Podmiot odpowiedzialny: Indivior europe limited

Suboxone

Tabletki podjęzykowe

Buprenorfiny chlorowodorek Naloksonu chlorowodorek dwuwodny

Sprawdź interakcje

Zamienniki

Opakowania i refundacja

Dawka 2 mg + 0,5 mg

CENdoustna

Opakowania i refundacja — dawka 2 mg + 0,5 mg
Opakowanie
7 tabl.	Pełna odpłatność
28 tabl.	Pełna odpłatność

Dawka 8 mg + 2 mg

CENdoustna

Opakowania i refundacja — dawka 8 mg + 2 mg
Opakowanie
7 tabl.	Pełna odpłatność
28 tabl.	Pełna odpłatność

Standardowe dawkowanie

Tabletkę umieścić pod językiem do całkowitego rozpuszczenia, do tego czasu nie połykać, nie jeść i nie pić.

Charakterystyka Produktu Leczniczego

Leczenie musi się odbywać pod kontrolą lekarza mającego doświadczenie w leczeniu zależności/uzależnienia od opioidów.

Środki ostrożności wymagane przed wprowadzeniem leczenia

Przed rozpoczęciem leczenia należy rozważyć rodzaj zależności opioidowej (tzn. opioid długo lub krótko działający), czas od ostatniego użycia opioidu i stopień uzależnienia od opioidu. Aby uniknąć wywołania zespołu abstynencyjnego, podawanie skojarzenia buprenorfiny i naloksonu lub buprenorfiny należy rozpoczynać wyłącznie w obecności obiektywnych, wyraźnych objawów zespołu abstynencyjnego (potwierdzonych np. wynikiem oceny w skali klinicznej objawów związanych z odstawieniem opioidów [ang. Clinical Opioid Withdrawal Scale, COWS] wskazującym na łagodne lub umiarkowane objawy abstynencyjne).

- U pacjentów uzależnionych od heroiny lub krótko działających opioidów pierwszą dawkę skojarzenia buprenorfiny i naloksonu trzeba przyjąć po pojawieniu się objawów abstynencyjnych, ale nie wcześniej niż 6 godzin po ostatnim przyjęciu przez pacjenta opioidów.
- U pacjentów przyjmujących metadon przed rozpoczęciem leczenia skojarzeniem buprenorfiny i naloksonu dawkę metadonu należy zmniejszyć do maksymalnie 30 mg/dobę. Rozpoczynając stosowanie skojarzenia buprenorfiny i naloksonu, należy wziąć pod uwagę długi okres półtrwania metadonu. Pierwszą dawkę skojarzenia buprenorfiny i naloksonu należy przyjąć dopiero po pojawieniu się objawów abstynencyjnych, ale nie wcześniej niż 24 godziny po ostatnim przyjęciu przez pacjenta metadonu. Buprenorfina może wywołać objawy abstynencyjne u pacjentów uzależnionych od metadonu.

Dawkowanie

Leczenie początkowe (wprowadzenie leku)

Zalecana dawka początkowa u dorosłych i młodzieży w wieku powyżej 15 lat to 4 mg/1 mg i można ją powtórzyć do maksymalnej dawki 12 mg/3 mg w pierwszym dniu leczenia, aby zminimalizować niepożądane objawy abstynencyjne i utrzymać pacjenta przy leczeniu.

Na początku leczenia zalecany jest codzienny nadzór nad dawkowaniem, aby upewnić się, że dawka jest we właściwy sposób umieszczana podjęzykowo. Pozwala to też na obserwację reakcji pacjenta na leczenie, co stanowi wskazówkę dla doboru skutecznej dawki, opartej na efekcie klinicznym.

Stabilizacja dawki i leczenie podtrzymujące

Po pierwszym dniu wprowadzania leczenia konieczne jest szybkie ustabilizowanie odpowiedniej dawki podtrzymującej przez jej dostosowywanie aż do osiągnięcia dawki, która utrzymuje pacjenta przy leczeniu i hamuje objawy opioidowego zespołu abstynencyjnego. Powinna być ona ustalana na podstawie powtarzanej oceny stanu klinicznego i psychicznego pacjenta. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 24 mg buprenorfiny.

Podczas leczenia podtrzymującego może być konieczne okresowe stabilizowanie dawki podtrzymującej na nowym poziomie w odpowiedzi na zmieniające się potrzeby pacjenta.

Dawkowanie rzadziej niż raz na dobę

Po osiągnięciu zadowalającej stabilizacji częstość dawkowania produktu leczniczego Suboxone można zmniejszyć, podając co drugi dzień dwukrotność indywidualnie dobranej dawki dobowej. Na przykład pacjentowi, u którego ustabilizowano dawkę dobową na poziomie 8 mg/2 mg, można podawać dawkę 16 mg/4 mg co drugi dzień, a między tymi dniami stosować dzień bez dawkowania. U niektórych pacjentów, po osiągnięciu zadowalającej stabilizacji, częstość dawkowania produktu leczniczego Suboxone można zmniejszyć do 3 razy w tygodniu (np. w poniedziałek, środę i piątek). Dawka w poniedziałek i środę powinna być dwa razy większa od indywidualnie dobranej dawki dobowej, a dawka w piątek powinna być trzy razy większa od indywidualnie dobranej dawki dobowej, bez dawkowania w pozostałe dni tygodnia. Jednak dawka podana w ciągu jednego dnia nie powinna przekroczyć 24 mg. Schemat ten może okazać się nieodpowiedni dla pacjentów wymagających dobranej dawki dobowej większej niż 8 mg/dobę.

Zmniejszenie dawkowania i zakończenie leczenia

Po osiągnięciu zadowalającej stabilizacji, jeśli pacjent wyrazi zgodę, dawkę można stopniowo zmniejszać do mniejszej dawki podtrzymującej. W niektórych przypadkach, gdy leczenie daje korzystne wyniki, można je przerwać. Dostępność tabletki podjęzykowej w dawkach 2 mg/0,5 mg i 8 mg/2 mg umożliwia stopniowe zmniejszanie dawki. U pacjentów, którzy mogą wymagać mniejszej dawki buprenorfiny, można stosować tabletki podjęzykowe z buprenorfiną o mocy 0,4 mg. Pacjentów należy monitorować po zakończeniu leczenia z powodu ryzyka nawrotu uzależnienia.

