Darunawir

Inhibitor proteazy HIV, lek przeciwwirusowy do stosowania ogólnego (kod ATC J05AE10). Wybiórczo blokuje dimeryzację oraz aktywność katalityczną proteazy HIV-1 (KD = 4,5 x 10⁻¹² M), hamując rozszczepienie kodowanego przez wirus kompleksu poliproteinowego Gag-Pol w zakażonych komórkach, przez co zapobiega powstawaniu dojrzałych, zakaźnych cząstek wirusa. Jako selektywny inhibitor proteazy HIV-1 zakłóca tworzenie niezbędnych białek wirusowych, uniemożliwiając im zakażanie kolejnych komórek. Aktywność przeciwwirusowa in vitro: wobec laboratoryjnych szczepów i klinicznych izolatów HIV-1 oraz laboratoryjnych szczepów HIV-2 w ostro zarażonych liniach limfocytów T, komórkach jednojądrzastych krwi obwodowej oraz monocytach/makrofagach, z medianą EC50 w zakresie 1,2–8,5 nM (0,7–5,0 ng/ml); obejmuje szerokie spektrum izolatów HIV-1 grupy M (A, B, C, D, E, F, G) i grupy O. Oporność: oporność wirusa rozwija się szybko, gdy inhibitory proteazy HIV podawane są w monoterapii, dlatego stosuje się je w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Może wystąpić oporność krzyżowa między niektórymi inhibitorami proteazy HIV, jednak mechanizmy oporności na darunawir mogą różnić się od mechanizmów wobec innych leków tej klasy.

Leczenie zakażenia ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV-1), zawsze jednocześnie z innymi przeciwretrowirusowymi produktami leczniczymi oraz w skojarzeniu z kobicystatem lub rytonawirem w małej dawce. W skojarzeniu z rytonawirem w małej dawce: u pacjentów dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku od 3 lat i masie ciała co najmniej 15 kg. W skojarzeniu z kobicystatem: u pacjentów dorosłych i młodzieży w wieku 12 lat i starszych o masie ciała co najmniej 40 kg. Postać 400 mg i 800 mg w tabletkach – do tworzenia odpowiednich schematów dawkowania w leczeniu zakażeń wywołanych przez wirus HIV-1 u osób dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku od 3 lat i masie ciała co najmniej 40 kg, które wcześniej nie były poddawane terapii przeciwretrowirusowej; wcześniej były poddawane terapii przeciwretrowirusowej i nie miały mutacji (DRV-RAM) towarzyszących oporności na darunawir, oraz u których wiremia HIV-1 RNA wynosi <100 000 kopii/ml, a liczba komórek CD4+ wynosi ≥ 100 x 106/l. Dobór leczenia: należy uwzględnić leczenie stosowane w przeszłości u danego pacjenta oraz typy mutacji związane ze stosowaniem różnych leków; wytycznych powinny dostarczyć wyniki badań genotypu i fenotypu (jeśli są dostępne) oraz dotychczasowy przebieg leczenia. Badanie genotypowania należy wziąć pod uwagę podczas podejmowania decyzji o rozpoczęciu leczenia u pacjentów poddawanych wcześniej terapii przeciwretrowirusowej.

