Diosmina

Bioflawonoid o działaniu ochronnym na naczynia i stabilizującym naczynia włosowate; leki działające ochronnie na naczynia, stabilizujące naczynia włosowate, bioflawonoidy (ATC C05CA03). Działanie na żyły: zwiększa napięcie ściany naczynia, zmniejsza rozszerzalność, czas opróżnienia naczynia, zastój żylny i refluks żylny. Efektem hemodynamicznym jest skrócenie czasu opróżniania naczynia żylnego, a klinicznie zmniejszenie nadciśnienia żylnego u pacjentów z chorobą żylną. Działanie zależne od dawki, optymalne dla dawki 1000 mg na dobę. Działanie na mikrokrążenie: zmniejsza przepuszczalność naczyń włosowatych i zwiększa ich opór. Zwiększa odporność naczyń włosowatych na uszkodzenia, zmniejsza ich kruchość, zmniejsza nadmierną przepuszczalność wywołaną szeregiem czynników takich jak histamina, bradykinina, stan stresu oksydacyjnego wywołany niedokrwieniem i późniejszą reperfuzją. Działanie przeciwzapalne: wpływa na syntezę prostaglandyn. Hamuje indukcję stanu zapalnego (prowadzącego m.in. do uszkodzenia ściany naczyń i zastawek żylnych), migrację, adhezję limfocytów, ich aktywację, uszkodzenie śródbłonka naczyń; działa antyoksydacyjnie, zmniejszając stres oksydacyjny i związaną z nim apoptozę. Działanie na układ limfatyczny: stymuluje aktywność limfatyczną, poprawia drenaż przestrzeni śródmiąższowej i zwiększa przepływ limfatyczny. Podawanie 1 g na dobę zmniejsza średnicę naczyń włosowatych limfatycznych, poprawiając liczbę funkcjonujących naczyń włosowatych, u pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością żylną bez owrzodzeń. Wpływ hemoreologiczny: wpływ na parametry hemoreologiczne krwi i właściwości elementów morfotycznych, w tym krwinek czerwonych, sprzyjające zwiększeniu przepływu tych elementów.

Przewlekła choroba żylna u dorosłych – łagodzenie objawów przedmiotowych i podmiotowych: ból, uczucie ciężkości nóg, zmęczenie nóg, zespół niespokojnych nóg, skurcze nocne, obrzęki nóg i zmiany troficzne, w tym owrzodzeń żylnych podudzi. Także przewlekła niewydolność żylna kończyn dolnych: ból nóg lub uczucie pieczenia nóg; uczucie zimnych nóg; nocne kurcze nóg; obrzęki kończyn dolnych; świąd, parestezje (mrowienie); zaczerwienienie (rumień) lub zasinienie skóry. Ponadto objawy przewlekłej niewydolności krążenia żylnego w obrębie kończyn dolnych: obrzęki, uczucie zmęczenia, ból i ciężkość nóg, pieczenie, nocne kurcze oraz poszerzanie bardzo drobnych naczyń żylnych (tzw. „pajączki”). Objawowe leczenie żylaków kończyn dolnych; obejmuje też żylaki kończyn dolnych; owrzodzenia żylne; teleangiektazje i żylaki/żyły siatkowate. Zakres zaawansowania: w monoterapii w początkowych stopniach zaawansowania przewlekłej niewydolności żylnej lub jako uzupełnienie innych terapii we wszystkich stopniach zaawansowania niewydolności żylnej (C0 – C6 wg klasyfikacji CEAP). Choroba hemoroidalna u dorosłych – leczenie objawów związanych z ostrą chorobą hemoroidalną; leczenie nasilonych dolegliwości związanych z żylakami odbytu u osób dorosłych; zaostrzenie dolegliwości związanych z żylakami odbytu (hemoroidów).

Podanie doustne; tabletki przyjmowane z posiłkiem. Przewlekła choroba żylna / przewlekła niewydolność krążenia żylnego kończyn dolnych: zalecana dawka to 1 tabletka raz na dobę, podczas posiłku. Optymalna dobowa dawka lecznicza diosminy stosowanej doustnie wynosi 1000 mg; leczenie powinno trwać co najmniej 4 do 5 tygodni. Przy dawce jednostkowej 500 mg: zazwyczaj 2 tabletki na dobę, jako dawka pojedyncza lub w 2 oddzielnych dawkach; leczenie powinno trwać co najmniej 4 do 5 tygodni. Ostra choroba hemoroidalna / zaostrzenie dolegliwości związanych z żylakami odbytu, leczenie krótkotrwałe: w ciągu pierwszych 4 dni dawka dobowa 6 tabletek (3 tabletki dwa razy na dobę), przez kolejne 3 dni 4 tabletki na dobę (2 tabletki dwa razy na dobę), a w leczeniu podtrzymującym 2 tabletki na dobę (1 tabletka dwa razy na dobę). W postaci 1000 mg: 1 tabletka 3 razy na dobę przez pierwsze 4 dni, następnie 1 tabletka 2 razy na dobę (rano i wieczorem) przez kolejne 3 dni, podczas posiłków. Jeżeli objawy szybko nie ustępują, należy wykonać badanie proktologiczne i leczenie dostosować do jego wyniku. Dzieci i młodzież: bezpieczeństwo stosowania i skuteczność u dzieci nie zostały ustalone; nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży. Szczególne grupy pacjentów: nie przeprowadzono badań dotyczących dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątroby lub u osób w podeszłym wieku; na podstawie dostępnych danych nie stwierdzono szczególnego zagrożenia w tych grupach pacjentów.

