Golimumab

Golimumab jest ludzkim przeciwciałem monoklonalnym, tworzącym stabilne kompleksy o dużym powinowactwie zarówno do rozpuszczalnej, jak i przezbłonowej postaci ludzkiego czynnika martwicy nowotworu alfa (TNF-α), zapobiegając wiązaniu się TNF-α z jego receptorami. Należy do grupy leków immunosupresyjnych – inhibitorów TNF-α, kod ATC L04AB06. Efekt farmakodynamiczny: wiązanie ludzkiego TNF przez golimumab neutralizuje indukowaną przez TNF-α ekspresję na powierzchni komórek cząsteczki adhezyjnej E-selektyny, cząsteczki adhezji międzykomórkowej naczyń (VCAM-1) i międzykomórkowej cząsteczki adhezyjnej (ICAM)-1 komórek śródbłonka. W badaniach in vitro wydzielanie interleukiny 6 (IL-6), interleukiny 8 (IL-8) oraz czynnika stymulującego wzrost kolonii granulocytów (GM-CSF) indukowane przez TNF było hamowane przez golimumab. Obserwowano poprawę stężenia białka C-reaktywnego (CRP) oraz znaczące zmniejszenie w stosunku do wartości wyjściowych stężeń IL-6, cząsteczek ICAM-1, metaloproteinazy (MMP)-3 oraz czynnika wzrostu komórek śródbłonka naczyniowego (VEGF) w porównaniu z leczeniem kontrolnym. Dodatkowo u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów oraz zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa zmniejszyło się stężenie TNF-α, a u pacjentów z łuszczycowym zapaleniem stawów zmniejszyło się stężenie IL-8.

Reumatoidalne zapalenie stawów (RA): w skojarzeniu z metotreksatem u dorosłych z czynnym RA o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, przy niewystarczającej odpowiedzi na leki przeciwreumatyczne modyfikujące przebieg choroby (DMARD), w tym MTX; u dorosłych z czynnym, ciężkim i progresywnym RA wcześniej nieleczonych MTX. W skojarzeniu z MTX zmniejsza tempo progresji uszkodzenia stawów w RTG oraz poprawia sprawność fizyczną. Wielostawowe młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów (pJIA): w skojarzeniu z MTX u dzieci w wieku 2 lat i starszych z niedostateczną odpowiedzią na wcześniejsze leczenie MTX. Łuszczycowe zapalenie stawów (PsA): w monoterapii lub w skojarzeniu z metotreksatem u dorosłych z czynną i postępującą postacią, gdy odpowiedź na wcześniejsze leczenie DMARD była niewystarczająca. Spowalnia postęp uszkodzenia stawów obwodowych w RTG u pacjentów z wielostawowym symetrycznym podtypem choroby oraz poprawia sprawność fizyczną. Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (AS): u dorosłych z ciężką, czynną postacią zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa, którzy niewystarczająco zareagowali na konwencjonalne leczenie. Osiowa spondyloartropatia bez zmian radiologicznych (nr-Axial SpA): u dorosłych z ciężką, czynną postacią z obiektywnymi objawami stanu zapalnego (podwyższone CRP i (lub) zmiany w MRI), przy nieadekwatnej odpowiedzi lub nietolerancji niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (UC) – dorośli: w umiarkowanej lub ciężkiej czynnej postaci u pacjentów niedostatecznie reagujących na leczenie standardowe, w tym kortykosteroidy i 6-merkaptopurynę (6-MP) lub azatioprynę (AZA), źle je tolerujących lub z przeciwwskazaniami do takiego leczenia. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego u dzieci i młodzieży (pUC): w umiarkowanej do ciężkiej czynnej postaci u dzieci i młodzieży w wieku co najmniej 2 lata i o masie ciała co najmniej 15 kg, z niewystarczającą odpowiedzią na konwencjonalne leczenie (w tym kortykosteroidy i 6-MP lub AZA), nietolerancją takich terapii lub przeciwwskazaniami do ich stosowania.

