działania niepożądane są wymienione według nasilenia w porządku malejącym.
Tabela 1. Działania niepożądane zaobserwowane w badaniach klinicznych i w okresie po wprowadzeniu do obrotu
| Klasyfikacja układów i narządów | Częstość | Działanie niepożądane |
|---|---|---|
| Zaburzenia układu immunologicznego | kiezn=ana | Reakcje anafilaktyczne i ciężkie, zagrażające życiu epizody astmatyczne, które mogą wynikać z nadwrażliwości na sodu pirosiarczyn (patrz punkt 4.4)= |
| Zakażenia i zarażenia pasożytnicze= | Niezbyt często= | Zgorzel= |
| Częstość nieznana= | Zakażenie= | |
| Zaburzenia endokrynologiczne= | Częstość nieznana= | Zaburzenia=czynności przysadki= |
| Zaburzenia układu nerwowego= | Często= | Ból głowy= |
| Zaburzenia oka= | Niezbyt często= | Mydriaza= |
| Zaburzenia serca= | Często= | Ektopowe uderzenia serca= |
| Tachykardia zatokowa= | ||
| Bóld=ławicowy= | ||
| Palpitacje= | ||
| Niezbyt często= | Nieprawidłowe przewodzenie= | |
| Bradykardia= | ||
| Poszerzony zespół QRS= | ||
| = | Częstoskurcz nadkomorowy = | |
| Tachykardia komorowa, aż do migotania komór= | ||
| Częstość nieznana= | Ciężkie palpitacje= | |
| Zaburzenia naczyniowe= | Często= | Niedociśnienie= |
| Wazokonstrykcja= | ||
| Niezbyt często= | Nadciśnienie=tętnicze= | |
| Zaburzenia układu | Często= | Duszność= |
| oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia | Częstość nieznana | Nasilona hipoksemia |
| Zaburzenia żołądka i jelit | Często | Nudności |
| Wymioty | ||
| Częstość nieznana | Krwawienie z przewodu pokarmowego | |
| Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej | Niezbyt często= | Piloerekcja= |
| Martwica skóry = | ||
| Częstość nieznana= | Martwica miejscowa z powodu wynaczynienia= | |
| Zaburzenia nerek i dróg moczowych= | Niezbyt często= | Azotemia= |
| Częstość nieznana= | Zmiany w wydzielaniu moczu= |
Opis wybranych działań niepożądanych
Zaburzenia czynności przysadki Ze względu na aktywację receptorów D2 w przysadce mózgowej dopaminy chlorowodorek ogranicza wydzielanie prolaktyny i tyreotropiny (TSH), przy czym to ostatnie prowadzi do ograniczenia uwalniania T4 z tarczycy. Przerwanie stosowania dopaminy może mieć działanie odwrotne i powodować nadmierne uwalnianie prolaktyny, TSH i T4 z odbicia.
Nasilona hipoksemia Dopamina może nasilać hipoksemię przez różne mechanizmy, np. niedopasowanie wentylacji do perfuzji, tj. nasilony dopływ krwi nawet do obszarów z hipowentylacją pęcherzykową (powstanie przecieku płucnego), zwłaszcza u pacjentów zależnych od respiratora. Ponadto dopamina może zwiększać układowe zużycie tlenu (VO2).
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.
Możliwe objawy przedawkowania to: znaczny spadek ciśnienia krwi, tachykardia, arytmie z częstoskurczem, wzrost ciśnienia końcoworozkurczowego w lewej komorze z wynikowym przekrwieniem płucnym lub obrzękiem płucnym, napady dławicy piersiowej (zwłaszcza u pacjentów z występującą chorobą wieńcową), nieswoisty ból w klatce piersiowej, palpitacje, nudności, wymioty, uczucie zimna w kończynach i sinicę. Objawy te są szybko odwracalne po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu infuzji, ponieważ okres półtrwania dopaminy chlorowodorku w organizmie nie przekracza 2 minut.
Jeśli takie środki nie skutkują, należy rozważyć podanie alfa-adrenolityku w infuzji.
5.1 Farmakodynamika
Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w chorobach serca; leki wpływające na receptory adrenergiczne i dopaminergiczne, kod ATC: C01CA04
Mechanizm działania Dopaminy chlorowodorek pobudza receptory adrenergiczne współczulnego układu nerwowego. Ma on zasadniczo bezpośrednie działanie stymulujące na receptory β1-adrenergiczne, ale wydaje się też wywierać pośredni wpływ, wynikający z uwalniania noradrenaliny z miejsc jej magazynowania.
