PHEBURANE

Każdy ml roztworu doustnego zawiera 350 mg fenylomaślanu sodu.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu

PHEBURANE 350 mg/ml roztwór doustny Każda gramowa dawka fenylomaślanu sodu zawiera 5,7 mg aspartamu i 124 mg (5,4 mmol) sodu.

Polewa o smaku czarnej porzeczki Każda kropla polewy o smaku czarnej porzeczki zawiera 26,55 mg glikolu propylenowego.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Roztwór doustny.

Przejrzysty, bezbarwny do bladożółtego płyn.

PHEBURANE jest wskazany jako lek wspomagający w przewlekłym leczeniu zaburzeń cyklu mocznikowego, obejmujących niedobory syntetazy karbamylofosforanowej, transkarbamylazy ornitynowej lub syntetazy argininobursztynianowej.

Ten produkt leczniczy jest wskazany u wszystkich pacjentów z noworodkową postacią choroby (całkowite niedobory enzymów, ujawniające się w ciągu pierwszych 28 dni życia). Jest również wskazany u pacjentów z późną postacią choroby (częściowe niedobory enzymów, ujawniające się po pierwszym miesiącu życia), u których w przeszłości występowała encefalopatia hiperamonemiczna.

Leczenie produktem PHEBURANE powinno być nadzorowane przez lekarza mającego doświadczenie w leczeniu zaburzeń cyklu mocznikowego.

Dawkowanie

Dawkę dobową należy dostosować indywidualnie w zależności od tolerancji białka przez pacjenta i dziennego spożycia białka niezbędnego do prawidłowego wzrostu i rozwoju. Zazwyczaj całkowita dawka dobowa fenylomaślanu sodu w doświadczeniu klinicznym wynosi:

• 450–600 mg/kg mc./dobę u noworodków, niemowląt i dzieci o masie ciała mniejszej niż 20 kg.
• 9,9–13 g/m2 pc./dobę u dzieci o masie ciała większej niż 20 kg, młodzieży i dorosłych.

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności fenylomaślanu sodu w dawkach większych niż 20 g/dobę.

Monitorowanie leczenia Stężenia amoniaku, argininy, niezbędnych aminokwasów (zwłaszcza aminokwasów o rozgałęzionych łańcuchach), karnityny i białek w osoczu powinny być utrzymywane w granicach normy. Stężenie glutaminy w osoczu należy utrzymywać na poziomie poniżej 1000 μmol/l.

Zalecenia dietetyczne PHEBURANE należy stosować razem z dietą ograniczającą spożycie białka, a w niektórych przypadkach z suplementacją niezbędnych aminokwasów i karnityny. U pacjentów, u których zdiagnozowano w okresie noworodkowym niedobór syntetazy karbamoilofosforanowej lub transkarbamylazy ornitynowej wymagana jest suplementacja cytruliny lub argininy w dawce 0,17 g/kg mc./dobę lub 3,8 g/m2 pc./dobę.

U pacjentów ze zdiagnozowanym niedoborem syntetazy argininobursztynianowej wymagana jest suplementacja argininy w dawce 0,4–0,7 g/kg mc./dobę lub 8,8–15,4 g/m2pc./dobę.

Jeśli wskazana jest suplementacja kaloryczna, zalecany jest produkt bezbiałkowy.

Specjalne grupy pacjentów

Zaburzenia czynności nerek i wątroby

Ponieważ w metabolizmie i wydalaniu fenylomaślanu sodu biorą udział wątroba i nerki, PHEBURANE należy stosować ostrożnie u pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek.

Dzieci i młodzież Zazwyczaj całkowita dawka dobowa fenylomaślanu sodu u dzieci i młodzieży, zgodnie z doświadczeniem klinicznym wynosi:

• 450–600 mg/kg mc./dobę u noworodków, niemowląt i dzieci o masie ciała poniżej 20 kg.
• 9,9–13 g/m2pc./dobę u dzieci o masie ciała powyżej 20 kg.

