Andeksanet alfa

Swoisty antidotum odwracające działanie inhibitorów FXa; grupa: pozostałe środki lecznicze, odtrutki (ATC V03AB38). Rekombinowana postać ludzkiego białka FXa, zmodyfikowana tak, że nie wykazuje aktywności enzymatycznej FXa. Serynę w miejscu aktywnym zastąpiono alaniną, wskutek czego cząsteczka nie rozszczepia ani nie aktywuje protrombiny, a usunięcie domeny kwasu gamma-karboksyglutaminowego (Gla) eliminuje zdolność dołączenia do kompleksu protrombinazy – znosząc w ten sposób wszelkie działanie przeciwzakrzepowe. Mechanizm swoistego odwracania: swoisty środek odwracający działanie inhibitorów FXa; działanie obejmuje wiązanie i sekwestrację inhibitora FXa. Maksymalne odwrócenie aktywności anty-FXa następuje w ciągu dwóch minut od zakończenia bolusa. Dodatkowy efekt prokoagulacyjny: wiąże i hamuje inhibitor szlaku czynnika tkankowego (TFPI); hamowanie TFPI może zwiększać wytwarzanie trombiny inicjowane przez czynnik tkankowy, wywołując efekt prokoagulacyjny. Całkowite zahamowanie aktywności TFPI w osoczu następuje w czasie od 2 minut do 14,5 godziny po podaniu bolusa, a powrót do wartości początkowej – w ciągu 3 dni.

Odwracanie działania przeciwzakrzepowego u dorosłych leczonych bezpośrednim inhibitorem czynnika Xa – apiksabanem lub rywaroksabanem – gdy konieczne jest zniesienie efektu antykoagulacyjnego z powodu zagrażającego życiu lub niemożliwego do opanowania krwawienia.

Wyłącznie do stosowania szpitalnego. Wyłącznie do użytku szpitalnego. Droga podania: dożylnie. Podawany w postaci bolusa dożylnego z szybkością docelową wynoszącą około 30 mg/min przez 15 minut (mała dawka) lub 30 minut (duża dawka), po którym następuje podanie ciągłej infuzji z szybkością 4 mg/min (mała dawka) lub 8 mg/min (duża dawka) przez 120 minut. Schemat małej dawki: bolus dożylny 400 mg z szybkością docelową 30 mg/min, następnie ciągła infuzja dożylna 4 mg/min przez 120 minut (480 mg). Schemat dużej dawki: bolus dożylny 800 mg z szybkością docelową 30 mg/min, następnie ciągła infuzja dożylna 8 mg/min przez 120 minut (960 mg). Wybór schematu: zalecany schemat zależy od dawki apiksabanu lub rywaroksabanu przyjmowanej w momencie odwracania działania antykoagulacyjnego oraz od czasu od ostatniej przyjętej dawki. Jeśli moc ostatniej dawki antykoagulantu lub odstęp pomiędzy ostatnią dawką a epizodem krwawienia są nieznane, zalecenia dotyczące dawkowania nie są dostępne; decyzja kliniczna o rozpoczęciu leczenia powinna uwzględniać pomiar początkowego poziomu aktywności anty-FXa (jeśli pomiar jest dostępny w akceptowalnym przedziale czasowym). Wznowienie leczenia przeciwzakrzepowego: po podaniu i ustaniu poważnego krwawienia należy rozważyć wznowienie leczenia przeciwzakrzepowego w celu zapobiegnięcia zdarzeniom zakrzepowym spowodowanym chorobą podstawową. Leczenie przeciwzakrzepowe można wznowić, jeśli będzie wskazane z medycznego punktu widzenia, stan kliniczny pacjenta będzie stabilny i zostanie uzyskany odpowiedni poziom hemostazy. Podeszły wiek (65 lat i starsi): nie ma konieczności dostosowywania dawki. Zaburzenia czynności nerek: nie oceniano wpływu zaburzeń czynności nerek na poziom ekspozycji; na podstawie istniejących danych dotyczących klirensu nie zaleca się dostosowania dawki. Zaburzenia czynności wątroby: na podstawie istniejących danych dotyczących klirensu nie zaleca się dostosowania dawki; nie badano bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Dzieci i młodzież: nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności; dane nie są dostępne. Sposób podania: po rekonstytucji odtworzony roztwór (10 mg/ml) bez dalszego rozcieńczenia przenosi się do sterylnych strzykawek o dużej pojemności (pompa strzykawkowa) lub do worków do infuzji dożylnej z poliolefin lub polichlorku winylu. Przed podaniem w infuzji dożylnej przez linię naczyniową należy zastosować wbudowany filtr o średnicy porów 0,2 lub 0,22 µm z polieterosulfonu lub równoważny filtr o niskim stopniu wiązania białek.

