Obgemsa

Każda tabletka powlekana zawiera 75 mg wibegronu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu

Każda tabletka powlekana zawiera 1,5 mg laktozy.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Tabletka powlekana (tabletka).

Jasnozielona, owalna tabletka powlekana, z wytłoczonym napisem V75 na jednej stronie i gładka po drugiej stronie. Przybliżone wymiary tabletki: 9 mm (długość) x 4 mm (szerokość) × 3 mm (wysokość).

Produkt leczniczy Obgemsa jest wskazany w objawowym leczeniu dorosłych pacjentów z zespołem pęcherza nadreaktywnego (ang. overactive bladder, OAB).

Dawkowanie

Zalecana dawka wynosi 75 mg raz na dobę.

Szczególne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności nerek

Nie zaleca się dostosowania dawki wibegronu u pacjentów z lekkimi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (15 ml/min < GFR < 90 ml/min i pacjenci niewymagający dializy). Nie oceniano stosowania wibegronu u pacjentów ze schyłkową chorobą nerek (GFR < 15 ml/min, pacjenci poddawani i niepoddawani hemodializie), dlatego nie zaleca się jego stosowania u tych pacjentów (patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby

Nie zaleca się dostosowania dawki wibegronu u pacjentów z lekkimi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby (klasa A i B wg skali Childa-Pugha). Nie oceniano stosowania wibegronu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg skali Childa-Pugha), dlatego nie zaleca się jego stosowania w tej grupie pacjentów (patrz punkt 5.2).

Dzieci i młodzież

Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności wibegronu u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Dane nie są dostępne.

Sposób podawania

Podanie doustne, z posiłkiem lub niezależnie od posiłków. Tabletkę należy połykać popijając szklanką wody.

Tabletki powlekane Obgemsa można również rozkruszyć, wymieszać z łyżką stołową (około 15 ml) miękkiego pokarmu (np. musu jabłkowego) i niezwłocznie przyjąć popijając szklanką wody.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

Pacjenci ze zwężeniem drogi odpływu moczu z pęcherza moczowego oraz pacjenci przyjmujący leki przeciwmuskarynowe stosowane w OAB

U pacjentów przyjmujących wibegron zgłaszano przypadki zatrzymania moczu. Ryzyko zatrzymania moczu może być zwiększone u pacjentów ze zwężeniem drogi odpływu moczu z pęcherza moczowego, a także u pacjentów przyjmujących lek przeciwmuskarynowy jednocześnie z wibegronem. Przed rozpoczęciem leczenia i w trakcie stosowania wibegronu należy kontrolować, czy nie występują przedmiotowe i podmiotowe objawy zatrzymania moczu, zwłaszcza u pacjentów z istotnym klinicznie zwężeniem drogi odpływu moczu z pęcherza moczowego, pacjentów z zaburzeniami sprzyjającymi powstaniu zwężenia odpływu moczu z pęcherza moczowego oraz u pacjentów przyjmujących lek przeciwmuskarynowy jednocześnie z wibegronem.

Jeśli u pacjenta wystąpi zatrzymanie moczu, wibegron należy odstawić.

Substancje pomocnicze

Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.

Wibegron jest substratem izoenzymu CYP3A4 układu cytochromu P450, szeregu izoenzymów UGT oraz transportera błonowego, glikoproteiny P (P-gp).

Produkty lecznicze, które wpływają na działanie wibegronu

Inhibitory CYP3A4/P-gp

U zdrowych ochotników ekspozycja na wibegron (AUC) była zwiększona, odpowiednio, 2,1-krotnie i 1,6-krotnie w obecności silnego i umiarkowanego inhibitora CYP3A/P-gp: ketokonazolu i diltiazemu. Nie jest konieczne dostosowanie dawki wibegronu stosowanego jednocześnie z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A i (lub) P-gp.

