Senzop

Jedna tabletka powlekana zawiera 7,5 mg zopiklonu (Zopiclonum). Substancja pomocnicza o znanym działaniu: laktoza jednowodna.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Tabletka powlekana Białe, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane. Tabletkę można podzielić na równe dawki.

Krótkotrwałe leczenie bezsenności u dorosłych – przejściowej, krótkotrwałej lub przewlekłej (w tym trudności w zasypianiu, spłycony sen, wczesne ranne budzenie się).

Podobnie jak w przypadku wszystkich leków nasennych, nie zaleca się długotrwałego stosowania zopiklonu. Czas trwania leczenia powinien być możliwie jak najkrótszy, zwykle od kilku dni do dwóch tygodni. Najdłuższy zalecany czas trwania ciągłej terapii (włączając okres zmniejszania dawki) wynosi cztery tygodnie. Przedłużenie leczenia albo potrzebę ciągłej terapii należy dokładnie ocenić, ponieważ ryzyko nadużywania i uzależnienia wzrasta wraz z czasem trwania leczenia.

Czas trwania leczenia:

• bezsenność przejściowa: 2 – 5 dni;
• bezsenność krótkotrwała: 2 – 3 tygodnie.

Przewlekła bezsenność: długotrwałe leczenie nie powinno być stosowane bez ponownej oceny stanu pacjenta, ponieważ ryzyko nadużywania i uzależnienia się wzrasta wraz z czasem trwania leczenia (patrz punkt 4.4).

Dawkowanie Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę. Zopiklon należy przyjmować w pojedynczej dawce i nie należy go stosować ponownie tej samej nocy. Nie należy stosować dawki większej niż zalecana.

Dorośli Zalecana dawka produktu leczniczego wynosi 7,5 mg (1 tabletka) na dobę.

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z zaburzeniem czynności wątroby lub przewlekłą niewydolnością oddechową leczenie należy rozpoczynać od dawki 3,75 mg (½ tabletki). Dawkę można zwiększyć do 7,5 mg (1 tabletka) jedynie w razie potrzeby i dobrej tolerancji .

Mimo, iż w przebiegu niewydolności nerek nie dochodzi do kumulacji zopiklonu w ustroju, jednak i w tym przypadku zaleca się rozpoczynanie leczenia od dawki 3,75 mg (½ tabletki) na dobę.

Dzieci i młodzież Nie wykazano bezpieczeństwa i skuteczności stosowania zopiklonu u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat. Nie należy stosować zopiklonu u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Sposób podawania Podanie doustne. Tabletki należy połykać bez rozgryzania, popijając małą ilością płynu. Przyjmować wieczorem, bezpośrednio przed snem.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
• Myasthenia gravis
• Ciężka postać zespołu bezdechu sennego, niewydolność oddechowa
• Ciężka niewydolność wątroby

Zaleca się zachowanie ostrożności w przypadku stosowania zopiklonu u pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub nadużywających leków obecnie lub w przeszłości, oraz pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek albo z ostrą niewydolnością oddechową (ze względu na ryzyko wystąpienia depresji oddechowej) (patrz punkt 4.2). Ponieważ nasenne działanie zopiklonu pojawia się szybko (w ciągu 15 do 20 minut), dawka powinna być stosowana krótko przed położeniem się do łóżka (patrz punkt 4.2). Senzop nie powinien być stosowany jako jedyny produkt leczniczy w leczeniu pacjentów z psychozą lub ciężką depresją. U tych pacjentów, a także u wszystkich pacjentów z bezsennością, najpierw powinna być leczona choroba i czynniki leżące u jej podłoża. U pacjentów leczonych zopiklonem obserwowano reakcje psychiczne i paradoksalne, takie jak niepokój, pobudzenie, drażliwość, agresywność, koszmary senne, omamy, niewłaściwe zachowanie i inne działania niepożądane dotyczące zachowania (patrz punkt 4.8).

Tolerancja Skuteczność benzodiazepin i produktów leczniczych działających podobnie do benzodiazepin może osłabnąć w trakcie ciągłego kilkutygodniowego leczenia. Jednakże, leczenie zopiklonem przez okres nie dłuższy niż 4 tygodnie nie wywoływało rozwoju tolerancji.

