Depemokimab

Przeciwciało monoklonalne skierowane przeciw IL-5, stosowane w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych; kod ATC R03DX12. Wiąże ludzką IL-5 z powinowactwem ok. 10,5 pM, blokując jej połączenie z receptorem alfa IL-5 na powierzchni komórki (IC50 4 pM in vitro). Zawiera potrójną substytucję aminokwasową (YTE) w regionie Fc, co nasila wiązanie z noworodkowym receptorem Fc i wydłuża okres półtrwania w porównaniu z IgG1 typu dzikiego. IL-5 jest cytokiną plejotropową wpływającą na eozynofile oraz inne komórki immunologiczne i strukturalne. W ciężkiej astmie zahamowanie IL-5 wiązało się z poprawą integralności nabłonka, zmniejszeniem powstawania czopów śluzowych oraz redukcją przebudowy tkanek. Mechanizm działania nie został ostatecznie wyjaśniony. Działanie farmakodynamiczne: pojedyncza dawka podskórna 100 mg powoduje szybkie zmniejszenie liczby eozynofili we krwi – o 54% względem placebo już 24 h po podaniu. Efekt utrzymuje się w trakcie leczenia; redukcja liczby eozynofili w 52. tygodniu wynosiła odpowiednio 79% (astma) i 85% (CRSwNP) względem placebo.

Ciężka astma z zapaleniem typu 2: uzupełniające leczenie podtrzymujące ciężkiej astmy z zapaleniem typu 2, określanym na podstawie liczby eozynofili we krwi, u dorosłych i młodzieży w wieku 12 lat i starszej, u których nie uzyskano wystarczającej kontroli choroby pomimo stosowania dużych dawek kortykosteroidów wziewnych oraz innego leku kontrolującego objawy astmy. Przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa i zatok przynosowych z polipami nosa (CRSwNP): terapia uzupełniająca, wraz z kortykosteroidami donosowymi, w leczeniu dorosłych z ciężkim CRSwNP, u których leczenie kortykosteroidami ogólnoustrojowymi i (lub) zabieg chirurgiczny nie zapewniają odpowiedniej kontroli choroby.

Przeznaczony do długotrwałego leczenia; decyzję o kontynuacji terapii podejmuje się co najmniej raz w roku na podstawie poziomu kontroli choroby. Astma (dorośli i młodzież ≥12 lat): 100 mg podskórnie raz na 6 miesięcy. CRSwNP (dorośli): 100 mg podskórnie raz na 6 miesięcy. Pominięcie dawki: podać możliwie jak najszybciej. Gdy pominiętą dawkę przyjęto 1 miesiąc lub później po zaplanowanej dawce, schemat wstrzyknięć co 6 miesięcy wznawia się od dnia podania pominiętej dawki. Osoby w podeszłym wieku ≥65 lat: bez konieczności modyfikacji dawki. Zaburzenia czynności nerek lub wątroby: dostosowanie dawki nie jest konieczne. Dzieci: bezpieczeństwa i skuteczności w astmie u dzieci poniżej 12 lat nie ustalono; w CRSwNP brak odpowiedniego zastosowania u dzieci i młodzieży. Droga podania: wyłącznie wstrzyknięcia podskórne. Możliwe samodzielne podanie przez dorosłego lub młodzież albo przez opiekuna, jeśli osoba z fachowego personelu medycznego uzna to za możliwe, po przeszkoleniu w technice wstrzykiwania. Miejsca podania: przy samodzielnym podaniu brzuch lub udo, z wyjątkiem obszaru w odległości do 5 cm od pępka; przy podaniu przez opiekuna także ramię. Nie wstrzykiwać w miejsca zasinienia, tkliwości, rumienia lub stwardnienia skóry.

Bezwzględne przeciwwskazania: - leczenie ciężkich objawów astmy lub nagłych zaostrzeń astmy Ostrożnie: - ryzyko reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji i obrzęku naczynioruchowego, występujących w ciągu kilku godzin, niekiedy z opóźnieniem do kilku dni od podania - nawracające reakcje nadwrażliwości po ponownym podaniu, wymagające rozważenia trwałego zaprzestania leczenia w razie ciężkiej lub nawracającej reakcji - unikanie nagłego odstawiania kortykosteroidów ogólnoustrojowych i wziewnych oraz innych leków podstawowych po rozpoczęciu leczenia - istniejące wcześniej zarażenia pasożytami jelitowymi, wymagające leczenia przeciwpasożytniczego przed rozpoczęciem terapii - zarażenie pasożytnicze pojawiające się w trakcie leczenia i niereagujące na leczenie przeciwpasożytnicze, uzasadniające opóźnienie kolejnej dawki

Formalnych badań interakcji nie prowadzono. Potencjał interakcji oceniany jest jako niski, ponieważ depemokimab podlega rozkładowi przez powszechnie występujące enzymy proteolityczne, obecne nie tylko w wątrobie. Za małe uznaje się także ryzyko interakcji typu lek–choroba wynikających z pośredniego wpływu na ekspresję genów cytochromu P450 (CYP450) lub białek transportujących, gdyż selektywnym celem cząsteczki jest interleukina-5 (IL-5).

Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym są miejscowe reakcje w miejscu wstrzyknięcia (2%), przy czym w zestawieniu tabelarycznym przypisano im częstość często; z częstością często występują także świąd oraz reakcje ogólnoustrojowe (niealergiczne) związane z podaniem leku. Reakcje niealergiczne związane z podaniem obejmują m.in. bóle głowy, zmęczenie, wysypkę i zgłoszono je u 1% pacjentów otrzymujących depemokimab w całym programie badań klinicznych. Reakcje alergiczne: podczas stosowania innych przeciwciał monoklonalnych skierowanych przeciwko IL-5 lub jej receptorowi zgłaszano reakcje nadwrażliwości, takie jak anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy. Reakcje te mogą wystąpić na podstawie doświadczenia ze stosowaniem tej klasy leków. U młodzieży profil bezpieczeństwa był zasadniczo podobny do obserwowanego u dorosłych; nie zidentyfikowano żadnych dodatkowych działań niepożądanych.

Dane dotyczące stosowania w ciąży u ludzi ograniczone lub brak. Badania na zwierzętach nad szlakiem sygnałowym IL-5 nie ujawniły bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję. Przeciwciała monoklonalne, do których należy depemokimab, przenikają przez łożysko w ilości rosnącej liniowo wraz z zaawansowaniem ciąży. Z ostrożności zaleca się unikanie stosowania w okresie ciąży. Laktacja: to zależy – nie wiadomo, czy depemokimab przenika do mleka kobiecego. Ludzkie IgG przenikają do mleka w pierwszych dniach po porodzie, po czym ich stężenie szybko spada do małych wartości – w tym krótkim okresie nie można wykluczyć ryzyka dla karmionego piersią noworodka. Po tym czasie stosowanie w okresie karmienia piersią jest możliwe, jeśli istnieje taka potrzeba kliniczna. Płodność: brak danych dotyczących wpływu na płodność u ludzi. Badania na zwierzętach nie wykazały niekorzystnego wpływu leczenia przeciw-IL-5 na płodność.

Brak wpływu lub nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wchłanianie: po pojedynczej dawce podskórnej (2–300 mg) maksymalne stężenie w osoczu osiągane po okresie o medianie 8–14 dni. Po pojedynczej dawce podskórnej 100 mg średnia Cmax wynosiła 12,2 μg/ml. Farmakokinetyka w przybliżeniu proporcjonalna do dawki w zakresie 10–300 mg. Przy podawaniu raz na 6 miesięcy w stanie stacjonarnym kumulacja pomijalna. Dystrybucja: średnia pozorna objętość dystrybucji 6–9 l. Metabolizm: przeciwciało monoklonalne katabolizowane przez szeroko rozpowszechnione enzymy proteolityczne, występujące nie tylko w tkance wątroby. Eliminacja: średnia geometryczna końcowego okresu półtrwania 38–53 dni, a średnia geometryczna klirensu pozornego 0,081–0,16 l/dobę. Masa ciała: ekspozycja zmniejsza się wraz ze wzrostem masy ciała. W zakresie 54–108 kg (5.–95. centyl) różnica parametrów ekspozycji mniejsza niż 1,3-krotna – bez istotności klinicznej. Przy dużej masie ciała (140–160 kg) ekspozycja może być zmniejszona 2-krotnie; u takich pacjentów nie można wykluczyć zmniejszonej skuteczności. Płeć, rasa: brak klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę. Podeszły wiek: farmakokinetyka u pacjentów w wieku ≥65 lat (do 93 lat) podobna do dorosłych. Zaburzenia czynności nerek: brak formalnych badań; na podstawie analizy populacyjnej nie ma potrzeby modyfikacji dawki. Dzieci i młodzież: farmakokinetyka u młodzieży 12–17 lat podobna do dorosłych. Nie określono farmakokinetyki u dzieci poniżej 12 lat.