Induktory CYP3A4/P-gp

U zdrowych ochotników wielokrotne podawanie ryfampicyny, silnego induktora CYP3A/P-gp, nie zmieniało wartości AUC wibegronu, ale powodowało zwiększenie jego C max o 86%. Nie jest konieczne dostosowanie dawki wibegronu stosowanego jednocześnie z induktorami CYP3A lub P-gp.

Wpływ wibegronu na inne produkty lecznicze

U zdrowych ochotników wibegron w pojedynczej dawce 100 mg zwiększał C max i AUC digoksyny (substratu P-gp) odpowiednio o 21% i 11%. Należy monitorować stężenie digoksyny w surowicy i na tej podstawie ustalać jej dawkę w celu uzyskania pożądanego działania klinicznego.

Podczas jednoczesnego stosowania wibegronu i wrażliwych substratów P-gp o wąskim indeksie terapeutycznym, np. eteksylanu dabigatranu, apiksabanu lub rywaroksabanu, należy brać pod uwagę możliwość interakcji P-gp z wibegronem.

W warunkach in vitro wibegron jest inhibitorem OCT1. Nie badano tej interakcji w warunkach in vivo i jej znaczenie kliniczne nie jest obecnie znane.

Interakcje farmakodynamiczne

Jednoczesne stosowanie wibegronu z metoprololem (przedstawicielem leków beta-adrenolitycznych) lub amlodypiną (przedstawicielem leków rozszerzających naczynia krwionośne) nie prowadziło do klinicznie znaczącego zmniejszenia lub zwiększenia skurczowego ciśnienia tętniczego w porównaniu do wartości po podaniu samego metoprololu lub samej amlodypiny.

Dzieci i młodzież

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Kobiety w wieku rozrodczym

Nie zaleca się stosowania wibegronu u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują antykoncepcji.

Ciąża

Nie ma lub są tylko ograniczone dane dotyczące stosowania wibegronu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Nie zaleca się stosowania wibegronu w okresie ciąży. W przypadku planowania lub rozpoznania ciąży, leczenie wibegronem należy przerwać, i w razie potrzeby należy rozpocząć inne leczenie.

Karmienie piersią

Nie wiadomo czy wibegron i (lub) jego metabolity przenikają do mleka kobiecego. Dostępne dane niekliniczne wykazały przenikanie wibegronu i (lub) jego metabolitów do mleka badanych zwierząt (patrz punkt 5.3). Nie można wykluczyć ryzyka dla karmionych piersią noworodków/niemowląt. Wibegronu nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Płodność

Nie ustalono wpływu wibegronu na płodność ludzi. Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu wibegronu na płodność samic i samców szczura (patrz punkt 5.3).

Produkt leczniczy Obgemsa nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Do najczęściej zgłaszanych działań niepożądanych należą: zakażenie dróg moczowych (6,6%), ból głowy (5,0%), biegunka (3,1%) i nudności (3,0%).

U 0,9% pacjentów działania niepożądane prowadziły do przerwania leczenia. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi będącymi przyczyną przerwania leczenia są: ból głowy (0,5%), zaparcie, biegunka, nudności i wysypka (każde 0,2%).

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Poniższa tabela przedstawia działania niepożądane obserwowane po zastosowaniu wibegronu podczas 12-tygodniowego badania III fazy, długoterminowego badania bedącego rozszerzeniem badania III fazy oraz w okresie po wprowadzeniu wibegronu do obrotu.

Częstość występowania działań niepożądanych określono następująco: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); niezbyt często (≥1/1000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000) i częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Tabela 1: Działania niepożądane zgłaszane dla wibegronu w dawce 75 mg

Klasyfikacja układów i narządów Działanie niepożądane Częstość Zakażenia i=zarażenia pasożytnicze= Zakażenie dróg moczowych= Często= Zaburzenia układu nerwowego= Ból głowy= Często= Zaburzenia naczyniowe= Uderzenia gorąca= Niezbyt często= Zaburzenia żołądka i=jelit= Zaparcie, biegunka, nudności== Często= Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej= Wysypkaa= Niezbyt często= Zaburzenia nerek i=dróg moczowych= Zatrzymanie moczub= Niezbyt często = Badania diagnostyczne= Zwiększone zaleganie moczu po mikcji= Często= a w tym wysypka ze świądem i wysypka rumieniowata b w tym oddawanie moczu wymagające wysiłku

Zgłaszanie działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.