Wydaje się również, że dopaminy chlorowodorek oddziałuje na swoiste receptory dopaminergiczne w nerkowych, krezkowych, wieńcowych i śródmózgowych łożyskach naczyniowych, wywołując rozszerzenie naczyń. Dopaminy chlorowodorek ma niewielki wpływ na receptory β2-adrenergiczne albo nie ma go wcale.
W większych dawkach (10–20 µg/kg mc./min) dopaminy chlorowodorek pobudza też receptory α1, co powoduje skurcz naczyń krwionośnych i wzrost obwodowego oporu naczyniowego.
Działanie farmakodynamiczne Podstawowe działania dopaminy chlorowodorku zależą od podanej dawki.
W dożylnych dawkach wynoszących 0,5–2 µg/kg mc./min dopaminy chlorowodorek oddziałuje głównie na receptory dopaminergiczne; w dożylnych dawkach 2–10 µg/kg mc./min — pobudza także receptory β1-adrenergiczne, co zwiększa pojemność minutową serca. W wyższych dawkach dopaminy chlorowodorek stymuluje też receptory alfa-1-adrenergiczne. Skutkuje to skurczem naczyń krwionośnych, zwiększonym obwodowym oporem naczyniowym i wzrostem ciśnienia krwi. Działanie presyjne dopaminy chlorowodorku można wykorzystać do podniesienia ciśnienia krwi w przypadku niedociśnienia lub wstrząsu.
Skurcz naczyń krwionośnych wywoływany przez dopaminy chlorowodorek lub inny środek oddziałujący na naczynia krwionośne następuje w obrębie zarówno naczyń obwodowych, jak i płucnych. Może to wywołać zmiany w obwodowym oporze naczyniowym i ciśnieniu krwi, a także płucny opór naczyniowy.
U wcześniaków, w porównaniu z niemowlętami urodzonymi we właściwym terminie i ze starszymi dziećmi, często występują różnice fizjologiczne. Jedną z nich jest dojrzewanie receptorów adrenergicznych, w tym receptorów beta-1, które mogą nie być w pełni rozwinięte i wykazywać zmienną odpowiedź na działanie dopaminy chlorowodorku, silniej lub słabiej wpływając na kurczliwość serca w porównaniu ze starszymi niemowlętami lub z osobami dorosłymi.
U niektórych wcześniaków może występować znaczna dodatnia odpowiedź inotropowa, a u innych odpowiedź może być bardziej ograniczona.
Takie różnice w dojrzewaniu receptorów i zmienność międzyosobnicza wymagają dokładnego monitorowania i dostosowywania dawki dopaminy chlorowodorku w celu uzyskania optymalnej pracy serca i ograniczenia ryzyka działań niepożądanych.
5.2 Farmakokinetyka
Wchłanianie
Po podaniu doustnym dopaminy chlorowodorek ulega szybkiemu metabolizmowi w przewodzie pokarmowym. Po podaniu dożylnym działanie dopaminy chlorowodorku pojawia się w ciągu 5 minut i utrzymuje przez krócej niż 10 minut.
Dystrybucja
Dopamina jest szeroko dystrybuowana w organizmie, ale nie przenika w znacznym stopniu przez barierę krew-mózg. Nie wiadomo, czy dopamina przenika przez łożysko.
Metabolizm
Okres półtrwania dopaminy chlorowodorku w osoczu wynosi w przybliżeniu 2 minuty. Dopaminy chlorowodorek jest metabolizowany w wątrobie, nerkach i osoczu przez MAO i katecholo-O metylotransferazę do nieaktywnych związków — kwasu homowanilinowego (HVA) i kwasu 3,4 dihydroksyfenylooctowego. U pacjentów otrzymujących inhibitory MAO czas utrzymywania się działania dopaminy chlorowodorku może wynieść nawet godzinę. Około 25% podanej dawki dopaminy chlorowodorku jest metabolizowane do noradrenaliny w zakończeniach nerwów układu adrenergicznego.
Eliminacja
Dopaminy chlorowodorek jest wydalany z moczem, głównie jako HVA oraz jego postaci sprzężone siarczan i glukuronid, a także jako kwas 3,4-dihydroksyfenylooctowy. Bardzo mała część dawki jest wydalana w stanie niezmienionym. Po podaniu dopaminy chlorowodorku wyznakowanego radioizotopem zgodnie z doniesieniami około 80% radioaktywnego związku jest wydalane z moczem w ciągu 24 godzin.