Sposób podawania

Roztwór doustny PHEBURANE jest przeznaczony do stosowania doustnego.

Całkowitą dawkę dobową należy podzielić na równe części i podawać podczas każdego posiłku lub karmienia (np. 4–6 razy na dobę u małych dzieci).

Dołączona jest strzykawka dozująca z wciskanym adapterem do butelek (ang. press in bottle adapter, PIBA) umożliwiająca dokładne odmierzenie przepisanej dawki roztworu doustnego. PIBA umożliwia podłączenie strzykawki dozującej do butelki i dozowanie roztworu doustnego PHEBURANE.

Do odmierzania dawki roztworu doustnego PHEBURANE należy używać wyłącznie strzykawki dozującej dostarczonej z roztworem doustnym Pheburane. Do podawania roztworu doustnego PHEBURANE nie należy używać żadnych innych urządzeń/łyżek/strzykawek.

Strzykawkę wyskalowano w gramach fenylomaślanu sodu (od 0,5 g do 3 g fenylomaślanu sodu).

Roztwór doustny PHEBURANE można również podawać przez zgłębnik nosowo-żołądkowy lub gastrostomijny.

Instrukcje dotyczące podawania doustnego i podawania przez zgłębnik nosowo-żołądkowy lub gastrostomijny znajdują się w punkcie 6.6.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
• Ciąża.
• Karmienie piersią.

Zawartość ważnych klinicznie elektrolitów

• Każdy gram fenylomaślanu sodu (2,86 ml roztworu doustnego PHEBURANE) zawiera 124 mg (5,4 mmola) sodu. Maksymalna dawka dobowa fenylomaślanu sodu wynosi 20 g (57,14 ml roztworu doustnego PHEBURANE), co daje odpowiednią ilość: 2,5 g (108 mmol) sodu na 20 g fenylomaślanu sodu, co stanowi maksymalną dawką dobową. Dlatego PHEBURANE należy stosować ostrożnie u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca lub ciężką niewydolnością nerek oraz w stanach klinicznych, w których występuje zatrzymanie sodu z obrzękiem.
• Podczas leczenia należy kontrolować stężenie potasu w surowicy, ponieważ wydalanie fenyloacetyloglutaminy przez nerki może powodować utratę potasu z moczem.

Uwagi ogólne

• Nawet podczas leczenia u wielu pacjentów może wystąpić ostra encefalopatia hiperamonemiczna.
• Nie zaleca się stosowania roztworu doustnego PHEBURANE w leczeniu ostrej hiperamonemii, która jest stanem nagłym.

Substancje pomocnicze o znanym działaniu

PHEBURANE 350 mg/ml roztwór doustny

• Ten produkt leczniczy zawiera 124 mg (5,4 mmol) sodu na gram dawki fenylomaślanu sodu, co odpowiada 6,2% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Maksymalna dawka dobowa tego produktu leczniczego zawiera 2,5 g sodu, co odpowiada 125% zalecanej przez WHO maksymalnej 2 g dobowej dawki sodu u osób dorosłych. Roztwór doustny PHEBURANE jest uważany za produkt o wysokiej zawartości sodu. Należy to szczególnie wziąć pod uwagę u osób na diecie niskosodowej.
• Ten produkt leczniczy zawiera 5,7 mg aspartamu na gram dawki fenylomaślanu sodu. Aspartam jest źródłem fenyloalaniny. Może być szkodliwy dla osób z fenyloketonurią, rzadką chorobą genetyczną, w której fenyloalanina gromadzi się w organizmie, z powodu jej nieprawidłowego wydalania. Brak nieklinicznych i klinicznych danych dotyczących stosowania aspartamu (E951) u niemowląt w wieku poniżej 12 tygodni.

Polewa o smaku czarnej porzeczki Jedna kropla polewy o smaku czarnej porzeczki zawiera 26,55 mg glikolu propylenowego.

