Barnidypina

Antagonista wapnia z grupy pochodnych 1,4-dihydropirydyny; czysty izomer S,S, o charakterze lipofilnym, o wysokim powinowactwie do kanałów wapniowych w komórkach mięśni gładkich ścian naczyń krwionośnych. Kinetyka wiązania receptorowego cechuje się powolnym początkiem działania oraz silnym i długotrwałym wiązaniem. Zmniejszenie oporu obwodowego prowadzi do obniżenia ciśnienia krwi; działanie przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się przez pełne 24 h od przyjęcia dawki. W leczeniu długotrwałym nie zwiększa podstawowej częstości akcji serca. Nie wywiera niekorzystnego wpływu na profil lipidów oraz stężenie glukozy i elektrolitów w surowicy. Ogólne właściwości zbliżone do nifedypiny.

Nadciśnienie tętnicze samoistne o nasileniu łagodnym do umiarkowanego.

Doustnie. Dawka początkowa 10 mg raz na dobę, rano. W razie potrzeby zwiększenie do 20 mg raz na dobę. Zwiększenie dawki dopiero po pełnej stabilizacji na dawce początkowej – zwykle po co najmniej 3–6 tygodniach. Osoby w podeszłym wieku: bez konieczności modyfikacji dawki, lecz zalecana szczególna ostrożność na początku leczenia. Zaburzenia czynności nerek: w postaci łagodnej do umiarkowanej ostrożność przy zwiększaniu dawki z 10 do 20 mg raz na dobę. Dzieci i młodzież: nie stosować poniżej 18 lat z powodu braku danych. Sposób podania: kapsułki popijane szklanką wody, niezależnie od posiłków.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na inne dihydropirydyny - zaburzenia czynności wątroby - ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min) - niestabilna dławica piersiowa oraz ostry zawał mięśnia sercowego w ciągu pierwszych czterech tygodni - nieleczona niewydolność serca - jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4: antyproteaz, ketokonazolu, itrakonazolu, erytromycyny, klarytromycyny Ostrożnie: - łagodne do umiarkowanego zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny od 10 do 80 ml/min) - pacjenci wysokiego ryzyka przy skojarzeniu z lekiem o ujemnym działaniu inotropowym, np. z zawałem mięśnia sercowego w wywiadzie - zaburzenia czynności lewej komory serca - zwężenie drogi odpływu lewej komory serca - izolowana niewyrównana prawokomorowa niewydolność serca, np. serce płucne - zespół chorego węzła zatokowego bez wszczepionego stymulatora serca - jednoczesne stosowanie łagodnych inhibitorów lub induktorów CYP3A4 - dziedziczna nietolerancja fruktozy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedobór sacharazy izomaltazy

Metabolizowana przez CYP3A4; barnidypina jest metabolizowana przez izoenzym CYP3A4. Nie zbadano w pełni interakcji z inhibitorami i induktorami tego enzymu w warunkach in vivo. Silne inhibitory CYP3A4 – przeciwwskazane skojarzenie; cyklosporyna może hamować metabolizm barnidypiny, a do czasu uzyskania danych in vivo nie należy stosować barnidypiny jednocześnie z silnymi inhibitorami CYP3A4: antyproteazami, ketokonazolem, itrakonazolem, erytromycyną i klarytromycyną. Ostrożność wymagana przy łagodnych inhibitorach lub induktorach CYP3A4; przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP3A4 odradza się zwiększanie dawki do 20 mg. Cymetydyna – jednoczesne podawanie cymetydyny prowadziło średnio do podwojenia stężenia barnidypiny w osoczu, dlatego zaleca się ostrożność. Induktory enzymatyczne – zwiększenie dawki barnidypiny może być konieczne przy jednoczesnym podawaniu leków indukujących enzymy, takich jak fenytoina, karbamazepina i ryfampicyna; po odstawieniu induktora enzymatycznego należy rozważyć zmniejszenie dawki. Inne leki przeciwnadciśnieniowe – jednoczesne stosowanie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi może nasilać działanie przeciwnadciśnieniowe. Możliwe skojarzenie z beta-adrenolitykami lub inhibitorami ACE. Wpływ na inne leki – na podstawie badań in vitro (m.in. z symwastatyną, metoprololem, diazepamem i terfenadyną) uważa się za mało prawdopodobne, aby barnidypina wpływała na farmakokinetykę leków metabolizowanych przez izoenzymy cytochromu P450. Nie wpływa na farmakokinetykę digoksyny. Sok grejpfrutowy – nie stwierdzono istotnych zmian kinetyki barnidypiny po podaniu z sokiem grejpfrutowym, choć zaobserwowano umiarkowany efekt.

Z częstością nieznaną: reakcje anafilaktoidalne oraz wysypka. Często: zaburzenia pochodzenia ośrodkowego lub obwodowego; tachykardia zatokowa, przyspieszona czynność serca; nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby.

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania w ciąży i w okresie laktacji. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono bezpośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka lub płodu ani rozwój pourodzeniowy; obserwowano jedynie skutki pośrednie. Pochodne dihydropirydyny mogą przedłużać poród, czego nie obserwowano dla barnidypiny. Stosowanie w ciąży dopuszczalne tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Laktacja: przeciwwskazany – w badaniach na zwierzętach wykazano przenikanie barnidypiny (lub jej metabolitów) do mleka, dlatego karmienie piersią w trakcie stosowania nie jest zalecane.

Nie badano wpływu barnidypiny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Wskazana ostrożność z uwagi na możliwość wystąpienia zawrotów głowy podczas leczenia przeciwnadciśnieniowego.

Wchłanianie: maksymalne stężenia w osoczu po 5–6 h od podania doustnego; bezwzględna dostępność biologiczna wynosi 1,1%. Jednoczesne spożycie posiłku nie wpływa istotnie na AUC, C max, T max ani t½. Znaczna zmienność międzyosobnicza stężeń w osoczu. Dystrybucja: wiązanie z erytrocytami 26–32%, z białkami osocza w wysokim stopniu (89–95%). Wiąże się głównie z albuminami, następnie z kwaśną α1-glikoproteiną i lipoproteinami o dużej gęstości, w znacznie mniejszym stopniu z γ-globulinami. In vitro nie stwierdzono interakcji lekowych opartych na wypieraniu z połączeń z białkami osocza. Metabolizm: w znacznym stopniu metabolizowana do nieaktywnych metabolitów. In vivo brak inwersji chiralnej czystego izomeru S,S. Główne reakcje: N-debenzylacja łańcucha bocznego, hydroliza estru N-benzylopirolidynowego, utlenianie pierścienia 1,4-dihydropirydynowego, hydroliza estru metylowego i redukcja grupy nitrowej. Metabolizm zachodzi głównie z udziałem izoenzymów CYP3A. Eliminacja: głównie na drodze biotransformacji. Mediana okresu półtrwania w końcowej fazie eliminacji ok. 20 h po podaniu wielokrotnym (model dwukompartmentowy). Wydalanie z kałem (60%), moczem (40%) i wydychanym powietrzem (poniżej 1%); w postaci niezmienionej nie jest wydalana z moczem. Zaburzenia czynności wątroby: po podaniu pojedynczej dawki stężenie w osoczu 3–4-krotnie większe u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby niż u zdrowych, ze zwiększeniem zmienności stężeń. Zaburzenia czynności nerek: stężenie w osoczu średnio dwukrotnie większe u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek niewymagających hemodializy niż u zdrowych. U wymagających hemodializy stężenie średnio ponad 3-krotnie większe niż u zdrowych, przy zwiększonym zróżnicowaniu.