Zmiana buprenorfiny na skojarzenie buprenorfiny i naloksonu lub odwrotnie

W przypadku podania podjęzykowego skojarzenie buprenorfiny i naloksonu oraz buprenorfina mają podobne działanie kliniczne i są zamienne. Zanim jednak zmieni się skojarzenie buprenorfiny i naloksonu na buprenorfinę lub odwrotnie, lekarz przepisujący produkt leczniczy i pacjent powinni wyrazić zgodę na tę zmianę, a pacjenta należy obserwować na wypadek, gdyby zaistniała potrzeba dostosowania dawki.

Zmiana tabletek podjęzykowych na lamelkę podjęzykową lub odwrotnie (w stosownych wypadkach)

U pacjentów, u których zmienia się tabletki podjęzykowe Suboxone na lamelkę Suboxone lub odwrotnie, leczenie należy rozpoczynać od tej samej dawki, którą stosowano w przypadku poprzednio podawanego produktu leczniczego. Po zmianie jednego produktu leczniczego na drugi może być jednak wymagane dostosowanie dawki. Z uwagi na możliwie większą względną dostępność biologiczną lamelki Suboxone w porównaniu z tabletkami podjęzykowymi Suboxone pacjentów zmieniających leczenie z tabletek podjęzykowych na lamelkę należy monitorować w celu wykrycia objawów przedawkowania. Takie przypadki zmiany leczenia z lamelki na tabletki podjęzykowe należy monitorować w celu wykrycia objawów zespołu abstynencyjnego i innych objawów otrzymywania niewystarczającej dawki. W badaniach klinicznych nie uzyskano spójnych wyników oceny podobieństwa farmakokinetyki lamelki Suboxone względem tabletek podjęzykowych Suboxone o odpowiedniej mocy, a także względem skojarzeń (patrz punkt 5.2). W przypadku zmiany lamelki Suboxone na tabletki podjęzykowe Suboxone lub odwrotnie pacjenta należy obserwować na wypadek, gdyby zaistniała potrzeba dostosowania dawki. Nie zaleca się kojarzenia różnych postaci ani naprzemiennego stosowania lamelek i tabletek podjęzykowych.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności skojarzenia buprenorfiny i naloksonu u pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 65 lat). Nie można przedstawić zaleceń dotyczących dawkowania.

Zaburzenia czynności wątroby

Farmakokinetyka skojarzenia buprenorfiny i naloksonu może być zmieniona u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, dlatego zaleca się stosowanie mniejszych dawek początkowych i staranne dobieranie dawki u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Nie zaleca się stosowania skojarzenia buprenorfiny i naloksonu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.3 i 5.2).

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki skojarzenia buprenorfiny i naloksonu. Zaleca się zachowanie ostrożności podczas podawania produktu leczniczego pacjentom z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) (patrz punkty 4.4 i 5.2).

Dzieci i młodzież

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności skojarzenia buprenorfiny i naloksonu u dzieci w wieku poniżej 15 lat. Dane nie są dostępne.

Sposób podawania

Lekarze muszą ostrzec pacjentów, że podanie podjęzykowe jest jedyną skuteczną i bezpieczną drogą podawania tego produktu leczniczego (patrz punkt 4.4). Tabletkę należy umieścić pod językiem i pozostawić aż do całkowitego rozpuszczenia. Pacjenci nie powinni przełykać ani spożywać jedzenia ani picia, dopóki tabletka się całkowicie nie rozpuści.

W celu uzyskania pożądanej dawki można łączyć kilka tabletek produktu leczniczego Suboxone o różnej mocy, które można przyjąć jednocześnie lub w dwóch porcjach; drugą porcję należy przyjąć bezpośrednio po rozpuszczeniu pierwszej porcji.

Niewłaściwe stosowanie, nadużywanie i stosowanie niezgodne z przeznaczeniem

Buprenorfina może być niewłaściwie stosowana lub nadużywana podobnie jak inne opioidy, legalne lub nielegalne. Zagrożenia związane z niewłaściwym stosowaniem i nadużywaniem obejmują między innymi przedawkowanie, rozprzestrzenianie się krwiopochodnych lub miejscowych i ogólnoustrojowych zakażeń wirusowych, zahamowanie czynności oddechowej i uszkodzenie wątroby. Niewłaściwe stosowanie buprenorfiny przez osoby inne niż pacjent, któremu ją przepisano, stwarza ryzyko wystąpienia uzależnienia u nowych osób stosujących buprenorfinę jako podstawowy narkotyk. Może do tego dojść, jeżeli produkt leczniczy jest dystrybuowany w celu nielegalnego użycia bezpośrednio przez pacjenta lub jeżeli nie jest odpowiednio zabezpieczony przed kradzieżą.

Nieoptymalne leczenie z zastosowaniem skojarzenia buprenorfiny i naloksonu może powodować niewłaściwe realizowanie zaleceń dotyczących przyjmowania produktu leczniczego przez pacjenta, prowadząc do przedawkowania lub przerwania leczenia. Pacjent otrzymujący niewystarczającą dawkę skojarzenia buprenorfiny i naloksonu może reagować na niekontrolowane objawy zespołu abstynencyjnego, przyjmując na własną rękę opioidy, alkohol lub innego rodzaju substancje o działaniu uspokajającym bądź nasennym, takie jak benzodiazepiny.

W celu zminimalizowania ryzyka niewłaściwego stosowania, nadużywania i stosowania niezgodnego z przeznaczeniem należy podejmować odpowiednie środki ostrożności przy przepisywaniu i wydawaniu buprenorfiny, takie jak unikanie przepisywania większej liczby dawek w początkowym okresie leczenia, a także przyjmowanie pacjentów na wizyty kontrolne połączone z monitorowaniem klinicznym dostosowanym do potrzeb pacjenta.

Połączenie buprenorfiny z naloksonem w produkcie leczniczym Suboxone ma na celu zniechęcenie do niewłaściwego stosowania i nadużywania buprenorfiny. Przewiduje się, że niewłaściwe stosowanie dożylnie lub donosowo produktu leczniczego Suboxone jest mniej prawdopodobne niż samej buprenorfiny, gdyż nalokson zawarty w tym produkcie leczniczym może prowadzić do wystąpienia objawów abstynencyjnych u osób uzależnionych od heroiny, metadonu lub innych agonistów receptorów opioidowych.

Zaburzenia oddychania związane ze snem

Opioidy mogą powodować zaburzenia oddychania związane ze snem, w tym centralny bezdech senny (CBS) i hipoksemię związaną ze snem. Stosowanie opioidów zwiększa ryzyko wystąpienia CBS w sposób zależny od dawki. U pacjentów, u których występuje CBS, należy rozważyć zmniejszenie całkowitej dawki opioidów.

