Durwalumab

Przeciwciało monoklonalne przeciwnowotworowe, inhibitor PD-1/PD-L1 (białka 1 oraz liganda 1 programowanej śmierci komórki); całkowicie ludzkie przeciwciało monoklonalne klasy immunoglobulin G1 kappa (IgG1κ). Podstawa działania: ekspresja liganda programowanej śmierci komórki typu 1 (PD-L1) to adaptacyjna odpowiedź immunologiczna umożliwiająca nowotworowi uniknięcie wykrycia i eliminacji przez układ immunologiczny. Ekspresja PD-L1 może być indukowana sygnałami zapalnymi (np. interferonem gamma) i występuje zarówno na komórkach nowotworowych, jak i na komórkach układu immunologicznego związanych z nowotworem w mikrośrodowisku guza. PD-L1 hamuje działanie i aktywację limfocytów T poprzez interakcję z PD-1 i CD80 (B7.1); wiążąc się ze swoimi receptorami, redukuje cytotoksyczne działanie limfocytów T, ich proliferację oraz wytwarzanie cytokin. Mechanizm: durwalumab selektywnie blokuje interakcję PD-L1 z PD-1 i CD80 (B7.1). Selektywna blokada interakcji PD-L1/PD-1 oraz PD-L1/CD80 wzmacnia przeciwnowotworowe odpowiedzi układu immunologicznego i zwiększa aktywację limfocytów T. Nie indukuje cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał (ADCC). Skojarzenie z inhibitorem CTLA-4: połączenie tremelimumabu (inhibitor CTLA-4) z durwalumabem (inhibitor PD-L1) wzmacnia odpowiedź przeciwnowotworową w niedrobnokomórkowym raku płuca z przerzutami; w mysich modelach guzów syngenicznych podwójna blokada PD-L1 i CTLA-4 nasilała działanie przeciwnowotworowe.

Rak płuca – NDRP: leczenie neoadjuwantowe w skojarzeniu z chemioterapią opartą na pochodnych platyny, a następnie monoterapia adjuwantowa u dorosłych z operacyjnym NDRP i wysokim ryzykiem nawrotu oraz brakiem mutacji w genie EGFR lub rearanżacji genu ALK. W monoterapii – miejscowo zaawansowany, nieoperacyjny NDRP u pacjentów dorosłych z ekspresją PD-L1 na ≥ 1% komórek guza, u których nie nastąpiła progresja choroby po chemioradioterapii z zastosowaniem pochodnych platyny. W skojarzeniu z tremelimumabem i chemioterapią opartą na pochodnych platyny – leczenie pierwszego rzutu u dorosłych z NDRP w stadium rozsiewu, przy jednoczesnym braku mutacji aktywującej w genie EGFR lub mutacji genu ALK. Rak płuca – DRP: w monoterapii u dorosłych z ograniczoną postacią drobnokomórkowego raka płuca, u których nie doszło do progresji choroby po chemioradioterapii opartej na pochodnych platyny. W skojarzeniu z etopozydem i karboplatyną lub cisplatyną – pierwsza linia leczenia dorosłych z rozległym drobnokomórkowym rakiem płuca. Rak dróg żółciowych: w skojarzeniu z gemcytabiną i cisplatyną – pierwsza linia leczenia dorosłych z nieoperacyjnym lub rozsianym rakiem dróg żółciowych. Rak wątrobowokomórkowy: w monoterapii – leczenie pierwszego rzutu u dorosłych z zaawansowanym lub nieoperacyjnym rakiem wątrobowokomórkowym; również w skojarzeniu z tremelimumabem – leczenie pierwszego rzutu u dorosłych z zaawansowanym lub nieoperacyjnym rakiem wątrobowokomórkowym. Rak endometrium: w skojarzeniu z karboplatyną i paklitakselem – pierwsza linia leczenia dorosłych z pierwotnie zaawansowanym lub nawrotowym rakiem endometrium kwalifikujących się do terapii systemowej, następnie leczenie podtrzymujące: w monoterapii w raku endometrium z zaburzeniami w systemie naprawy nieprawidłowo sparowanych nukleotydów (dMMR) lub w skojarzeniu z olaparybem w raku endometrium bez zaburzeń w systemie naprawy nieprawidłowo sparowanych nukleotydów (pMMR). Rak pęcherza moczowego naciekający warstwę mięśniową (MIBC): w skojarzeniu z gemcytabiną i cisplatyną w leczeniu neoadjuwantowym, po którym następuje monoterapia adjuwantowa po radykalnej cystektomii – u dorosłych z operacyjnym rakiem pęcherza moczowego naciekającym warstwę mięśniową. Gruczolakorak żołądka lub połączenia przełykowo-żołądkowego: w skojarzeniu z chemioterapią FLOT w leczeniu neoadjuwantowym i adjuwantowym, następnie monoterapia adjuwantowa – u dorosłych z operacyjnym gruczolakorakiem żołądka lub połączenia przełykowo-żołądkowego.

