Eftrenonakog alfa

Lek przeciwkrwotoczny; czynnik krzepnięcia krwi IX (kod ATC B02BD04). Eftrenonakog alfa to długo działające, całkowicie rekombinowane białko fuzyjne złożone z ludzkiego czynnika krzepnięcia IX kowalentnie związanego z domeną Fc ludzkiej immunoglobuliny G1; wytwarzane w technologii rekombinacji DNA. Charakter cząsteczki: czynnik IX to jednołańcuchowa glikoproteina o masie cząsteczkowej ok. 55 000 daltonów; czynnik krzepnięcia zależny od witaminy K. Mechanizm hemostazy: czynnik IX aktywowany jest przez czynnik XIa w układzie wewnątrzpochodnym oraz przez kompleks czynnika VII/czynnika tkankowego w układzie zewnątrzpochodnym; aktywowany czynnik IX w połączeniu z aktywowanym czynnikiem VIII powoduje aktywację czynnika X, a aktywowany czynnik X przekształca protrombinę w trombinę; trombina przekształca fibrynogen w fibrynę, co prowadzi do uformowania skrzepu. Podstawa terapeutyczna: hemofilia B to sprzężone z płcią dziedziczne zaburzenie krzepnięcia spowodowane zmniejszonym poziomem czynnika IX, prowadzące do krwawień do stawów, mięśni lub narządów wewnętrznych – samoistnych bądź w następstwie urazu lub zabiegu chirurgicznego; leczenie substytucyjne zwiększa osoczowy poziom czynnika IX, wyrównując tymczasowo niedobór i zmniejszając tendencję do krwawień. Przedłużenie działania: region Fc immunoglobuliny G1 wiąże się z receptorem Fc noworodka, którego ekspresja utrzymuje się przez całe życie i stanowi element naturalnego szlaku chroniącego immunoglobuliny przed degradacją lizosomalną poprzez zawracanie tych białek do krążenia, co wydłuża okres półtrwania w osoczu.

Leczenie i profilaktyka krwawień w hemofilii B (wrodzonym niedoborze czynnika IX); stosowany we wszystkich grupach wiekowych.

Podanie dożylne, pod nadzorem lekarza doświadczonego w leczeniu hemofilii. Wstrzykiwać dożylnie przez kilka minut; szybkość podawania nie powinna przekraczać 10 ml/min. Ogólne zasady: dawka i czas leczenia substytucyjnego zależą od stopnia niedoboru czynnika IX, lokalizacji i nasilenia krwawienia oraz stanu klinicznego pacjenta. 1 IU/kg mc. zwiększa aktywność czynnika IX w osoczu o 1% normy (IU/dl). Wymagana liczba jednostek = masa ciała (kg) × pożądany wzrost poziomu czynnika IX (%) × odwrotność obserwowanej wartości odzysku. Dawka oparta na masie ciała może wymagać dostosowania u pacjentów z niedowagą lub nadwagą. Leczenie na żądanie (krwawienia): przy powtarzaniu dawek uwzględnić wydłużony okres półtrwania. Wczesne krwawienie do stawów, do mięśnia lub jamy ustnej: docelowo 20–40%, powtarzać co 48 godzin do ustąpienia bólu wskazującego na ustanie krwawienia lub zagojenia. Nasilone krwawienie do stawów, krwawienie do mięśnia lub krwiak: 30–60%, powtarzać co 24 do 48 godzin do ustąpienia bólu i ostrej dysfunkcji. Krwawienia zagrażające życiu: 60–100%, powtarzać co 8 do 24 godzin do ustąpienia zagrożenia. Zabiegi chirurgiczne: Niewielkie, w tym ekstrakcja zęba: 30–60%, w razie potrzeby powtórzyć po 24 godzinach do zagojenia; u niektórych pacjentów można wydłużyć odstęp między dawkami do 48 godzin. Poważne zabiegi: 80–100% przed- i pooperacyjnie, powtarzać co 8 do 24 godzin do odpowiedniego zagojenia rany, następnie kontynuować leczenie przez co najmniej 7 dni dla utrzymania aktywności czynnika IX na poziomie 30–60% (IU/dl). Profilaktyka długotrwała: 50 IU/kg mc. co tydzień z dostosowaniem dawki wg indywidualnej odpowiedzi, lub 100 IU/kg mc. co 10 dni z dostosowaniem odstępu wg indywidualnej odpowiedzi. Przy dobrym opanowaniu choroby na schemacie co 10 dni można podawać w odstępach co 14 dni lub dłuższych. Największa zalecana dawka w profilaktyce: 100 IU/kg. Dzieci i młodzież: u dzieci poniżej 12 lat mogą być potrzebne większe dawki lub częstsze podawanie – zalecana dawka początkowa 50–60 IU/kg co 7 dni. U młodzieży ≥12 lat dawkowanie jak u dorosłych. Pacjenci w podeszłym wieku: doświadczenie u chorych w wieku ≥65 lat jest ograniczone. Monitorowanie: w trakcie leczenia oznaczać aktywność czynnika IX dla ustalenia dawki i częstości wstrzyknięć; odpowiedź może być zróżnicowana, z różnymi okresami półtrwania i poziomami odzysku. W poważniejszych zabiegach niezbędne monitorowanie terapii przez kontrolę procesu krzepnięcia.

