Galkanezumab

Humanizowane przeciwciało monoklonalne klasy IgG4; antagonista peptydu związanego z genem kalcytoniny (CGRP); grupa: leki przeciwbólowe; kod ATC N02CD02. Wiąże się z CGRP, blokując jego działanie biologiczne. Podwyższone stężenia CGRP we krwi wiążą się z napadami migreny. Wiązanie z CGRP o wysokim powinowactwie (K D = 31 pM) i wysokiej swoistości (>10 000-krotnie większej niż wobec pokrewnych peptydów – adrenomeduliny, amyliny, kalcytoniny i intermedyny).

Profilaktyka migreny u dorosłych, u których migrenowe bóle głowy występują co najmniej przez 4 dni w miesiącu.

Podanie podskórne. Zalecana dawka to 120 mg raz w miesiącu we wstrzyknięciu podskórnym. Początkowa dawka nasycająca wynosi 240 mg. W razie pominięcia dawki należy ją wstrzyknąć możliwie najszybciej, a następnie powrócić do dawkowania raz w miesiącu. Ocena skuteczności: korzyści leczenia należy ocenić w ciągu 3 miesięcy po rozpoczęciu; decyzję o kontynuacji podejmuje się indywidualnie, a następnie regularnie ocenia potrzebę dalszego leczenia. Miejsca wstrzyknięć: powłoki jamy brzusznej, udo, tylna powierzchnia górnej części ramienia lub okolica pośladków. Możliwe samodzielne wstrzykiwanie po odpowiednim przeszkoleniu, jeśli lekarz uzna to za stosowne. Osoby w podeszłym wieku (≥65 lat): ograniczone dane dotyczące stosowania; modyfikacja dawki nie jest wymagana, ponieważ wiek nie wpływa na farmakokinetykę. Zaburzenia czynności nerek/wątroby: nie jest wymagana modyfikacja dawki w łagodnych do umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek lub w zaburzeniach czynności wątroby. Dzieci i młodzież: nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności u dzieci w wieku od 6 do 18 lat; dane niedostępne. Brak odpowiedniego zastosowania u dzieci w wieku poniżej 6 lat w profilaktyce migreny.

Bezwzględne przeciwwskazania: - ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy i pokrzywka, wymagające natychmiastowego odstawienia Ostrożnie: - ciężkie choroby układu sercowo-naczyniowego (pacjentów wykluczono z badań klinicznych, brak danych o bezpieczeństwie) - możliwość opóźnionej reakcji nadwrażliwości (od 1 dnia do 4 tygodni po podaniu), niekiedy długo utrzymującej się

Nie przeprowadzono badań interakcji. Ze względu na właściwości galkanezumabu nie przewiduje się interakcji o charakterze farmakokinetycznym.

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia – najczęstsze: ból (10,1%/11,6% dla dawek 120 mg i 240 mg) oraz odczyny w miejscu wstrzyknięcia (9,9%/14,5%); bardzo często ból oraz odczyny w miejscu wstrzyknięcia, w tym rumień, świąd, siniak i obrzęk w miejscu wstrzyknięcia. Większość reakcji miejscowych łagodna lub umiarkowana, zgłaszana w 1. dniu po iniekcji, ustępująca średnio w ciągu 5 dni. Ból pojawiał się u 86% pacjentów w ciągu 1 godziny po iniekcji, ustępując średnio w ciągu 1 dnia; silny ból w miejscu wstrzyknięcia u jednego procenta pacjentów w badaniach fazy 3. Często: zawroty głowy; zaparcia; świąd; wysypka. Niezbyt często: pokrzywka; mimo niezbyt częstego występowania odnotowano ciężkie przypadki pokrzywki. Rzadko: anafilaksja; obrzęk naczynioruchowy. Immunogenność: przeciwciała przeciwlekowe u 4,8% pacjentów w fazie podwójnie ślepej próby (u niemal wszystkich działanie neutralizujące in vitro); w ciągu 12 miesięcy leczenia u maksymalnie 12,5% pacjentów, zwykle o niskim mianie i z działaniem neutralizującym in vitro. Obecność przeciwciał nie wpływała na farmakokinetykę, skuteczność ani bezpieczeństwo.

Ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania w ciąży; w badaniach na zwierzętach nie stwierdzono bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję. Ludzka IgG przenika przez łożysko. Zalecane unikanie stosowania w ciąży jako środek ostrożności. Laktacja: ograniczone – nie wiadomo, czy galkanezumab przenika do mleka kobiecego. Ludzka IgG jest wydzielana do pokarmu w pierwszych dniach po porodzie, następnie jej wydzielanie maleje, a stężenie pozostaje niskie. W tym krótkim wczesnym okresie nie można wykluczyć ryzyka dla karmionego niemowlęcia. Później stosowanie podczas karmienia piersią można rozważyć jedynie w razie klinicznej konieczności. Płodność: brak oceny wpływu na płodność u ludzi. Badania płodności u zwierząt nie wykazały szkodliwego wpływu na płodność samców ani samic.

Wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn; po podaniu mogą wystąpić zawroty głowy.

Wchłanianie: po dawce nasycającej 240 mg s.c. Cmax w surowicy ok. 30 μg/ml, osiągane po 5 dniach. W stanie stacjonarnym przy dawkowaniu miesięcznym Cmax,ss wynosi ok. 28 μg/ml dla 120 mg i ok. 54 μg/ml dla 240 mg. Przy dawce miesięcznej 120 mg wartość Cmax,ss osiągana jest już po dawce nasycającej 240 mg. Miejsce wstrzyknięcia (brzuch, udo, pośladek, ramię) nie wpływa istotnie na wchłanianie. Dystrybucja: pozorna objętość dystrybucji ok. 7,3 l. Metabolizm: jako przeciwciało monoklonalne klasy IgG4 ulega rozkładowi do drobnych peptydów i aminokwasów na szlakach katabolicznych, analogicznie do endogennej IgG. Eliminacja: pozorny klirens ok. 0,008 l/h, okres półtrwania 27 dni. Liniowość: ekspozycja ustrojowa rośnie proporcjonalnie do dawki; w zakresie dawek 5–300 mg tempo wchłaniania, klirens pozorny i pozorna objętość dystrybucji nie zależą od dawki. Populacje szczególne: brak konieczności modyfikacji dawki w zależności od wieku (18–65 lat), płci, masy ciała, rasy ani przynależności etnicznej – czynniki te nie wpływają klinicznie istotnie na klirens pozorny i objętość dystrybucji. Zaburzenia czynności nerek i wątroby: nie prowadzono odrębnych badań farmakologii klinicznej oceniających wpływ zaburzeń czynności nerek i wątroby na farmakokinetykę. Przeciwciała monoklonalne klasy IgG są wydalane przez nerki w niewielkim stopniu. Usuwane są głównie w mechanizmie katabolizmu wewnątrzkomórkowego, dlatego nie przewiduje się wpływu zaburzeń czynności wątroby na klirens. Stężenie bilirubiny oraz klirens kreatyniny wg wzoru Cockcrofta-Gaulta (zakres 24–308 ml/min) nie wpływają istotnie na pozorny klirens.