Bezwzględne przeciwwskazania: - niewydolność serca Ostrożnie: - w ostrej chorobie hemoroidalnej leczenie nie zastępuje terapii innych chorób odbytu i powinno być krótkotrwałe - utrzymywanie się objawów wymaga badania proktologicznego i rozważenia zmiany leczenia - pogorszenie stanu w trakcie leczenia: stan zapalny skóry, zapalenie żył, stwardnienie podskórne, silny ból, wrzody podskórne lub gwałtowny obrzęk jednej albo obu nóg - nieskuteczny w obrzękach kończyn dolnych spowodowanych chorobą serca, wątroby lub nerek

Formalnych badań interakcji nie prowadzono; po wprowadzeniu do obrotu nie zgłaszano istotnych klinicznie interakcji z innymi produktami leczniczymi. W badaniach u nielicznej grupy zdrowych dorosłych ochotników diosmina zmienia farmakokinetykę metronidazolu – podwyższa jego maksymalne stężenie w osoczu i wydłuża czas jego eliminacji. Może również zwiększać czas eliminacji i maksymalne stężenie w osoczu diklofenaku, feksofenadyny, warfaryny i karbamazepiny. W przypadku feksofenadyny łączne stosowanie może potencjalnie zwiększyć jej wchłanianie i biodostępność. Wobec karbamazepiny działanie polega na hamowaniu jej metabolizmu. Badania interakcji z innymi produktami leczniczymi przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Objawy niepożądane mają zwykle charakter łagodny i przemijający, dotyczą głównie zaburzeń żołądkowo-jelitowych: biegunki, niestrawności, nudności, wymiotów. Zaburzenia żołądka i jelit: często – biegunka, niestrawność, nudności, wymioty; niezbyt często – zapalenie okrężnicy; z częstością nieznaną – ból brzucha. Wg innej charakterystyki objawy żołądkowo-jelitowe – ból brzucha, biegunka, niestrawność, nudności, wymioty, zaparcia – występują rzadko (u 1 do 10 osób na 10 000 leczonych pacjentów). Zaburzenia układu nerwowego: ból głowy, złe samopoczucie, zawroty głowy; wg innej charakterystyki rzadko (u 1 do 10 osób na 10 000 leczonych pacjentów) – bóle i zawroty głowy. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: wysypka, świąd, pokrzywka; obrzęk twarzy, warg i powiek; wyjątkowo obrzęk naczynioruchowy. Świąd lub pokrzywka mogą pojawić się w pojedynczych przypadkach na początku leczenia (przez pierwsze 4 dni). W przypadku łagodnych działań niepożądanych, zwłaszcza dotyczących zaburzeń żołądkowo-jelitowych i neurowegetatywnych, nie jest wymagane odstawienie leczenia.

Dane dotyczące stosowania u kobiet w ciąży są ograniczone – mniej niż 300 kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka (płodu) lub przebieg porodu; badania na zwierzętach nie wykazały też szkodliwego wpływu na reprodukcję. W ciąży zaleca się zachowanie ostrożności – w celu zachowania ostrożności zaleca się unikanie stosowania podczas ciąży; nie zaleca się stosowania w okresie ciąży, chyba że lekarz zaleci inaczej. Laktacja: przeciwwskazany – nie wiadomo, czy diosmina lub jej metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków i niemowląt karmionych piersią. Z tego względu nie należy stosować w okresie karmienia piersią. Płodność: badania toksycznego wpływu na reprodukcję nie wykazały wpływu na płodność u samców i samic szczurów. Brak danych wskazujących na możliwość wpływu diosminy na płodność.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn; jednak w oparciu o ogólny profil bezpieczeństwa diosmina nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wchłanianie: po podaniu doustnym diosmina jest szybko hydrolizowana w jelitach przez florę jelitową i wchłaniana jako jej aglikon – diosmetyna. Biodostępność doustna postaci mikronizowanej ok. 60%, przy czym na biodostępność istotnie wpływa mikronizacja substancji czynnej. Dystrybucja: objętość dystrybucji diosmetyny 62,1 l, co wskazuje na szeroki rozkład w tkankach. Metabolizm: diosmetyna jest w znacznym stopniu metabolizowana do kwasów fenolowych lub ich koniugatów glicynowych wydalanych w moczu. Głównym metabolitem w moczu jest kwas m-hydroksyfenylopropionowy, eliminowany przeważnie w postaci sprzężonej; w mniejszych ilościach powstają kwasy fenolowe odpowiadające kwasowi 3-hydroksy-4-metoksybenzoesowemu i kwasowi 3-metoksy-4-hydroksyfenylooctowemu. Ponadto metabolizm obejmuje utlenianie do kwasów alkilofenolowych oraz glukuronidację diosmetyny i jej metabolitów (wg niektórych badań większość dawki występuje w postaci glukuronidów). Eliminacja: przebiega stosunkowo szybko – ok. 34% radioaktywnie znakowanej dawki 14C-diosminy wydalane jest z moczem i kałem w ciągu pierwszych 24 h, a ok. 86% w ciągu 48 h. Około połowy dawki eliminowana jest z kałem w postaci niezmienionej diosminy lub diosmetyny, przy czym te dwa związki nie są wydalane z moczem. Wg innych danych wydalanie odbywa się głównie z moczem, w większości w postaci glukuronidów diosmetyny i jej metabolitów, a w mniejszym stopniu z kałem (prawdopodobnie głównie frakcja niewchłonięta). Okres półtrwania w fazie eliminacji diosmetyny średnio 31,5 h (zakres 26–43 h); wg innego źródła biologiczny okres półtrwania diosmetyny w osoczu 31,5 ± 8,6 h.