Bezwzględne przeciwwskazania: Ostrożnie: - reakcje nadwrażliwości typu alergicznego - ryzyko wytworzenia przeciwciał neutralizujących (inhibitorów czynnika IX), których obecność wiąże się z reakcjami alergicznymi i zwiększonym ryzykiem wstrząsu anafilaktycznego - choroby wątroby - stan po zabiegu operacyjnym - noworodki - ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych lub zespołu rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC) - istniejące czynniki ryzyka chorób sercowo-naczyniowych - powikłania związane z centralnym dostępem żylnym, w tym zakażenia miejscowe, bakteriemia i zakrzepica w miejscu wprowadzenia cewnika

Nie zgłaszano interakcji z innymi lekami; nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.

Rzadko obserwowano nadwrażliwość lub reakcje alergiczne, mogące obejmować obrzęk naczynioruchowy, pieczenie i kłucie w miejscu wlewu, dreszcze, uderzenia gorąca, uogólnioną pokrzywkę, ból głowy, pokrzywkę, niedociśnienie, senność, nudności, niepokój, tachykardię, ucisk w klatce piersiowej, mrowienie, wymioty, świszczący oddech; w niektórych przypadkach mogą prowadzić do ciężkiej anafilaksji, w tym wstrząsu. W niektórych przypadkach reakcje te przekształciły się w ciężkie reakcje anafilaktyczne i wystąpiły w bliskim związku czasowym z wytworzeniem inhibitorów czynnika IX. Zgłaszano zespół nerczycowy po próbie indukcji tolerancji immunologicznej u pacjentów z hemofilią B z inhibitorami czynnika IX oraz reakcją alergiczną w wywiadzie. Zaburzenia układu immunologicznego: nadwrażliwość – często; reakcja anafilaktyczna oraz wstrząs anafilaktyczny – częstość nieznana. W okresie po wprowadzeniu do obrotu obserwowano rozwój inhibitorów czynnika IX oraz nadwrażliwość, w tym anafilaksję. Zaburzenia krwi i układu chłonnego: hamowanie czynnika IX – często. U pacjentów z hemofilią B może dojść do wytworzenia przeciwciał neutralizujących (inhibitorów) przeciwko czynnikowi IX, co objawia się niewystarczającą odpowiedzią kliniczną. Ryzyko zakrzepowo-zatorowe: istnieje potencjalne ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych po podaniu produktów zawierających czynnik IX, większe przy preparatach o niskiej czystości. Ze stosowaniem produktów czynnika IX o niskiej czystości wiązano zawał mięśnia sercowego, zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, zakrzepicę żylną i zatorowość płucną. Stosowanie produktów czynnika IX o wysokiej czystości rzadko wiązało się z powikłaniami zakrzepowo-zatorowymi. Zaburzenia układu nerwowego: ból głowy – często; zawroty głowy oraz zaburzenia smaku – niezbyt często. Zaburzenia żołądka i jelit: parestezje jamy ustnej – często; nieświeży oddech – niezbyt często. Zaburzenia nerek i dróg moczowych: uropatia zaporowa – często; krwiomocz oraz kolka nerkowa – niezbyt często. Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: zmniejszenie apetytu – niezbyt często. Zaburzenia serca: kołatanie serca – niezbyt często. Zaburzenia naczyniowe: niedociśnienie – niezbyt często. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: rumień w miejscu wstrzyknięcia – często; zmęczenie oraz ból w miejscu infuzji – niezbyt często. Dzieci i młodzież: przewiduje się, że częstość występowania, rodzaj i nasilenie działań niepożądanych u dzieci będą podobne jak u dorosłych.

Brak badań wpływu na reprodukcję u zwierząt; przeprowadzono jedynie badanie przenikania przez łożysko u myszy. Ze względu na rzadkie występowanie hemofilii B u kobiet brak danych dotyczących stosowania czynnika IX w ciąży i podczas karmienia piersią. Podawanie w okresie ciąży i laktacji dopuszczalne wyłącznie przy wyraźnych wskazaniach. Płodność: brak danych dotyczących wpływu na płodność; nie przeprowadzono badań płodności u zwierząt.

Brak wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.