Zawsze doustnie, w skojarzeniu z kobicystatem lub małą dawką rytonawiru jako wzmacniaczem farmakokinetycznym oraz jednocześnie z innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Darunawir podaje się doustnie w skojarzeniu z kobicystatem lub rytonawirem w małej dawce, który poprawia właściwości farmakokinetyczne leku. Kobicystatu nie zaleca się w schematach stosowanych dwa razy na dobę ani do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 12 lat i masie ciała mniejszej niż 40 kg. Dorośli, bez wcześniejszej terapii przeciwretrowirusowej: 800 mg raz na dobę razem z kobicystatem 150 mg raz na dobę lub rytonawirem 100 mg raz na dobę, przyjmowane podczas posiłku. Dorośli, po wcześniejszej terapii przeciwretrowirusowej: 600 mg dwa razy na dobę, przyjmowane razem z rytonawirem w dawce 100 mg dwa razy na dobę z jedzeniem. Schemat raz na dobę (800 mg z kobicystatem 150 mg lub rytonawirem 100 mg z jedzeniem) można zastosować u pacjentów poddawanych wcześniej terapii przeciwretrowirusowej, lecz bez mutacji (DRV-RAM) towarzyszących oporności na darunawir. Dzieci i młodzież (3–17 lat), bez wcześniejszej terapii: zalecana dawka wynosi 800 mg raz na dobę razem z rytonawirem 100 mg raz na dobę z jedzeniem lub 800 mg raz na dobę razem z kobicystatem 150 mg raz na dobę z jedzeniem (u młodzieży w wieku 12 lat i starszej). Dawkę u dzieci ustala się według masy ciała; dla masy ≥40 kg – 800 mg darunawiru / 100 mg rytonawiru raz na dobę lub 800 mg darunawiru / 150 mg (tabletka) kobicystatu raz na dobę. Dzieci i młodzież (3–17 lat), po wcześniejszej terapii: zwykle zalecane jest przyjmowanie dwa razy na dobę, razem z rytonawirem i jedzeniem. Dawki wg masy ciała, m.in. dla masy ≥40 kg: 800 mg darunawiru / 100 mg rytonawiru raz na dobę lub 800 mg darunawiru / 150 mg (tabletka) kobicystatu raz na dobę, albo 600 mg darunawiru / 100 mg rytonawiru dwa razy na dobę. Schemat raz na dobę można stosować u pacjentów poddawanych wcześniej terapii przeciwretrowirusowej, lecz bez mutacji (DRV-RAM) związanych z opornością na darunawir. W populacji dzieci i młodzieży poddanej wcześniej terapii przeciwretrowirusowej zaleca się ocenę genotypu HIV. Gdy ocena genotypu HIV jest niedostępna: u dzieci i młodzieży nieleczonych wcześniej inhibitorem proteazy HIV zaleca się schemat raz na dobę (z rytonawirem lub kobicystatem), a u leczonych wcześniej inhibitorem proteazy – schemat z rytonawirem dwa razy na dobę. Kobicystat u dzieci: nie ustalono dawki kobicystatu do stosowania w skojarzeniu z darunawirem u dzieci w wieku poniżej 12 lat. Nie należy stosować darunawiru w skojarzeniu z kobicystatem u dzieci w wieku od 3 do 11 lat o masie ciała poniżej 40 kg, bowiem nie określono dawki kobicystatu do stosowania u takich dzieci. Ograniczenia wiekowe/masy: nie stosować u dzieci w wieku poniżej 3 lat ze względu na bezpieczeństwo ani o masie ciała poniżej 15 kg, gdyż nie ustalono dawkowania u wystarczającej liczby pacjentów w tej populacji. Sposób podania: w ciągu 30 minut od ukończenia posiłku, z kobicystatem lub małą dawką rytonawiru. Rodzaj pokarmu nie wpływa na ekspozycję na darunawir. Postać zawiesiny doustnej można stosować u pacjentów mających trudności z połykaniem tabletek; zawiesinę podaje się doustnie. Pominięcie dawki – dawkowanie dwa razy na dobę: jeśli od pominięcia upłynęło nie więcej niż 6 godzin, należy przyjąć dawkę jak najszybciej wraz z posiłkiem; jeśli stwierdzono to później niż po 6 godzinach, pominiętej dawki nie przyjmuje się i kontynuuje dotychczasowy schemat. Dawkowanie