Leczenie musi być rozpoczynane i nadzorowane przez lekarza doświadczonego w leczeniu przeciwnowotworowym. Podawany w infuzji dożylnej trwającej 1 godzinę. Monoterapia. Miejscowo zaawansowany NDRP: 10 mg/kg mc. co 2 tygodnie lub 1 500 mg co 4 tygodnie – do wystąpienia progresji choroby, niemożliwych do zaakceptowania działań toksycznych lub maksymalnie przez 12 miesięcy. Ograniczony DRP: 1 500 mg co 4 tygodnie – do wystąpienia progresji choroby, niemożliwych do zaakceptowania działań toksycznych lub maksymalnie przez 24 miesiące. HCC: 1 500 mg co 4 tygodnie – do wystąpienia progresji choroby lub niemożliwych do zaakceptowania działań toksycznych. Leczenie skojarzone. Operacyjny NDRP: 1 500 mg w skojarzeniu z chemioterapią opartą na pochodnych platyny co 3 tygodnie przez maksymalnie 4 cykle przed operacją chirurgiczną, a następnie 1 500 mg w monoterapii co 4 tygodnie przez maksymalnie 12 cykli po operacji chirurgicznej. NDRP z przerzutami: podczas chemioterapii pochodnymi platyny 1 500 mg w skojarzeniu z tremelimumabem w dawce 75 mg i chemioterapią opartą na pochodnych platyny co 3 tygodnie (21 dni) przez 4 cykle (12 tygodni); po zakończeniu chemioterapii opartej na pochodnych platyny 1 500 mg co 4 tygodnie w monoterapii i leczenie podtrzymujące pemetreksedem w zależności od wyników badania histologicznego co 4 tygodnie – do wystąpienia progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności. Piątą dawkę 75 mg tremelimumabu należy podać w 16. tygodniu wraz z produktem IMFINZI. W przypadku opóźnienia podania dawki piątą dawkę tremelimumabu można podać później niż w tygodniu 16., wraz z durwalumabem. Jeśli pacjenci otrzymają mniej niż 4 cykle chemioterapii opartej na pochodnych platyny, pozostałe cykle leczenia tremelimumabem (do łącznej liczby 5) wraz z durwalumabem należy podać podczas kontynuacji leczenia po zakończeniu chemioterapii pochodnymi platyny. U pacjentów z rakiem niepłaskonabłonkowym leczonych pemetreksedem i karboplatyną/cisplatyną w fazie chemioterapii opartej na pochodnych platyny należy rozważyć podanie dawki podtrzymującej pemetreksedu. Rozległy DRP: 1 500 mg w skojarzeniu z chemioterapią co 3 tygodnie (21 dni) przez 4 cykle, a następnie 1 500 mg co 4 tygodnie w monoterapii – do wystąpienia progresji choroby lub niemożliwych do zaakceptowania działań toksycznych. RDŻ: 1 500 mg w skojarzeniu z chemioterapią co 3 tygodnie (21 dni) maksymalnie przez 8 cykli, a następnie 1 500 mg co 4 tygodnie w monoterapii – do wystąpienia progresji choroby lub niemożliwych do zaakceptowania działań toksycznych. HCC: 1 500 mg w skojarzeniu z 300 mg tremelimumabu w pojedynczej dawce w 1. dniu/1. cyklu, a następnie w monoterapii co 4 tygodnie – do wystąpienia progresji choroby lub