Uzależnienie Nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia uzależnienia. Ryzyko to zwiększa się wraz ze wzrostem dawki i czasem trwania leczenia. Jeśli czas leczenia wynosił maksymalnie 4 tygodnie, wystąpienie objawów odstawiennych w przypadku zakończenia leczenia jest mało prawdopodobne, jednak pacjenci mogą odnieść korzyści ze stopniowego wycofania się z leczenia. Podczas regularnego stosowania benzodiazepin i podobnych leków o krótkim czasie działania, mogą wystąpić objawy odstawienne między kolejnymi dawkami, zwłaszcza gdy dawka leku była duża. Należy ocenić ryzyko wystąpienia uzależnienia u pacjentów, którzy w przeszłości nadużywali alkoholu i (lub) leków. Jeśli uzależnienie się rozwinie, zaleca się stopniowe zakończenie leczenia zopiklonem, aby uniknąć objawów odstawiennych. Objawy odstawienne to: drżenie, pocenie się, kołatanie serca, tachykardia, ból głowy, bóle mięśni, osłabienie, nasilony lęk lub napady paniki, napięcie, niepokój, splątanie i drażliwość. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić następujące objawy: derealizacja, depersonalizacja, przeczulica słuchowa, drętwienie i mrowienie kończyn, nadwrażliwość na światło, hałas i kontakt fizyczny, omamy lub drgawki padaczkowe.

Bezsenność z odbicia

Jest to przemijające zdarzenie, polegające na wystąpieniu objawów, które doprowadziły do rozpoczęcia leczenia benzodiazepinami i produktami leczniczymi podobnymi do benzodiazepin, a które powróciły we wzmożonej postaci po zaprzestaniu leczenia. Mogą także wystąpić inne objawy takie jak: zmiany nastroju, niepokój i pobudzenie. Ponieważ ryzyko wystąpienia objawów odstawiennych i bezsenności z odbicia jest większe po przedłużonym leczeniu lub nagłym odstawieniu produktu leczniczego, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.

Amnezja Może wystąpić amnezja następcza. Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienie amnezji pacjenci powinni upewnić się, że zażywają tabletki wyłącznie przed udaniem się na spoczynek oraz, że ich nieprzerwany sen będzie trwał 7 – 8 godzin.

Somnabulizm i podobne rodzaje zachowań U pacjentów, którzy przyjmowali zopiklon i nie obudzili się całkowicie, mogą wystąpić następujące zaburzenia: chodzenie we śnie i związane z tym zaburzenia zachowania, takie jak prowadzenie pojazdu we śnie, przygotowywanie i spożywanie jedzenia, rozmowy telefoniczne we śnie, z niepamięcią wykonywanych czynności. Jak się wydaje, picie alkoholu lub przyjęcie innych leków o działaniu hamującym na ośrodkowy układ nerwowy w skojarzeniu z zopiklonem, zwiększa ryzyko wystąpienia takich zachowań, podobnie jak stosowanie zopiklonu w dawkach przekraczających maksymalną zalecaną dawkę. U pacjentów zgłaszających takie zachowania zaleca się przerwanie stosowania zopiklonu (patrz punkt 4.5 oraz punkt 4.8).

Ryzyko związane z jednoczesnym stosowaniem opioidów Jednoczesne stosowanie zopiklonu i opioidów może powodować uspokojenie, depresję oddechową, śpiączkę i zgon. Z tego względu, jednoczesne przepisywanie leków uspokajających, takich jak benzodiazepiny, lub ich pochodnych, tj. zopiklon, z opioidami powinno ograniczać się tylko do pacjentów, u których alternatywne sposoby leczenia są niewystarczające. Jeżeli podjęto decyzję o jednoczesnym stosowaniu zapiklonu z opioidami, należy użyć najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas (patrz także ogólne zalecenie dotyczące dawkowania w punkcie 4.2). Należy uważnie obserwować pacjentów, czy nie występują u nich objawy podmiotowe i przedmiotowe depresji oddechowej oraz uspokojenia. W związku z tym, zaleca się, aby poinformować pacjenta i jego opiekunów (w stosownych przypadkach) o możliwości wystąpienia ww. objawów (patrz punkt. 4.5).

Dzieci i młodzież Nie określono bezpiecznej i skutecznej dawki produktu leczniczego u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat.

Czas trwania leczenia Aby uniknąć uzależnienia, czas trwania terapii należy ograniczyć do 4 tygodni (patrz punkt 4.2), włączając okres zmniejszania dawki. Ważne jest poinformowanie pacjenta o doraźności terapii i możliwości wystąpienia objawów odstawiennych.

Działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy Zopiklon przyjęty wieczorem może powodować obniżenie poziomu czujności umysłowej następnego dnia rano, zaburzając koordynację ruchową. Stosowanie zopiklonu może powodować senność, pacjenci, zwłaszcza starsi, mają zwiększone ryzyko upadków.

Tendencje samobójcze i depresja Kilka badań epidemiologicznych wykazuje wyższą częstość samobójstw i prób samobójczych u pacjentów z depresją lub bez depresji, leczonych benzodiazepinami i innymi lekami nasennymi, w tym zopiklonem. Nie ustalono związku przyczynowo-skutkowego.

Podobnie jak w przypadku innych leków uspokajających/nasennych, zopiklon należy podawać ostrożnie pacjentom, którzy wykazują objawy depresji. Mogą wystąpić tendencje samobójcze, dlatego pacjentom tym należy podawać możliwie najmniejszą dawkę zopiklonu, aby zmniejszyć ryzyko celowego przedawkowania.

Ten produkt leczniczy zawiera laktozę jednowodną. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy – galaktozy nie powinni zażywać tego leku.

Alkohol nasila nasenne działanie zopiklonu. Należy unikać jednoczesnego picia alkoholu i stosowania zopiklonu. Jednoczesne stosowanie innych leków działających hamująco na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takich jak inne leki nasenne, leki przeciwpsychotyczne, anksjolityczne, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwhistaminowe o działaniu uspokajającym lub narkotyczne leki przeciwbólowe, w tym opioidy i pochodne morfiny (stosowane jako leki przeciwbólowe, przeciwkaszlowe i w leczeniu objawów odstawiennych), zwiększa hamujący wpływ zopiklonu na OUN.

Leki przyspieszające opróżnianie żołądka mogą mieć wpływ na wchłanianie zopiklonu. Zopiklon jest metabolizowany przez wątrobowy mikrosomalny układ enzymatyczny P450 (głównie przez CYP3A4 i CYP2C8). Leki hamujące te enzymy, takie jak ketokonazol, erytromycyna, klarytromycyna, itrakonazol, rytonawir i nefazodon, opóźniają eliminację zopiklonu i mogą nasilać jego działanie. Stężenia zopiklonu mogą się zmniejszać w przypadku jednoczesnego stosowania induktorów CYP3A4, takich jak ryfampicyna, karbamazepina, fenobarbital, fenytoina i ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum). W takiej sytuacji może być konieczne zwiększenie dawki zopiklonu.

Erytromycyna przyspiesza wchłanianie zopiklonu i może nasilać działanie nasenne.

Opioidy Jednoczesne stosowanie leków uspokajających, takich jak benzodiazepiny lub ich pochodne, tj. zopiklon z opioidami zwiększa ryzyko uspokojenia, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu z powodu sumującego się depresyjnego wpływu obydwu leków na ośrodkowy układ nerwowy. Dawka i czas równoczesnego stosowania powinny być ograniczone (patrz punkt 4.4).

Ciąża Brak danych lub ograniczona ilość danych dotyczących stosowania zopiklonu w ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośrednie ani pośrednie szkodliwe skutki w odniesieniu do toksyczności reprodukcyjnej (patrz punkt 5.3). W ramach środków ostrożności zaleca się unikanie stosowania zopiklonu w czasie ciąży.

Zopiklon przenika przez łożysko. Mimo, że w badaniach na zwierzętach zopiklon nie wykazuje działania teratogennego, doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania w trakcie ciąży i karmienia piersią jest niewystarczające, aby określić bezpieczeństwo. Należy zaprzestać leczenia zopiklonem, jeśli kobieta planuje zajść w ciążę lub podejrzewa, że jest w ciąży.

Jeśli zopiklon jest stosowany w trakcie ostatniego trymestru ciąży lub w trakcie porodu, może wywołać hipotermię, niedociśnienie i depresję oddechową u noworodka.

Karmienie piersią Zopiklon i jego metabolity przenikają do mleka. Metabolizm u noworodka jest wolniejszy niż u dorosłego i hamujący wpływ zopiklonu na OUN noworodka może być bardziej szkodliwy. Nie należy stosować zopiklonu w trakcie karmienia piersią.

Płodność

Brak dostępnych danych dotyczących ludzi.

Ze względu na działanie uspokajające zopiklon wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Pacjent powinien unikać prowadzenia pojazdów i wykonywania zadań wymagających specjalnej koncentracji co najmniej 12 godzin po przyjęciu zopiklonu, aż zostanie poznany osobniczy wpływ leczenia.

