Efmoroktokog alfa

Lek przeciwkrwotoczny; czynnik krzepnięcia krwi VIII (ATC B02BD02). Efmoroktokog alfa to całkowicie rekombinowane białko fuzyjne o wydłużonym okresie półtrwania, zbudowane z rekombinowanego ludzkiego czynnika VIII z usuniętą domeną B, kowalentnie połączonego z domeną Fc ludzkiej immunoglobuliny G1. Mechanizm: po infuzji u chorego na hemofilię czynnik VIII wiąże się w krwiobiegu z czynnikiem von Willebranda. Aktywowany czynnik VIII działa jako kofaktor aktywowanego czynnika IX, przyspieszając przemianę czynnika X w postać aktywną, która następnie przekształca protrombinę w trombinę. Trombina przekształca fibrynogen w fibrynę, co prowadzi do uformowania skrzepu. Leczenie substytucyjne zwiększa osoczowy poziom czynnika VIII, umożliwiając tymczasowe wyrównanie niedoboru i zmniejszenie skłonności do krwawień. Wydłużony okres półtrwania: region Fc ludzkiej IgG1 wiąże się z noworodkowym receptorem Fc, ulegającym ekspresji przez całe życie, będącym częścią naturalnego szlaku chroniącego immunoglobuliny przed degradacją lizosomalną poprzez zawracanie tych białek do krążenia, co skutkuje ich długim okresem półtrwania w osoczu. Wiązanie efmoroktokogu alfa z tym receptorem wykorzystuje ten sam szlak do opóźnienia degradacji lizosomalnej, zapewniając dłuższy okres półtrwania w osoczu niż w przypadku endogennego czynnika VIII.

Leczenie oraz zapobieganie krwawieniom w hemofilii A (wrodzony niedobór czynnika VIII). Możliwość stosowania we wszystkich grupach wiekowych.

Podanie dożylne. Dawka i czas leczenia substytucyjnego zależą od stopnia niedoboru czynnika VIII, lokalizacji i nasilenia krwawienia oraz stanu klinicznego pacjenta. Przeliczanie dawki: 1 IU czynnika VIII na 1 kg mc. zwiększa aktywność czynnika VIII w osoczu o 2 IU/dl. Wymagana liczba jednostek = masa ciała (kg) × pożądany wzrost poziomu czynnika VIII (%) (IU/dl) × 0,5 (IU/kg na IU/dl). Leczenie na żądanie – krwawienia: wczesne krwawienie do stawów, do mięśnia lub jamy ustnej – docelowy poziom czynnika VIII 20–40%, wstrzyknięcie powtarzać co 12–24 godz. przez co najmniej 1 dobę, do ustąpienia bólu wskazującego na ustanie krwawienia lub zagojenia; nasilone krwawienie do stawów, do mięśnia lub krwiak – 30–60%, co 12–24 godz. przez 3–4 dni lub dłużej, do ustąpienia bólu i ostrej dysfunkcji; krwawienia zagrażające życiu – 60–100%, co 8–24 godz. do ustąpienia zagrożenia. W niektórych przypadkach odstęp między dawkami można wydłużyć do 36 godz. Zabiegi chirurgiczne: niewielkie zabiegi, w tym ekstrakcja zęba – poziom 30–60%, wstrzyknięcie co 24 godz. przez co najmniej 1 dobę do zagojenia; poważne zabiegi – 80–100% przed- i pooperacyjnie, wstrzyknięcie co 8–24 godz. do odpowiedniego zagojenia rany, następnie leczenie kontynuować przez co najmniej 7 dni dla utrzymania aktywności czynnika VIII na poziomie 30–60% (IU/dl). Profilaktyka długotrwała: zalecana dawka 50 IU/kg mc. czynnika VIII w odstępach co 3–5 dni. Dawkę można dostosowywać w zakresie 25–65 IU/kg mc. W niektórych przypadkach, zwłaszcza u pacjentów w młodszym wieku, konieczne bywa podawanie częstsze lub w większych dawkach. Dzieci i młodzież: u dzieci w wieku poniżej 12 lat może być wymagane częstsze podawanie lub większe dawki; u młodzieży w wieku 12 lat i więcej dawkowanie takie samo jak u dorosłych. Osoby w podeszłym wieku: ograniczone doświadczenie u pacjentów w wieku ≥65 lat. Dostosowanie dawki: odpowiedź na leczenie może być zróżnicowana (różne okresy półtrwania i poziomy odzysku); dawka oparta na masie ciała może wymagać modyfikacji u pacjentów z niedowagą i nadwagą. Sposób podania: wstrzykiwanie dożylne przez kilka minut; szybkość podawania nie powinna przekraczać 10 ml/min.