niemożliwych do zaakceptowania działań toksycznych. Rak endometrium: 1 120 mg w skojarzeniu z karboplatyną i paklitakselem co 3 tygodnie (21 dni) przez minimum 4 do 6 cykli, a następnie 1 500 mg co 4 tygodnie w monoterapii (pacjentki dMMR) lub w skojarzeniu z olaparybem w dawce 300 mg dwa razy na dobę (pacjentki pMMR) – do wystąpienia progresji choroby lub niemożliwej do zaakceptowania toksyczności. MIBC: 1 500 mg w skojarzeniu z chemioterapią co 3 tygodnie przez 4 cykle przed operacją, a następnie w dawce 1 500 mg co 4 tygodnie w monoterapii przez maksymalnie 8 cykli po operacji. GC/GEJC: 1 500 mg w skojarzeniu z chemioterapią FLOT co 4 tygodnie przez maksymalnie 2 cykle przed operacją, następnie 1 500 mg z chemioterapią FLOT co 4 tygodnie przez maksymalnie 2 cykle, a następnie jako monoterapia 1 500 mg co 4 tygodnie przez maksymalny okres do 10 cykli – łącznie maksymalnie przez 12 cykli po operacji. Dawkowanie zależne od masy ciała. Pacjenci o masie ciała 30 kg lub mniejszej muszą otrzymać dawkę dostosowaną do masy ciała, równoważną 10 mg/kg co 2 tygodnie lub 20 mg/kg co 4 tygodnie w monoterapii, aż masa ciała wzrośnie powyżej 30 kg. W operacyjnym NDRP przy masie ciała ≤30 kg dawka wynosi 20 mg/kg mc.; w skojarzeniu z chemioterapią opartą na pochodnych platyny co 3 tygodnie (21 dni) przed operacją, a następnie w monoterapii co 4 tygodnie po operacji, aż masa ciała wzrośnie powyżej 30 kg. W NDRP z przerzutami przy masie ≤30 kg dawka durwalumabu wynosi 20 mg/kg mc. aż masa ciała wzrośnie powyżej 30 kg; przy masie ≤34 kg tremelimumab dawkuje się 1 mg/kg mc. aż masa ciała wzrośnie powyżej 34 kg. W rozległym DRP przy masie ≤30 kg dawka wynosi 20 mg/kg mc.; w skojarzeniu z chemioterapią co 3 tygodnie (21 dni), a następnie 20 mg/kg mc. co 4 tygodnie w monoterapii do czasu zwiększenia masy ciała powyżej 30 kg. W RDŻ przy masie ≤36 kg dawka wynosi 20 mg/kg mc.; w skojarzeniu z chemioterapią co 3 tygodnie (21 dni), a następnie 20 mg/kg mc. co 4 tygodnie w monoterapii do czasu zwiększenia masy ciała powyżej 36 kg. W HCC przy masie ≤30 kg dawka durwalumabu wynosi 20 mg/kg mc. do czasu wzrostu masy powyżej 30 kg; przy masie ≤40 kg tremelimumab 4 mg/kg mc. do czasu wzrostu masy powyżej 40 kg. W raku endometrium przy masie ≤30 kg w fazie leczenia podtrzymującego dawka wynosi 20 mg/kg mc. do czasu wzrostu masy powyżej 30 kg. W MIBC przy masie ≤30 kg dawka wynosi 20 mg/kg mc. oraz w GC/GEJC przy masie ≤30 kg dawka wynosi 20 mg/kg mc. Nie zaleca się zwiększania ani zmniejszania dawki; w zależności od indywidualnie określanego bezpieczeństwa stosowania i tolerancji może zajść konieczność wstrzymania podawania lub zakończenia leczenia. U klinicznie stabilnych pacjentów ze wstępnymi danymi świadczącymi