Bezwzględne przeciwwskazania: - stwierdzona reakcja alergiczna na białka chomika Ostrożnie: - ryzyko ciężkich zdarzeń zakrzepowych w obrębie tętnic i żył, w tym wczesnych (w ciągu 72 godzin) po odwróceniu działania, zwłaszcza u pacjentów z udarem, zawałem mięśnia sercowego lub niewydolnością serca w wywiadzie - większe ryzyko zakrzepicy przy większej dawce oraz u pacjentów otrzymujących rywaroksaban - nieodpowiedni do wstępnego leczenia w operacjach w trybie nagłym - niezalecany do odwracania działania edoksabanu lub enoksaparyny z uwagi na brak danych - niezalecany przed heparynizacją, np. podczas operacji lub zabiegów, gdyż znosi reakcję na heparynę - niezalecany jako antidotum dla heparyny lub heparyny drobnocząsteczkowej - unikać kojarzenia z czynnikami prozakrzepowymi (koncentraty 3- lub 4-czynnikowe zespołu protrombiny, aktywowany PCC, rekombinowany czynnik VIIa, świeże mrożone osocze) i krwią pełną, chyba że jest to bezwzględnie konieczne - brak danych o stosowaniu przy poważniejszym krwotoku śródczaszkowym (poza GCS >7 i objętością krwiaka ≤60 ml) - zawartość polisorbatu 80 mogącego wywoływać reakcje alergiczne

Nie prowadzono formalnych badań interakcji. Wykazano in vitro wiązanie z kompleksem heparyna–antytrombina III (ATIII) oraz zniesienie przeciwzakrzepowego działania heparyny. Podanie przed zabiegiem, śródoperacyjnie lub w trakcie procedur wymagających heparynizacji może skutkować brakiem odpowiedzi na heparynę. Nie zaleca się stosowania jako antidotum heparyny ani heparyny drobnocząsteczkowej.

Reakcje związane z infuzją: u zdrowych ochotników najczęstsze, o nasileniu łagodnym lub umiarkowanym; nagłe zaczerwienie twarzy, uczucie gorąca, kaszel, zaburzenia smaku, duszność, występujące w ciągu kilku minut do kilku godzin od infuzji. Wśród zdrowych osób reakcje te (głównie reakcje związane z infuzją) częstsze u kobiet niż u mężczyzn. U pacjentów z ostrym poważnym krwawieniem leczonych inhibitorem FXa (apiksabanem lub rywaroksabanem) najczęściej: gorączka (8,8%), udar niedokrwienny (6,7%), zawał mięśnia sercowego (4,6%). Zdarzenia zakrzepowe tętnicze i żylne: udar niedokrwienny, zawał mięśnia sercowego, zatorowość płucna, zakrzepica żył głębokich, zatorowość systemowa w obrębie tętnic, przemijający napad niedokrwienny, przy czym często zgłaszano wczesne objawy tych zdarzeń w ciągu 72 godzin po leczeniu. Odwrócenie leczenia inhibitorem FXa naraża na ryzyko zdarzeń zakrzepowych związane z chorobą podstawową. Ponadto prokoagulacyjne działanie niezależne od aktywności anty-FXa może stwarzać dodatkowe ryzyko zakrzepicy po leczeniu.

Brak danych dotyczących stosowania u kobiet w okresie ciąży; badania na zwierzętach dotyczące szkodliwego wpływu na reprodukcję są niewystarczające. Nie zalecany w ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji. Laktacja: przeciwwskazany – nie wiadomo, czy przenika do mleka ludzkiego; nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/dzieci; podczas leczenia karmienie piersią należy przerwać. Płodność: brak danych o wpływie na płodność u ludzi.

Nie wywiera wpływu lub wpływ nieistotny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

Farmakokinetyka liniowa: w obecności bezpośrednich inhibitorów FXa wykazuje proporcjonalne do dawki wartości Cmax i AUC w zamierzonym zakresie dawek terapeutycznych. Okres półtrwania ok. 3,78 h po bolusie 400 mg i 4,24 h po bolusie 800 mg; objętość dystrybucji ok. 9,47 l (400 mg) i 8,94 l (800 mg); klirens ok. 6,52 l/h (400 mg) i 6,29 l/h (800 mg). Eliminacja nerkowa: niewielki lub zerowy klirens nerkowy; nie wymaga dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Eliminacja wątrobowa: jako białko nie ulega eliminacji z żółcią i (lub) kałem, dlatego dostosowanie dawki nie jest uznawane za konieczne u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Grupy szczególne: u osób w podeszłym wieku (65–69 lat) otrzymujących apiksaban farmakokinetyka andeksanetu alfa nie różni się statystycznie od młodszych (26–42 lat). Płeć nie ma klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę. Farmakokinetyki nie badano u dzieci i młodzieży.