Podanie podskórne; możliwe samodzielne wstrzykiwanie po odpowiednim przeszkoleniu dotyczącym techniki podskórnego wstrzykiwania, jeżeli lekarz zadecyduje, że jest to właściwe i będzie to powiązane z obserwacją medyczną. Jeśli konieczne jest podanie kilku wstrzyknięć, należy je wykonać w różnych miejscach ciała. Reumatoidalne zapalenie stawów: 50 mg raz w miesiącu, tego samego dnia każdego miesiąca; równocześnie z metotreksatem. Łuszczycowe zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, osiowa spondyloartropatia bez zmian radiologicznych: 50 mg raz w miesiącu, tego samego dnia każdego miesiąca. Masa ciała >100 kg: dla wszystkich powyższych wskazań można rozważyć zwiększenie dawki golimumabu do 100 mg raz w miesiącu u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, łuszczycowym zapaleniem stawów, zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa lub osiową spondyloartropatią bez zmian radiologicznych o masie ciała większej niż 100 kg, u których nie wystąpiła odpowiednia odpowiedź kliniczna po 3 lub 4 dawkach. Należy jednak pamiętać o zwiększonym ryzyku wystąpienia niektórych ciężkich działań niepożądanych obserwowanych podczas przyjmowania dawki 100 mg, w porównaniu do dawki 50 mg. Dalsze kontynuowanie leczenia należy ponownie rozważyć u pacjentów, u których nie stwierdzono korzyści leczniczej po otrzymaniu 3 do 4 dodatkowych dawek 100 mg. Odpowiedź kliniczna w tych wskazaniach: zwykle w ciągu 12 do 14 tygodni leczenia (po 3-4 dawkach). U pacjentów, u których w tym okresie nie wystąpiła korzyść z leczenia, należy ponownie rozważyć kontynuację leczenia. Wielostawowe młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, dzieci ≥40 kg: 50 mg raz w miesiącu, tego samego dnia każdego miesiąca. Dzieci <40 kg: 30 mg/m² pola powierzchni ciała, maksymalnie do 40 mg w pojedynczej dawce podawanej raz w miesiącu, tego samego dnia każdego miesiąca. Zaleconą objętość wstrzyknięcia wybiera się na podstawie wzrostu i masy ciała pacjenta. Odpowiedź kliniczna: zwykle w ciągu 12 do 14 tygodni leczenia (po podaniu 3-4 dawek); u dzieci, u których w tym okresie nie stwierdza się żadnych korzyści terapeutycznych, należy ponownie rozważyć zasadność kontynuacji leczenia. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego u dorosłych – masa ciała <80 kg: dawka początkowa 200 mg, w dawce 100 mg w 2. tygodniu. Przy zadowalającej odpowiedzi 50 mg w 6. tygodniu, a następnie co 4 tygodnie. Przy niezadowalającej odpowiedzi możliwe 100 mg w 6. tygodniu, a następnie co 4 tygodnie. Masa ciała ≥80 kg: dawka początkowa 200 mg, 100 mg w 2. tygodniu, a następnie 100 mg raz na 4 tygodnie. Podczas leczenia podtrzymującego dawki kortykosteroidów można stopniowo zmniejszać zgodnie z zaleceniami przyjętymi w praktyce klinicznej. Odpowiedź kliniczna: zwykle w ciągu 12 do 14 tygodni leczenia (po podaniu 4 dawek); u pacjentów, u których w tym okresie nie stwierdza się żadnych korzyści terapeutycznych, należy ponownie rozważyć zasadność dalszego leczenia. Wrzodziejące zapalenie jelita grubego u dzieci i młodzieży: dawka u pacjentów w wieku od 2 do 17 lat zależy od masy ciała. ≥80 kg: 200 mg w tygodniu 0. i 100 mg w tygodniu 2., następnie 100 mg co cztery tygodnie. ≥40 kg: 100 mg w tygodniu 2., następnie 100 mg co cztery tygodnie, z opcjonalnym zmniejszeniem do 50 mg co cztery tygodnie. ≥15 kg: 50 mg w tygodniu 2., następnie 50 mg co cztery tygodnie, z opcjonalnym zmniejszeniem do 25 mg co cztery tygodnie. Zmniejszenie dawki podtrzymującej można rozważyć u pacjentów, u których nastąpiła remisja w 54. tygodniu lub później. Odpowiedź kliniczna: zwykle w ciągu 12 do 14 tygodni leczenia (po 4 dawkach). Pominięta dawka: przyjąć niezwłocznie po przypomnieniu, bez