raz na dobę: jeśli upłynęło nie więcej niż 12 godzin, należy przyjąć dawkę jak najszybciej z posiłkiem; jeśli później niż po 12 godzinach – pominiętej dawki nie przyjmuje się i kontynuuje dotychczasowy schemat. Wymioty: jeśli wystąpią przed upływem 4 godzin od przyjęcia, należy jak najszybciej przyjąć kolejną dawkę z jedzeniem; jeśli po upływie więcej niż 4 godzin – kolejnej dawki nie trzeba przyjmować do następnego regularnego terminu. Szczególne grupy – podeszły wiek: ilość danych jest ograniczona, dlatego darunawir należy stosować z ostrożnością w tej grupie. Zaburzenia czynności wątroby: darunawir metabolizowany jest przez wątrobę; nie jest konieczne dostosowywanie dawki w zaburzeniach łagodnych (klasa A wg Child-Pugh) lub umiarkowanych (klasa B), jednak należy zachować ostrożność. Brak danych farmakokinetycznych w ciężkich zaburzeniach; ciężkie zaburzenia mogą zwiększać ekspozycję na darunawir i pogarszać profil bezpieczeństwa, dlatego darunawiru nie wolno podawać pacjentom z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh). Zaburzenia czynności nerek: u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna zmiana dawkowania darunawiru/rytonawiru. Nie badano kobicystatu u pacjentów poddawanych dializie, dlatego nie można ustalić zaleceń dla darunawiru/kobicystatu. Kobicystat hamuje wydzielanie kreatyniny w kanalikach i może powodować umiarkowane zwiększenie stężenia kreatyniny w osoczu oraz umiarkowane zmniejszenie klirensu kreatyniny, przez co ocena czynności wydzielniczej nerek na podstawie klirensu kreatyniny może być zafałszowana. Nie należy rozpoczynać podawania kobicystatu jako wzmacniacza farmakokinetycznego darunawiru u pacjentów z klirensem kreatyniny mniejszym niż 70 ml/min, jeśli którykolwiek z jednocześnie stosowanych leków wymaga dostosowania dawki na podstawie klirensu kreatyniny, np. emtrycytabina, lamiwudyna, dyzoproksyl tenofowiru (w postaci fumaranu, fosforanu lub bursztynianu) lub dipiwoksyl adefowiru. Ciąża i połóg: nie ma konieczności dostosowywania dawki darunawiru/rytonawiru w czasie ciąży lub połogu. Leczenie darunawirem/kobicystatem 800/150 mg w czasie ciąży skutkuje małą ekspozycją na darunawir, dlatego terapii darunawirem/kobicystatem nie należy rozpoczynać w ciąży, a u kobiet, które zaszły w ciążę w trakcie takiej terapii, należy dokonać zmiany na inny schemat; jako alternatywę można rozważyć darunawir z rytonawirem.

Bezwzględne przeciwwskazania: - ciężkie zaburzenia czynności wątroby (klasa C wg skali Child-Pugh) - jednoczesne stosowanie z produktem złożonym zawierającym lopinawir z rytonawirem - jednoczesne stosowanie z silnymi induktorami CYP3A, takimi jak ryfampicyna oraz preparaty ziołowe z dziurawcem zwyczajnym - jednoczesne stosowanie darunawiru wzmocnionego kobicystatem z silnymi induktorami CYP3A, np. karbamazepiną, fenobarbitalem, fenytoiną - jednoczesne podawanie z substancjami o klirensie silnie zależnym od CYP3A, których zwiększone stężenia grożą ciężkimi lub zagrażającymi życiu zdarzeniami: alfuzosyną; amiodaronem, beprydylem, dronedaronem, iwabradyną, chinidyną, ranolazyną; astemizolem, terfenadyną; pochodnymi alkaloidów sporyszu (dihydroergotamina, ergometryna, ergotamina, metylergonowina); elbaswirem z grazoprewirem; cyzaprydem; dapoksetyną; domperydonem; naloksegolem; lurazydonem, pimozydem, kwetiapiną, sertindolem; triazolamem i midazolamem doustnym; syldenafilem w tętniczym nadciśnieniu płucnym i awanafilem; symwastatyną, lowastatyną, lomitapidem; tikagrelorem - kolchicyna