o progresji choroby zaleca się kontynuowanie leczenia aż do potwierdzenia progresji. Postępowanie w działaniach niepożądanych. W zależności od stopnia nasilenia działania niepożądanego należy wstrzymać podawanie i podać kortykosteroidy. Po wstrzymaniu podawania można wznowić leczenie w czasie do 12 tygodni, jeżeli nasilenie działań niepożądanych zmniejszy się do stopnia ≤ 1., a dawkę kortykosteroidów zredukowano do ≤ 10 mg prednizonu lub jego odpowiednika na dobę. Leczenie należy całkowicie zakończyć w przypadku nawracających działań niepożądanych o podłożu immunologicznym stopnia 3. (ciężkie) i dowolnych działań niepożądanych o podłożu immunologicznym stopnia 4. (zagrażające życiu), z wyjątkiem endokrynopatii kontrolowanych za pomocą hormonalnej terapii zastępczej. Szczególne grupy. Nie jest wymagane dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku (≥ 65 lat). Nie zaleca się dostosowania dawki w łagodnych lub umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek; dane dotyczące ciężkich zaburzeń czynności nerek są zbyt ograniczone, aby wyciągnąć wnioski. Nie zaleca się modyfikacji dawki w łagodnych lub umiarkowanych zaburzeniach czynności wątroby; dane dotyczące ciężkich zaburzeń czynności wątroby są zbyt ograniczone. Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18. roku życia; dane nie są dostępne. Sposób podania. Przeznaczony do stosowania dożylnego, podawany w postaci roztworu do infuzji dożylnej przez 1 godzinę. W skojarzeniu z chemioterapią durwalumab podaje się przed chemioterapią w tym samym dniu. W skojarzeniu z tremelimumabem i chemioterapią opartą na pochodnych platyny w dniu podania najpierw podaje się tremelimumab, następnie durwalumab, a potem chemioterapię opartą na pochodnych platyny. Podając piątą dawkę tremelimumabu z leczeniem podtrzymującym pemetreksedem w tygodniu 16., najpierw podaje się tremelimumab, następnie durwalumab, a potem pemetreksed. Poszczególne leki podaje się w osobnych wlewach dożylnych; durwalumab i tremelimumab podawane są przez 1 godzinę każdy. Do każdego wlewu należy zastosować osobne worki i filtry infuzyjne. Podczas 1. cyklu durwalumab podaje się rozpoczynając po około 1 godzinie (maksymalnie 2 godzinach) od zakończenia wlewu tremelimumabu, a chemioterapię pochodnymi platyny po około 1 godzinie (maksymalnie 2 godzinach) od zakończenia wlewu durwalumabu. Jeśli w 1. cyklu nie wystąpią znamienne klinicznie obawy, w kolejnych cyklach durwalumab można podawać bezpośrednio po tremelimumabie, a odstęp między zakończeniem wlewu durwalumabu a rozpoczęciem chemioterapii skrócić do 30 minut. W skojarzeniu z samym tremelimumabem najpierw podaje się tremelimumab, a następnie durwalumab tego samego dnia, w osobnych wlewach dożylnych.

