Citalopram

Lek przeciwdepresyjny z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Cytalopram jest silnym inhibitorem wychwytu 5-hydroksytryptaminy (5-HT, serotoniny). Jest bardzo wybiórczym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) z minimalnym wpływem lub zupełnie pozbawiony wpływu na wychwyt noradrenaliny (NA), dopaminy (DA) i kwasu γ-aminomasłowego (GABA). Spośród dostępnych SSRI jest najbardziej selektywny. Pod względem budowy jest pochodną ftalanu. Zahamowanie wychwytu zwrotnego monoamin, takich jak serotonina, nasila ich działanie w mózgu, co wiąże się z aktywnością przeciwdepresyjną. Cytalopram nie ma powinowactwa lub ma bardzo niewielkie powinowactwo do wielu receptorów, w tym receptorów 5-HT1A, 5-HT2, DA D1 i D2, adrenergicznych α1, α2 i β, histaminowych H1, benzodiazepinowych, opioidowych i muskarynowych cholinergicznych. SSRI wybiórczo hamują wychwyt zwrotny serotoniny w porównaniu z noradrenaliną i mają ograniczone bezpośrednie działanie na inne receptory, w tym muskarynowe; powodują zatem mniej efektów przeciwmuskarynowych i uspokajających oraz są mniej kardiotoksyczne niż leki trójpierścieniowe. Długotrwałe leczenie nie wywołuje tolerancji na hamowanie wychwytu 5-HT. Główne metabolity cytalopramu należą do grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny, ale siła i selektywność ich działania są mniejsze niż cytalopramu; wskaźniki selektywności metabolitów są jednak większe niż wielu nowszych leków z grupy SSRI, a same metabolity nie przyczyniają się do ogólnego działania przeciwdepresyjnego. Działanie farmakodynamiczne: skrócenie fazy REM snu uznawane jest za przejaw działania przeciwdepresyjnego – podobnie jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, inne leki z grupy SSRI i inhibitory MAO, cytalopram skraca fazę snu REM i wydłuża fazę wolnofalową. Chociaż cytalopram nie wiąże się z receptorami opioidowymi, nasila jednak działanie przeciwbólowe powszechnie stosowanych opioidowych leków przeciwbólowych. Nie zaburza sprawności poznawczej ani psychoruchowej oraz nie ma działania uspakajającego lub wywiera je w minimalnym stopniu, również w skojarzeniu z alkoholem. W badaniu z zastosowaniem pojedynczej dawki u ochotników nie zmniejszał wydzielania śliny. Nie wywiera wpływu na stężenie hormonu wzrostu w surowicy. Podobnie jak inne leki z grupy SSRI, może powodować zwiększenie stężenia prolaktyny w osoczu, co jest wtórne do pobudzania wydzielania prolaktyny przez serotoninę i nie ma znaczenia klinicznego.

Depresja; profilaktyka nawrotów zaburzeń depresyjnych nawracających. Zespół lęku napadowego z agorafobią lub bez agorafobii.

Droga podania: doustnie, w pojedynczej dawce raz na dobę, o każdej porze dnia, z posiłkiem lub niezależnie od posiłków, z dużą ilością płynów. Depresja (dorośli): dawka początkowa 20 mg na dobę; w zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć maksymalnie do 40 mg na dobę. Zespół lęku napadowego (z agorafobią lub bez): przez pierwszy tydzień 10 mg na dobę, następnie zwiększenie do 20 mg; dawkę można zwiększyć maksymalnie do 40 mg na dobę, w zależności od indywidualnej reakcji pacjenta. Pacjenci w podeszłym wieku (>65 lat): dawkę zmniejsza się do połowy zalecanej, np. 10–20 mg na dobę; zalecana dawka maksymalna to 20 mg na dobę. Dzieci i młodzież (<18 lat): nie stosować. Zaburzenia czynności wątroby: w łagodnych lub umiarkowanych dawka początkowa 10 mg na dobę przez pierwsze dwa tygodnie, następnie w zależności od reakcji maksymalnie do 20 mg na dobę; w ciężkich zaburzeniach szczególna ostrożność, również podczas dostosowywania dawki. Zaburzenia czynności nerek: w łagodnych i umiarkowanych bez dostosowania dawki; w ciężkich (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) nie zaleca się stosowania z powodu braku doświadczenia. Osoby wolno metabolizujące z udziałem CYP2C19: dawka początkowa 10 mg na dobę przez pierwsze dwa tygodnie, następnie w zależności od reakcji maksymalnie do 20 mg na dobę. Czas trwania: działanie przeciwdepresyjne zwykle po 2–4 tygodniach leczenia; leczenie zwykle przez 6 miesięcy po ustąpieniu objawów depresji; w depresji nawracającej (jednobiegunowej) leczenie podtrzymujące nawet kilka lat, aby zapobiec nowym epizodom. Maksymalną skuteczność w zespole lęku napadowego z agorafobią lub bez agorafobii osiąga się po około 3 miesiącach leczenia. Odstawienie: należy unikać nagłego odstawienia; dawkę zmniejsza się stopniowo przez co najmniej 1–2 tygodnie, aby zmniejszyć ryzyko reakcji odstawienia. W razie objawów nietolerancji po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu można wznowić poprzednio przepisaną dawkę, a następnie zmniejszać ją wolniej.

