Monografia substancji czynnej
Chlorek glinu
Aluminii chloridum
Monografia
Środek przeciw nadmiernemu poceniu się (ATC D11AA). Chlorek glinu ogranicza czynność gruczołów potowych przez denaturację białek gruczołowych oraz wiązanie z włóknami fibrynowymi tworzącymi czynnościowe zakończenia gruczołów zewnątrzwydzielniczych. Prowadzi to do wzrostu ciśnienia w świetle przewodu wyprowadzającego (mechanizm sprzężenia zwrotnego) i w efekcie do zahamowania wydzielania potu.
Nadmierna potliwość skóry stóp, dłoni i pach.
Podanie na skórę. Początkowo stosowany codziennie na noc, na dokładnie umytą i osuszoną skórę. Przy mniej nasilonym poceniu – co drugi lub co trzeci dzień, zależnie od indywidualnych potrzeb.
Bezwzględne przeciwwskazania: - uszkodzenie naskórka - bezpośrednio po goleniu lub depilacji Ostrożnie: - stosowanie tylko na powierzchnie skóry, dla których jest wskazany - unikać kontaktu z błonami śluzowymi i oczami - nie myć skóry bezpośrednio przed zastosowaniem - skóra pach niegolona w ciągu 12 godzin przed i po użyciu, z uwagi na ryzyko reakcji skórnych - u noworodków, w tym wcześniaków i urodzonych w terminie, ryzyko ciężkich reakcji miejscowych i toksyczności ogólnoustrojowej wskutek wchłaniania etanolu przez niedojrzałą skórę, zwłaszcza pod opatrunkiem okluzyjnym - możliwość pieczenia na uszkodzonej skórze
Brak danych.
Miejscowo objawy podrażnienia skóry: pieczenie, świąd lub rumień. W razie ich wystąpienia zaleca się przerwanie leczenia.
Zarówno w ciąży, jak i w okresie karmienia piersią dopuszczalne wyłącznie w razie zdecydowanej konieczności.
Nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów ani obsługiwania maszyn.
Działa miejscowo na skórę; po naniesieniu na suchą skórę wnika w pory będące ujściami przewodów potowych, a po odparowaniu osadzona sól pozostaje w bliskim kontakcie z wyściółką przewodu potowego.
Informacje przedstawione w monografii substancji zostały opracowane na podstawie wybranych Charakterystyk Produktów Leczniczych (ChPL) leków zawierających tę substancję. Aktualna ChPL danego preparatu pozostaje zawsze ostatecznym i wiążącym źródłem informacji o leku.