Zgłaszano przypadki przedawkowania po zastosowaniu wibegronu w dawkach dobowych od 100 mg do 375 mg. Żadne z działań niepożądanych obserwowanych po przedawkowaniu nie było ciężkie. Odnotowano zaburzenia żołądkowo-jelitowe, ból głowy i duszność. W przypadku podejrzenia przedawkowania należy zastosować leczenie objawowe i podtrzymujące.

5.1 Farmakodynamika

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki urologiczne. Leki stosowane w leczeniu częstomoczu i nietrzymania moczu. Kod ATC: G04BD15

Mechanizm działania

Wibegron jest wybiórczym i silnym agonistą receptorów β-3-adrenergicznych u ludzi w stosunku do receptorów β1-AR i β2-AR. Aktywacja receptora beta-3-adrenergicznego znajdującego się w mięśniu wypieraczu pęcherza zwiększa pojemność pęcherza moczowego poprzez rozluźnienie mięśni gładkich pęcherza podczas jego wypełniania.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Skuteczność wibegronu w dawce 75 mg oceniano w 12-tygodniowym, randomizowanym, kontrolowanym placebo i aktywną kontrolą badaniu III fazy z podwójnie ślepą próbą (EMPOWUR) u pacjentów z zespołem pęcherza nadreaktywnego (OAB) i objawami naglącego parcia na mocz i częstomoczu z nietrzymaniem moczu spowodowanym naglącymi parciami (ang. urge urinary incontinence, UUI) lub bez niego. Pacjentów przydzielono losowo w stosunku 5:5:4 do grupy otrzymującej doustnie raz na dobę przez 12 tygodni wibegron w dawce 75 mg, placebo lub tolterodynę o przedłużonym uwalnianiu w dawce 4 mg. Warunkiem włączenia pacjenta do badania było występowanie objawów OAB przez co najmniej 3 miesiące, ze średnią 8 lub więcej mikcji na dobę i co najmniej 1 epizodem nietrzymania moczu spowodowanego naglącym parciem lub ze średnio 8 lub więcej mikcjami na dobę i co najmniej 3 epizodami naglącego parcia na dobę. UUI definiowano jako wyciek dowolnej ilości moczu w wyniku odczuwania przez pacjenta potrzeby natychmiastowego oddania moczu. Badana populacja obejmowała pacjentów, którzy wcześniej nie przyjmowali produktów leczniczych w leczeniu OAB, a także pacjentów otrzymujących wcześniej takie leki. Łącznie randomizacji poddano 1518 pacjentów: 547 pacjentów przydzielono do grupy otrzymującej wibegron, 540 pacjentów do grupy placebo, a 431 do grupy przyjmującej tolterodynę. Spośród tych 1518 pacjentów z badania wyłączono 54 pacjentów (10,0%) z grupy placebo i 45 pacjentów (8,2%) z grupy otrzymującej wibegron w dawce 75 mg. Główną przyczyną było wycofanie zgody na udział w badaniu (3,9% w grupie placebo i 2,6% w grupie wibegronu).

Równorzędnymi głównymi punktami końcowymi badania były odnotowane w 12. tygodniu zmiany w stosunku do wartości wyjściowych w zakresie średniej dobowej liczby mikcji oraz średniej dobowej liczby epizodów nietrzymania moczu. Istotne drugorzędowe punkty końcowe obejmowały zmianę w stosunku do wartości wyjściowych średniej dobowej liczby epizodów parcia naglącego, średniej dobowej liczby epizodów całkowitego nietrzymania moczu, średniej objętości pojedynczej mikcji, odsetek pacjentów, u których uzyskano zmniejszenie średniej dobowej liczby epizodów naglącego nietrzymania moczu w zakresie ≥75% i 100% oraz wynik w kwestionariuszu oceny jakości życia pacjentów z pęcherzem nadreaktywnym (ang. Overactive Bladder Questionnaire Long Form, OAB-q LF).

