Monografia substancji czynnej
Beremagen geperpawek
Beremagenum geperpavecum
Informacje przedstawione w monografii substancji zostały opracowane na podstawie wybranych Charakterystyk Produktów Leczniczych (ChPL) leków zawierających tę substancję. W związku z tym, że niektóre sekcje różnych produktów leczniczych mogą nieść niekoniecznie spójne informacje na temat tej substancji, aktualna ChPL danego preparatu pozostaje zawsze ostatecznym i wiążącym źródłem informacji o leku. Po najechaniu na zdanie pojawiają się przypisy ze źródłem ChPL produktu.
Monografia
Grupa farmakoterapeutyczna: leki zabliźniające, stosowane w leczeniu ran i owrzodzeń; kod ATC D03AX16. Charakter: terapia genowa oparta na zmodyfikowanym, niezdolnym do replikacji wirusie opryszczki pospolitej typu 1 (HSV-1), zawierającym gen COL7A1, ukierunkowana na podstawową genetyczną przyczynę dystroficznego pęcherzowego oddzielania się naskórka. Wektor HSV-1 należy do rodziny ludzkich herpeswirusów o dwuniciowym DNA. Mechanizm: po podaniu miejscowym na obszar rany transdukuje zarówno keratynocyty, jak i fibroblasty. Po wniknięciu do komórki genom wektora dostaje się do jądra, nie integrując się z genomem gospodarza ani nie zmieniając w inny sposób jego DNA. W jądrze inicjowana jest transkrypcja kodowanego ludzkiego genu COL7A1. Powstałe transkrypty umożliwiają wytwarzanie i wydzielanie przez komórkę dojrzałego białka COL7. Cząsteczki COL7 samoistnie układają się w długie, cienkie wiązki tworzące włókna zakotwiczające. Włókna zakotwiczające łączą naskórek ze skórą właściwą i są niezbędne do utrzymania integralności skóry.
Leczenie ran u chorych z dystroficznym pęcherzowym oddzielaniem się naskórka (DEB) z mutacją(ami) w genie łańcucha alfa 1 kolagenu typu VII (COL7A1), od urodzenia.
Podawany wyłącznie miejscowo, na skórę w obrębie ran. Nakładany na rany raz w tygodniu, małymi kroplami rozmieszczonymi w układzie przypominającym siatkę, w odstępach około 1 cm od siebie. Maksymalna dawka tygodniowa zależna od wieku: dla dzieci do 3. roku życia wynosi 1 ml (2 × 109 PFU); dla dzieci powyżej 3. roku życia, młodzieży i dorosłych wynosi 2 ml (4 × 109 PFU). Dawkę dobiera się według pola powierzchni rany. Podawany do tych samych ran, dopóki się nie zamkną, a dopiero potem rozpoczyna się leczenie nowych ran. W przypadku ponownego otwarcia się wcześniej leczonych ran cotygodniowe leczenie kieruje się przede wszystkim do takich ran. Przy braku otwartych ran nie podaje się. W razie pominięcia dawki: podanie jak najszybciej, a następnie wznowienie cotygodniowego dawkowania. Pacjenci w podeszłym wieku: u pacjentów w wieku ≥65 lat nie jest konieczne dostosowanie dawki. Sposób podania: przed podaniem na skórę zawiesinę i żel rozmraża się, po czym zawiesinę miesza z żelem w warunkach aptecznych. Przed podaniem rany oczyszcza się delikatnie za pomocą środka niezawierającego składników wirusobójczych. Produkty lecznicze i maści nałożone w okolicy rany usuwa się, a ranę oczyszcza, aby nic nie ograniczało aktywności substancji. Kontakt ze skórą powinien mieć wyłącznie żel; nie należy dotykać skóry końcówką strzykawki, aby zapobiec zanieczyszczeniu żelu. Po podaniu ranę pokrywa się opatrunkiem hydrofobowym, a na niego nakłada się opatrunek standardowy; opatrunek pozostawia się na miejscu na około 24 godziny po nałożeniu.
