Efbemalenograstym alfa

Immunostymulant z grupy czynników stymulujących tworzenie kolonii; kod ATC L03AA18; ludzki czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) to glikoproteina regulująca wytwarzanie i uwalnianie neutrofili ze szpiku kostnego. Efbemalenograstym alfa: rekombinowane białko fuzyjne złożone z G-CSF, 16-aminokwasowego łącznika oraz fragmentu Fc ludzkiej IgG2. W roztworze tworzy kowalencyjnie połączone dimery (mostki dwusiarczkowe między częściami Fc), o strukturze zbliżonej do immunoglobuliny. Postać G-CSF o przedłużonym działaniu wskutek zmniejszonego klirensu nerkowego. Mechanizm działania identyczny z innymi G-CSF: powoduje znaczny wzrost liczby neutrofili we krwi obwodowej w ciągu 24 godzin, z niewielkim zwiększeniem liczby monocytów i (lub) limfocytów. Neutrofile powstające w odpowiedzi na G-CSF wykazują prawidłową lub nasiloną czynność chemotaktyczną i fagocytarną. In vitro G-CSF, podobnie jak inne hematopoetyczne czynniki wzrostu, wykazuje właściwości stymulujące ludzkie komórki śródbłonka. In vitro może również pobudzać wzrost komórek mieloidalnych, w tym komórek złośliwych, oraz niektórych komórek pozaszpikowych.

Skrócenie czasu trwania neutropenii oraz zmniejszenie częstości występowania gorączki neutropenicznej u dorosłych leczonych chemioterapią cytotoksyczną z powodu nowotworów złośliwych (z wyjątkiem przewlekłej białaczki szpikowej i zespołów mielodysplastycznych).

Leczenie inicjowane i nadzorowane przez lekarzy doświadczonych w onkologii i (lub) hematologii. Dorośli: jednorazowo 20 mg (jedna ampułkostrzykawka) w każdym cyklu chemioterapii, nie wcześniej niż 24 godziny po chemioterapii cytotoksycznej. Zaburzenia czynności nerek: bez modyfikacji dawki, także w schyłkowej niewydolności nerek. Dzieci i młodzież: bezpieczeństwo i skuteczność nieustalone, brak danych. Droga podania: podskórnie, w ampułkostrzykawce do podawania ręcznego. Miejsca wstrzyknięć: udo, brzuch, pośladek lub górna część ramienia.

Bezwzględne przeciwwskazania: - zespół mielodysplastyczny, przewlekła białaczka szpikowa lub ostra białaczka szpikowa - wcześniejsza nadwrażliwość na efbemalenograstym alfa - przebyty zespół Stevensa-Johnsona w trakcie leczenia efbemalenograstymem alfa Ostrożnie: - zwiększanie dawki chemioterapii cytotoksycznej poza ustalone schematy - naciekami płucnymi lub zapaleniem płuc w wywiadzie - jednoczesne stosowanie leków chemioterapeutycznych mogących powodować ciężką małopłytkowość - cechy niedokrwistości sierpowatokrwinkowej lub niedokrwistość sierpowatokrwinkowa - ciężkie reakcje alergiczne na inne czynniki G-CSF w wywiadzie z uwagi na ryzyko reakcji krzyżowej - rak piersi i płuc leczony chemioterapią i (lub) radioterapią z ryzykiem MDS/AML

Chemioterapia cytotoksyczna: substancję należy podawać nie wcześniej niż 24 h po chemioterapii cytotoksycznej oraz co najmniej 14 dni przed kolejną jej dawką, ze względu na wrażliwość szybko dzielących się komórek szpikowych na cytotoksyczne działanie chemioterapii. Podanie tego samego dnia co chemioterapia nasila mielosupresję. Nie oceniano stosowania przy chemioterapii wywołującej opóźnioną mielosupresję, np. nitrozomocznikami. Inne czynniki wzrostu i cytokiny: możliwych interakcji z pozostałymi hematopoetycznymi czynnikami wzrostu oraz cytokinami nie zbadano szczegółowo. Lit: interakcja z litem, który również pobudza uwalnianie neutrofilów, nie została dokładnie zbadana, brak jednak dowodów na jej szkodliwość.

Brak danych o stosowaniu u kobiet w ciąży. Mimo braku szkodliwego wpływu na reprodukcję w badaniach na zwierzętach, nie zaleca się stosowania w ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji. Laktacja: ograniczone – brak wystarczających danych o przenikaniu do mleka ludzkiego; nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków i niemowląt. Decyzja o przerwaniu karmienia piersią albo przerwaniu/wstrzymaniu leczenia z uwzględnieniem korzyści z karmienia dla dziecka i korzyści z terapii dla matki. Płodność: brak wpływu na zdolności reprodukcyjne i płodność u samców i samic szczurów przy skumulowanych dawkach tygodniowych ok. 2,2 razy większych niż zalecana dawka dla ludzi (w przeliczeniu na powierzchnię ciała).

Nie wywiera wpływu lub wpływ nieistotny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wchłanianie: po podaniu podskórnym stężenie maksymalne w surowicy osiągane po 36 godzinach (zakres 6–96 godz.); utrzymuje się w okresie neutropenii po chemioterapii mielosupresyjnej. Dystrybucja: pozorna objętość dystrybucji 395–5679 ml/kg. Metabolizm: przewidywany rozkład do małych peptydów w szlakach katabolicznych. Eliminacja: głównie poprzez klirens neutrofilowy, ulegający wysyceniu przy wyższych dawkach. W mechanizmie samoregulującym stężenie w surowicy gwałtownie spada na początku regeneracji neutrofili. Okres półtrwania po podaniu podskórnym: 19–84 godz. Liniowość: nieliniowa i zależna od czasu farmakokinetyka w zakresie dawek 30–360 μg/kg. Nerki/wątroba: z uwagi na klirens neutrofilowy nie przewiduje się wpływu zaburzeń czynności nerek ani wątroby na farmakokinetykę. Podeszły wiek: ograniczone dane wskazują na farmakokinetykę u osób >65 lat podobną do dorosłych. Dzieci: brak danych farmakokinetycznych.