Bezwzględne przeciwwskazania: - jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO, w tym z selegiliną w dawce powyżej 10 mg na dobę, lub w ciągu 14 dni po zaprzestaniu nieodwracalnych inhibitorów MAO - konieczność zachowania 7-dniowej przerwy po odstawieniu cytalopramu przed rozpoczęciem leczenia inhibitorami MAO - skojarzenie z linezolidem, o ile niemożliwa jest ścisła obserwacja kliniczna i monitorowanie ciśnienia tętniczego - rozpoznane wydłużenie odstępu QT lub wrodzony zespół wydłużonego odstępu QT - jednoczesne stosowanie z innymi lekami powodującymi wydłużenie odstępu QT - wiek poniżej 18 lat Ostrożnie: - jednoczesne stosowanie leków serotoninergicznych, takich jak tryptany, opioidy (w tym tramadol) i tryptofan, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego - znaczna bradykardia, niedawno przebyty ostry zawał mięśnia sercowego lub niewyrównana niewydolność serca - zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, wymagające wyrównania przed leczeniem - nieustabilizowana padaczka; padaczka opanowana farmakologicznie wymaga ścisłej kontroli - cukrzyca, ze względu na możliwy wpływ na kontrolę glikemii - podeszły wiek, stosowanie leków moczopędnych lub niedobór płynów, z uwagi na ryzyko hiponatremii, większe u kobiet - zaburzenie afektywne dwubiegunowe, z ryzykiem wystąpienia fazy maniakalnej - zespół lęku napadowego, z możliwością nasilenia objawów lękowych na początku leczenia - wiek poniżej 25 lat, ze zwiększonym ryzykiem zachowań samobójczych - zdarzenia związane z samobójstwem w wywiadzie lub nasilone myśli samobójcze przed leczeniem - nieprawidłowości krwawienia oraz jednoczesne stosowanie leków wpływających na czynność płytek lub zwiększających ryzyko krwotoku - psychoza z epizodami depresji, z ryzykiem nasilenia objawów psychotycznych - jednoczesne leczenie elektrowstrząsami - jednoczesne stosowanie preparatów zawierających ziele dziurawca zwyczajnego - jaskra z zamkniętym kątem przesączania lub jaskra w wywiadzie - podeszły wiek oraz niewydolność nerek i wątroby

Interakcje farmakodynamiczne. Zespół serotoninowy – opisywany na poziomie farmakodynamicznym podczas podawania cytalopramu z moklobemidem i buspironem. Inhibitory MAO (przeciwwskazane): jednoczesne stosowanie cytalopramu i inhibitorów MAO (tranylcyprominy), podobnie jak odwracalnych selektywnych inhibitorów MAO-A (moklobemid) i MAO-B (selegilina), może powodować ciężkie działania niepożądane, włącznie z zespołem serotoninowym. Zgłaszano ciężkie działania niepożądane, czasami zakończone zgonem, podczas jednoczesnego stosowania SSRI i inhibitorów MAO (w tym moklobemidu, linezolidu i selegiliny), także u pacjentów, którzy w niedługim czasie po odstawieniu SSRI rozpoczęli stosowanie inhibitorów MAO. Objawy takiej interakcji obejmują hipertermię, sztywność mięśni, drgawki kloniczne mięśni, niestabilność wegetatywną z możliwością szybkich zmian parametrów życiowych oraz zmiany