Zahamowanie czynności oddechowej

Odnotowano szereg przypadków zgonu z powodu zahamowania czynności oddechowej, zwłaszcza gdy buprenorfinę stosowano w połączeniu z benzodiazepinami (patrz punkt 4.5) lub gdy stosowano ją niezgodnie z zaleceniami. Odnotowano również przypadki zgonu związane z jednoczesnym podawaniem buprenorfiny i innych środków tłumiących, takich jak alkohol lub inne opioidy. Jeśli buprenorfina jest podawana nieuzależnionym od opioidów osobom o niskiej tolerancji na działanie opioidów, może dojść do potencjalnie śmiertelnego w skutkach zahamowania czynności oddechowej.

Produkt leczniczy należy stosować ostrożnie u pacjentów z astmą lub niewydolnością oddechową (np. przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, sercem płucnym, zmniejszoną rezerwą oddechową, niedotlenieniem, hiperkapnią, wcześniejszym zahamowaniem czynności oddechowej lub kifoskoliozą [skrzywieniem kręgosłupa mogącym prowadzić do duszności]).

Skojarzenie buprenorfiny i naloksonu może powodować ciężkie, potencjalnie śmiertelne w skutkach zahamowanie czynności oddechowej u dzieci i osób nieuzależnionych, które przypadkowo lub celowo spożyją ten produkt. Należy ostrzec pacjentów, by przechowywali blister w bezpiecznym miejscu niedostępnym dla dzieci i innych domowników, nigdy nie otwierali go z wyprzedzeniem i nie przyjmowali tego produktu leczniczego w obecności dzieci. W razie przypadkowego spożycie lub podejrzewania spożycia należy natychmiast skontaktować się z pogotowiem ratunkowym.

Zahamowanie czynności ośrodkowego układu nerwowego

Skojarzenie buprenorfiny i naloksonu może powodować senność, zwłaszcza gdy jest przyjmowane razem z alkoholem lub lekami tłumiącymi ośrodkowy układ nerwowy (OUN) (takimi jak benzodiazepiny, trankwilizatory, leki uspokajające lub nasenne; patrz punkty 4.5 i 4.7).

Ryzyko związane z jednoczesnym stosowaniem uspokajających produktów leczniczych, takich jak benzodiazepiny lub podobne produkty lecznicze

Jednoczesne stosowanie skojarzenia buprenorfiny i naloksonu z uspokajającymi produktami leczniczymi, takimi jak benzodiazepiny lub podobne produkty lecznicze, może prowadzić do sedacji, zahamowania czynności oddechowej, śpiączki i zgonu. Ze względu na te zagrożenia jednoczesne przepisywanie produktu leczniczego z tymi uspokajającymi produktami leczniczymi powinno ograniczać się do pacjentów, u których nie są dostępne alternatywne opcje leczenia. Jeśli podejmie się decyzję o jednoczesnym przepisaniu skojarzenia buprenorfiny i naloksonu oraz uspokajających produktów leczniczych, należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę leków uspokajających, a czas trwania leczenia powinien być możliwie najkrótszy. Należy ściśle monitorować pacjentów w celu wykrycia objawów przedmiotowych i podmiotowych zahamowania czynności oddechowej i sedacji. W związku z tym zdecydowanie zaleca się informowanie pacjentów i ich opiekunów o tych objawach (patrz punkt 4.5).

Zespół serotoninowy

Jednoczesne podawanie leku Suboxone i innych leków serotoninergicznych, takich jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, może prowadzić do zespołu serotoninowego, choroby mogącej zagrażać życiu (patrz punkt 4.5).

Jeśli jednoczesne przyjmowanie innych leków serotoninergicznych jest klinicznie uzasadnione, zaleca się uważną obserwację pacjenta, zwłaszcza w początkowej fazie leczenia i podczas zwiększania dawki.

Objawy zespołu serotoninowego mogą obejmować zmiany stanu psychicznego, niestabilność autonomiczną, zaburzenia nerwowo-mięśniowe lub objawy dotyczące układu pokarmowego.

Jeśli podejrzewa się występowanie zespołu serotoninowego, należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia, w zależności od nasilenia objawów.

Uzależnienie

Buprenorfina jest częściowym agonistą receptora opioidowego µ (mi) i jej przewlekłe podawanie prowadzi do uzależnienia typu opioidowego. Badania na zwierzętach, jak i doświadczenie kliniczne wskazują, że buprenorfina może wywoływać uzależnienie, ale słabsze niż pełny agonista, np. morfina.

Nagłe przerwanie leczenia nie jest zalecane, może bowiem prowadzić do wystąpienia opóźnionego zespołu abstynencyjnego.

Zapalenie wątroby i zaburzenia czynności wątroby

U osób uzależnionych od opioidów odnotowano przypadki ostrego uszkodzenia wątroby, zarówno w badaniach klinicznych, jak i w raportach o działaniach niepożądanych po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu. Zakres nieprawidłowości obejmuje przemijające, bezobjawowe zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych, przypadki niewydolności wątroby, martwicy wątroby, zespołu wątrobowo-nerkowego, encefalopatii wątrobowej i zgon. W wielu przypadkach czynnikiem wywołującym lub przyczyniającym się mogły być wcześniej istniejące defekty mitochondrialne (wada genetyczna, zaburzenia aktywności enzymów wątrobowych, zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B lub C, nadużywanie alkoholu, anoreksja, równoczesne stosowanie innego, potencjalnie hepatotoksycznego produktu leczniczego) i dalsze stosowanie narkotyków dożylnych. Te podstawowe czynniki muszą być brane pod uwagę przed zaleceniem skojarzenia buprenorfiny i naloksonu oraz w czasie leczenia. W razie podejrzewania zaburzenia czynności wątroby konieczna jest dalsza ocena biologiczna i etiologiczna. Zależnie od wyników można ostrożnie zaprzestać podawania produktu leczniczego, aby zapobiec objawom abstynencyjnym i powrotowi do nielegalnego stosowania narkotyków. Jeżeli leczenie jest kontynuowane, należy ściśle monitorować czynność wątroby.