Łącznie 1515 pacjentów otrzymało raz na dobę co najmniej jedną dawkę placebo (n=540), 75 mg wibegronu (n=545) lub leku będącego aktywną kontrolą (n=430). Większość badanych stanowili pacjenci rasy kaukaskiej (78%) i kobiety (85%), średnia wieku wyniosła 60 lat (zakres: od 18 do 93 lat), u 77% pacjentów występowało naglące nietrzymanie moczu („mokry” pęcherz nadreaktywny). Na początku badania 42,6% stanowili pacjenci w wieku powyżej 65 lat, a 12,1% w wieku powyżej 75 lat.

Wibegron w dawce 75 mg był skuteczny w leczeniu objawów OAB w ciągu 2 tygodni, a skuteczność ta utrzymywała się przez 12 tygodni leczenia (wyniki przedstawiono poniżej w tabeli 2).

Tabela 2: Średnia wartość wyjściowa i zmiana w stosunku do wartości wyjściowej po 12 tygodniach w odniesieniu do częstości oddawania moczu, epizodów naglącego nietrzymania moczu, epizodów parcia naglącego, ogólnej liczby epizodów nietrzymania moczu oraz objętości pojedynczej mikcji

Parametr	Placebo	Wibegron 75 mg	Tolterodyna ER 4 mg
Średnia liczba mikcji na dobęa
Średnia na początku badania=(n)=	11,8 (520)=	11,3 (526)=	11,5 (417)=
Średnia zmiana=wobe=cwartości wyjściowychb=(n)=	JN,3 (475)=	JN,8 (492)=	JN,6 (378)=
Różnica wobec placebo=	JM,R=		JM,3=
95% CI=	JM,8, JM,O=		JM,6, 0,N=
Wartość p=	<0,001d,e=		M,0988=
Średnia liczba epizodów naglącego nietrzymania moczu (UUI) na dobęc
Średnia na początku badania=(n)	3,5 (405)=	3,4 (403)=	3,4 (319)=
Średnia zmiana=wobe=cwartości wyjściowychb=(n)=	JN,4 (372)=	JO,0 (383)=	JN,8 (286)=
Różnica wobec placebo=	JM,S=		JM,Q=
95% Cf=	JM,9, JM,3=		JM,7, JM,N=
Wartość p=	<0,0001d,e=		M,0123=
Średnia liczba epizodów „konieczności natychmiastowego oddania moczu” (parcia naglącego) na dobęa
Średnia na początku badania (n)	8,1 (520)	8,1 (526)	7,9 (417)
Średnia zmiana wobec wartości wyjściowychb (n)=	JO,0 (475)=	JO,7 (492)=	JO,5 (378)=
Różnica wobec placebo=	JM,T=		JM,Q=
95% CI=	JN,1, JM,O=		JM,9, 0,M=
Wartość p=	M,002=d,e=		M,0648=
Średnia liczba epizodów nietrzymania moczu na dobęc
Średnia na początku badania=(n)=	Q,2 (405)=	Q,1 (403)=	Q,1 (319)=
Średnia zmiana=wobe=cwartości wyjściowychb=(n)=	JN,6 (372) =	JO,3 (383)=	JO,0 (286)=
Różnica wobec placebo=	JM,T=		JM,R=
95% CI=	JN,0, JM,Q=		JM,8, JM,N=
Wartość p=	<0,0001=d,e=		M,0074=
Średnia objętość pojedynczej mikcji (ml)a
Średnia na początku badania (n)=	148 (514)=	155 (524)=	147 (415)=
Średnia zmiana=wobe=cwartości wyjściowychb=(n)=	2 (478)=	24 (490)=	16 (375)=
Różnica wobec placebo==	21=		13=
95% CI=	14, 28=		9, 22=
Wartość p=	<0,0001d,e=		<0,001=
a=FAS: Pełna analizowana grupa (ang. Full analysis set). Wszyscy poddani randomizacji pacjenci z OAB, którzy przyjęli co najmniej 1 dawkę produktu w ramach badania z podwójnie ślepą próbą i u których wystąpiła co najmniej jedna podlegająca ocenie zmiana w stosunku do wyjściowego pomiaru mikcji. b Średnia wyznaczona metodą najmniejszych kwadratów, skorygowana względem zastosowanego leczenia, wartości wyjściowych, rodzaju OAB (tylko w przypadku analiz FAS), płci, regionu geograficznego, wizyt w ramach badania oraz wizyt badawczych z wykorzystaniem analizy składników oddziaływań związanych z leczeniem. c FAS-I: podgrupa użyta w odniesieniu do punktów końcowych dotyczących nietrzymania moczu, obejmująca pacjentów z grupy FAS z “mokrym” pęcherzem nadreaktywnym w momencie włączenia do badania,