Bezwzględne przeciwwskazania: Ostrożnie: - współistniejąca choroba autoimmunologiczna, z uwagi na zwiększone ryzyko działań niepożądanych o podłożu immunologicznym po inhibitorach punktów kontrolnych - zaawansowany rak dróg żółciowych, zwłaszcza z obecnością stentów w przewodach żółciowych, z ryzykiem zapalenia i zakażeń dróg żółciowych - podeszły wiek (≥ 75 lat) przy skojarzeniu z tremelimumabem i chemioterapią opartą na pochodnych platyny, z powodu ograniczonych danych - stan sprawności wg ECOG ≥ 2 - niedobór odporności w wywiadzie - ciężkie działania niepożądane o podłożu immunologicznym w wywiadzie - konieczność ogólnoustrojowej terapii immunosupresyjnej (powyżej fizjologicznej dawki ≤ 10 mg/dobę prednizonu lub jego odpowiednika) - niekontrolowane choroby współistniejące - czynna gruźlica - zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B lub C - zakażenie wirusem HIV - niedawne (w ciągu 30 dni) podanie żywych, atenuowanych szczepionek - ryzyko zespołu Stevensa-Johnsona i toksycznej martwicy rozpływnej naskórka opisywane przy inhibitorach PD-1 - ryzyko wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej przy skojarzeniu z olaparybem w raku endometrium - ryzyko niedokrwistości autoimmunohemolitycznej przy skojarzeniu z olaparybem - jednoczesne profilaktyczne napromienianie czaszki u chorych z rozległym drobnokomórkowym rakiem płuca (nieznane bezpieczeństwo)

Nie zaleca się podawania ogólnoustrojowych kortykosteroidów ani leków immunosupresyjnych przed rozpoczęciem terapii – z wyjątkiem fizjologicznych dawek kortykosteroidów (≤10 mg/dobę prednizonu lub równoważnika) – ze względu na możliwy niekorzystny wpływ na farmakodynamikę i skuteczność durwalumabu. Po rozpoczęciu terapii ich zastosowanie jest jednak dopuszczalne – kortykosteroidy lub leki immunosupresyjne o działaniu ogólnoustrojowym można stosować po rozpoczęciu podawania durwalumabu w leczeniu działań niepożądanych o podłożu immunologicznym. Nie prowadzono formalnych badań interakcji farmakokinetycznych typu lek–lek. Ponieważ głównym szlakiem eliminacji jest katabolizm białek w układzie siateczkowo-śródbłonkowym lub eliminacja przez komórki docelowe, nie oczekuje się metabolicznych interakcji typu lek–lek. Przy skojarzeniu z innymi substancjami terapeutycznymi nie stwierdzono klinicznie znaczących interakcji farmakokinetycznych typu lek–lek.

Durwalumab wywołuje przede wszystkim działania niepożądane o podłożu immunologicznym, obejmujące różne narządy; z jego stosowaniem związane jest występowanie działań niepożądanych na podłożu immunologicznym, a większość z nich, w tym reakcje ciężkie, ustępowała po wdrożeniu odpowiedniego leczenia farmakologicznego lub po modyfikacji leczenia. W monoterapii bardzo często (>10%) występują: kaszel/mokry kaszel, biegunka, wysypka, ból stawów, gorączka, ból brzucha, zakażenia górnych dróg oddechowych, świąd oraz niedoczynność tarczycy. Najczęstszymi ciężkimi działaniami niepożądanymi (stopnia ≥3) były zapalenie płuc oraz zwiększenie aktywności transaminazy asparaginianowej/alaninowej. W skojarzeniach z chemioterapią bardzo często dodatkowo występują: neutropenia, nudności, uczucie zmęczenia, niedokrwistość, biegunka, zaparcia, zmniejszone łaknienie, łysienie, neuropatia obwodowa, małopłytkowość, wysypka, wymioty, ból brzucha, gorączka, leukopenia, świąd, niedoczynność tarczycy, ból stawów, kaszel/kaszel mokry oraz zwiększenie aktywności transaminaz. W skojarzeniu z chemioterapią i olaparybem bardzo często również obrzęk