Występowanie opioidowego zespołu abstynencyjnego

Rozpoczynając leczenie skojarzeniem buprenorfiny i naloksonu, lekarz musi pamiętać o częściowym agonizmie buprenorfiny i możliwości wywołania przez nią objawów abstynencyjnych u pacjentów uzależnionych od opioidów, zwłaszcza gdy jest podawana wcześniej niż 6 godzin po ostatniej dawce heroiny lub innego krótko działającego opioidu bądź wcześniej niż 24 godziny po ostatniej dawce metadonu. Z uwagi na odnotowane objawy zespołu abstynencyjnego w okresie zastępowania buprenorfiny lub metadonu skojarzeniem buprenorfiny i naloksonu pacjentów należy dokładnie monitorować. Aby uniknąć wywołania zespołu abstynencyjnego, podawanie skojarzenia buprenorfiny i naloksonu należy rozpocząć, gdy obiektywne objawy zespołu abstynencyjnego są wyraźne (patrz punkt 4.2).

Objawy abstynencyjne mogą też być związane z nieoptymalnym dawkowaniem.

Zaburzenia czynności wątroby

Wpływ zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę buprenorfiny i naloksonu oceniano w badaniu po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu. Zarówno buprenorfina, jak i nalokson są intensywnie metabolizowane w wątrobie i wykryto wyższe stężenia w osoczu obu związków u pacjentów z umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem czynności wątroby w porównaniu z osobami zdrowymi. Pacjentów należy monitorować w celu wykrycia objawów opioidowego zespołu abstynencyjnego, toksyczności lub przedawkowania spowodowanego zwiększeniem stężenia naloksonu i (lub) buprenorfiny.

Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się wykonanie testów określających czynność wątroby i badania w kierunku wirusowego zapalenia wątroby. Pacjenci z dodatnim wynikiem badania w kierunku wirusowego zapalenia wątroby, otrzymujący równocześnie inne produkty lecznicze (patrz punkt 4.5) i (lub) mający zaburzenia czynności wątroby są narażeni na większe ryzyko uszkodzenia wątroby. Zaleca się regularne monitorowanie czynności wątroby (patrz punkt 4.4).

Skojarzenie buprenorfiny i naloksonu należy stosować ostrożnie u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.3 i 5.2). U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby stosowanie skojarzenia buprenorfiny i naloksonu jest przeciwwskazane.

Zaburzenia czynności nerek

Wydalanie produktu z moczem może być wydłużone, ponieważ 30% podawanej dawki jest usuwane drogą nerkową. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dochodzi do kumulacji metabolitów buprenorfiny. Zaleca się zachowanie ostrożności podczas podawania leku pacjentom z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) (patrz punkty 4.2 i 5.2).

Inhibitory CYP3A4

Produkty lecznicze hamujące enzym CYP3A4 mogą powodować zwiększenie stężenia buprenorfiny. Konieczne może być zmniejszenie dawki skojarzenia buprenorfiny i naloksonu. W przypadku pacjentów już leczonych inhibitorami CYP3A4 należy starannie dobierać dawkę skojarzenia buprenorfiny i naloksonu, gdyż skuteczna może się u nich okazać mniejsza dawka (patrz punkt 4.5).

Efekty klasowe

U pacjentów ambulatoryjnych opioidy mogą powodować niedociśnienie ortostatyczne.

Podawanie opioidów może być przyczyną podwyższenia ciśnienia płynu mózgowo-rdzeniowego, co może prowadzić do napadów padaczkowych, należy zatem zachować ostrożność, podając opioidy pacjentom z urazami głowy, uszkodzeniami wewnątrzczaszkowymi oraz w innych przypadkach, w których ciśnienie płynu mózgowo-rdzeniowego może być podwyższone lub gdy w wywiadzie stwierdzono występowanie napadów drgawkowych.

Należy zachować ostrożność podczas podawania opioidów pacjentom z niedociśnieniem, przerostem gruczołu krokowego lub zwężeniem cewki moczowej.

Zwężenie źrenic spowodowane podawaniem opioidów, zmiany poziomu świadomości lub zmiany percepcji bólu jako objawy choroby mogą utrudniać ocenę stanu zdrowia pacjenta lub zaciemniać rozpoznanie albo przebieg kliniczny współwystępującej choroby.

Należy zachować ostrożność podczas podawania opioidów pacjentom z obrzękiem śluzowatym, niedoczynnością tarczycy lub niedoczynnością kory nadnerczy (np. chorobą Addisona).

Wykazano, że opioidy zwiększają ciśnienie wewnątrz przewodów żółciowych i u pacjentów z zaburzeniami dróg żółciowych powinny być stosowane ostrożnie.

Należy zachować ostrożność podczas podawania opioidów pacjentom w podeszłym wieku i osłabionym.

Biorąc pod uwagę doświadczenie wynikające ze stosowania morfiny, jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (ang. monoamine oxidase, MAO) może spowodować nasilenie działania opioidów (patrz punkt 4.5).

Substancje pomocnicze

Produkt leczniczy zawiera laktozę. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, brakiem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.

Dzieci i młodzież

Stosowanie u młodzieży (w wieku od 15 do < 18 lat)

Ze względu na brak danych dotyczących młodzieży (w wieku od 15 do < 18 lat) pacjentów z tej grupy wiekowej należy uważniej monitorować w czasie leczenia.

Skojarzenia buprenorfiny i naloksonu nie należy przyjmować razem z następującymi środkami:

Napoje alkoholowe lub produkty lecznicze zawierające alkohol, ponieważ alkohol zwiększa uspokajające działanie buprenorfiny (patrz punkt 4.7).

Produkt leczniczy Suboxone należy stosować ostrożnie w przypadku jednoczesnego podawania następujących produktów leczniczych:

Leki uspokajające, takie jak benzodiazepiny lub podobne produkty lecznicze.

Jednoczesne stosowanie opioidów z uspokajającymi produktami leczniczymi, takimi jak benzodiazepiny lub podobne produkty lecznicze, zwiększa ryzyko sedacji, zahamowania czynności oddechowej, śpiączki i zgonu ze względu na addycyjne działanie depresyjne na OUN. Dawka i czas trwania jednoczesnego stosowania uspokajających produktów leczniczych powinny być ograniczone (patrz punkt 4.4). Należy ostrzec pacjentów, że samodzielne stosowanie nieprzepisanych przez lekarza benzodiazepin podczas leczenia tym produktem jest bardzo niebezpieczne. Jeżeli lekarz zalecił równoczesne przyjmowanie benzodiazepin z tym produktem, należy postępować ściśle według wskazań lekarza (patrz punkt 4.4).

Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Suboxone z gabapentynoidami (gabapentyną i pregabaliną) może powodować depresję oddechową, niedociśnienie, głęboką sedację, śpiączkę lub zgon (patrz punkt 4.4).
Inne środki tłumiące czynność ośrodkowego układu nerwowego, inne pochodne opioidowe (np. metadon, leki przeciwbólowe i przeciwkaszlowe), niektóre leki przeciwdepresyjne, działające uspokajająco leki z grupy antagonistów receptora H1, barbiturany, anksjolityki inne niż benzodiazepiny, neuroleptyki, klonidyna i podobne: skojarzenia te nasilają zahamowanie czynności ośrodkowego układu nerwowego. Obniżony stopień uwagi może powodować, że prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn będzie niebezpieczne.
Dodatkowo może być utrudnione uzyskanie odpowiedniej analgezji podczas podawania pełnego agonisty receptorów opioidowych pacjentom otrzymujących skojarzenie buprenorfiny i naloksonu. Dlatego w przypadku stosowania pełnego agonisty istnieje możliwość przedawkowania, zwłaszcza przy próbach zahamowania działania częściowego agonisty buprenorfiny lub gdy stężenie buprenorfiny w osoczu zmniejsza się.
Serotoninergiczne produkty lecznicze, takie jak inhibitory MAO, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, ponieważ zwiększają one ryzyko zespołu serotoninowego, choroby mogącej zagrażać życiu (patrz punkt 4.4)
Naltrekson i nalmefen są antagonistami receptorów opioidowych, które mogą blokować farmakologiczne działanie buprenorfiny. Przeciwwskazane jest ich równoczesne podawanie podczas leczenia skojarzeniem buprenorfiny i naloksonu ze względu na potencjalnie niebezpieczną interakcję, która może wywołać nagłe wystąpienie długotrwałych i intensywnych objawów opioidowego zespołu abstynencyjnego (patrz punkt 4.3).
Inhibitory CYP3A4: badanie interakcji buprenorfiny z ketokonazolem (silny inhibitor CYP3A4) wykazało zwiększenie wartości parametrów Cₘₐₓ i AUC (pole pod krzywą, ang. area under the curve) buprenorfiny (odpowiednio o ok. 50% i 70%) oraz, w mniejszym stopniu, norbuprenorfiny. Pacjenci otrzymujący produkt leczniczy Suboxone muszą być ściśle monitorowani i mogą wymagać zmniejszenia dawki, jeżeli produkt leczniczy jest podawany z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. inhibitorami proteazy, takimi jak rytonawir, nelfinawir lub indynawir bądź azolowymi lekami przeciwgrzybicznymi, takimi jak ketokonazol lub itrakonazol, antybiotykami makrolidowymi).
Induktory CYP3A4: równoczesne stosowanie induktorów CYP3A4 i buprenorfiny może doprowadzić do zmniejszenia stężenia buprenorfiny w osoczu, co może być przyczyną nieoptymalnego leczenia uzależnienia od opioidów za pomocą buprenorfiny. Zaleca się, aby otrzymujący skojarzenie buprenorfiny i naloksonu pacjenci, którym podaje się równocześnie induktory (np. fenobarbital, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna), byli dokładnie monitorowani. Może być konieczne stosowne zmodyfikowanie dawki buprenorfiny lub induktora CYP3A4.
Biorąc pod uwagę doświadczenie wynikające ze stosowania morfiny, jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) może spowodować nasilenie działania opioidów.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najczęściej zgłaszanymi reakcjami niepożądanymi związanymi z leczeniem podczas podstawowych badań klinicznych były zaparcia i objawy zazwyczaj związane z odstawieniem narkotyku (tj.

bezsenność, ból głowy, nudności, zwiększona potliwość i ból). Niektóre przypadki napadów drgawkowych, wymiotów, biegunki i podwyższonych wyników badań czynności wątroby były uznawane za ciężkie.

Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych

Tabela 1 zawiera podsumowanie działań niepożądanych, zgłaszanych w podstawowych badaniach klinicznych, w których 342 z 472 pacjentów (72,5%) zgłaszało działania niepożądane oraz działania niepożądane zgłaszane w ramach nadzoru po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu.

Częstość występowania możliwych działań niepożądanych przedstawionych poniżej określono za pomocą następującej konwencji:

Bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1,000 do < 1/100), częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Tabela 1. Związane z leczeniem działania niepożądane, opisywane w badaniach klinicznych nad skojarzeniem buprenorfiny i naloksonu oraz zgłaszane po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu

Klasyfikacja układów i narządów	Bardzo często	Często	Niezbyt często	Częstość nieznana
Zakażenia i zarażenia pasożytnicze		Grypa, zakażenie, zapalenie gardła, nieżyt nosa	Zakażenie dróg moczowych, zakażenie pochwy
Zaburzenia krwi i układu chłonnego			Niedokrwistość, leukocytoza, leukopenia, limfadenopatia, trombocytopenia
Zaburzenia układu immunologiczneg o			Nadwrażliwość	Wstrząs anafilaktyczny
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania			Zmniejszony apetyt, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipoglikemia
Zaburzenia psychiczne	Bezsenność	Lęk, depresja, obniżenie libido, nerwowość, zaburzenia myślenia	Niezwykłe sny, pobudzenie, apatia, depersonalizacja, uzależnienie od narkotyków, euforia, wrogość	Omamy
Zaburzenia układu nerwowego	Ból głowy	Migrena, zawroty głowy, hipertonia, parestezja, senność	Amnezja, hiperkineza, drgawki, zaburzenia mowy, drżenie	Encefalopatia wątrobowa, omdlenie
Zaburzenia oka		Niedowidzenie, zaburzenia łzawienia	Zapalenie spojówek, zwężenie źrenicy
Zaburzenia ucha i błędnika				Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Zaburzenia serca			Dusznica bolesna, bradykardia, zawał mięśnia sercowego, kołatanie serca, tachykardia
Zaburzenia naczyniowe		Nadciśnienie, rozszerzenie naczyń	Niedociśnienie	Niedociśnienie ortostatyczne
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia		Kaszel	Astma, duszność, ziewanie	Skurcz oskrzeli, zahamowanie czynności oddechowej
Zaburzenia żołądka i jelit	Zaparcia Nudności	Ból brzucha, biegunka, niestrawność, wzdęcia, wymioty	Owrzodzenie jamy ustnej, przebarwienie języka	Próchnica zębów
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych				Wirusowe zapalenie wątroby, ostre zapalenie wątroby, żółtaczka, martwica wątroby, zespół wątrobowo-nerkowy
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej	Zwiększona potliwość	Świąd, wysypka, pokrzywka	Trądzik, łysienie, złuszczające zapalenie skóry, suchość skóry, guzki skórne	Obrzęk naczynioruchow y
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej		Ból pleców, ból stawów, kurcze mięśni, ból mięśni	Zapalenie stawów
Zaburzenia nerek i dróg moczowych		Nieprawidłowośc i moczu	Albuminuria, trudności z oddawaniem moczu, krwiomocz, kamica nerkowa, zatrzymanie moczu
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi		Zaburzenia erekcji	Brak miesiączki, zaburzenia ejakulacji, krwotok miesiączkowy, krwawienie maciczne
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania	Zespół abstynencyjny	Astenia, ból w klatce piersiowej, dreszcze, gorączka, złe samopoczucie, ból, obrzęk obwodowy	Hipotermia	Noworodkowy zespół abstynencyjny
Badania diagnostyczne		Nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby, zmniejszenie masy ciała	Wzrost stężenia kreatyniny we krwi	Zwiększenie aktywności aminotransferaz
Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach		Uraz	Udar cieplny