u których wystąpiła co najmniej 1 podlegająca ocenie zmiana w stosunku do wyjściowego pomiaru liczby epizodów naglącego nietrzymania moczu. d Wynik istotny statystycznie. e Parametry zawarte w procedurze wielokrotnego testowania. Testy hipotez przeprowadzono tylko dla układu wibegron-placebo.

Dodatkowe kluczowe drugorzędowe punkty końcowe obejmowały odsetek pacjentów ze zmniejszeniem w 12. tygodniu średniej dobowej liczby epizodów naglącego nietrzymania moczu (UUI) w zakresie ≥75% i 100% w stosunku do wartości wyjściowych. Wyniki przedstawiono poniżej (tabela 3).

Tabela 3: Analiza drugorzędowego punktu końcowego dotyczącego skuteczności: zmniejszenie o 75% i 100% liczby epizodów naglącego nietrzymania moczu - analiza w 12. tygodniu – FAS-I (podgrupa obejmująca pacjentów z grupy FAS z “mokrym” pęcherzem nadreaktywnym w momencie włączenia do badania, u których wystąpiła co najmniej 1 podlegająca ocenie zmiana w stosunku do wyjściowego pomiaru liczby epizodów naglącego nietrzymania moczu)

Statystyka	Placebo N=405	Wibegron 75 mg N=403	Tolterodyna bR 4 mg N=319
Pacjenci, u których w 12. tygodniu odnotowano co najmniej 75% zmniejszenie liczby epizodów naglącego nietrzymania moczu w stosunku do wartości wyjściowej
Szacowana liczba* n (%)	133 (32,8)	199 (49,3)	135 (42,2)
Aktywna kontrola - placeboa
Różnica w teście Cochrana Mantela-Haenszela		16,5	9,4
95% CI		[9,7; 23,4]	[2,1; 16,7]
Wartość p		< 0,0001b,c	0,0120
Pacjenci, u których w 12. tygodniu odnotowano 100% zmniejszenie liczby epizodów naglącego nietrzymania moczu w stosunku do wartości wyjściowej
Szacowana liczba* n (%)	77 (19,0)	102 (25,3)	67 (20,9)
Aktywna kontrola - placeboa
Różnica w teście Cochrana Mantela-Haenszela		6,3	1,9
95% CI		[0,4; 12,1]	[-4,1; 7,8]
Wartość p		0,0360 b,c	0,5447

Uwagi: Do przypisania wartości, których brakuje z jakiegokolwiek powodu w analizowanych tygodniach, zastosowano metodę imputacji wielokrotnej (ang. multiple imputation, MI). Przedstawione częstości i mianownik użyte do obliczenia wartości procentowych oparto na danych od pacjentów FAS-I oraz przydzielonym losowo leczeniu.