W badaniach klinicznych, działania niepożądane związane ze stosowaniem zopiklonu były w większości przypadków łagodne i rzadko prowadziły do konieczności zaprzestania terapii. Najczęstsze działania niepożądane to dysgeuzja (gorzki smak), suchość błony śluzowej jamy ustnej i zmęczenie po zastosowanej dawce.

Działania niepożądane uszeregowano według określonych poniżej klasy układów i narządów oraz częstości występowania, zaczynając od najczęściej występujących: bardzo często: ≥ 1/10; często: ≥ 1/100 do < 1/10; niezbyt często: ≥ 1/1000 do < 1/100; rzadko: ≥ 1/10 000 do < 1/1000; bardzo rzadko: < 1/10 000, w tym pojedyncze przypadki; nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

	Często	kiezb często	ótRzadko	Bardzo⁲z	adCkzęostość niezna
waburzen układu odpornościowego	ia		uogólnione reakcje alergiczne	reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioworuchowy
Zaburzenia psychiczne			zespół odstawienia**, bezsenność z odbicia, nasilenie depresji	amnezja następcza***, koszmary senne, omamy, drażliwość, agresywność, splątanie, depresja, zaburzone libido, reakcje psychiczne i paradoksalne, objawy psychotyczne i irracjonalne zachowanieG	pobudzenieI stan splątania, niepokój, majaczenie, somnambuliz m, uzależnienie
Zaburzenia układu nerwowego	dysgeuzja	ból głowy, zawroty głowy			senność****, ataksja, zaburzenia poznawcze (takie jak zaburzenia pamięci, zaburzenia uwagi, zaburzenia mowy)
waburzen układu oddechowego, klatki piersiowej	ia				depresja oddechowa

na

i śródpiersia
waburzen żołądka i jelit	isuachość błony śluzowej jamy ustnej	nudności, wymioty, dyspepsja
Badania diagnostyczne				zwiększona aktywność fosfatazy alkalicznej we krwi*****, zwiększona aktywność aminotransferaz*****
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej			wysypkaI świąd
Zaburzenia mięśniowo szkieletowe i tkanki łącznej					osłabienie mięśni
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania	zmęczenie
rrazóI⁺at powikłania zabiegowe	rucia	i			upadek******

• prawdopodobnie związane z amnezją ** objawy odstawienia to: drżenie, pocenie się, kołatanie serca i tachykardia *** może wystąpić przy dawkach terapeutycznych, przy większym ryzyku zwiększenia dawki. Efekty amnezyjne mogą być związane z niewłaściwymi zachowaniami **** nadmierna ***** umiarkowany wzrost ****** głównie u pacjentów w podeszłym wieku

W przypadku wystąpienia psychicznych objawów niepożądanych, których prawdopodobieństwo pojawienia się jest większe u osób w wieku podeszłym, należy zakończyć terapię.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych

Al. Jerozolimskie 181C 02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301 faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

Objawy i oznaki

Przedawkowanie objawia się hamowaniem ośrodkowego układu nerwowego: sennością, zawrotami głowy, splątaniem, letargiem, obniżeniem ciśnienia tętniczego krwi, zaburzeniami oddychania, śpiączką, ataksją, utratą przytomności i methemoglobinemii zależnie od dawki. Przedawkowanie zwykle nie zagraża życiu, jeśli nie występuje w połączeniu z innymi środkami działającymi hamująco na OUN (w tym z alkoholem). Inne czynniki ryzyka, takie jak obecność współistniejącej choroby albo zły stan ogólny pacjenta, mogą przyczynić się do nasilenia objawów. Bardzo rzadko mogą one prowadzić do zgonu.

Leczenie Leczenie przedawkowania polega na podaniu węgla aktywnego tak szybko jak to możliwe. Szczególną uwagę należy zwrócić na czynność układu oddechowego i sercowo – naczyniowego pacjenta. Jako antidotum można podać flumazenil. Hemodializa nie jest skuteczna w leczeniu przedawkowania zopiklonu. Płukanie żołądka może być przydatne jedynie w razie zastosowania tej metody bezpośrednio po spożyciu zopiklonu.

5.1 Farmakodynamika

Grupa farmakoterapeutyczna: leki nasenne i uspakajające; leki działające podobnie do benzodiazepin, kod ATC: N05CF01.