Opis wybranych działań niepożądanych

W przypadkach niewłaściwego podania produktu leczniczego drogą dożylną niektóre działania niepożądane są przypisywane raczej faktowi niewłaściwego stosowania niż wywoływania ich przez sam produkt leczniczy. Do działań tych należą reakcje miejscowe, niekiedy septyczne (ropień, zapalenie tkanki łącznej). Ponadto zgłaszano potencjalnie ciężkie ostre zapalenie wątroby i inne zakażenia, takie jak zapalenie płuc czy zapalenie wsierdzia (patrz punkt 4.4).

U pacjentów ze znacznym uzależnieniem od narkotyków w początkowej fazie podawania buprenorfiny może wystąpić zespół abstynencyjny, podobny do zespołu abstynencyjnego związanego z naloksonem (patrz punkt 4.2 i 4.4).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.

5.1 Farmakodynamika

Grupa farmakoterapeutyczna: Inne leki stosowane w leczeniu chorób układu nerwowego, leki stosowane w leczeniu uzależnień, kod ATC: N07BC51.

Mechanizm działania

Buprenorfina jest częściowym agonistą/antagonistą receptorów opioidowych, wiążącym się z receptorami μ i κ (kappa) w mózgu. Jej aktywność w podtrzymującym leczeniu uzależnienia opioidowego jest przypisywana wolno odwracalnemu wiązaniu z receptorami μ, co w dłuższym czasie może zminimalizować potrzebę przyjmowania narkotyków przez uzależnionych pacjentów.

Podczas badań farmakologii klinicznej u osób uzależnionych od opioidów obserwowano pułapowe agonistyczne efekty opioidowe.

Nalokson jest antagonistą receptorów opioidowych μ. Nalokson podawany w zwykłych dawkach doustnie lub podjęzykowo pacjentom doświadczającym opioidowych objawów abstynencyjnych wykazuje niewielki lub zerowy efekt farmakologiczny, co wynika z jego prawie całkowitego metabolizmu pierwszego przejścia. Jednakże, w przypadku podawania dożylnego osobom uzależnionym od opioidów, obecność naloksonu w produkcie leczniczym Suboxone wywołuje wyraźne działanie antagonistyczne w stosunku do opioidów i opioidowy zespół abstynencyjny, zniechęcając w ten sposób do dożylnego nadużywania produktu.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Dane o skuteczności i bezpieczeństwie skojarzenia buprenorfiny i naloksonu pochodzą głównie z rocznego badania klinicznego, obejmującego 4-tygodniowe randomizowane, prowadzone metodą podwójnie ślepej próby porównanie działania skojarzenia buprenorfiny i naloksonu, buprenorfiny oraz placebo, po którym następowało 48-tygodniowe badanie bezpieczeństwa stosowania skojarzenia buprenorfiny i naloksonu. W badaniu tym 326 osób uzależnionych od heroiny losowo przydzielono do grup otrzymujących skojarzenie buprenorfiny i naloksonu w dawce 16 mg na dobę, 16 mg buprenorfiny na dobę lub placebo. W przypadku uczestników przydzielonych w drodze randomizacji do jednej z grup aktywnego leczenia w dniu 1. podawano 8 mg buprenorfiny, a następnie w dniu 2. podawano 16 mg (dwie tabletki po 8 mg) buprenorfiny. W dniu 3. u osób przydzielonych w drodze randomizacji do grupy, która miała otrzymywać skojarzenie buprenorfiny i naloksonu, zmieniano leczenie na tabletkę złożoną. Uczestnicy przychodzili codziennie do przychodni (od poniedziałku do piątku) w celu otrzymania leku i dokonania oceny skuteczności. Na soboty i niedziele pacjenci otrzymywali odpowiednią ilość leku do domu. Głównym porównaniem w badaniu była ocena skuteczności buprenorfiny oraz skojarzenia buprenorfiny i naloksonu podawanych indywidualnie w stosunku do placebo. Odsetek próbek moczu pobieranych trzy razy w tygodniu, w których nie stwierdzono obecności opioidów innych niż stosowane w badaniu, był statystycznie większy zarówno w przypadku skojarzenia buprenorfiny i naloksonu względem placebo (p < 0,0001), jak i buprenorfiny względem placebo (p < 0,0001).

W podwójnie pozorowanym badaniu prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby w grupach równoległych porównującym etanolowy roztwór buprenorfiny z aktywną kontrolą w postaci pełnego agonisty 162 osoby zostały przydzielone w drodze randomizacji do grup otrzymujących podjęzykowo etanolowy roztwór buprenorfiny w dawce 8 mg na dobę (dawka mniej więcej porównywalna z dawką 12 mg na dobę skojarzenia buprenorfiny i naloksonu) lub dwie względnie małe dawki aktywnej kontroli, z których jedna była wystarczająco mała, aby służyć za alternatywę dla placebo, podczas fazy wprowadzania leczenia trwającej od 3 do 10 dni, 16-tygodniowej fazy leczenia podtrzymującego i 7-tygodniowej fazy odtruwania. Dawkę podtrzymującą buprenorfiny osiągano w dniu 3.; dawki w grupie aktywnej kontroli dobierano bardziej stopniowo. Biorąc pod uwagę liczbę osób kontynuujących leczenie i odsetek ujemnych wyników badań próbek moczu pobieranych trzy razy w tygodniu w celu oznaczenia opioidów innych niż stosowane w badaniu, buprenorfina okazała się skuteczniejsza od małej dawki kontroli w utrzymywaniu osób uzależnionych od heroiny w leczeniu i zmniejszaniu przez nich zużycia opioidów w czasie leczenia. Skuteczność buprenorfiny w dawce 8 mg na dobę była podobna do skuteczności umiarkowanej dawki kontroli aktywnej, jednakże równoważność nie została wykazana.