• Szacowana proporcja wykorzystuje statystyczną procedurę MIANALYZE ze standardowym szacowaniem efektu imputacji wielokrotnej. a Różnica w proporcji oraz odpowiadające jej wartości przedziału ufności (ang. confidence interval, CI) oraz prawdopodobieństwa (p) zostały obliczone przy użyciu oszacowania różnicy ryzyka Cochrana-Mantela Haenszela stratyfikowanego według płci (kobiety vs mężczyźni), z wagami zaproponowanymi przez Greenlanda i Robinsa. b Istotna statystycznie. c Porównania ujęte w procedurze wielokrotnego testowania. Porównania między tolterodyną ER a placebo uważa się za opisowe.

Długoterminowe bezpieczeństwo stosowania i skuteczność wibegronu w dawce 75 mg oceniano przez okres do 52 tygodni w ramach rozszerzenia badania III fazy u 505 pacjentów, którzy ukończyli trwające 12 tygodni badanie III fazy (EMPOWUR).

Dzieci i młodzież

Europejska Agencja Leków wstrzymała obowiązek dołączania wyników badań produktu leczniczego Obgemsa w jednej lub kilku podgrupach populacji dzieci i młodzieży w leczeniu neurogennej nadreaktywności pęcherza (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).

5.2 Farmakokinetyka

Wchłanianie

Średnie wartości C max i AUC wibegronu zwiększały się w sposób większy niż proporcjonalny do dawki do 600 mg i 400 mg po podaniu, odpowiednio, dawki pojedynczej i po wielokrotnym dawkowaniu. Wibegron osiąga stężenie w stanie stacjonarnym w ciągu 7 dni dawkowania raz na dobę. Średni współczynnik kumulacji (ang. accumulation ratio, Rac) wyniósł 1,7 dla C max i 2,4 dla AUC0-24h. Mediana T max wibegronu wynosi w przybliżeniu 1 do 3 godzin.

Podanie doustne rozdrobnionej tabletki powlekanej wibegronu o mocy 75 mg, wymieszanej z 15 ml musu jabłkowego, nie spowodowało żadnych znaczących klinicznie zmian w farmakokinetyce wibegronu w porównaniu z podaniem nienaruszonej tabletki powlekanej 75 mg. Z tego względu wibegron można rozkruszać w celu podania z miękkim pokarmem.

Wpływ pożywienia

Podawanie tabletki z 75 mg wibegronu razem z wysokotłuszczowym posiłkiem powodowało zmniejszenie wartości C max wibegronu o 63%, a AUC o 37%. Wpływ posiłku wydawał się mniejszy w stanie stacjonarnym (niezmieniona wartość AUC i C max mniejsze o 30%). W badaniach III fazy wykazujących skuteczność i bezpieczeństwo stosowania, wibegron podawano bez posiłku lub z posiłkiem. Z tego względu wibegron można przyjmować z posiłkiem lub niezależnie od posiłków.

Dystrybucja

Średnia pozorna objętość dystrybucji wibegronu po podaniu doustnym wynosi 9120 litrów. Wibegron wiąże się z białkami osocza u ludzi w około 50%. Średni stosunek stężenia we krwi do stężenia w osoczu wynosi 0,9.

Metabolizm

Wibegron jest metabolizowany poprzez utlenianie i bezpośrednią glukuronidację, ale metabolizm nie jest główną drogą eliminacji wibegronu. Po podaniu pojedynczej dawki wibegronu znakowanego 14C, wibegron stanowi główny krążący związek. W osoczu ludzkim zaobserwowano jeden główny metabolit, glukuronid powstały w reakcji II fazy, stanowiący od 12% do 14% całkowitej ekspozycji na wibegron. Wszystkie poddane ocenie w warunkach in vitro rekombinowane izoenzymy glukuronylotransferazy urydynodifosforanu (UGT) uczestniczą w pewnym zakresie w metabolizmie wibegronu (głównie UGT1A3, UGT1A4, UGT1A6, UGT2B10, UGT2B15). Wprawdzie wyniki badań in vitro sugerują udział CYP3A4 w oksydacyjnym metabolizmie wibegronu, ale wyniki badań in vivo wskazują, że te izoenzymy odgrywają ograniczoną rolę w procesie jego całkowitej eliminacji.