Przed podaniem leku dziecku w wieku poniżej 4 tygodni należy skontaktować się z lekarzem lub farmaceutą, zwłaszcza gdy dziecko przyjmuje inne leki zawierające glikol propylenowy lub alkohol.

Jednoczesne podawanie probenecydu może wpływać na wydalanie przez nerki produktu sprzęgania fenylomaślanu sodu. Opublikowano doniesienia o hiperamonemii wywołanej przez haloperydol i walproinian. Kortykosteroidy mogą powodować rozkład białek organizmu, a tym samym zwiększać stężenie amoniaku w osoczu. W przypadku stosowania tych produktów leczniczych zaleca się częstsze monitorowanie stężenia amoniaku w osoczu.

Kobiety w wieku rozrodczym, antykoncepcja u mężczyzn i kobiet

Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczne środki antykoncepcyjne.

Ciąża

Brak danych lub istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania fenylomaślanu sodu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Produkt PHEBURANE jest przeciwwskazany do stosowania w okresie ciąży (patrz punkt 4.3). Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas leczenia.

Karmienie piersią

Na podstawie dostępnych danych farmakodynamicznych/toksykologicznych dotyczących zwierząt stwierdzono przenikanie fenylomaślanu sodu/metabolitów do mleka (patrz punkt 5.3). Nie wiadomo, czy fenylomaślan sodu/metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/niemowląt. Produkt PHEBURANE jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią (patrz punkt 4.3).

Płodność

Nie ma dostępnych dowodów na wpływ fenylomaślanu sodu na płodność.

PHEBURANE wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

W badaniach klinicznych fenylomaślanu sodu u 56% pacjentów wystąpiło co najmniej jedno zdarzenie niepożądane, a 78% tych zdarzeń niepożądanych uznano za niezwiązane z fenylomaślanem sodu. Działania niepożądane dotyczyły głównie układu rozrodczego i pokarmowego.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

W poniższej tabeli wymieniono wszystkie działania niepożądane według klasyfikacji układów i narządów oraz częstości występowania. Częstość występowania określono jako: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.

Klasyfikacja układów i narządów	Częstość	Działanie niepożądane
Zaburzenia krwi i układu chłonnego	Często	niedokrwistość, małopłytkowość, leukopenia, leukocytoza, trombocytoza
	Niezbyt często	niedokrwistość aplastyczna, wybroczyny
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania	Często	kwasica metaboliczna, zasadowica, zmniejszenie apetytu
Zaburzenia psychiczne	Często	depresja, drażliwość
Zaburzenia układu nerwowego	Często	omdlenia, bóle głowy
Zaburzenia serca	Często	obrzęk
	Niezbyt często	arytmia
Zaburzenia żołądka i jelit	Często	ból brzucha, wymioty, nudności, zaparcia, zaburzenia smaku
	Niezbyt często	zapalenie trzustki, wrzód trawienny, krwotok z odbytnicy, zapalenie błony śluzowej żołądka
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej	Często	wysypka, nietypowy zapach skóry
Zaburzenia nerek i dróg moczowych	Często	kwasica kanalikowo-nerkowa
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi	Bardzo często	brak miesiączki, nieregularne miesiączki
Badania diagnostyczne	Często	Zmniejszone stężenie potasu, albumin, białka całkowitego i fosforanów we krwi. Zwiększona aktywność we krwi fosfatazy zasadowej, aminotransferaz, zwiększone stężenie bilirubiny, kwasu moczowego, chlorków, fosforanów i sodu. Zwiększona masa ciała

Opis wybranych działań niepożądanych

Prawdopodobny przypadek toksycznej reakcji na fenylomaślan sodu (450 mg/kg/dobę) odnotowano u 18-letniej pacjentki z anoreksją, u której rozwinęła się encefalopatia metaboliczna związana z kwasicą mleczanową, ciężką hipokaliemią, pancytopenią, neuropatią obwodową i zapaleniem trzustki. Po zmniejszeniu dawki leku nastąpiła poprawa stanu pacjentki, z wyjątkiem epizodów nawracającego zapalenia trzustki, które ostatecznie doprowadziły do przerwania leczenia.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.