tkanek obwodowych. Często: zapalenie płuc, grypa, kandydoza jamy ustnej, zakażenia pochodzenia zębowego i tkanki miękkiej jamy ustnej; nadczynność tarczycy; zapalenie pęcherzyków płucnych, dysfonia; zapalenie wątroby; zapalenie skóry, nocne poty; ból mięśni; zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, dyzuria; reakcja związana z infuzją. W skojarzeniu z chemioterapią często również gorączka neutropeniczna, zapalenie jamy ustnej oraz zapalenie jelita grubego. W skojarzeniu z chemioterapią i olaparybem często: wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa, limfopenia, zapalenie tarczycy, niestrawność oraz zdarzenia zakrzepowo-zatorowe w obrębie żył. Niezbyt często: trombocytopenia o podłożu immunologicznym, pancytopenia; zapalenie tarczycy, niedoczynność kory nadnerczy, zapalenie/niedoczynność przysadki, cukrzyca typu 1; miastenia, zapalenie mózgu; zapalenie mięśnia sercowego oraz ostry zawał mięśnia sercowego; choroba śródmiąższowa płuc, zatorowość płucna; zapalenie trzustki, zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki; zapalenie skóry, łuszczyca, pemfigoid; zapalenie mięśni, zapalenie stawów o podłożu immunologicznym; zapalenie nerek, niezakaźne zapalenie pęcherza moczowego. Rzadko: zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół Guillaina-Barrégo, zakrzepica żył głębokich, celiakia, zapalenie błony naczyniowej oka, moczówka prosta, zapalenie wielomięśniowe oraz polimialgia reumatyczna. Częstość nieznana (dane po wprowadzeniu do obrotu lub z innych badań): poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego. Do najistotniejszych działań o podłożu immunologicznym należą: zapalenie płuc – w monoterapii wystąpiło u 3,2% pacjentów, w tym o nasileniu w stopniu 3. u 0,8%; zapalenie wątroby – w monoterapii u 2,6% pacjentów, w tym stopnia 3. u 1,5%, stopnia 4. u 0,2% i stopnia 5. (śmiertelne) u 0,1%, z medianą czasu do wystąpienia 36 dni. W skojarzeniu z tremelimumabem immunologiczne zapalenie wątroby wystąpiło u 3,5% pacjentów, w tym stopnia 3. u 2,1% i stopnia 4. u 0,4%. Zapalenie jelita grubego lub biegunka o podłożu immunologicznym w monoterapii wystąpiły u 1,7% pacjentów, w tym o nasileniu w stopniu 3. u 0,3%. Wśród endokrynopatii niedoczynność tarczycy o podłożu immunologicznym wystąpiła w monoterapii u 8,3% pacjentów, w tym stopnia 3. u 0,2%, a nadczynność tarczycy o podłożu immunologicznym u 1,6% pacjentów, z medianą czasu do wystąpienia 43 dni. Zapalenie nerek o podłożu immunologicznym w monoterapii wystąpiło u 0,4% pacjentów, w tym stopnia 3. u 0,1%. Wysypka lub zapalenie skóry o podłożu immunologicznym (w tym pemfigoid) wystąpiły w monoterapii u 1,6% pacjentów, w tym stopnia 3. u 0,4%, a w skojarzeniu z tremelimumabem u 4,9% pacjentów, w tym stopnia 3. u 0,7%. Reakcje związane z infuzją w monoterapii wystąpiły u 1,5% pacjentów, w tym o nasileniu stopnia 3. u 0,1%, bez zdarzeń stopnia 4. lub 5. Wybiórczą aplazję czerwonokrwinkową zgłaszano przy stosowaniu w skojarzeniu z olaparybem – u pacjentek z rakiem endometrium częstość wyniosła 1,6%, a wszystkie zdarzenia miały stopień 3. lub 4. według CTCAE. Najczęstszymi przyczynami zakończenia leczenia w monoterapii były zapalenie pęcherzyków płucnych i zapalenie płuc. W ocenie immunogenności u 2,7% pacjentów uzyskano dodatni wynik badania na obecność przeciwciał przeciwlekowych, przeciwciała neutralizujące wykryto u 0,5% pacjentów, a obecność ADA nie miała klinicznie znamiennego wpływu na farmakokinetykę lub bezpieczeństwo stosowania.

