Desloratadyna

Lek przeciwhistaminowy, antagonista receptora H1; główny, czynny metabolit loratadyny. Desloratadyna, główny czynny metabolit loratadyny, jest lekiem przeciwhistaminowym niewywołującym sedacji. Długo działający antagonista histaminy o selektywnym działaniu antagonistycznym wobec obwodowych receptorów H1. Po podaniu doustnym selektywnie hamuje obwodowe receptory histaminowe H1, ponieważ nie przenika do ośrodkowego układu nerwowego. Właściwości przeciwalergiczne: w badaniach in vitro wykazano hamowanie uwalniania cytokin prozapalnych, takich jak IL-4, IL-6, IL-8 i IL-13, z ludzkich komórek tucznych i granulocytów zasadochłonnych, a także hamowanie ekspresji cząsteczki adhezyjnej – selektyny P – na powierzchni komórek śródbłonka. Kliniczne znaczenie tych obserwacji nie zostało dotychczas potwierdzone.

Łagodzenie objawów związanych z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa oraz pokrzywką u dorosłych i młodzieży. W postaci dla dzieci stosowany od 2. roku życia, natomiast w innych postaciach u dzieci powyżej 1. roku życia.

Podanie doustne; dawkę można przyjmować z posiłkiem lub bez posiłku. Dorośli i młodzież (≥12 lat): zalecana dawka roztworu doustnego to 10 ml (5 mg) raz na dobę. Dzieci: przy określaniu dawki należy wziąć pod uwagę masę ciała pacjenta. W wieku od 1 do 5 lat – 2,5 ml (1,25 mg) roztworu doustnego raz na dobę; od 6 do 11 lat – 5 ml (2,5 mg) roztworu doustnego raz na dobę. U dzieci w wieku od 2 do 5 lat może być stosowany wyłącznie po uprzednim zdiagnozowaniu alergii. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności u dzieci w 1. roku życia. Czas leczenia: leczenie alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa i pokrzywki desloratadyną bez konsultacji lekarskiej nie powinno trwać dłużej niż 10 dni. Okresowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa (objawy występują krócej niż 4 dni w tygodniu lub krócej niż przez 4 tygodnie) – leczenie z uwzględnieniem oceny historii choroby pacjenta; leczenie należy przerwać po ustąpieniu objawów i wznowić w momencie ich ponownego wystąpienia. W przewlekłym alergicznym zapaleniu błony śluzowej nosa (objawy występują przez 4 lub więcej dni w tygodniu i dłużej niż 4 tygodnie) – można zalecić kontynuowanie leczenia w okresie narażenia na alergen.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na loratadynę - dziedziczna nietolerancja fruktozy Ostrożnie: - ciężka niewydolność nerek - pacjenci z drgawkami w wywiadzie medycznym lub rodzinnym oraz małe dzieci, ze względu na większą podatność na nowe drgawki podczas leczenia - małe dzieci w wieku poniżej 3 lat, ze względu na ryzyko kumulacji alkoholu benzylowego (postać roztworu doustnego); nie zaleca się podawania dłużej niż tydzień - zaburzenia czynności nerek lub wątroby przy podawaniu dużych objętości alkoholu benzylowego, ze względu na ryzyko kumulacji toksyczności i kwasicy metabolicznej

Jednoczesne podawanie z erytromycyną lub ketokonazolem nie powodowało klinicznie istotnych interakcji w badaniach klinicznych z desloratadyną w postaci tabletek. Nie zidentyfikowano enzymu odpowiedzialnego za metabolizm desloratadyny, wobec czego nie można całkowicie wykluczyć interakcji z innymi lekami. Nie hamuje CYP3A4 in vivo; badania in vitro wskazują, że nie hamuje CYP2D6 oraz nie jest substratem ani inhibitorem glikoproteiny P. Jednoczesne przyjmowanie z alkoholem nie nasilało zaburzającego sprawność psychofizyczną działania alkoholu w farmakologicznym badaniu klinicznym; po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano jednak przypadki nietolerancji i zatrucia alkoholem, dlatego zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu. Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Profil bezpieczeństwa u dorosłych i młodzieży: w badaniach klinicznych obejmujących alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i przewlekłą pokrzywkę idiopatyczną działania niepożądane wystąpiły u 3% pacjentów więcej niż w grupie placebo. Najczęstsze, częstsze niż po placebo: uczucie zmęczenia (1,2%), suchość w jamie ustnej (0,8%), bóle głowy (0,6%). Często: ból głowy; suchość w jamie ustnej; zmęczenie. U dzieci poniżej 2 lat często: bezsenność; biegunka; gorączka. Bardzo rzadko: omamy. Ze strony układu nerwowego bardzo rzadko: zawroty głowy, senność, bezsenność, pobudzenie psychoruchowe, drgawki. Ze strony serca bardzo rzadko: tachykardia, kołatanie serca. Ze strony przewodu pokarmowego bardzo rzadko: bóle brzucha, nudności, wymioty, niestrawność, biegunka. Ze strony wątroby i dróg żółciowych bardzo rzadko: zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia bilirubiny, zapalenie wątroby. Bardzo rzadko także: ból mięśni. Reakcje nadwrażliwości (bardzo rzadko), w tym: anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, duszność, świąd, wysypka i pokrzywka. Częstość nieznana: zwiększone łaknienie; nietypowe zachowanie, zachowanie agresywne, obniżony nastrój; suchość oczu; wydłużenie odstępu QT; żółtaczka; nadwrażliwość na światło; astenia; zwiększenie masy ciała. Dzieci i młodzież – dodatkowo z częstością nieznaną w okresie po wprowadzeniu do obrotu: arytmia i bradykardia. Dane z populacji dziecięcej: desloratadynę w postaci syropu podawano łącznie 246 dzieciom w wieku od 6 miesięcy do 11 lat, a ogólna liczba działań niepożądanych u dzieci w wieku od 2 do 11 lat była podobna jak w grupie placebo. U niemowląt i dzieci w wieku od 6 do 23 miesięcy najczęstsze, częstsze niż po placebo, były: biegunka (3,7%), gorączka (2,3%) i bezsenność (2,3%). Po pojedynczej dawce 2,5 mg roztworu doustnego u dzieci w wieku od 6 do 11 lat nie zgłaszano działań niepożądanych. U 578 nastolatków w wieku od 12 do 17 lat najczęstszym działaniem niepożądanym był ból głowy – u 5,9% leczonych desloratadyną wobec 6,9% otrzymujących placebo. Napady drgawkowe: w retrospektywnym obserwacyjnym badaniu bezpieczeństwa wykazano zwiększoną częstość nowych przypadków napadów drgawkowych u pacjentów w wieku od 0 do 19 lat przyjmujących desloratadynę w porównaniu z okresami bez jej stosowania. U dzieci w wieku od 0 do 4 lat skorygowany bezwzględny wzrost częstości wynosił 37,5 (95% CI 10,5–64,5) na 100 000 osobolat, przy częstości nowych napadów w populacji nieprzyjmującej leku 80,3 na 100 000 osobolat. U pacjentów w wieku od 5 do 19 lat skorygowany bezwzględny wzrost wynosił 11,3 (95% CI 2,3–20,2) na 100 000 osobolat, przy częstości w populacji nieprzyjmującej leku 36,4 na 100 000 osobolat.