Eliminacja

Średni końcowy okres półtrwania wibegronu (t½) po podaniu wielokrotnym u osób młodych i osób w podeszłym wieku wynosi od 59 do 94 godzin, a efektywny okres półtrwania we wszystkich populacjach wynosi około 31 godzin.

Po doustnym podaniu zdrowym ochotnikom 100 mg wibegronu znakowanego 14C, około 59% znakowanej radioaktywnie dawki odzyskano w kale, a 20% w moczu. Wibegron w postaci niezmienionej stanowi większość wydalonej radioaktywności (odpowiednio 54% i 19% radioaktywności w kale i w moczu). Większość dawki wydalonej z kałem odpowiada prawdopodobnie niewchłoniętemu wibegronowi. Wydalanie w moczu niezmienionego związku jest główną drogą wydalania wibegronu (około 50% wchłoniętego wibegronu). Wydalanie z żółcią niezmienionego wibegronu może również odpowiadać za część eliminacji, podczas gdy metabolizm wątrobowy wydaje się odgrywać niewielką rolę.

Zaburzenia czynności nerek

W porównaniu z ochotnikami z prawidłową czynnością nerek (GFR ≥ 90 ml/min), podanie wibegronu w pojedynczej dawce 100 mg spowodowało zwiększenie średnich wartości C max and AUC:

• odpowiednio 1,6- i 2,1-krotne u ochotników z lekkimi zaburzeniami czynności nerek (60 ≤ GFR < 90 ml/min),
• odpowiednio 2,0- i 1,6-krotne u ochotników z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (30 ≤ GFR < 60 ml/min)
• odpowiednio 1,8- i 1,2-krotne u ochotników z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR < 30 ml/min)

Nie zaleca się dostosowania dawki wibegronu u pacjentów z lekkimi, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (15 ml/min < GFR < 90 ml/min i pacjenci niewymagający dializy). Nie oceniano stosowania wibegronu u pacjentów ze schyłkową chorobą nerek (GFR < 15 ml/min poddawanych hemodializie lub bez hemodializy), dlatego nie zaleca się jego stosowania u tych pacjentów.

Zaburzenia czynności wątroby

W porównaniu z ochotnikami z prawidłową czynnością wątroby, podanie wibegronu w pojedynczej dawce 100 mg powodowało u ochotników z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B wg skali Childa-Pugha) zwiększenie średnich wartości C max and AUC odpowiednio 1,3- i 1,3 krotne.

Nie zaleca się dostosowania dawki wibegronu u pacjentów z lekkimi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby (klasa A i B wg skali Childa-Pugha). Nie oceniano stosowania wibegronu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg skali Childa-Pugha), dlatego nie zaleca się jego stosowania w tej grupie pacjentów.

Dzieci i młodzież

Brak dostępnych danych farmakokinetycznych u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Inne szczególne grupy pacjentów

Nie zaobserwowano klinicznie znaczących różnic w farmakokinetyce wibegronu w zależności od wieku (w zakresie od 18 do 93 lat), płci lub rasy/pochodzenia etnicznego.

W analizie farmakokinetyki populacyjnej masa ciała (badany zakres: od 39 do 161 kg) miała umiarkowany wpływ na klirens i objętość dystrybucji z kompartmentu centralnego. Zwiększenie ekspozycji na wibegron wynikające z różnic masy ciała nie jest uznane za istotne klinicznie.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Wykazano, że w warunkach in vitro siła wibegronu wobec receptorów β-3-adrenergicznych u królików i szczurów była mniejsza odpowiednio 9- i 78-krotnie niż u ludzi. Z tego względu marginesy bezpieczeństwa dla potencjalnego wpływu na rozwój potomstwa lub reprodukcję, w którym uczestniczą receptory β-3-adrenergiczne, są odpowiednio mniejsze niż działania niezwiązane z tymi receptorami.