psychiczne, w tym splątanie, drażliwość, silne pobudzenie, majaczenie i śpiączkę. Zachowanie odstępów czasowych: nie wolno podawać w skojarzeniu z inhibitorami MAO ani przez dwa tygodnie po przerwaniu leczenia nieodwracalnymi inhibitorami MAO i nie wcześniej niż jeden dzień po przerwaniu leczenia moklobemidem lub selegiliną. Leczenie inhibitorami MAO można rozpocząć najwcześniej tydzień po zaprzestaniu stosowania cytalopramu. Skojarzenie z selegiliną w dawkach większych niż 10 mg/dobę jest przeciwwskazane; natomiast badanie z cytalopramem 20 mg/dobę i selegiliną 10 mg/dobę nie wykazało klinicznie istotnych interakcji. Wydłużenie odstępu QT (przeciwwskazane skojarzenia): nie można wykluczyć efektu addytywnego cytalopramu i produktów wydłużających QT. Przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, przeciwpsychotycznymi (pochodne fenotiazyny, pimozyd, haloperydol), trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, niektórymi środkami przeciwbakteryjnymi (sparfloksacyna, moksyfloksacyna, erytromycyna podawana dożylnie, pentamidyna, leki przeciwmalaryczne, w szczególności halofantryna) oraz niektórymi lekami przeciwhistaminowymi (astemizol, mizolastyna). Pimozyd: skojarzone podanie pojedynczej dawki 2 mg pimozydu pacjentom leczonym racemicznym cytalopramem 40 mg/dobę przez 11 dni zwiększało AUC i Cmax pimozydu (niekonsekwentnie) oraz wydłużało odstęp QTc średnio o około 10 ms; z tego względu jednoczesne podawanie jest przeciwwskazane. Leki serotoninergiczne: skojarzenie z opioidami (w tym tramadolem) oraz agonistami receptora 5-HT, takimi jak tryptany (sumatryptan, oksytryptan) lub tryptofan (prekursory serotoniny), może prowadzić do nasilenia działania serotoninergicznego (zespół serotoninowy). Nasilenie przekaźnictwa 5-HT może wystąpić także z buprenorfiną; ze względu na brak wystarczających danych nie zaleca się kojarzenia z tryptanami. Lit i tryptofan: interakcji farmakodynamicznych nie stwierdzono w badaniach klinicznych z litem, jednak istnieją doniesienia o nasileniu działania SSRI podawanych z litem lub tryptofanem, dlatego skojarzenie należy stosować ostrożnie. Należy kontynuować standardową kontrolę stężenia litu we krwi. Ziele dziurawca zwyczajnego: należy unikać jednoczesnego podawania z produktami zawierającymi dziurawiec (Hypericum perforatum) ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych. Krwotoki: ostrożność u pacjentów stosujących jednocześnie leki zwiększające ryzyko krwawienia, w szczególności przeciwzakrzepowe i wpływające na czynność płytek (NLPZ, kwas acetylosalicylowy, dipyrydamol, atypowe leki przeciwpsychotyczne i tyklopidyna). Leki wywołujące hipokaliemię lub hipomagnezemię: ostrożność przy równoczesnym stosowaniu, gdyż zwiększa się ryzyko złośliwych arytmii. Leki obniżające próg drgawkowy: SSRI mogą obniżać próg drgawkowy; ostrożnie w skojarzeniu z innymi lekami obniżającymi ten próg (leki przeciwdepresyjne z grupy