u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątroby Ostrożnie: - zaburzenia czynności wątroby o nasileniu łagodnym do umiarkowanego - wcześniejsze zaburzenia czynności wątroby, w tym przewlekłe czynne zapalenie wątroby typu B lub C (zwiększone ryzyko ciężkich zaburzeń czynności wątroby) - współistniejące przewlekłe zapalenie wątroby, marskość lub podwyższone aktywności transaminaz przed leczeniem - ciąża (stosowanie tylko wtedy, gdy korzyści przeważają nad ryzykiem) - niezalecane rozpoczynanie terapii schematem z kobicystatem w ciąży oraz konieczność zmiany schematu u kobiet, które zaszły w ciążę na tym leczeniu - kobiety w ciąży przyjmujące jednocześnie leki mogące zmniejszać ekspozycję na darunawir - pacjenci w podeszłym wieku (65 lat i więcej) - hemofilia typu A i B (ryzyko nasilenia krwawień) - jednoczesne stosowanie darunawiru z kobicystatem i słabych lub umiarkowanych induktorów CYP3A - dzieci w wieku poniżej 3 lat lub o masie ciała poniżej 15 kg - pierwsze dwa tygodnie po zmianie wzmacniacza farmakokinetycznego z rytonawiru na kobicystat - jednoczesne podawanie z innymi substratami dehydrogenazy alkoholowej, np. etanolem, u noworodków

Profil w terapii skojarzonej z rytonawirem: u 51,3% leczonych uprzednio pacjentów otrzymujących darunawir/rytonawir 600/100 mg dwa razy na dobę wystąpiło co najmniej jedno działanie niepożądane przy średnim czasie terapii 95,3 tygodni. Najczęstsze: biegunka, nudności, wysypka, ból głowy i wymioty. Do najczęstszych ciężkich działań niepożądanych należą: ostra niewydolność nerek, zawał mięśnia sercowego, zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, małopłytkowość, martwica kości, biegunka, zapalenie wątroby i gorączka. W skojarzeniu z kobicystatem najczęstsze to biegunka (28%), nudności (23%) i wysypka (16%), a ciężkie działania niepożądane obejmują cukrzycę, nadwrażliwość (na lek), zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, wysypkę i wymioty. Zakażenia – niezbyt często: wirus opryszczki. Krew i układ chłonny – niezbyt często: małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, leukopenia; rzadko: zwiększenie liczby eozynofili we krwi. Układ immunologiczny – niezbyt często: zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej, nadwrażliwość (na lek). Zaburzenia endokrynologiczne – niezbyt często: niedoczynność tarczycy, zwiększone stężenie tyreotropiny (TSH). Metabolizm – często: hipertriglicerydemia, hipercholesterolemia, hiperlipidemia; niezbyt często: dna, brak apetytu, zmniejszenie apetytu, spadek masy ciała, zwiększenie masy ciała, hiperglikemia, insulinooporność, zmniejszenie stężenia lipoprotein o dużej gęstości, zwiększone łaknienie, nadmierne pragnienie, zwiększona aktywność dehydrogenazy mleczanowej we krwi. Zaburzenia psychiczne – często: bezsenność; niezbyt często: depresja, dezorientacja, niepokój, zaburzenia snu, sny patologiczne, koszmary nocne, osłabiony popęd płciowy; rzadko: stan splątania, zmiany nastroju, niepokój ruchowy. Układ nerwowy – często: ból głowy, neuropatie obwodowe, zawroty głowy; niezbyt często: letarg, parestezje, niedoczulica, zaburzenia smaku, zaburzenia koncentracji, zaburzenia pamięci, ospałość; rzadko: omdlenia, drgawki, utrata smaku, zaburzenia rytmu aktywności dobowej. Oko – niezbyt często: przekrwienie spojówek, suchość oka; rzadko: zaburzenia widzenia. Ucho i błędnik – niezbyt często: zawroty głowy. Serce – niezbyt często: zawał mięśnia sercowego, dławica piersiowa, wydłużenie odstępu QT w zapisie EKG, częstoskurcz; rzadko: ostry zawał