Jeden przypadek przedawkowania wystąpił u 5-miesięcznego niemowlęcia po przypadkowym podaniu pojedynczej dawki 10 g (1370 mg/kg). U pacjenta wystąpiła biegunka, drażliwość i kwasica metaboliczna z hipokaliemią. Objawy ustąpiły u pacjenta w ciągu 48 godzin po leczeniu objawowym. Objawy te są wynikiem gromadzenia się fenylooctanu, który wykazywał neurotoksyczność ograniczającą dawkę po podaniu dożylnym w dawkach do 400 mg/kg/dobę. Objawami neurotoksyczności były głównie senność, zmęczenie i zawroty głowy. Rzadziej występującymi objawami były: splątanie, ból głowy, zaburzenia smaku, niedosłuch, dezorientacja, zaburzenia pamięci i zaostrzenie wcześniej istniejącej neuropatii.

W przypadku przedawkowania należy przerwać leczenie i zastosować środki wspomagające. Korzystna może być hemodializa lub dializa otrzewnowa.

5.1 Farmakodynamika

Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki działające na przewód pokarmowy i metabolizm, różne leki działające na przewód pokarmowy i metabolizm, kod ATC: A16AX03.

Mechanizm działania i działanie farmakodynamiczne

Fenylomaślan sodu jest prolekiem i jest szybko metabolizowany do fenylooctanu. Fenylooctan jest aktywnym metabolicznie związkiem, który łączy się z glutaminą poprzez acetylację, tworząc fenyloacetyloglutaminę, która jest następnie wydalana przez nerki. Pod względem molowym fenyloacetyloglutamina jest porównywalna z mocznikiem (każdy związek zawiera 2 mole azotu) i dlatego stanowi alternatywny nośnik do wydalania nadmiaru azotu.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Na podstawie badań wydalania fenyloacetyloglutaminy u pacjentów z zaburzeniami cyklu mocznikowego można oszacować, że na każdy gram podanego fenylomaślanu sodu powstaje od 0,12 do 0,15 g azotu z fenyloacetyloglutaminy. W konsekwencji fenylomaślan sodu zmniejsza podwyższone stężenie amoniaku i glutaminy w osoczu u pacjentów z zaburzeniami cyklu mocznikowego. Ważne jest wczesne postawienie diagnozy i natychmiastowe rozpoczęcie leczenia w celu zwiększenia przeżywalności i poprawienia wyniku klinicznego.

U pacjentów, u których niedobór enzymów ujawnił się w późniejszym okresie, w tym kobiet heterozygotycznych pod względem niedoboru transkarbamylazy ornityny, którzy wyzdrowieli z encefalopatii hiperamonemicznej, a następnie byli długotrwale leczeni fenylomaślanem sodu i stosowali dietę z ograniczeniem spożycia białka, wskaźnik przeżycia wyniósł 98%. Większość badanych pacjentów miała IQ w zakresie od średniego do niskiego średniego/granicznego opóźnienia umysłowego. Ich sprawność poznawcza pozostawała względnie stabilna podczas terapii fenylomaślanem. Jest mało prawdopodobne, aby w trakcie leczenia doszło do ustąpienia wcześniej istniejących zaburzeń neurologicznych, a u niektórych pacjentów pogorszenie stanu neurologicznego może się utrzymywać.

Podawanie roztworu doustnego PHEBURANE może być konieczne przez całe życie, chyba że przeprowadzona zostanie ortotopowa transplantacja wątroby.