SSRI, neuroleptyki – pochodne tioksantenu i butyrofenonu, meflochina, bupropion, tramadol). Klozapina: obserwowano interakcje cytalopramu z klozapiną, które mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych związanych z klozapiną; charakter tych interakcji nie jest w pełni poznany. Terapia elektrowstrząsowa: brak badań klinicznych ustalających zagrożenia lub korzyści skojarzenia z cytalopramem. Interakcje farmakokinetyczne. Cytalopram jest metabolizowany przez CYP2C19 (około 60%), CYP3A4 (około 30%) i CYP2D6 (około 10%). Ponieważ w metabolizmie uczestniczy więcej niż jeden izoenzym, zahamowanie jednego z nich nie zmniejsza znacząco klirensu cytalopramu wskutek kompensacji przez inny izoenzym. Cymetydyna: cymetydyna (silny inhibitor CYP2D6, 3A4 i 1A2) umiarkowanie zwiększała średnie stężenie cytalopramu w stanie stacjonarnym, dlatego zaleca się ostrożność. Inhibitory CYP2C19: escytalopram z 30 mg omeprazolu raz na dobę zwiększał stężenie escytalopramu w osoczu o około 50%; ostrożność przy kojarzeniu z inhibitorami CYP2C19 (omeprazol, ezomeprazol, flukonazol, fluwoksamina, lanzoprazol, tyklopidyna) lub cymetydyną – może być konieczne zmniejszenie dawki cytalopramu. Podanie z ketokonazolem (silnym inhibitorem CYP3A4) nie zmieniało farmakokinetyki cytalopramu. Pokarm nie wpływa na wchłanianie ani inne właściwości farmakokinetyczne cytalopramu. Wpływ cytalopramu na inne leki: cytalopram i demetylocytalopram praktycznie nie hamują CYP2C9, CYP2E1 i CYP3A4 oraz są jedynie słabymi inhibitorami CYP1A2, CYP2C19 i CYP2D6. Metoprolol i inne substraty CYP2D6: ostrożność przy kojarzeniu z lekami metabolizowanymi głównie przez CYP2D6 o małym wskaźniku terapeutycznym (flekainid, propafenon, metoprolol) lub lekami działającymi na OUN (dezypramina, klomipramina, nortryptylina) i przeciwpsychotycznymi (rysperydon, tiorydazyna, haloperydol). Skojarzenie z metoprololem powodowało dwukrotne zwiększenie jego stężenia w osoczu, bez statystycznie znaczącego wzrostu działania na ciśnienie tętnicze i rytm serca; może być konieczna modyfikacja dawki. Dezypramina i imipramina: nie wykazano wpływu na stężenie cytalopramu ani imipraminy, natomiast zwiększało się stężenie dezypraminy (głównego metabolitu imipraminy) w osoczu – konieczne może być zmniejszenie dawki dezypraminy. Lewomepromazyna, digoksyna, karbamazepina i inne substraty: nie obserwowano istotnych klinicznie zmian przy skojarzeniu z substratami CYP1A2 (klozapina, teofilina), CYP2C9 (warfaryna), CYP2C19 (imipramina, mefenytoina), CYP2D6 (sparteina, imipramina, amitryptylina, rysperydon) oraz CYP3A4 (warfaryna, karbamazepina i jej epoksyd, triazolam). Cytalopram nie wpływał na farmakokinetykę karbamazepiny i jej metabolitu. Cytalopram prawdopodobnie nie wpływa na farmakokinetykę i farmakodynamikę warfaryny. Nie stwierdzono interakcji z lewomepromazyną ani digoksyną, co oznacza, że cytalopram nie indukuje ani nie hamuje glikoproteiny P.