Mechanizm działania Zopiklon jest środkiem nasennym z grupy pochodnych cyklopirolonu. Nasila otwieranie hamujących kanałów chlorkowych stymulując kompleks receptora GABA – A i benzodiazepinowego. Wykazuje zdolność wypierania benzodiazepin z miejsca ich wiązania, mimo iż wiąże się z kompleksem GABA w innym miejscu niż benzodiazepiny. Wykazuje duże powinowactwo do receptorów GABA rozmieszczonych w OUN, tj. w korze mózgu, korze móżdżku i hipokampie, a nie łączy się z receptorami obwodowymi.

Działanie farmakodynamiczne Zopiklon wykazuje działanie uspokajające, nasenne i przeciwlękowe, ale w przeciwieństwie do benzodiazepin wywiera tylko niewielkie działanie anksjolityczne, przeciwdrgawkowe czy zwiotczające mięśnie, gdy stosowany jest w dawkach klinicznych. Działanie nasenne występuje po 15

• 20 minutach po podaniu zopiklonu. Podobnie jak inne leki nasenne, zopiklon skraca fazę I snu (senność), wydłuża fazę II (płytki sen), ale w przeciwieństwie do tych leków wydłuża także fazy III i IV (głęboki sen). Nie wpływa na skrócenie stadium snu REM. Wpływa korzystnie na samopoczucie po przebudzeniu. Dawki terapeutyczne nie mają szkodliwego wpływu na czynność układu oddechowego czy sercowo – naczyniowego. Wpływ na funkcje psychomotoryczne lub czujność rano po podaniu jest minimalny.

Randomizowane, podwójnie zaślepione i kontrolowane placebo badanie objawów odstawienia przeprowadzone na podstawie zapisów polisomnograficznych nie wykazało znaczącej bezsenności z odbicia po leczeniu trwającym do 28 dni. Badania kliniczne, z udziałem niewielkiej liczby pacjentów, przeprowadzone w warunkach laboratoryjnych, wykazały również brak tolerancji na działanie hipnotyczne zopiklonu w okresach leczenia trwających do 17 tygodni.

5.2 Farmakokinetyka

Wchłanianie Zopiklon szybko wchłania się z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenia w osoczu - 30 ng/ml po podaniu dawki 3,75 mg i 60 ng/ml po podaniu dawki 7,5 mg - są osiągane w ciągu 1,5 do 2 godzin. Płeć ani pożywienie nie wywierają wpływu na wchłanianie. Próg działania nasennego zopiklon osiąga po 30 minutach.

Dystrybucja

Związek jest szybko dystrybuowany przez układ krążenia. Wiązanie z białkami osocza jest nieznaczne (około 45%) i niepowodujące wysycenia. Interakcje poprzez wypieranie z wiązania z białkami są bardzo mało prawdopodobne. Charakteryzuje się dużym powinowactwem do lipidów. Okres półtrwania wynosi 5,5 do 6,5 godziny, u chorych powyżej 80. roku życia około 7 godzin. Po wielokrotnym przyjmowaniu dawek nie następuje kumulacja. Objętość dystrybucji u dorosłych wynosi od 1,2 do 1,6 l/kg. W trakcie laktacji, stężenia w mleku kobiecym są podobne do stężeń w osoczu. Oszacowana ekspozycja u karmionego piersią dziecka wynosi maksymalnie 1% dawki dobowej stosowanej przez matkę.

Metabolizm Zopiklon jest metabolizowany w wątrobie trzema głównymi szlakami metabolicznymi. Zmienność osobnicza jest minimalna. Głównymi metabolitami są N-tlenek zopiklonu i nieaktywny N-demetylozopiklon. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi odpowiednio 4,5 i 1,5 godziny. Badanie in vitro wskazuje, że cytochrom P450 (CYP) 3A4 jest głównym izoenzymem biorącym udział w metabolizmie zopiklonu do jego dwóch metabolitów a CYP2C8 bierze również udział w tworzeniu N-demetylozopiklonu. Nie obserwowano indukcji układów enzymatycznych u zwierząt, nawet po podaniu dużych dawek. Nie występuje kumulacja zopiklonu ani jego metabolitów, jeśli zopiklon jest stosowany raz na dobę.

Eliminacja Okres półtrwania zopiklonu w fazie eliminacji w osoczu wynosi około 5 godzin, jeśli produkt leczniczy stosowany jest w zalecanych dawkach. W porównaniu z klirensem osoczowym (232 ml/min), minimalny klirens nerkowy (8,4 ml/min) niezmienionego zopiklonu wskazuje, że zopiklon jest eliminowany głównie poprzez metabolizm. Zopiklon i jego metabolity są wydalane przez nerki (około 80%), głównie jako wolne metabolity (pochodne N-oksy- i N-demetylowe), oraz przez przewód pokarmowy (około 16% metabolitów). Tylko około 5% zopiklonu jest wydalane w moczu w postaci niezmienionej. Zopiklon przenika również do śliny, co tłumaczy pojawianie się gorzkiego smaku.