Dzieci i młodzież Okres półtrwania w fazie eliminacji u noworodków wynosi 5–11 minut. U krytycznie chorych niemowląt i dzieci zgodnie z doniesieniami klirens wynosi 48–168 ml/kg mc./min, przy czym większe wartości dotyczą pacjentów młodszych. U niemowląt, a zwłaszcza noworodków, klirens dopaminy chlorowodorku jest niemożliwy do przewidzenia i może być nawet dwukrotnie wyższy u dzieci <2 lat.
W przypadku poważnie chorych niemowląt zaobserwowano znaczną zmienność międzyosobniczą w farmakokinetyce dopaminy chlorowodorku, a na podstawie szybkości infuzji nie można było dokładnie przewidzieć stężeń w osoczu. Znaczna zmienność klirensu częściowo wyjaśnia szeroki zakres wymaganych dawek dopaminy chlorowodorku.
Dostępne dane wskazują, że farmakokinetyka dopaminy chlorowodorku jest zbliżona do tej u osób dorosłych. Nie zaobserwowano dużej zmienności międzyosobniczej. Nie wykazano spójnej zależności między klirensem a wiekiem.
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane niekliniczne istotne z punktu widzenia lekarza zlecającego — poza tymi wymienionymi w innych punktach charakterystyki produktu leczniczego — nie są dostępne. W przypadku dopaminy chlorowodorku nie prowadzono ustandaryzowanych badań działania szkodliwego na rozrodczość. W przeprowadzonych badaniach uzyskano sprzeczne wyniki.
6.1 Substancje pomocnicze
Sodu pirosiarczyn (E223) Rozcieńczony kwas chlorowodorowy (do dostosowania pH) Sodu wodorotlenek (do dostosowania pH) Woda do wstrzykiwań
6.2 Niezgodności farmaceutyczne
Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności. Unikać mieszania tego produktu leczniczego z substancjami zasadowymi (w tym z sodu wodorowęglanem), środkami utleniającymi i solami żelaza.
NIE dodawać dopaminy chlorowodorku do sodu wodorowęglanu roztworu do wstrzykiwań i innych roztworów do podawania dożylnego o odczynie zasadowym.
Mieszaniny ampicyliny i dopaminy w 5% roztworze glukozy są zasadowe, ze względu na niezgodności farmaceutyczne dochodzi do rozkładu obydwu leków; w związku z tym nie należy ich ze sobą mieszać.
Należy unikać mieszania z gentamycyny siarczanem, cefalotyny solą sodową, cefalotyny solą sodową neutralną lub oksacyliny solą sodową, chyba że nie są dostępne inne odpowiednie alternatywy.
Mieszaniny dopaminy i amfoterycyny B w 5% roztworze glukozy wykazują niezgodność farmaceutyczną ze względu na natychmiastowe wytrącanie się osadu po zmieszaniu.
6.3 Okres ważności
3 lata. Po pierwszym otwarciu ten produkt leczniczy należy zużyć natychmiast. Wszelkie niezużyte pozostałości należy usunąć po upływie 24 godzin.
6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania
Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania produktu leczniczego. Przechowywać pojemnik w opakowaniu zewnętrznym w celu ochrony przed światłem.
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania
Fiolka z przezroczystego szkła typu I z korkiem z gumy bromobutylowej, zabezpieczonym aluminiowym kapslem typu flip-off.
Wielkość opakowania: Neoatricon 1,5 mg/ml roztwór do infuzji: pojedyncze pudełko tekturowe zawierające fiolkę 30 ml. Neoatricon 4,5 mg/ml roztwór do infuzji: pojedyncze pudełko tekturowe zawierające fiolkę 50 ml.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania
Nie używać tego produktu leczniczego, jeśli roztwór jest nieprzejrzysty, mętny lub przebarwiony.
Produkt leczniczy nie wymaga rozcieńczenia przed podaniem.
Produkt leczniczy przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku. Wszelkie niewykorzystane resztki roztworu należy usunąć.
Usunąć fiolkę i niewykorzystaną zawartość po upływie 24 godzin (patrz punkt 6.3).
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
7. Podmiot odpowiedzialny
BrePco Biopharma Ltd. Suite One, The Avenue
Beacon Court, Sandyford Dublin D18HX31 Irlandia
8. Numer pozwolenia
EU/1/24/1804/001 – 1,5 mg / ml 1 fiolkę EU/1/24/1804/002 – 4,5 mg / ml 1 fiolkę
9. Data wydania lub przedłużenia pozwolenia
Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 27-05-2024
10. Data zatwierdzenia lub aktualizacji tekstu
Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków http://www.ema.europa.eu