Działania niepożądane cytalopramu są zwykle łagodne i przemijające; najczęściej pojawiają się w pierwszych dwóch tygodniach leczenia i słabną wraz z poprawą depresji. Zależne od dawki są: nasilone pocenie się, suchość w jamie ustnej, bezsenność, senność, biegunka, nudności i uczucie zmęczenia. Bardzo często: senność, bezsenność, ból głowy, drżenie (drżenie wg jednej z charakterystyk często); suchość w jamie ustnej, nudności, zaparcia; nasilone pocenie się; osłabienie. Często: pobudzenie, zmniejszenie popędu płciowego, lęk, nerwowość, stany splątania, niezwykłe sny, zaburzenia koncentracji, u kobiet zaburzenia orgazmu; zaburzenia smaku, parestezje, zawroty głowy, zaburzenia uwagi, zaburzenia pozapiramidowe; zaburzenia widzenia; szumy uszne; tachykardia, kołatanie serca; niedociśnienie ortostatyczne (wg jednej z charakterystyk często, wg innej częstość nieznana); ziewanie, zapalenie błony śluzowej nosa; biegunka, wymioty, niestrawność, wzdęcia z oddawaniem gazów, zwiększone wydzielanie śliny, ból brzucha; świąd, wysypka; bóle mięśni, bóle stawów; zatrzymanie moczu; impotencja, zaburzenia wytrysku, niezdolność do wytrysku; zmniejszenie łaknienia, zmniejszenie masy ciała; uczucie zmęczenia, złe samopoczucie, apatia, gorączka. Niezbyt często: reakcja alergiczna; zwiększenie łaknienia, zwiększenie masy ciała; agresja, depersonalizacja, omamy, mania, euforia; omdlenia, drgawki; rozszerzenie źrenic; bradykardia; kaszel, duszność; nieprawidłowe wyniki prób czynnościowych wątroby; plamica, nadwrażliwość na światło, pokrzywka, łysienie; u kobiet krwotok miesiączkowy; obrzęk. Rzadko: nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego; hiponatremia; zespół serotoninowy, napady drgawkowe typu grand mal, dyskineza, pobudzenie psychoruchowe/akatyzja; krwotoki; zapalenie wątroby; wybroczyny. Częstość nieznana: trombocytopenia; reakcja anafilaktyczna; hiperprolaktynemia; hipokaliemia; napady panicznego lęku, bruksizm, niepokój, myśli samobójcze, zachowania samobójcze; zaburzenia ruchowe; wydłużenie odstępu QT w elektrokardiogramie, niemiarowość komorowa, w tym torsade de pointes; krwawienie z nosa; krwawienie z przewodu pokarmowego (w tym z odbytnicy); zapalenie trzustki; obrzęki naczynioruchowe; zwiększenie stężenia prolaktyny, u kobiet krwotok maciczny i poporodowy, u mężczyzn priapizm i mlekotok. Wydłużenie odstępu QT i niemiarowości komorowe (w tym torsade de pointes) obserwowano głównie u kobiet, u osób z hipokaliemią, z wcześniej występującym wydłużeniem odstępu QT lub z innymi chorobami serca. Badania epidemiologiczne, głównie u pacjentów w wieku ≥50 lat, wskazują na zwiększone ryzyko złamań kości podczas jednoczesnego stosowania SSRI i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych; mechanizm nie został wyjaśniony. Odstawienie, zwłaszcza nagłe: często prowadzi do objawów odstawienia – najczęściej zawrotów głowy, zaburzeń czucia (w tym parestezji), zaburzeń snu (bezsenność, intensywne sny), pobudzenia lub lęku, nudności i (lub) wymiotów, drżeń, splątania, pocenia się, bólu głowy, biegunki, kołatania serca, chwiejności emocjonalnej, drażliwości oraz zaburzeń widzenia. Objawy te mają zwykle małe lub umiarkowane nasilenie i ustępują samoistnie, choć u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i utrzymywać się dłużej.