5.2 Farmakokinetyka

Buprenorfina

Wchłanianie

Buprenorfina po podaniu doustnym podlega metabolizmowi pierwszego przejścia z N-dealkilacją i sprzęganiem z kwasem glukuronowym w jelicie cienkim i wątrobie. Dlatego podawanie tego produktu leczniczego drogą doustną jest niewłaściwe.

Maksymalne stężenie w osoczu uzyskuje się po 90 minutach od podania podjęzykowego. Stężenie buprenorfiny w osoczu zwiększało się ze wzrostem podjęzykowej dawki skojarzenia buprenorfiny i naloksonu. Zarówno Cₘₐₓ, jak i AUC buprenorfiny zwiększały się wraz ze wzrostem dawki (w zakresie 4–16 mg), chociaż zwiększenie to było mniejsze od proporcjonalnego do dawki.

Tabela 2. Średnie wartości parametrów farmakokinetycznych buprenorfiny

Parametr farmakokinetyczny	Suboxone 4 mg	Suboxone 8 mg	Suboxone 16 mg
Cₘₐₓ (ng/ml)	1,84 (39)	3,0 (51)	5,95 (38)
AUC₀₋₄₈ h∙ng/ml	12,52 (35)	20,22 (43)	34,89 (33)

Tabela 3. Zmiany parametrów farmakokinetycznych lamelki Suboxone podawanej podjęzykowo lub podpoliczkowo w porównaniu z tabletką podjęzykową Suboxone

Dawka	Parametr farmakok inetyczny	Zwiększenie stężenia buprenorfiny			Parametr farmakoki netyczny	Zwiększenie stężenia naloksonu
		Lamelk a podana podjęzy kowo w porównaniu z tabletką podjęzy kową	Lamelk a podana podpoli czkowo w porównaniu z tabletką podjęzy kową	Lamelka podana podpoliczkowo w porównaniu z lamelką podaną podjęzyk owo		Lamelka podana podjęzyk owo w porównaniu z tabletką podjęzyk ową	Lamelka podana podpoliczkowo w porównani u z tabletką podjęzykow ą	Lamelka podana podpoliczkowo w porównani u z lamelką podaną podjęzykow o
1 × 2 mg/0,5 mg	Cₘₐₓ	22%	25%	-	Cₘₐₓ	-	-	-
1 × 2 mg/0,5 mg	AUC₀₋ₗₐₛₜ	-	19%	-	AUC₀₋ₗₐₛₜ	-	-	-
2 × 2 mg/0,5 mg	Cₘₐₓ	-	21%	21%	Cₘₐₓ	-	17%	21%
2 × 2 mg/0,5 mg	AUC₀₋ₗₐₛₜ	-	23%	16%	AUC₀₋ₗₐₛₜ	-	22%	24%
1 × 8 mg/2 mg	Cₘₐₓ	28%	34%	-	Cₘₐₓ	41%	54%	-
1 × 8 mg/2 mg	AUC₀₋ₗₐₛₜ	20%	25%	-	AUC₀₋ₗₐₛₜ	30%	43%	-
1 × 12 mg/3 mg	Cₘₐₓ	37%	47%	-	Cₘₐₓ	57%	72%	9%
1 × 12 mg/3 mg	AUC₀₋ₗₐₛₜ	21%	29%	-	AUC₀₋ₗₐₛₜ	45%	57%	-
1 × 8 mg/2 mg plus 2 × 2 mg/0,5 mg	Cₘₐₓ	-	27%	13%	Cₘₐₓ	17%	38%	19%
1 × 8 mg/2 mg plus 2 × 2 mg/0,5 mg	AUC₀₋ₗₐₛₜ	-	23%	-	AUC₀₋ₗₐₛₜ	-	30%	19%

Uwaga 1: Znak „–” oznacza brak zmiany, gdy 90-procentowe przedziały ufności dla parametrów AUC₀₋ₗₐₛₜ i Cₘₐₓ zawierają się w zakresie od 80% do 125% wartości granicznych.

Uwaga 2: Brak danych dotyczących lamelki o mocy 4 mg/1 mg; jej skład jest proporcjonalny do składu lamelki o mocy 2 mg/0,5 mg, a wielkość odpowiada wielkości 2 lamelek o mocy 2 mg/0,5 mg.

Dystrybucja

Po wchłonięciu buprenorfiny następuje faza szybkiej dystrybucji (okres półtrwania w fazie dystrybucji od 2 do 5 godzin).

Buprenorfina jest silnie lipofilna, przez co szybko przenika przez barierę krew-mózg.

Buprenorfina wiąże się z białkami w około 96%, głównie z alfa- i beta-globulinami.

Metabolizm

Buprenorfina jest metabolizowana głównie na drodze N-dealkilacji przez mikrosomalny cytochrom CYP3A4 w wątrobie. Cząsteczka macierzysta i główny dealkilowany metabolit, norbuprenorfina, ulegają następnie glukuronidacji. Norbuprenorfina wiąże się z receptorami opioidowymi w warunkach in vitro. Nie wiadomo jednak, czy norbuprenorfina przyczynia się do ogólnego działania skojarzenia buprenorfiny i naloksonu.

Eliminacja

Eliminacja buprenorfiny ma charakter dwu- lub trójwykładniczy, a średni okres półtrwania z osocza wynosi 32 godziny.

Buprenorfina jest wydalana z kałem (w ok. 70%), poprzez wydalanie z żółcią sprzęgniętych z kwasem glukuronowym metabolitów, reszta (ok. 30%) jest wydalana z moczem.

Liniowość lub nieliniowość

Wartości obu Cₘₐₓ i AUC zwiększały się liniowo wraz ze wzrostem dawki (w zakresie 4–16 mg), chociaż zwiększenie to nie było wprost proporcjonalne do dawki.

Nalokson

Wchłanianie i dystrybucja

Po podaniu podjęzykowym skojarzenia buprenorfiny i naloksonu stężenie naloksonu w osoczu jest małe i szybko się zmniejsza. Średnie maksymalne stężenie naloksonu w osoczu było zbyt niskie, aby ocenić proporcjonalność względem dawki.

Nie wykryto, by nalokson wpływał na farmakokinetykę buprenorfiny i zarówno tabletki podjęzykowe z buprenorfiną, jak i lamelka podjęzykowa ze skojarzeniem buprenorfiny i naloksonu skutkują podobnym stężeniem buprenorfiny w osoczu.