podwajania dawki. Opóźnienie <2 tygodni – przyjąć pominiętą dawkę i kontynuować pierwotny schemat dawkowania; opóźnienie >2 tygodni – przyjąć pominiętą dawkę i ustalić nowy schemat dawkowania od daty tego wstrzyknięcia. Szczególne grupy: pacjenci w podeszłym wieku (≥65 lat) – bez konieczności dostosowania dawki. Niewydolność nerek i wątroby – nie badano; nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania. Stosowanie u dzieci w wieku poniżej 2 lat nie jest właściwe w wielostawowym młodzieńczym idiopatycznym zapaleniu stawów lub we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego.

Bezwzględne przeciwwskazania: - czynna gruźlica lub inne ciężkie zakażenia, takie jak posocznica, oraz zakażenia oportunistyczne - umiarkowana lub ciężka niewydolność serca (klasa III/IV wg NYHA) Ostrożnie: - istotne klinicznie, czynne zakażenie oraz przewlekłe lub nawracające zakażenia w wywiadzie - zamieszkiwanie lub podróże na obszary endemicznego występowania inwazyjnych zakażeń grzybiczych, takich jak histoplazmoza, kokcydioidomykoza lub blastomykoza - utajona gruźlica lub gruźlica w wywiadzie - przewlekłe nosicielstwo wirusa zapalenia wątroby typu B - nowotwór złośliwy w wywiadzie - wrzodziejące zapalenie jelita grubego ze zwiększonym ryzykiem dysplazji lub raka jelita grubego oraz dysplazja lub rak jelita grubego w wywiadzie - przewlekła obturacyjna choroba płuc oraz nałogowe palenie tytoniu - czynniki ryzyka rozwoju raka skóry - łagodna niewydolność serca (klasa I/II wg NYHA) - choroby demielinizacyjne ośrodkowego lub obwodowego układu nerwowego, w tym stwardnienie rozsiane - planowany zabieg chirurgiczny, z uwzględnieniem długiego okresu półtrwania - skłonność do zjawisk autoimmunizacyjnych, w tym zespół toczniopodobny - znaczące nieprawidłowości hematologiczne (pancytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, trombocytopenia) - jednoczesne stosowanie anakinry - jednoczesne stosowanie abataceptu - jednoczesne stosowanie innych leków biologicznych - jednoczesne podawanie szczepionek zawierających żywe drobnoustroje lub innych czynników zakaźnych o zastosowaniu terapeutycznym - wcześniejsze ciężkie ogólnoustrojowe reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne - nadwrażliwość na lateks - podeszły wiek, zwłaszcza w odniesieniu do ryzyka zakażeń - zaburzenia czynności wątroby - jednoczesne stosowanie azatiopryny lub 6-merkaptopuryny - dziedziczna nietolerancja fruktozy

Nie zaleca się kojarzenia golimumabu z innymi biologicznymi produktami leczniczymi stosowanymi w leczeniu tych samych schorzeń, w tym z anakinrą i abataceptem. Podłoże farmakologiczne: łączenie inhibitorów TNF z antagonistą receptora interleukiny-1 anakinrą może zwiększać ryzyko ciężkich zakażeń oraz neutropenii; takich połączeń nie zaleca się. Podobną interakcję obserwowano dla inhibitorów TNF z blokerem kostymulacji abataceptem. Stosowanie inhibitora TNF z abataceptem prowadziło do zwiększenia częstości ciężkich działań niepożądanych, w tym ciężkich zakażeń, bez wzrostu korzyści klinicznej. Szczepionki żywe: nie należy stosować szczepionek zawierających żywe drobnoustroje jednocześnie z golimumabem. Uzasadnienie: nieznany jest wpływ inhibicji TNF na skuteczność szczepionki oraz ryzyko przeniesienia zakażenia. Analogicznie nie należy podawać czynników zakaźnych o zastosowaniu terapeutycznym jednocześnie z golimumabem. Metotreksat: jednoczesne stosowanie metotreksatu powoduje większe stężenie golimumabu w stanie stacjonarnym u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, łuszczycowym zapaleniem stawów oraz zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa, jednak dane nie wskazują na konieczność dostosowania dawki ani golimumabu, ani metotreksatu.