Ciąża: obszerne dane kliniczne (>2500 opisanych ciąż) nie wykazują działania powodującego wady rozwojowe płodu lub noworodka; dopuszczalne stosowanie w ciąży w razie konieczności, z uwzględnieniem poniższych zastrzeżeń. Ekspozycja w późnej ciąży: konieczna obserwacja noworodka, gdy matka kontynuuje stosowanie w późniejszych etapach ciąży, zwłaszcza w trzecim trymestrze. Należy unikać nagłego odstawienia w czasie ciąży. Zespół objawów u noworodka po ekspozycji na SSRI/SNRI w późnej ciąży: zaburzenia oddychania, sinica, bezdech, napady drgawkowe, wahania temperatury ciała, trudności w pobieraniu pokarmu, wymioty, hipoglikemia, wzmożone lub zmniejszone napięcie mięśniowe, hiperrefleksja, drżenie, drżączka, drażliwość, ospałość, ciągły płacz, senność i trudności w zasypianiu; mogą wynikać z działania serotoninergicznego lub stanowić objawy odstawienia, a w większości przypadków pojawiają się natychmiast lub wkrótce (<24 h) po porodzie. Ryzyko dla noworodka: stosowanie SSRI w ciąży, zwłaszcza w końcowym okresie, może zwiększać ryzyko przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodka (PPHN) – obserwowane w ok. 5 przypadkach na 1000 ciąż wobec 1–2 na 1000 w populacji ogólnej. Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone (mniej niż dwukrotnie) ryzyko krwotoku poporodowego po ekspozycji na SSRI lub SNRI w ciągu miesiąca przed porodem. Laktacja: ograniczone – cytalopram przenika w niewielkich ilościach do mleka kobiecego; szacuje się, że karmione piersią dziecko otrzymuje ok. 5% dobowej dawki matki w przeliczeniu na masę ciała. U niemowląt obserwowano jedynie objawy o małym znaczeniu lub ich brak, jednak dostępne dane są niewystarczające do oceny zagrożenia dla dziecka. Wymaga starannego rozważenia, czy korzyści z karmienia piersią przewyższają możliwe działania niepożądane u dziecka; zalecana ostrożność. Płodność: badania na zwierzętach wykazały możliwy wpływ na jakość nasienia; na podstawie zgłoszeń u ludzi stosujących SSRI wpływ ten jest przemijający. Dotychczas nie stwierdzono wpływu na płodność u ludzi.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn niewielki lub umiarkowany. Możliwe zaburzenia uwagi i koncentracji jako skutek choroby, stosowania leku lub połączenia obu tych czynników. Leki psychoaktywne mogą zaburzać zdolność podejmowania decyzji i reakcji w sytuacjach nagłych.

Wchłanianie niemal całkowite, niezależne od pokarmu; Tmax wynosi średnio 3 godziny, a biodostępność po podaniu doustnym ok. 80%. Objętość dystrybucji ok. 12–17 l/kg mc.; wiązanie cytalopramu i głównych metabolitów z białkami osocza <80%. Metabolizm: przekształcany do aktywnych metabolitów – demetylocytalopramu, didemetylocytalopramu, N-tlenku cytalopramu oraz nieaktywnej deaminowanej pochodnej kwasu propionowego; wszystkie aktywne metabolity są słabszymi od związku macierzystego selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny. W osoczu dominuje niezmieniony cytalopram; stężenia demetylocytalopramu i didemetylocytalopramu wynoszą zwykle odpowiednio 30–50% i 5–10% stężenia cytalopramu. Demetylacja do demetylocytalopramu zachodzi z udziałem CYP3A4 i CYP2C19, a metabolizm częściowo zależy też od CYP2D6. Eliminacja: okres półtrwania w fazie eliminacji ok. 1,5 doby, klirens osoczowy ok. 0,3–0,4 l/min. Wydalanie głównie z żółcią (85%), pozostałe 15% przez nerki; 12–23% dawki dobowej wydalane z moczem w postaci niezmienionej; klirens wątrobowy ok. 0,3 l/min, nerkowy 0,05–0,08 l/min. Kinetyka liniowa; stan stacjonarny osiągany po 1–2 tygodniach. Podeszły wiek: wydłużony okres półtrwania (1,5–3,75 doby) i mniejszy klirens (0,08–0,3 l/min) wskutek wolniejszego metabolizmu; stężenia w stanie stacjonarnym ok. dwukrotnie większe niż u młodszych pacjentów leczonych tą samą dawką. Zaburzenia czynności wątroby: eliminacja wolniejsza – okres półtrwania i stężenie w osoczu ok. dwukrotnie większe niż przy prawidłowej czynności wątroby. Zaburzenia czynności nerek: wolniejsza eliminacja przy łagodnych do umiarkowanych zaburzeniach nie wpływa istotnie na farmakokinetykę; brak danych dla ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <20 ml/min). Polimorfizm: u osób słabo metabolizujących z zaburzoną czynnością CYP2C19 stężenie cytalopramu w osoczu może być do dwóch razy większe niż u intensywnie metabolizujących; metabolizm nie wykazuje istotnego klinicznie polimorfizmu oksydacji sparteiny/debryzochiny (CYP2D6). U osób słabo metabolizujących z udziałem CYP2C19 zaleca się ostrożność i dawkę początkową 10 mg/dobę.