Ciąża: dane z ponad 1000 kobiet w ciąży wskazują, że desloratadyna nie wywołuje wad rozwojowych i nie działa szkodliwie na płód/noworodka. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję. Mimo to w celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania w okresie ciąży. Laktacja: ograniczone – desloratadyna została wykryta w organizmie noworodków/dzieci karmionych piersią przez kobiety, które przyjmowały lek. Wpływ desloratadyny na organizm noworodków/dzieci jest nieznany. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią albo o przerwaniu leczenia należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z leczenia dla matki. Płodność: brak dostępnych danych dotyczących wpływu na płodność kobiet i mężczyzn.

W badaniach klinicznych desloratadyna nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. U większości osób nie występuje senność. Ze względu na indywidualne różnice w reakcji poszczególnych osób na wszystkie produkty lecznicze, zaleca się poinformowanie pacjentów, aby powstrzymali się od wykonywania czynności wymagających koncentracji uwagi, takich jak prowadzenie pojazdów lub obsługiwanie maszyn do czasu ustalenia, w jaki sposób reagują na ten produkt leczniczy.

Aktywny metabolit loratadyny. Desloratadyna to główny, czynny metabolit loratadyny. Wchłanianie: stężenia w osoczu wykrywalne u dorosłych i młodzieży w ciągu 30 min po podaniu; dobrze wchłaniana, stężenie maksymalne po ok. 3 h. Biodostępność proporcjonalna do dawki w zakresie 5–20 mg. Pokarm (posiłek wysokotłuszczowy, wysokokaloryczny) oraz sok grejpfrutowy nie wpływają na dystrybucję. Dystrybucja: wiązanie z białkami osocza umiarkowane (83–87%). Brak klinicznie istotnej kumulacji przy podawaniu raz na dobę u dorosłych i młodzieży (dawki 5–20 mg) przez 14 dni. Eliminacja: okres półtrwania w fazie eliminacji ok. 27 h; stopień kumulacji odpowiedni do t½ i dawkowania raz na dobę. Metabolizm: nie zidentyfikowano enzymu odpowiedzialnego za metabolizm desloratadyny, dlatego nie można całkowicie wykluczyć interakcji z innymi lekami. Nie hamuje CYP3A4 in vivo, a in vitro nie hamuje CYP2D6 i nie jest ani substratem, ani inhibitorem glikoproteiny P. Wolny metabolizm (fenotyp): zwiększone stężenia desloratadyny wykryto u 6% badanych; częstość fenotypu wolnego metabolizmu porównywalna u dorosłych (6%) i dzieci 2–11 lat (6%), większa u osób rasy czarnej (18% dorośli, 16% dzieci) niż kaukaskiej (2% dorośli, 3% dzieci). U wolno metabolizujących dorosłych Cmax ok. 3-krotnie większe (po ok. 7 h), a t½ ok. 89 h. U dzieci 2–11 lat z wolnym metabolizmem AUC ok. 6-krotnie większe, Cmax po 3–6 h ok. 3–4-krotnie większe, t½ ok. 120 h. Ekspozycja u dorosłych i dzieci z wolnym metabolizmem jednakowa przy dawkach odpowiednich dla wieku, a profil bezpieczeństwa nie różnił się od populacji ogólnej. Niewydolność nerek: w badaniu jednorazowej dawki ekspozycja większa o ok. 2-krotnie przy łagodnej do umiarkowanej i ok. 2,5-krotnie przy ciężkiej przewlekłej niewydolności nerek niż u osób zdrowych. Przy dawkach wielokrotnych stan stacjonarny osiągano w 11. dobie, a ekspozycja była ok. 1,5-krotnie większa przy łagodnej do umiarkowanej i ok. 2,5-krotnie większa przy ciężkiej niewydolności nerek. Zmiany ekspozycji (AUC i Cmax) na desloratadynę i 3-hydroksydesloratadynę były nieistotne klinicznie. Postacie doustne: syrop i tabletki są biorównoważne; roztwór doustny o takim samym stężeniu może zastępować postać syropu lub tabletek.