Najczęstszym działaniem niepożądanym są zakażenia górnych dróg oddechowych, które wystąpiło u 12,6% pacjentów leczonych golimumabem i u 11,0% pacjentów z grupy kontrolnej. Do najcięższych powikłań należą ciężkie zakażenia (w tym posocznica, zapalenie płuc, gruźlica, inwazyjne zakażenia grzybicze i zakażenia oportunistyczne), choroby demielinizacyjne, wznowa HBV, zastoinowa niewydolność serca, choroby autoimmunologiczne (zespół toczniopodobny), reakcje hematologiczne, ciężka ogólnoustrojowa nadwrażliwość (w tym reakcja anafilaktyczna), zapalenie naczyń, chłoniak i białaczka. Zakażenia i zarażenia pasożytnicze: bardzo często zakażenia górnych dróg oddechowych (zapalenie nosowej części gardła, zapalenie gardła, zapalenie krtani oraz zapalenie błony śluzowej nosa); często zakażenia bakteryjne (takie jak zapalenie tkanki łącznej), zakażenie dolnych dróg oddechowych (takie jak zapalenie płuc), zakażenia wirusowe (takie jak grypa i opryszczka), zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok, powierzchniowe zakażenia grzybicze, ropień; niezbyt często posocznica, w tym wstrząs septyczny, odmiedniczkowe zapalenie nerek; rzadko gruźlica, zakażenia oportunistyczne (takie jak inwazyjne zakażenia grzybicze [histoplazmoza, kokcydioidomikoza, pneumocystoza], bakteryjne, atypowa mykobakterioza i pierwotniakowe), wznowa zapalenia wątroby typu B, bakteryjne zapalenie stawów, infekcyjne zapalenie kaletki maziowej. Nowotwory: niezbyt często nowotwory (takie jak rak skóry, rak kolczystokomórkowy skóry oraz znamię melanocytowe); rzadko chłoniak, białaczka, czerniak, rak z komórek Merkla; z częstością nieznaną wątrobowo-śledzionowy chłoniak T-komórkowy, mięsak Kaposiego. Zaburzenia krwi i układu chłonnego: często leukopenia (w tym neutropenia), niedokrwistość; niezbyt często trombocytopenia, pancytopenia; rzadko niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza. Zaburzenia układu immunologicznego: często reakcje alergiczne (skurcz oskrzeli, nadwrażliwość, pokrzywka), obecność autoprzeciwciał; rzadko ciężkie ogólnoustrojowe reakcje nadwrażliwości (w tym reakcja anafilaktyczna), zapalenie naczyń (uogólnione), sarkoidoza. Zaburzenia endokrynologiczne (niezbyt często): zaburzenia tarczycy (takie jak niedoczynność tarczycy, nadczynność tarczycy i powiększenie tarczycy). Zaburzenia metabolizmu (niezbyt często): podwyższone stężenie glukozy we krwi, podwyższone stężenie tłuszczów. Zaburzenia psychiczne (często): depresja, bezsenność. Zaburzenia układu nerwowego: często zawroty głowy, bóle głowy, parestezja; niezbyt często zaburzenia równowagi; rzadko choroby demielinizacyjne (ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego), zaburzenia smaku. Zaburzenia oka (niezbyt często): zaburzenia widzenia (takie jak niewyraźne widzenie i obniżona ostrość wzroku), zapalenie spojówek, alergia oka (taka jak świąd i podrażnienie). Zaburzenia serca: niezbyt często