Dzieci i młodzież

Wcześniej zaburzenia cyklu mocznikowego występujące u noworodków prawie zawsze kończyły się zgonem w pierwszym roku życia, nawet w przypadku leczenia dializą otrzewnową i niezbędnymi aminokwasami lub ich analogami niezawierającymi azotu. W przypadku stosowania hemodializy, stosowania alternatywnych dróg wydalania nadmiaru azotu (fenylomaślan sodu, benzoesan sodu i fenylooctan sodu), ograniczenia spożycia białka, a w niektórych przypadkach suplementacji aminokwasów niezbędnych, wskaźnik przeżycia u noworodków zdiagnozowanych po urodzeniu (ale w ciągu pierwszego miesiąca życia) zwiększył się do prawie 80%, przy czym większość zgonów wystąpiła podczas epizodu ostrej encefalopatii hiperamonemicznej. U pacjentów z noworodkową postacią choroby odnotowano wysoką częstość występowania upośledzenia umysłowego.

U pacjentek zdiagnozowanych podczas ciąży i leczonych przed wystąpieniem jakiegokolwiek epizodu encefalopatii hiperamonemicznej wskaźnik przeżycia wynosił 100%, ale nawet u wielu spośród tych pacjentek występowało później upośledzenie funkcji poznawczych lub inne zaburzenia neurologiczne.

5.2 Farmakokinetyka

Wiadomo, że fenylomaślan jest utleniany do fenylooctanu, który wiąże się enzymatycznie z glutaminą, tworząc fenyloacetyloglutaminę w wątrobie i nerkach. Fenylooctan jest również hydrolizowany przez esterazy w wątrobie i krwi.

Stężenia fenylomaślanu i jego metabolitów w osoczu i moczu oznaczano u zdrowych dorosłych na czczo, którzy otrzymali pojedynczą dawkę 5 g fenylomaślanu sodu oraz u pacjentów z zaburzeniami cyklu mocznikowego, hemoglobinopatiami i marskością wątroby otrzymujących pojedyncze i wielokrotne dawki doustne do 20 g/dobę (badania niekontrolowane). Rozmieszczenie fenylomaślanu i jego metabolitów badano również u pacjentów chorych na nowotwory złośliwe po dożylnym wlewie fenylomaślanu sodu (do 2 g/m² pc.) lub fenylooctanu.

Wchłanianie

Fenylomaślan jest szybko wchłaniany po podaniu na czczo. W warunkach po posiłku w otwartym badaniu farmakokinetycznym z pojedynczą dawką (CPA 537-21), po podaniu pojedynczej dawki doustnej 5 g fenylomaślanu sodu, w postaci roztworu doustnego, po 10 minutach od podania wykryto w osoczu oznaczalne stężenia fenylomaślanu. Średni czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia wynosił 0,5 godziny, a średnie stężenie maksymalne wynosiło 150,44 μg/ml. Okres półtrwania w fazie eliminacji oszacowano na 0,63 godziny.

Dystrybucja

Objętość dystrybucji fenylomaślanu wynosi 0,2 l/kg.

Metabolizm

Po podaniu pojedynczej dawki 5 g fenylomaślanu sodu w postaci granulatu, oznaczalne stężenia fenylooctanu i fenyloacetyloglutaminy w osoczu wykryto odpowiednio 30 i 60 minut po podaniu. Średni czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia wynosił odpowiednio 3,55 i 3,23 godziny, a średnie stężenie maksymalne wynosiło odpowiednio 45,3 i 62,8 μg/ml. Okres półtrwania w fazie eliminacji oszacowano odpowiednio na 1,3 i 2,4 godziny.

Badania z dużymi dawkami dożylnymi fenylooctanu wykazały nieliniową farmakokinetykę charakteryzującą się nasycalnym metabolizmem do fenyloacetyloglutaminy. Wielokrotne podawanie fenylooctanu prowadziło do indukcji klirensu.

