Besilesomab

Radiofarmaceutyk diagnostyczny do wykrywania stanów zapalnych i zakażeń; związek znakowany technetem (99mTc). Bezylezomab to przeciwciało monoklonalne klasy IgG1 skierowane swoiście przeciwko nieswoistemu antygenowi krzyżowemu NCA-95 – epitopowi obecnemu na błonie komórkowej prekursorów i dojrzałych granulocytów. Wykazuje reaktywność krzyżową z antygenami nowotworów o ekspresji CEA. Nie wpływa na aktywację dopełniacza ani na czynność granulocytów i płytek krwi. W zalecanych dawkach pozbawiony istotnego klinicznie działania farmakodynamicznego.

Radiofarmaceutyk wyłącznie diagnostyczny. Po wyznakowaniu nadtechnecjanem sodu (99mTc) besylezomab znakowany technetem (99mTc) służy do scyntygrafii u dorosłych – łącznie z innymi metodami obrazowania – do lokalizacji ognisk zapalenia/zakażenia w kościach kończyn przy podejrzeniu zapalenia kości i szpiku. Nie znajduje zastosowania w diagnostyce zakażeń w stopie cukrzycowej.

Stosowany wyłącznie w ośrodkach medycyny nuklearnej przez uprawniony personel. Produkt przeznaczony wyłącznie do stosowania w wyznaczonych ośrodkach medycyny nuklearnej przez upoważniony personel. Dorośli: zalecana aktywność bezylezomabu znakowanego technetem (99mTc) wynosi 400–800 MBq, co odpowiada 0,25–1 mg bezylezomabu. Podanie: roztwór radionuklidu podaje się wyłącznie w jednej dawce dożylnej. Wymaga rekonstytucji i znakowania radioizotopem przed podaniem. Pacjenci w podeszłym wieku: modyfikacja dawki nie jest konieczna. Zaburzenia czynności nerek/wątroby: nie prowadzono formalnych badań w tej grupie, jednak ze względu na właściwości cząsteczki i krótki okres półtrwania bezylezomabu znakowanego technetem (99mTc) modyfikacja dawki nie jest konieczna. Dzieci i młodzież: nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności; brak dostępnych danych. Obrazowanie: akwizycja danych powinna rozpocząć się 3–6 godzin po podaniu. Zaleca się dodatkową akwizycję po 24 godzinach od pierwszego wstrzyknięcia; akwizycję można przeprowadzić techniką obrazowania płaszczyznowego.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na inne mysie przeciwciała monoklonalne - dodatni wywiad w kierunku wcześniejszej ekspozycji na mysie przeciwciała monoklonalne lub dodatni wynik badania przesiewowego na obecność przeciwciał ludzkich przeciwko białkom mysim (HAMA) - ciąża Ostrożnie: - dziedziczna nietolerancja fruktozy - nowotwory wykazujące ekspresję antygenu rakotwórczości płodowej (CEA) – ryzyko wyników fałszywie dodatnich wskutek reaktywności krzyżowej in vitro - zaburzenia neutrofilów oraz nowotwory hematologiczne, w tym szpiczak mnogi – możliwość wyników fałszywie dodatnich - ryzyko reakcji nadwrażliwości i anafilaktycznych, w tym alergicznych na białko mysie - podawanie tylko raz w życiu ze względu na bardzo ograniczone dane dotyczące powtarzanego dawkowania - bliski kontakt z niemowlętami i kobietami w ciąży w ciągu pierwszych 12 godzin po wstrzyknięciu

Substancje hamujące reakcję zapalną lub wpływające na układ krwiotwórczy – m.in. antybiotyki, kortykosteroidy – mogą być przyczyną fałszywie ujemnych wyników badania. Z tego względu nie należy ich podawać na krótko przed wstrzyknięciem ani w trakcie jego podawania.

Bardzo często: powstawanie ludzkich przeciwciał przeciwmysich (HAMA); w badaniach klinicznych obejmujących 123 pacjentów najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym po jednokrotnym podaniu było tworzenie przeciwciał HAMA, stwierdzane u 14% pacjentów. Często: niedociśnienie tętnicze. Niezbyt często: nadwrażliwość, w tym obrzęk naczynioruchowy i pokrzywka. Rzadko: reakcja anafilaktyczna/anafilaktoidalna; bóle mięśni i bóle stawów. Częstość nieznana: ekspozycja na promieniowanie jonizujące wiąże się z ryzykiem indukcji nowotworów i wad wrodzonych, przy czym w diagnostyce nuklearnej częstość tych działań jest nieznana; przy maksymalnej zalecanej aktywności 800 MBq dawka skuteczna wynosi ok. 6,9 mSv, wobec czego prawdopodobieństwo ich wystąpienia jest małe.

Ciąża: stosowanie bezylezomabu przeciwwskazane u kobiet w ciąży. U kobiet w wieku rozrodczym przed podaniem należy ustalić, czy pacjentka nie jest w ciąży, a w razie braku miesiączki do czasu wykluczenia zawsze przyjąć ciążę; w razie wątpliwości (brak miesiączki, bardzo nieregularne miesiączki) należy rozważyć alternatywne metody diagnostyczne niewymagające promieniowania jonizującego, jeśli takie istnieją. Laktacja: ograniczone – nie wiadomo, czy przenika do mleka kobiet karmiących i nie można wykluczyć zagrożenia dla dziecka. Przed podaniem matce karmiącej należy rozważyć opóźnienie podania radionuklidu do zakończenia karmienia oraz wybór radiofarmaceutyku o najkorzystniejszym profilu przenikania do mleka. Gdy podanie jest konieczne, karmienie należy przerwać na 3 dni, odciągając i usuwając pokarm; okres ten odpowiada 10-krotnemu okresowi półtrwania technetu (99mTc) (60 godzin), a radioaktywność po 3 dniach wynosi ok. 1/1000 wartości początkowej. Ponadto przez pierwszych 12 godzin po wstrzyknięciu zaleca się ograniczenie bezpośredniego kontaktu z niemowlętami.

Nie wywiera wpływu lub wpływ nieistotny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Dystrybucja dwufazowa; krzywe radioaktywności pełnej krwi w czasie mają przebieg dwufazowy: faza wczesna w okresie 0–2 godz., a późna po 5–24 godz. od podania. Po uwzględnieniu rozpadu radionuklidu okres półtrwania fazy wczesnej wynosi 0,5 godz., a okres półtrwania eliminacji fazy późnej 16 godz. Wychwyt narządowy: po 6 godz. od wstrzyknięcia w wątrobie stwierdza się ok. 1,5% całkowitej radioaktywności, a w śledzionie ok. 3,0%; po 24 godz. odpowiednio 1,6% w wątrobie i 2,3% w śledzionie. Zwiększone, lecz mieszczące się w granicach normy fizjologicznej gromadzenie radioaktywności obserwowano w śledzionie (do 6% pacjentów), jelicie grubym (do 4%), wątrobie i szpiku kostnym (do 3%) oraz w tarczycy i nerkach (do 2%). Eliminacja: do 14% radioaktywności wydalane z moczem w ciągu pierwszych 24 godz. po wstrzyknięciu. niewielki klirens nerkowy (0,2 l/godz. przy filtracji kłębuszkowej ok. 7 l/godz.) wskazuje, że nerki nie są główną drogą eliminacji bezylezomabu.