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania u kobiet ciężarnych. Zgodnie z mechanizmem działania możliwy jest wpływ na utrzymanie ciąży – w mysim modelu ciąży allogenicznej zaburzenie szlaku PD-L1 zwiększało częstość poronień. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na reprodukcję. Ludzka IgG1 przenika przez łożysko, a przenikanie durwalumabu przez łożysko potwierdzono w badaniach na zwierzętach. Stosowanie w ciąży nie jest zalecane ze względu na możliwy szkodliwy wpływ na płód; nie zaleca się także u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji podczas leczenia i przez co najmniej 3 miesiące po przyjęciu ostatniej dawki. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez co najmniej 3 miesiące po ostatniej dawce. Laktacja: ograniczone – nie wiadomo, czy durwalumab przenika do mleka kobiecego. W badaniach toksykologicznych u małp cynomolgus stwierdzono małe stężenie durwalumabu w mleku w 28. dniu po porodzie. U ludzi przeciwciała mogą przenikać do mleka, lecz potencjał ich wchłaniania i szkodliwego działania na noworodka jest nieznany; nie można wykluczyć ryzyka dla dziecka karmionego piersią. Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią albo o przerwaniu bądź niepodejmowaniu leczenia należy podjąć, uwzględniając korzyści z karmienia dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla matki. Płodność: brak danych o wpływie durwalumabu na płodność u ludzi i zwierząt.

Nie wywiera wpływu lub wpływ jest nieistotny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Farmakokinetykę oceniano u 2903 pacjentów z guzami litymi dla zakresu dawek od 0,1 do 20 mg/kg mc., które podawano dożylnie raz na dwa, trzy lub cztery tygodnie w monoterapii. Ekspozycja farmakokinetyczna wzrastała bardziej niż proporcjonalnie do dawki (farmakokinetyka nieliniowa). Czynniki bez klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę: wiek (19–96 lat), masa ciała (31–149 kg), płeć, stwierdzona obecność przeciwciał przeciwlekowych (ADA), stężenie albumin, aktywność LDH, stężenie kreatyniny, obecność rozpuszczalnego PD-L1, typ nowotworu, rasa oraz stan sprawności w skali ECOG. Zaburzenia czynności nerek: łagodne (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) i umiarkowane (klirens kreatyniny 30–59 ml/min) nie miały klinicznie znamiennego wpływu na farmakokinetykę. Wpływ ciężkiego zaburzenia czynności nerek (CrCL 15–29 ml/min) nie jest znany; ponieważ jednak przeciwciała monoklonalne klasy IgG nie są usuwane głównie szlakami nerkowymi, nie należy spodziewać się wpływu zmiany czynności nerek na ekspozycję. Zaburzenia czynności wątroby: łagodne (bilirubina ≤ GGN i AspAT > GGN lub bilirubina > 1,0 do 1,5 × GGN i dowolna aktywność AspAT) oraz umiarkowane (bilirubina > 1,5 do 3 × GGN i dowolna aktywność AspAT) nie miały klinicznie znamiennego wpływu na farmakokinetykę. Wpływ ciężkiego zaburzenia czynności wątroby (bilirubina > 3,0 × GGN i dowolna aktywność AspAT) nie jest znany; ponieważ jednak przeciwciała monoklonalne klasy IgG nie są usuwane głównie szlakami wątrobowymi, nie należy spodziewać się wpływu zmiany czynności wątroby na ekspozycję. Dzieci i młodzież (1–17 lat): AUC u dzieci i młodzieży o masie ciała ≥ 35 kg otrzymujących dawkę 20 mg/kg mc. co 4 tygodnie było podobne do AUC u dorosłych przy dawce 20 mg/kg mc. co 4 tygodnie, natomiast przy dawce 30 mg/kg mc. co 4 tygodnie AUC było około 1,5 razy większe. U dzieci i młodzieży o masie ciała < 35 kg otrzymujących dawkę 30 mg/kg mc. co 4 tygodnie AUC było podobne jak u dorosłych przy dawce 20 mg/kg mc. co 4 tygodnie.