Ewinakumab

Grupa farmakoterapeutyczna: inne leki modyfikujące stężenie lipidów; kod ATC C10AX17. Rekombinowane ludzkie przeciwciało monoklonalne swoiście wiążące ANGPTL3 i hamujące jego aktywność. ANGPTL3 z rodziny białek podobnych do angiopoetyny, o ekspresji głównie wątrobowej; reguluje metabolizm lipidów poprzez hamowanie lipazy lipoproteinowej (LPL) oraz lipazy endotelialnej (EL). Zahamowanie ANGPTL3 obniża TG oraz HDL-C wskutek uwolnienia LPL i EL spod hamującego wpływu ANGPTL3. Redukcja LDL-C zachodzi niezależnie od obecności receptora LDL (LDLR) – poprzez nasilenie przetwarzania VLDL oraz klirensu resztkowych VLDL przed powstaniem LDL, mechanizmem zależnym od EL.

Homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna (HoFH) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku od 6 miesięcy i starszych – jako środek wspomagający do diety oraz innych metod terapeutycznych obniżających stężenie cholesterolu frakcji LDL.

Zalecana dawka to 15 mg/kg masy ciała podawana w postaci infuzji dożylnej w ciągu 60 minut raz na miesiąc (co 4 tygodnie). Przed rozpoczęciem leczenia wskazana optymalna dieta obniżająca LDL-C. Pominięcie dawki: podanie tak szybko, jak to możliwe; następnie leczenie należy zaplanować raz na miesiąc od daty ostatniej dawki. Grupy szczególne: nie ma konieczności dostosowywania dawki u osób w podeszłym wieku (≥ 65 lat); u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek; u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby; u dzieci i młodzieży w wieku od 6 miesięcy do 17 lat. Nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności u dzieci w wieku poniżej 6 miesięcy – dane nie są dostępne. Droga podania: wyłącznie w postaci infuzji dożylnej. Podawany w infuzji dożylnej trwającej 60 minut poprzez linię dożylną zawierającą sterylny, wbudowany lub zakładany filtr w rozmiarze od 0,2 do 5 mikronów. Nie należy podawać w postaci szybkiego wstrzyknięcia dożylnego lub bolusa. Nie mieszać z innymi produktami leczniczymi ani podawać jednocześnie przez tę samą linię infuzyjną. Podanie możliwe bez względu na aferezę lipoprotein. Szybkość infuzji można spowolnić, przerwać lub wstrzymać, jeśli wystąpią objawy działań niepożądanych, w tym reakcje związane z infuzją.

Bezwzględne przeciwwskazania: Ostrożnie: - ryzyko reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaktycznych, oraz reakcji na infuzję, wymagające przerwania leczenia i monitorowania do ustąpienia objawów przy ciężkim przebiegu - hiperprolinemia typu I lub typu II ze względu na zawartość proliny

Nie przeprowadzono badań interakcji. Nie zidentyfikowano mechanizmów interakcji ewinakumabu z innymi lekami hipolipemizującymi.

Bardzo często: zapalenie jamy nosowo-gardłowej; zmęczenie. Często: zakażenie górnych dróg oddechowych; zawroty głowy; wodnisty wyciek z nosa; nudności; ból w jamie brzusznej; zaparcia; ból pleców; ból kończyn; choroba grypopodobna; osłabienie; reakcja związana z infuzją; reakcje w miejscu podania infuzji. Niezbyt często: anafilaksja. Reakcje nadwrażliwości: najcięższym działaniem niepożądanym jest anafilaksja (0,9%). Reakcje na infuzję (m.in. świąd w miejscu infuzji) zgłaszano u 7,7% leczonych oraz u 3,7% otrzymujących placebo. Dzieci: u dzieci w wieku od ≥ 5 do 11 lat profil bezpieczeństwa był zgodny z obserwowanym u dorosłych i młodzieży ≥ 12 lat, z dodatkowym działaniem niepożądanym w postaci zmęczenia, które zgłoszono u 15% pacjentów.

Dane dotyczące stosowania w ciąży ograniczone; badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję. Ludzkie przeciwciała IgG przenikają przez łożysko, więc ewinakumab może przechodzić od matki do rozwijającego się płodu. Możliwe uszkodzenie płodu przy podaniu ciężarnym – niezalecany w ciąży oraz u kobiet zdolnych do zajścia w ciążę bez skutecznej antykoncepcji, chyba że korzyść przewyższa ryzyko dla płodu. Kobiety zdolne do zajścia w ciążę muszą stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia i przez co najmniej 5 miesięcy po ostatniej dawce. Laktacja: to zależy – nie wiadomo, czy ewinakumab przenika do mleka kobiecego. Ludzkie IgG przenikają do mleka w pierwszych dniach po porodzie, a następnie ich stężenie spada do niskich wartości; w tym krótkim okresie nie można wykluczyć ryzyka dla karmionego niemowlęcia. Po tym czasie stosowanie podczas karmienia piersią dopuszczalne, jeśli klinicznie konieczne. Płodność: brak danych dotyczących wpływu na płodność u ludzi. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono szkodliwego wpływu na płodność samców ani samic.

Niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Możliwe zawroty głowy, zmęczenie oraz osłabienie.

Podawany wyłącznie dożylnie. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 4,9 l u dorosłych o masie ciała 72 kg, co wskazuje na rozmieszczenie głównie w układzie naczyniowym. Wskaźnik kumulacji wynosi około 2. Metabolizm: jako białko (ludzkie przeciwciało monoklonalne IgG4) rozkładany jest w procesach katabolicznych do niewielkich peptydów i aminokwasów, analogicznie do endogennych IgG. Eliminacja: warunkowana równolegle szlakiem liniowym i nieliniowym – przy większych stężeniach głównie przez niewysycalny szlak proteolityczny, natomiast przy niższych stężeniach dominuje nieliniowa wysycalna eliminacja przez docelowe ANGPTL3. Okres półtrwania w fazie eliminacji zależy od stężenia w surowicy i nie jest wartością stałą. Po ostatniej dawce w stanie stacjonarnym (15 mg/kg co 4 tygodnie) mediana czasu do spadku stężenia poniżej dolnej granicy wykrywania (78 ng/ml) wynosi około 21 tygodni. Z powodu klirensu nieliniowego wzrost ekspozycji jest nieco większy niż proporcjonalny do dawki – 4,3-krotny wzrost AUC w stanie stacjonarnym przy 3-krotnym zwiększeniu dawki (z 5 do 15 mg/kg co 4 tygodnie). Szczególne grupy: na ekspozycję nie wpływają istotnie klinicznie wiek (od 5 do 75 lat), płeć, masa ciała (od 19,7 do 152 kg) ani rasa. Afereza nie wpływała istotnie na farmakokinetykę. Nerki: nie przewiduje się istotnej eliminacji nerkowej. Minimalne stężenia w stanie stacjonarnym były porównywalne u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i z prawidłową czynnością nerek. Brak danych w ciężkich zaburzeniach czynności nerek. Wątroba: nie przewiduje się istotnej eliminacji wątrobowej. Brak danych u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.