mięśnia sercowego, bradykardia zatokowa, palpitacje. Naczynia – niezbyt często: nadciśnienie tętnicze, nagłe zaczerwienienie skóry twarzy. Układ oddechowy – niezbyt często: duszność, kaszel, krwawienie z nosa, podrażnienie gardła; rzadko: wyciek wodnisty z nosa. Żołądek i jelita – bardzo często: biegunka; często: wymioty, nudności, ból brzucha, zwiększona aktywność amylazy we krwi, niestrawność, wzdęcia i oddawanie wiatrów; niezbyt często: zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, refluks żołądkowo-przełykowy, aftowe zapalenie jamy ustnej, odruchy wymiotne (bez wymiotów), suchość błony śluzowej jamy ustnej, dyskomfort w jamie brzusznej, zaparcia, zwiększona aktywność lipazy we krwi, odbijanie, upośledzenie czucia w jamie ustnej; rzadko: zapalenie jamy ustnej, wymioty krwawe, zapalenie czerwieni warg, suchość warg, język obłożony. Wątroba i drogi żółciowe – często: zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej; niezbyt często: zapalenie wątroby, cytolityczne zapalenie wątroby, stłuszczenie wątroby, powiększenie wątroby, zwiększenie aktywności transaminaz, zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginowej, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi, zwiększenie aktywności gamma-glutamylotransferazy. Skóra i tkanka podskórna – często: wysypka (w tym grudkowa, grudkowo-plamista, plamista, rumieniowa, świądowa), świąd; niezbyt często: obrzęk naczynioruchowy, wysypka uogólniona, alergiczne zapalenie skóry, pokrzywka, egzema, rumień, nadmierne pocenie się, nocne poty, łysienie, trądzik, suchość skóry, odkładanie się pigmentu w paznokciach; rzadko: zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, zapalenie skóry, łojotokowe zapalenie skóry, patologiczne zmiany skórne, skóra pergaminowata; częstość nieznana: martwica toksyczno-rozpływna naskórka, ostra uogólniona osutka krostkowa. Układ mięśniowo-szkieletowy – niezbyt często: bóle mięśni, martwica kości, kurcze mięśni, osłabienie mięśni, bóle stawów, bóle kończyn, osteoporoza, zwiększona aktywność fosfokinazy kreatynowej we krwi; rzadko: sztywność mięśniowo-szkieletowa, zapalenie stawów, sztywność stawów. Nerki i drogi moczowe – niezbyt często: ostra niewydolność nerek, niewydolność nerek, kamica nerkowa, zwiększone stężenie kreatyniny we krwi, białkomocz, obecność bilirubiny w moczu, trudności w oddawaniu moczu, oddawanie moczu w nocy, częstomocz; rzadko: zmniejszony klirens nerkowy kreatyniny, nefropatia kryształowa – to ostatnie zidentyfikowane w okresie po wprowadzeniu do obrotu. Układ rozrodczy i piersi – niezbyt często: zaburzenia erekcji, ginekomastia. Zaburzenia ogólne – często: astenia, zmęczenie; niezbyt często: gorączka, ból w klatce piersiowej, obrzęki obwodowe, złe samopoczucie, uczucia gorąca, drażliwość, ból; rzadko: dreszcze, zaburzenia czucia, suchość skóry. Skojarzenie darunawir/kobicystat – dodatkowo względem powyższego: nadwrażliwość (na lek) jako często, ból głowy jako bardzo często, nudności jako bardzo często, ostre zapalenie trzustki jako niezbyt często, ból mięśni jako często oraz zwiększone stężenie kreatyniny we krwi jako często. Opis wybranych działań: wysypka miała przeważnie łagodne lub umiarkowane nasilenie, często występując w pierwszych czterech tygodniach leczenia i ustępując przy dalszym stosowaniu. W badaniu z jedną grupą leczenia (darunawir 800 mg raz na dobę z kobicystatem 150 mg raz na dobę i innymi lekami przeciwretrowirusowymi) 2,2% pacjentów przerwało leczenie z powodu wysypki. W trakcie leczenia przeciwretrowirusowego może zwiększyć się masa ciała oraz stężenie lipidów i glukozy we krwi. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe: przy stosowaniu inhibitorów proteazy, zwłaszcza w skojarzeniu z lekami z grupy NRTI, zgłaszano zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej (CPK), mialgię, zapalenie mięśni i rzadko rabdomiolizę. Przypadki martwicy kości zgłaszano zwłaszcza u pacjentów z powszechnie znanymi czynnikami ryzyka, zaawansowanym zakażeniem HIV lub długotrwałą ekspozycją na złożoną terapię przeciwretrowirusową; częstość nieznana. Zespół zapalnej reaktywacji immunologicznej: u pacjentów z ciężkim niedoborem odporności w chwili rozpoczęcia CART może dojść do reakcji zapalnej na bezobjawowe lub szczątkowe patogeny oportunistyczne. Obserwowano też choroby autoimmunologiczne (np. choroba Gravesa-Basedowa i autoimmunologiczne zapalenie wątroby), z czasem wystąpienia zmiennym i możliwym wiele miesięcy po rozpoczęciu leczenia. Krwawienia: u chorych na hemofilię otrzymujących inhibitory proteazy zgłaszano przypadki nasilonego samoistnego krwawienia. Współistniejące zakażenie WZW typu B/C: pacjenci ze współistniejącym zakażeniem częściej mieli zwiększoną aktywność wątrobowych aminotransferaz, zarówno wyjściowo, jak i w wyniku leczenia, niż osoby bez przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby. Z klasy inhibitorów proteazy HIV opisywano ponadto: ciężkie postaci wysypek skórnych, w tym rumień wielopostaciowy i zespół Stevensa-Johnsona; przypadki polekowego zapalenia wątroby, w tym zakończone zgonem; nagromadzenie lub redystrybucję tkanki tłuszczowej (lipodystrofia), w tym otyłość centralna, powiększenie karkowej poduszki tłuszczowej (bawoli kark), zanik tłuszczu obwodowego i twarzy, powiększenie piersi oraz wygląd cushingoidalny.

Brak wystarczających i dobrze kontrolowanych badań stosowania darunawiru u kobiet w ciąży; badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka (płodu), przebieg porodu ani rozwój pourodzeniowy. W skojarzeniu z małą dawką rytonawiru stosowanie w ciąży dopuszczalne wyłącznie, gdy potencjalne korzyści przeważają nad potencjalnym ryzykiem. Schemat z kobicystatem odradzany: leczenie darunawirem/kobicystatem 800/150 mg skutkuje małą ekspozycją na darunawir, co może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem niepowodzenia wirusologicznego i zwiększonym ryzykiem przeniesienia zakażenia HIV na dziecko; nie należy rozpoczynać terapii z kobicystatem w czasie ciąży, a u kobiet, które zaszły w ciążę w trakcie takiej terapii, należy dokonać zmiany na inny schemat leczenia. Laktacja: przeciwwskazany – nie wiadomo, czy darunawir przenika do mleka ludzkiego. Badania na szczurach wykazały, że darunawir przenika do mleka samic i w dużych stężeniach (1000 mg/kg mc./dobę) jest toksyczny dla potomstwa. Z uwagi na ryzyko działań niepożądanych u dzieci karmionych piersią kobiety nie powinny w żadnym wypadku karmić piersią podczas stosowania darunawiru; niezależnie od tego w celu uniknięcia przeniesienia wirusa HIV na niemowlę zaleca się, aby kobiety zakażone HIV nie karmiły piersią. Płodność: brak danych dotyczących wpływu darunawiru na płodność u ludzi; u szczurów nie stwierdzono wpływu na krycie ani płodność.

W skojarzeniu z kobicystatem lub rytonawirem nie wywiera wpływu lub wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn jest nieistotny. Jednak podczas leczenia darunawirem w skojarzeniu z kobicystatem lub małymi dawkami rytonawiru zgłaszano występowanie zawrotów głowy u niektórych pacjentów.