Bezwzględne przeciwwskazania: Ostrożnie: - ryzyko reakcji nadwrażliwości typu alergicznego, wymagające przerwania podawania po wystąpieniu objawów - możliwość tworzenia neutralizujących przeciwciał (inhibitorów) przeciw czynnikowi VIII, z ryzykiem największym w ciągu pierwszych 50 dni ekspozycji - istniejące czynniki ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, gdyż terapia substytucyjna może zwiększać ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych - stosowanie centralnego dostępu żylnego, z ryzykiem zakażeń miejscowych, bakteriemii i zakrzepicy w miejscu wprowadzenia cewnika

Nie zgłaszano interakcji z innymi produktami leczniczymi; nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.

Wytwarzanie przeciwciał neutralizujących (inhibitorów) może występować u pacjentów z hemofilią A leczonych czynnikiem VIII; objawia się niewystarczającą odpowiedzią kliniczną. Inhibicja czynnika VIII występuje niezbyt często u pacjentów uprzednio leczonych, natomiast bardzo często u pacjentów uprzednio nieleczonych. Rzadko: nadwrażliwość lub reakcje alergiczne, mogące obejmować obrzęk naczynioruchowy, pieczenie i kłucie w miejscu wlewu, dreszcze, uderzenia gorąca, uogólnioną pokrzywkę, ból głowy, pokrzywkę, niedociśnienie, senność, nudności, niepokój, tachykardię, ucisk w klatce piersiowej, mrowienie, wymioty i świszczący oddech, w niektórych przypadkach prowadzące do ciężkiej anafilaksji (w tym wstrząsu). Niezbyt często: ból głowy, zawroty głowy, zaburzenia smaku; bradykardia; nadciśnienie, uderzenia gorąca, angiopatia; kaszel; ból dolnej części brzucha; wysypka; ból stawów, ból mięśni, ból pleców, obrzęk stawów; złe samopoczucie, ból w klatce piersiowej, uczucie zimna, uczucie gorąca; niedociśnienie zabiegowe. Angiopatia rozumiana jako ból naczyniowy po wstrzyknięciu. U pacjentów uprzednio nieleczonych z częstością często: wysypka grudkowa oraz zakrzepica związana z urządzeniem. U dzieci i młodzieży nie zaobserwowano swoistych dla wieku różnic w zakresie działań niepożądanych między pacjentami pediatrycznymi a dorosłymi. Przewiduje się, że częstość, rodzaj i nasilenie działań niepożądanych u dzieci będą takie same jak u dorosłych.

Z uwagi na rzadkie występowanie hemofilii A u kobiet, brak danych dotyczących stosowania czynnika VIII w okresie ciąży i karmienia piersią. Nie przeprowadzano badań wpływu na reprodukcję u zwierząt. W badaniu na zwierzętach wykazano przenikanie przez łożysko u myszy. Dopuszczalny w ciąży i w okresie karmienia piersią jedynie w przypadku wyraźnych wskazań.

Brak wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Przedłużony okres półtrwania w krążeniu. Parametry farmakokinetyczne oznaczano metodą chromogenną i w jednostopniowym teście krzepnięcia, a wyniki obu metod były zbliżone. Właściwości oceniano u pacjentów w wieku ≥15 lat po pojedynczej dawce 50 IU/kg. Dorośli (test jednostopniowy): końcowy okres półtrwania ok. 19,0 h; klirens 1,95 ml/h/kg; objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym 49,1 ml/kg; średni czas pozostawania w organizmie 25,2 h; odzysk przyrostowy 2,24 IU/dl na IU/kg; Cmax 108 IU/dl. Metodą chromogenną: okres półtrwania 20,9 h; klirens 2,11 ml/h/kg; Vss 52,6 ml/kg; MRT 25,0 h; odzysk przyrostowy 2,49 IU/dl na IU/kg; Cmax 131 IU/dl. Dzieci i młodzież: w porównaniu do młodzieży i dorosłych dzieci w wieku poniżej 12 lat mogą mieć większy klirens i krótszy okres półtrwania, co jest zgodne z obserwacjami dla innych czynników krzepnięcia. Różnice te należy uwzględnić podczas dawkowania.