Bezwzględne przeciwwskazania: - brak istotnych klinicznie przeciwwskazań poza nadwrażliwością Ostrożnie: - rany z potwierdzonym lub podejrzewanym rozpoznaniem raka płaskonabłonkowego; u pacjentów z rozwiniętym SCC dopuszczalne stosowanie na inne rany - ryzyko transmisji czynników zakaźnych, z koniecznością monitorowania pacjentów pod kątem objawów zakażenia po podaniu - kontakt kobiet w ciąży ze zużytymi opatrunkami - bezpośredni kontakt osób przygotowujących lek lub pomagających w zmianie opatrunku, bez sprzętu ochronnego - dotykanie lub drapanie ran, grożące zanieczyszczeniem innych obszarów ciała lub przeniesieniem podczas bliskiego kontaktu
Brak formalnych badań interakcji. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania innych produktów miejscowych. Szczepionki: nie oceniano bezpieczeństwa immunizacji żywymi szczepionkami wirusowymi w trakcie ani po zakończeniu leczenia, brak jednak danych wskazujących na upośledzenie odpowiedzi organizmu na szczepionki zawierające żywe wirusy.
Najczęściej obserwowano dreszcze i świąd. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były dreszcze (9,7%) i świąd (9,7%). Ogółem u 58% pacjentów uczestniczących w badaniu klinicznym zgłoszono co najmniej jedno działanie niepożądane, a żadne z nich nie doprowadziło do przerwania leczenia. Często: ze strony układu oddechowego – kaszel; wyciek z nosa; ze strony skóry i tkanki podskórnej – świąd; rumień; wysypka; zaburzenia ogólne i w miejscu podania – dreszcze. Immunogenność: po podaniu na skórę stwierdzano minimalne przesłanki ogólnoustrojowej ekspozycji na wektor. U sześciu z ośmiu uczestników seronegatywnych pod względem przeciwciał anty-HSV-1 do tygodnia 26 po leczeniu wystąpiła serokonwersja. Przeciwciała przeciwlekowe (ADA) przeciwko COL7 wykryto u 72% (13/18) leczonych uczestników w okresie do 26 tygodni. Nie obserwowano reakcji odpornościowej z wytworzeniem przeciwciał neutralizujących ani przy pierwszym, ani przy wielokrotnym narażeniu. Dzieci i młodzież: z uwagi na tożsamość produktu, drogę podania i miejscowe stosowanie należy oczekiwać, że częstość, rodzaj i nasilenie działań niepożądanych u dzieci będą takie same jak u osób dorosłych.
Brak danych dotyczących stosowania beremagene geperpavec u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach dotyczące szkodliwego wpływu na reprodukcję są niewystarczające. Nie zaleca się stosowania w okresie ciąży. Laktacja: ograniczone – nie wiadomo, czy beremagene geperpavec przenika do mleka kobiecego; nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/dzieci. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią albo o przerwaniu/wstrzymaniu leczenia należy podjąć z uwzględnieniem korzyści z karmienia dla dziecka oraz korzyści terapeutycznych dla matki. Płodność: nie przeprowadzono badań nieklinicznych ani klinicznych oceniających wpływ na płodność.
Nie wpływa lub wpływa w stopniu nieistotnym na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
Po miejscowym podaniu na skórę nie stwierdza się istotnej ekspozycji ogólnoustrojowej. W badaniu klinicznym oceniano ekspozycję ogólnoustrojową, oznaczając ilościowo genomy wektora we krwi i moczu metodą qPCR; wyniki dla wszystkich próbek krwi oraz wszystkich poza jedną próbek moczu były poniżej granicy wykrywalności/oznaczalności, co wskazuje na brak znaczącej ekspozycji ogólnoustrojowej na wektor. Uzupełniające badania biodystrybucji i wydalania wektora również wykazały brak ekspozycji ogólnoustrojowej po podaniu miejscowym na skórę.