arytmia, objawy choroby niedokrwiennej serca; rzadko zastoinowa niewydolność serca (pojawienie się lub nasilenie). Zaburzenia naczyniowe: często nadciśnienie tętnicze; niezbyt często zakrzepica (na przykład żył głębokich i aorty), uderzenia gorąca; rzadko objaw Raynauda. Zaburzenia układu oddechowego: często astma i powiązane objawy (takie jak świszczący oddech oraz nadmierna aktywność oskrzeli); niezbyt często śródmiąższowa choroba płuc. Zaburzenia żołądka i jelit: często niestrawność, bóle żołądkowo-jelitowe i brzucha, nudności, choroby zapalne przewodu pokarmowego (takie jak zapalenie błony śluzowej żołądka i zapalenie jelita grubego), zapalenie błony śluzowej jamy ustnej; niezbyt często zaparcia, refluks żołądkowo-przełykowy. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: często zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej, zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej; niezbyt często kamica żółciowa, zaburzenia wątroby. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: często świąd, wysypka, łysienie, zapalenie skóry; niezbyt często skórne zmiany pęcherzowe, łuszczyca (pierwsze wystąpienie lub zaostrzenie uprzednio rozpoznanej łuszczycy, łuszczyca dłoniowo-podeszwowa i łuszczyca krostkowa), pokrzywka; rzadko reakcje liszajowate, złuszczanie skóry, zapalenie naczyń (skórne); z częstością nieznaną nasilenie objawów zapalenia skórno-mięśniowego. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe (rzadko): zespół toczniopodobny. Zaburzenia nerek i dróg moczowych (rzadko): zaburzenia pęcherza moczowego, zaburzenia nerek. Zaburzenia układu rozrodczego i piersi (niezbyt często): zaburzenia piersi, zaburzenia menstruacji. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: często gorączka, astenia, reakcja w miejscu wstrzyknięcia (taka jak rumień w miejscu wstrzyknięcia, pokrzywka, stwardnienie, ból, siniaczenie, świąd, podrażnienie i parestezja), uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej; rzadko utrudnione gojenie. Często również złamania kości. Uwagi dotyczące poszczególnych zdarzeń: poważne zakażenia obejmowały gruźlicę, zakażenia bakteryjne, w tym posocznicę i zapalenie płuc, inwazyjne zakażenia grzybicze i inne zakażenia oportunistyczne; niektóre zakażenia doprowadziły do zgonu. Częstość poważnych zakażeń, w tym oportunistycznych i gruźlicy, była większa u pacjentów przyjmujących 100 mg golimumabu niż u pacjentów leczonych golimumabem w dawce 50 mg. Podobnie częstość chłoniaka była większa w grupie pacjentów przyjmujących 100 mg golimumabu w porównaniu z pacjentami otrzymującymi 50 mg golimumabu, przy czym częstość występowania chłoniaka u pacjentów leczonych golimumabem w czasie badań głównych była wyższa niż oczekiwana dla ogólnej populacji. Choroby demielinizacyjne obserwowano częściej u pacjentów przyjmujących golimumab w dawce 100 mg w porównaniu z pacjentami przyjmującymi golimumab w dawce 50 mg.