Dystrybucja

Nalokson wiąże się z białkami w około 45%, głównie z albuminami.

Metabolizm

Nalokson jest metabolizowany w wątrobie, głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym, i wydalany z moczem.

Nalokson ulega bezpośredniej glukuronidacji do 3-glukuronidu naloksonu, a także N-dealkilacji i redukcji grupy karbonylowej w pozycji 6.

Eliminacja

Nalokson jest wydalany z moczem, a jego średni okres półtrwania w fazie eliminacji z osocza mieści się w zakresie od 0,9 do 9 godzin.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie są dostępne dane farmakokinetyczne dotyczące pacjentów w podeszłym wieku.

Zaburzenia czynności nerek

Eliminacja drogą nerkową odgrywa stosunkowo małą rolę (ok. 30%) w ogólnym klirensie skojarzenia buprenorfiny i naloksonu. Nie ma potrzeby zmiany dawkowania ze względu na czynność nerek, ale zaleca się ostrożność podczas podawania produktu osobom z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.3).

Zaburzenia czynności wątroby

Wpływ zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę buprenorfiny i naloksonu oceniano w badaniu po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu. Tabela 4 zawiera zestawienie wyników badania klinicznego, w którym ekspozycję na buprenorfinę i nalokson ustalano po podaniu tabletek podjęzykowych skojarzenia buprenorfiny i naloksonu 2,0/0,5 mg u osób zdrowych oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby różnego stopnia.

Tabela 4. Wpływ zaburzeń czynności wątroby na parametry farmakokinetyczne buprenorfiny i naloksonu po podaniu produktu leczniczego Suboxone (zmiana w stosunku do osób zdrowych)
Parametr farmakokinetycz ny	Łagodne zaburzenia czynności wątroby (klasa A wg skali Childa-Pugha) (n = 9)	Umiarkowane zaburzenia czynności wątroby (klasa B wg skali Childa-Pugha) (n = 8)	Ciężkie zaburzenia czynności wątroby (klasa C wg skali Childa-Pugha) (n = 8)
Buprenorfina
Cₘₐₓ	1,2-krotne zwiększenie	1,1-krotne zwiększenie	1,7-krotne zwiększenie
AUCₗₐₛₜ	Podobne do grupy kontrolnej	1,6-krotne zwiększenie	2,8-krotne zwiększenie
Nalokson
Cₘₐₓ	Podobne do grupy kontrolnej	2,7-krotne zwiększenie	11,3-krotne zwiększenie
AUCₗₐₛₜ	0,2-krotne zwiększenie	3,2-krotne zwiększenie	14,0-krotne zwiększenie

Ogólnie rzecz biorąc, stężenie buprenorfiny w osoczu wzrosło około 3-krotnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, podczas gdy stężenie naloksonu w osoczu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby wzrosło 14-krotnie.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Skojarzenie buprenorfiny i naloksonu badano u zwierząt w badaniach toksyczności dawki jednorazowej (toksyczność ostra) i dawek wielokrotnych (do 90 dni u szczurów). Nie stwierdzono synergistycznego działania toksycznego. Występujące działania niepożądane były związane z farmakologicznie znaną aktywnością agonistyczną i (lub) antagonistyczną wobec receptorów opioidowych.

Mieszanina chlorowodorku buprenorfiny i chlorowodorku naloksonu (proporcja 4:1) nie wykazywała działania mutagennego w teście mutacji bakteryjnych (test Amesa) i nie działała klastogennie w cytogenetycznym teście in vitro na ludzkich limfocytach ani w dożylnym teście mikrojądrowym u szczurów.

Badania wpływu na reprodukcję po doustnym podawaniu buprenorfiny i naloksonu (w proporcji 1:1) wykazały, że działanie embrioletalne występowało u szczurów w przypadku wszystkich dawek powodujących toksyczność dla matek. Najmniejsza badana dawka odpowiadała 1-krotności ekspozycji w przypadku buprenorfiny i 5-krotności ekspozycji w przypadku naloksonu, po podaniu maksymalnej dawki terapeutycznej u człowieka, przeliczonej na mg/m² pc. U królików nie obserwowano toksyczności rozwojowej przy dawkach toksycznych dla matek. Ponadto ani u szczurów, ani u królików nie obserwowano działania teratogennego. Nie wykonano badań okołourodzeniowych i pourodzeniowych dla skojarzenia buprenorfiny i naloksonu, jednak doustne podawanie dużych dawek buprenorfiny samicom w czasie ciąży i laktacji powodowało trudności z porodem (być może w wyniku uspokajającego działania buprenorfiny), wysoką śmiertelność noworodków i nieznaczne opóźnienie rozwoju pewnych funkcji neurologicznych (odruch prostowania się na powierzchni oraz odruch wzdrygnięcia) u noworodków szczurów.

Podawanie szczurom skojarzenia buprenorfiny i naloksonu w diecie w dawce 500 ppm lub większej powodowało obniżenie płodności, wykazane zmniejszeniem częstości zachodzenia samic w ciążę.

Dawka pokarmowa 100 ppm (szacowana ekspozycja równa w przybliżeniu 2,4-krotności ekspozycji po podaniu buprenorfiny w dawce 24 mg w skojarzeniu buprenorfiny i naloksonu u człowieka, w oparciu o AUC; stężenie naloksonu w osoczu szczurów było poniżej limitu wykrywalności) nie miała niekorzystnego wpływu na płodność samic.

Badanie rakotwórczości skojarzenia buprenorfiny i naloksonu wykonano u szczurów, podając im dawki 7, 30 i 120 mg/kg mc./dobę. Szacowana wielokrotność ekspozycji była od 3 do 75 razy większa, biorąc pod uwagę dobową dawkę podjęzykową dla człowieka, wynoszącą 16 mg w przeliczeniu na mg/m² pc. We wszystkich grupach dawkowania obserwowano statystycznie istotne zwiększenie częstości występowania łagodnych gruczolaków jąder z komórek śródmiąższowych (Leydiga).

Dokumenty

Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL)

Opakowania i refundacja

Dawka 2 mg + 0,5 mg

Dawka 8 mg + 2 mg

Standardowe dawkowanie

Charakterystyka Produktu Leczniczego

2 Skład jakościowy i ilościowy

3 Postać farmaceutyczna

4.1 Wskazania do stosowania

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

4.3 Przeciwwskazania

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi

4.6 Płodność, ciąża i laktacja

4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

4.8 Działania niepożądane

4.9 Przedawkowanie

5 Właściwości farmakologiczne

6 Dane farmaceutyczne

7–10 Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu

Dokumenty