Szczególne grupy pacjentów Pacjenci w podeszłym wieku Mimo że obserwuje się nieznaczne zmniejszenie metabolizmu wątrobowego i wydłużenie okresu półtrwania do około 7 godzin, w przeprowadzonych różnych badaniach z powtarzanymi dawkami nie obserwowano kumulacji zopiklonu u zdrowych pacjentów w podeszłym wieku.

Niewydolność nerek U pacjentów z niewydolnością nerek nie obserwowano kumulacji zopiklonu ani jego metabolitów. Hemodializa nie jest odpowiednia do leczenia przedawkowania ze względu na dużą objętość dystrybucji zopiklonu.

Niewydolność wątroby W marskości wątroby osoczowy klirens zopiklonu zmniejsza się o około 40%, porównywalnie ze zmniejszeniem demetylacji. W przypadku niewydolności wątroby należy zmniejszyć dawki.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Toksyczność ostra i przewlekła Ostra toksyczność zopiklonu jest mała. Wartość LD 50 zopiklonu po podaniu doustnym wynosi około 3g/kg mc. u myszy i 800 mg/kg mc. u szczura. U większości zwierząt otrzymujących duże dawki występowała ataksja, męczliwość, duszność i porażenia. U królików rozwijała się martwica komórek wątroby, stłuszczenie wątroby i nadżerki ściany żołądka. W badaniach toksyczności podostrej duże dawki powodowały zahamowanie wzrostu i zmniejszenie masy ciała u szczurów. Po podaniu dużych dawek psom i szczurom obserwowano przemijające działanie toksyczne na wątrobę; u psów obserwowano również niedokrwistość.

Mutagenność i rakotwórczość

W różnych działaniach in vitro i in vivo nie wykazano działania mutagennego zopiklonu. Badania rakotwórczości przeprowadzono na myszach i szczurach. Stwierdzono zwiększoną częstość występowania guzów płuc u myszy i oceniono, że mieści się ona jeszcze w granicach biologicznej normy. Zwiększona częstość występowania podskórnego włókniakomięsaka u szczurów otrzymujących największe dawki była prawdopodobnie następstwem ukąszeń zdarzających się w wyniku zwiększonej agresywności i skłonności do bójek wśród tych zwierząt. U samic szczurów obserwowano zwiększone ryzyko wystąpienia raka sutka, które wiązało się ze zwiększeniem stężeń 17-beta-estradiolu. Zwiększoną częstość występowania raka obserwowano, gdy stężenia zopiklonu były znacznie większe od stężeń oznaczanych u ludzi. Zwiększenie częstości występowania guzów tarczycy wiązało się ze zwiększeniem stężeń TSH. U ludzi nie obserwowano wpływu zopiklonu na czynność tarczycy.

Toksyczny wpływ na rozrodczość Badania na myszach, szczurach i królikach nie wykazały wpływu teratogennego. Bardzo duże dawki powodowały zmniejszenia jakości spermy szczurów. Zopiklon nie powodował wystąpienia wad płodu u szczurów. Produkt leczniczy nie ma wpływu na płodność królików. W długotrwałych badaniach klinicznych (7,5 mg przez 84 dni) zopiklon nie wywierał wpływu na objętość ejakulatu, ilość, ruchliwość lub morfologię komórek spermy.

6.1 Substancje pomocnicze

Wapnia wodorofosforan dwuwodny Laktoza jednowodna Skrobia kukurydziana Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A) Magnezu stearynian

Skład otoczki Hypromeloza Glikol propylenowy Talk Tytanu dwutlenek (E 171)

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy

6.3 Okres ważności

3 lata

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w temperaturze poniżej 25°C.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii PVC/Aluminium w tekturowym pudełku 20 sztuk (1 blister)

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Brak szczególnych wymagań

7. Podmiot odpowiedzialny

Bausch Health Ireland Limited

3013 Lake Drive

Citywest Business Campus Dublin 24, D24PPT3 Irlandia

8. Numer pozwolenia

Pozwolenie nr 10891

9. Data wydania lub przedłużenia pozwolenia

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 20.04.2004 r. Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 24.02.2014 r.