Delgocytynib

Grupa: inne leki dermatologiczne, leki przeciw zapaleniu skóry, z wyłączeniem kortykosteroidów; kod ATC D11AH11. Nieselektywny inhibitor kinaz janusowych: delgocytynib jest nieselektywnym inhibitorem kinaz janusowych (JAK), ukierunkowanym na działanie wszystkich czterech członków rodziny enzymów JAK, czyli JAK1, JAK2, JAK3 i kinazy tyrozynowej 2 (TYK2) w sposób zależny od stężenia. Efekt komórkowy: w komórkach ludzkich hamowanie szlaku JAK-STAT osłabia sygnalizację kilku cytokin prozapalnych (m.in. IL-2, IL-4, IL-6, IL-13, IL-21, IL-23, GM-CSF oraz IFN-α), przez co tłumi odpowiedź odpornościową i zapalną w komórkach związanych z procesem patologicznym w przewlekłym wyprysku rąk. Działanie na skórę: w kremie nie powoduje fototoksycznych ani fotoalergicznych reakcji skórnych. Wpływ na repolaryzację serca: przy doustnym podaniu pojedynczej dawki do 12 mg (ok. 200 razy przekraczającej ekspozycję u ludzi ocenianą jako C max po zastosowaniu miejscowym) nie wykazano wydłużania odstępu QTc; nie oczekuje się wpływu na repolaryzację serca w warunkach stosowania klinicznego.

Przewlekły wyprysk rąk o nasileniu umiarkowanym lub ciężkim u dorosłych, gdy działanie miejscowo stosowanych kortykosteroidów jest niewystarczające lub nieodpowiednie.

Leczenie inicjowane i nadzorowane przez lekarza doświadczonego w rozpoznawaniu i leczeniu przewlekłego wyprysku rąk. Wyłącznie do stosowania na skórę. Cienka warstwa na zmienioną chorobowo skórę rąk i nadgarstków dwa razy na dobę, w regularnych odstępach ok. co 12 godzin, do całkowitego lub prawie całkowitego ustąpienia objawów. Nakładanie na czystą i suchą skórę. Przy nawrocie objawów przewlekłego wyprysku rąk (zaostrzeniu) możliwe wznowienie leczenia dotkniętych obszarów dwa razy na dobę. Przerwanie terapii, jeśli po 12 tygodniach ciągłego stosowania brak poprawy. Szczególne grupy: u osób w podeszłym wieku bez konieczności modyfikacji dawki. Brak badań przy ciężkim zaburzeniu czynności wątroby lub nerek, jednak modyfikacja dawki niezalecana z uwagi na minimalną ekspozycję ogólnoustrojową na delgocytynib po podaniu miejscowym. Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat – brak danych. Sposób podania: unikać nakładania innych produktów miejscowych bezpośrednio przed i po zastosowaniu; nie badano jednoczesnego stosowania środków nawilżających w ciągu 2 godzin przed i po podaniu delgocytynibu. Unikać kontaktu z oczami, ustami i innymi błonami śluzowymi; w razie kontaktu przepłukać je dokładnie wodą.

Bezwzględne przeciwwskazania: Ostrożnie: - ryzyko nieczerniakowych nowotworów złośliwych skóry, głównie raka podstawnokomórkowego, zgłaszanych przy miejscowym stosowaniu inhibitorów JAK - obecność czynników ryzyka nowotworu złośliwego skóry, z zaleceniem okresowej kontroli skóry w miejscu stosowania

Ograniczony metabolizm, stosowanie na ograniczoną powierzchnię ciała (ręce i nadgarstki) oraz minimalna ekspozycja ogólnoustrojowa po podaniu miejscowym oznaczają małe ryzyko interakcji z produktami leczniczymi stosowanymi ogólnoustrojowo. Nie oceniano stosowania w skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi stosowanymi miejscowo i nie zaleca się takiego jednoczesnego stosowania na tych samych obszarach skóry.

Często: reakcje w miejscu aplikacji (u ok. 1,0%), obejmujące ból, parestezje, świąd oraz rumień w miejscu aplikacji. Reakcje te miały przeważnie nasilenie łagodne, sporadycznie umiarkowane. Zwykle pojawiały się w pierwszym tygodniu leczenia, nie prowadziły do jego przerwania, a mediana czasu do ustąpienia wynosiła 3 dni.

Dane dotyczące stosowania w ciąży są ograniczone lub niedostępne – mniej niż 300 kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję. Mimo to z ostrożności zaleca się unikanie stosowania w okresie ciąży. Laktacja: ograniczone – dopuszczalne stosowanie podczas karmienia piersią – ekspozycja ogólnoustrojowa na delgocytynib u kobiet karmiących piersią jest znikoma, wobec czego nie należy spodziewać się wpływu na noworodki/niemowlęta karmione piersią. Przy stosowaniu w okresie karmienia piersią należy zachować ostrożność, aby nie dopuścić do bezpośredniego kontaktu z brodawką sutkową i jej okolicą po nałożeniu kremu na ręce i (lub) nadgarstki. Zaleca się również unikanie bezpośredniego kontaktu ze skórą podczas pielęgnowania niemowlęcia bezpośrednio po nałożeniu na ręce i (lub) nadgarstki. Płodność: brak danych dotyczących wpływu na płodność u ludzi. U samic szczurów doustne podawanie zmniejszało płodność przy ekspozycji istotnie przekraczającej ekspozycję u ludzi, natomiast w badaniach na zwierzętach nie wykazano wpływu na płodność u samców.

Bez wpływu lub o nieistotnym wpływie na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wchłanianie/ekspozycja: po podaniu miejscowym ekspozycja ogólnoustrojowa minimalna; względna biodostępność po zastosowaniu miejscowym wynosi ok. 0,6% w porównaniu z tabletkami doustnymi. Stan stacjonarny osiągany do dnia 8. Dystrybucja: wiązanie z białkami osocza 22–29% (in vitro). Metabolizm: nasilenie ograniczone – delgocytynib nie ulega intensywnemu metabolizmowi, a głównym składnikiem osocza jest postać niezmieniona. Ograniczony metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4/5 oraz w mniejszym stopniu CYP1A1, CYP2C19 i CYP2D6. Metabolity nieistotne – po podaniu doustnym zidentyfikowano cztery metabolity (oksydacja i sprzęganie z glukuronianem) stanowiące łącznie <2% stężenia postaci niezmienionej. Transportery: substrat glikoproteiny P (P-gp) oraz słaby substrat OCT2 i OAT3. W stężeniach istotnych klinicznie nie hamuje ani nie indukuje enzymów CYP450 i nie hamuje transporterów OAT, OATP, OCT, P-gp, BCRP ani MATE. Eliminacja: głównie nerkowa – ok. 70–80% dawki doustnej wykrywano w moczu w postaci niezmienionej. Okres półtrwania: ok. 20,3 h po wielokrotnym zastosowaniu miejscowym. Zaburzenia czynności wątroby: brak formalnych badań; z uwagi na minimalną ekspozycję ogólnoustrojową i ograniczony metabolizm, wpływ zmian czynności wątroby na eliminację jest bardzo mało prawdopodobny. Zaburzenia czynności nerek: u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem (eGFR 30–89 ml/min/1,73 m²) nie stwierdzono klinicznie istotnych różnic farmakokinetyki względem populacji ogólnej. Wobec minimalnej ekspozycji ogólnoustrojowej po podaniu miejscowym znacząca klinicznie zmiana ekspozycji z powodu zaburzeń czynności nerek jest bardzo mało prawdopodobna.