U większości pacjentów z zaburzeniami cyklu mocznikowego lub hemoglobinopatiami otrzymujących różne dawki fenylomaślanu (300–650 mg/kg mc./dobę do 20 g/dobę) nie można było wykryć na czczo stężenia fenylooctanu w osoczu. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby przemiana fenylooctanu do fenyloacetyloglutaminy może być stosunkowo wolniejsza. U trzech z sześciu pacjentów z marskością wątroby, którzy otrzymali doustnie wielokrotne dawki fenylomaślanu sodu (20 g/dobę w trzech dawkach), wykazano utrzymujące się stężenia fenylooctanu w osoczu trzeciego dnia, które były pięciokrotnie większe niż osiągnięte po pierwszej dawce.

U zdrowych ochotników stwierdzono zależne od płci różnice w parametrach farmakokinetycznych fenylomaślanu i fenylooctanu (AUC i C max o około 30–50% większe u kobiet), ale nie fenyloacetyloglutaminy. Może to być spowodowane lipofilnością fenylomaślanu sodu i wynikającymi z tego różnicami w objętości dystrybucji.

Eliminacja

Około 80–100% produktu leczniczego jest wydalane przez nerki w ciągu 24 godzin w postaci produktu sprzężonego, fenyloacetyloglutaminy.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Prenatalna ekspozycja młodych szczurów na fenylooctan (aktywny metabolit fenylomaślanu) spowodowała zmiany w komórkach piramidowych kory mózgowej; kolce dendrytyczne były dłuższe i cieńsze niż normalnie, a ich liczba była zmniejszona (patrz punkt 4.6).

Po podskórnym podaniu dużych dawek fenylooctanu (190–474 mg/kg) młodym szczurom obserwowano zmniejszoną proliferację i zwiększoną utratę neuronów, a także zmniejszenie mieliny OUN. Dojrzewanie synaps mózgowych było opóźnione, a liczba funkcjonujących zakończeń nerwowych w mózgu zmniejszyła się, co spowodowało zaburzenia rozwoju mózgu (patrz punkt 4.6).

Fenylomaślan sodu nie wykazywał żadnego działania mutagennego w 2 testach mutagenności, tj. teście Amesa i teście mikrojądrowym. Wyniki wskazują, że fenylomaślan sodu nie wywoływał działania mutagennego w teście Amesa z aktywacją metaboliczną lub bez niej. Wyniki testu mikrojądrowego wskazują, że fenylomaślan sodu nie powodował żadnego działania klastogennego u szczurów leczonych dawkami toksycznymi i nietoksycznymi (badanie po 24 i 48 godzinach po pojedynczym podaniu doustnym dawek od 878 do 2800 mg/kg).

Nie przeprowadzono badań dotyczących rakotwórczości i wpływu na płodność fenylomaślanu sodu.

6.1 Substancje pomocnicze

Roztwór doustny

Woda oczyszczona Aspartam (E951) Sukraloza Glicerol Hydroksyetyloceluloza

Polewy smakowe

Polewa o smaku czarnej porzeczki Aromat czarnej porzeczki i mięty, zawiera glikol propylenowy (E1520).

Polewa o smaku cytrynowo-miętowym Aromat cytrynowy i miętowy.

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3 Okres ważności

Roztwór doustny

Nieotwarta butelka: 3 lata Po pierwszym otwarciu: 4 tygodnie

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Butelka ze szkła oranżowego zawierająca 100 ml, zamknięta plastikową zakrętką zabezpieczającą przed otwarciem przez dzieci.

Istnieją 2 rodzaje opakowań, a mianowicie opakowanie z polewami i opakowanie bez polew

Każde opakowanie zawiera:

• Jedna butelka ze szkła oranżowego zawierająca 100 ml roztworu doustnego PHEBURANE,
• Jedna strzykawka dozująca w zakresie od 0,5 g do 3 g z podziałką co 0,25 z dołączonym adapterem butelki (PIBA). Podziałka strzykawki dozującej odzwierciedla gramy fenylomaślanu sodu. Opakowanie z polewą dodatkowo zawiera:
• Jedna butelka ze szkła oranżowego zawierająca 3 ml polewy o smaku cytrynowo-miętowym.
• Jedna butelka ze szkła oranżowego zawierająca 3 ml polewy o smaku czarnej porzeczki.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Roztwór doustny PHEBURANE jest gotowy do użycia.