W badaniach na zwierzętach nie obserwowano wpływu na rozwój zarodka i płodu, gdy wibegron podawano doustnie w okresie organogenezy przy ekspozycjach (AUC) około 275-krotnie (szczury) i 285-krotnie (króliki) większych od ekspozycji klinicznej uzyskanej po podaniu wibegronu w dawce zalecanej u ludzi wynoszącej 75 mg/dobę. U królików przy ekspozycji na wibegron przekraczającej około 898 razy ekspozycję kliniczną (AUC) po podaniu zalecanej dawki u ludzi, obserwowano opóźnione kostnienie szkieletu płodu oraz zmniejszoną masę ciała płodu, a także działanie toksyczne na organizm matki. U samic szczura otrzymujących wibegron w okresie ciąży i laktacji nie odnotowano wpływu na potomstwo przy ekspozycji 89-krotnie większej od ekspozycji klinicznej po podaniu zalecanej dawki u ludzi. Toksyczny wpływ na rozwój potomstwa stwierdzono przy ekspozycji około 458-krotnie większej od ekspozycji klinicznej (AUC) po podaniu zalecanej dawki u ludzi, przy toksycznym działaniu na matkę.

Po podaniu karmiącym samicom szczura pojedynczej dawki doustnej radioaktywnie znakowanego wibegronu radioaktywność stwierdzano w mleku.

Nie zaobserwowano wpływu na płodność samic i samców szczura po dawkach dobowych do 300 mg/kg mc., wywołujących ekspozycję ogólnoustrojową (AUC) co najmniej 275-krotnie większą niż ekspozycja u ludzi otrzymujących wibegron w dobowej dawce 75 mg. U samic szczura podanie dawki 1000 mg/kg mc./dobę, związanej z szacowaną ekspozycją ogólnoustrojową (AUC) 1867-krotnie większą niż ekspozycja u ludzi otrzymujących wibegron w dawce 75 mg/dobę, obserwowano ogólną toksyczność, zmniejszony potencjał reprodukcyjny i zmniejszoną płodność.

6.1 Substancje pomocnicze

Rdzeń tabletki

Mannitol Celuloza mikrokrystaliczna Kroskarmeloza sodowa Hydroksypropyloceluloza Magnezu stearynian

Otoczka

Indygotyna, lak aluminiowy (E132) Hypromeloza (E464) Żelaza tlenek żółty (E172) Laktoza jednowodna Tytanu dwutlenek (E171) Triacetyna

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3 Okres ważności

5 lat.

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Białe butelki z HDPE o przekroju kwadratowym lub okrągłym, z polipropylenowym (PP) zamknięciem zabezpieczającym przed dostępem dzieci i z wewnętrznym polietylenowym (PE) uszczelnieniem stykającym się z tabletkami. Każda butelka zawiera 7, 30 lub 90 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań musza znajdować się w obrocie.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

7. Podmiot odpowiedzialny

PIERRE FABRE MEDICAMENT Les Cauquillous

81500 Lavaur

Francja

8. Numer pozwolenia

EU/1/24/1822/001 7 tabletek powlekanych w okrągłej butelce EU/1/24/1822/002 30 tabletek powlekanych w okrągłej butelce EU/1/24/1822/003 90 tabletek powlekanych w okrągłej butelce EU/1/24/1822/004 7 tabletek powlekanych w kwadratowej butelce EU/1/24/1822/005 30 tabletek powlekanych w kwadratowej butelce EU/1/24/1822/006 90 tabletek powlekanych w kwadratowej butelce

9. Data wydania lub przedłużenia pozwolenia

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 27 czerwiec 2024

10. Data zatwierdzenia lub aktualizacji tekstu

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków http://www.ema.europa.eu