Wchłanianie: po podaniu doustnym szybko wchłaniany; maksymalne stężenie w osoczu w obecności małych dawek rytonawiru osiągane zwykle w ciągu 2,5–4,0 godz. Bezwzględna biodostępność jednorazowej dawki 600 mg samego darunawiru wynosi ok. 37% i wzrasta do ok. 82% w obecności rytonawiru 100 mg dwa razy na dobę. Całkowity potęgujący wpływ rytonawiru daje ok. 14-krotny wzrost ogólnej ekspozycji. Pokarm zwiększa biodostępność – na czczo względna biodostępność jest o 30% niższa niż podczas posiłku, dlatego przyjmowany z rytonawirem i pokarmem; rodzaj pokarmu nie wpływa na ekspozycję. Dystrybucja: ok. 95% wiąże się z białkami osocza, głównie z kwaśną glikoproteiną α1. Objętość dystrybucji samego darunawiru 88,1 ± 59,0 l, zwiększa się do 131 ± 49,9 l w obecności rytonawiru 100 mg dwa razy na dobę. Większa ekspozycja u zakażonych HIV-1 niż u osób zdrowych wynika z większego stężenia kwaśnej glikoproteiny α1, powodującego silniejsze wiązanie i wyższe stężenie w osoczu. Metabolizm: metabolizowany głównie w procesie oksydacji, w znacznym stopniu w wątrobie z udziałem CYP, prawie wyłącznie przez izoenzym CYP3A4. Kobicystat i rytonawir hamują CYP3A, istotnie zwiększając stężenie darunawiru w osoczu. Wykryto co najmniej 3 utlenione metabolity, każdy o aktywności co najmniej 10-krotnie mniejszej niż darunawir wobec szczepu dzikiego HIV. Eliminacja: po dawce 400/100 mg znakowanego 14C darunawiru z rytonawirem ok. 79,5% odzyskiwano w kale i 13,9% w moczu; w postaci niezmienionej wydalane odpowiednio 41,2% (kał) i 7,7% (mocz). Okres półtrwania w fazie końcowej ok. 15 godz. przy skojarzeniu z rytonawirem. Wewnątrznaczyniowy klirens darunawiru podanego indywidualnie (150 mg) i w skojarzeniu z małą dawką rytonawiru wynosi odpowiednio 32,8 l/godz. i 5,9 l/godz. Zaburzenia czynności nerek: ok. 7,7% dawki wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Nie oceniano bezpośrednio u pacjentów z zaburzeniami nerek, jednak analiza populacyjna nie wykazała istotnych zmian farmakokinetyki przy umiarkowanych zaburzeniach (klirens kreatyniny 30–60 ml/min). Zaburzenia czynności wątroby: głównie metabolizowany i eliminowany przez wątrobę. Przy skojarzeniu z rytonawirem 600/100 mg dwa razy na dobę całkowite stężenia w osoczu u osób z łagodnymi (Child-Pugh A) i umiarkowanymi (Child-Pugh B) zaburzeniami były porównywalne ze stężeniami u osób zdrowych, ale stężenia wolnej frakcji były większe odpowiednio o ok. 55% i 100%. Znaczenie kliniczne nieznane – wskazana ostrożność u tych pacjentów. Wpływ ciężkich zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę nie był badany. Szczególne grupy: farmakokinetyka nie różni się istotnie w grupie wiekowej 18–75 lat; ograniczone dane u pacjentów powyżej 65 lat. U kobiet zakażonych HIV nieznacznie większa ekspozycja (16,8%) niż u mężczyzn – bez znaczenia klinicznego. Ciąża: ekspozycja na całkowity darunawir była ogólnie mniejsza w czasie ciąży niż w połogu, natomiast dla wolnego (czynnego) darunawiru parametry zmniejszały się w mniejszym stopniu z powodu wzrostu wolnej frakcji w ciąży. Skojarzenie darunawir/kobicystat 800/150 mg raz na dobę w ciąży prowadzi do małej ekspozycji na darunawir (Cmin w II i III trymestrze mniejsze odpowiednio o 92% i 89% względem połogu, wolna frakcja Cmin mniejsza o ok. 90%), głównie z powodu znacznego zmniejszenia ekspozycji na kobicystat wskutek indukcji enzymów związanej z ciążą.