Podawanie doustne

1. Butelkę z roztworem doustnym PHEBURANE należy otworzyć, naciskając zakrętkę i

przekręcając ją w lewo;

2. Strzykawka dozująca z oznakowaniem CE jest przymocowana do adaptera butelki;

3. Adapter butelki należy umieścić/wepchnąć do szyjki otwartej butelki, gdy strzykawka

znajduje się w niej;

4. Butelkę należy odwrócić;

5. Należy pobrać z butelki wymaganą dawkę produktu PHEBURANE (patrz punkt 4.2) (w ilości

odpowiadającej liczbie gramów fenylomaślanu sodu zgodnie z zaleceniami i zgodnie z ilością podawaną z odpowiednim posiłkiem) za pomocą strzykawki dozującej;

6. Strzykawkę dozującą z produktem PHEBURANE należy odłączyć od adaptera butelki, a

następnie odmierzoną ilość roztworu doustnego PHEBURANE należy przelać ze strzykawki dozującej do szklanki zawierającej co najmniej 20 ml wody;

7. Roztwór doustny PHEBURANE ma neutralny smak. Aby poprawić smak, do zawartości

szklanki wody można dodać jedną kroplę preferowanej polewy smakowej; zamieszać delikatnie, a następnie spożyć (jeśli jedna kropla polewy smakowej nie zapewni intensywności smaku, pacjent może użyć 2 kropli);

8. Butelkę z roztworem doustnym PHEBURANE należy zamknąć, bez wyjmowania adaptera

butelki umieszczonego w szyjce butelki.

Przygotowanie do podania przez zgłębnik nosowo-żołądkowy lub gastrostomijny

Roztwór doustny PHEBURANE można podawać za pomocą rurek o średnicy 2 mm (7–8 French) i większej.

U pacjentów, którzy muszą otrzymywać fenylomaślan sodu stale lub o określonych porach w ciągu doby (np. w nocy) przez zgłębnik nosowo-żołądkowy lub zgłębnik/przycisk gastrostomijny, drogi te mogą być stosowane do podawania roztworu doustnego PHEBURANE zgodnie z poniższymi instrukcjami:

1. Należy postępować zgodnie z powyższymi krokami od 1 do 5 procedury podawania

doustnego;

2. Roztwór doustny PHEBURANE jest gotowy do użycia i nie jest konieczne rozcieńczanie;

3. W przypadku stosowania przez zgłębnik nosowo-żołądkowy/gastrostomijny nie należy

dodawać polewy smakowej;

4. Końcówkę strzykawki wypełnionej produktem leczniczym należy umieścić na końcówce

zgłębnika nosowo-żołądkowego/gastrostomijnego;

5. Należy użyć tłoka strzykawki dozującej w celu podania dawki roztworu doustnego

PHEBURANE do zgłębnika nosowo-żołądkowego/gastrostomijnego;

6. Po podaniu zgłębnik należy przepłukać jednokrotnie odpowiednią ilością letniej wody i

pozostawić do osuszenia. W przypadku osób dorosłych należy użyć 20 ml letniej wody. W przypadku dzieci o masie ciała poniżej 20 kg i noworodków należy użyć 3 ml wody.

Usuwanie

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

7. Podmiot odpowiedzialny

Eurocept International BV Trapgans 5

1244 RL Ankeveen

Holandia

8. Numer pozwolenia

EU/1/13/822/006 EU/1/13/822/007

9. Data wydania lub przedłużenia pozwolenia

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 31 lipca 2013 r. Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 21 marca 2018 r.

10. Data zatwierdzenia lub aktualizacji tekstu

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków http://www.ema.europa.eu.