Kobiety w wieku rozrodczym: konieczna skuteczna antykoncepcja przez cały okres leczenia i przez co najmniej 6 miesięcy po podaniu ostatniej dawki golimumabu. Ciąża: dane u ludzi ograniczone – umiarkowana liczba (ok. 400) prospektywnie zebranych ciąż zakończonych żywymi urodzeniami, w tym 220 ciąż z narażeniem w I trymestrze. W badaniu populacyjnym z Europy Północnej poważne wady wrodzone wystąpiły w 6/134 (4,5%) przypadkach po narażeniu in utero, wobec 5,5% przy niebiologicznym leczeniu układowym i 4,6% w ogólnej populacji badania. Wskutek hamowania TNF golimumab podany w ciąży może zaburzać prawidłową odpowiedź immunologiczną u noworodka. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój embrionalny, płodowy, przebieg porodu ani rozwój pourodzeniowy. Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne golimumab wolno stosować w ciąży tylko wtedy, gdy jest to bezwzględnie konieczne. Przenikanie i następstwa u niemowlęcia: golimumab przechodzi przez łożysko – po leczeniu przeciwciałem monoklonalnym antagonistą TNF w ciąży przeciwciało było wykrywalne w surowicy niemowlęcia przez okres do 6 miesięcy. Z tego powodu u tych niemowląt ryzyko zakażeń może być zwiększone. Nie zaleca się podawania żywych szczepionek niemowlętom narażonym in utero na golimumab, jeśli od ostatniego wstrzyknięcia matce w ciąży upłynęło mniej niż 6 miesięcy. Laktacja: przeciwwskazany – nie wiadomo, czy golimumab przenika do mleka kobiecego ani czy wchłania się po podaniu doustnym. Wykazano przenikanie golimumabu do mleka małp; wobec przenikania ludzkich immunoglobulin do mleka karmienie piersią jest przeciwwskazane w trakcie leczenia i przez co najmniej 6 miesięcy po jego zakończeniu. Płodność: nie prowadzono badań wpływu golimumabu na płodność u zwierząt. Badanie płodności u myszy z użyciem analogicznego przeciwciała selektywnie hamującego mysi TNF-α nie wykazało wpływu na płodność.

Niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn; wywiera niewielki wpływ na zdolność jazdy na rowerze, prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Po podaniu mogą wystąpić zawroty głowy.

Wchłanianie: po podaniu podskórnym średni czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w surowicy (Tmax) wynosi od 2 do 6 dni; po wstrzyknięciu podskórnym 50 mg zdrowym ochotnikom średnie Cmax wyniosło 3,1 ± 1,4 µg/ml. Po podaniu podskórnym dawki 100 mg wchłanianie było podobne w rejonie kończyny górnej, brzucha i uda, a średnia całkowita biodostępność wyniosła 51%. Farmakokinetyka liniowa: po dożylnym podaniu pojedynczej dawki w zakresie 0,1–10,0 mg/kg oraz po podaniu podskórnym w zakresie 50–400 mg golimumab wykazywał w przybliżeniu farmakokinetykę proporcjonalną do dawki. Dystrybucja: po podaniu dożylnym pojedynczej dawki średnia objętość dystrybucji wyniosła 115 ± 19 ml/kg. Eliminacja: klirens układowy oceniono na 6,9 ± 2,0 ml/dzień/kg. Końcowy okres półtrwania wynosi około 12 ± 3 dni u zdrowych ochotników, z podobnymi wartościami u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, łuszczycowym zapaleniem stawów, zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa lub wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Stan stacjonarny: przy podaniu podskórnym 50 mg co 4 tygodnie stężenie w surowicy osiągało stan stacjonarny do końca 12. tygodnia; w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego (indukcja 200 mg i 100 mg w tygodniu 0 i 2, następnie 50 mg lub 100 mg co 4 tygodnie) stan stacjonarny osiągano po około 14 tygodniach. Wpływ metotreksatu: u pacjentów nieotrzymujących jednocześnie metotreksatu minimalne stężenie w stanie stacjonarnym było o 30% mniejsze niż u leczonych golimumabem z metotreksatem. W ograniczonej grupie pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów leczonych ponad 6 miesięcy równoczesne stosowanie metotreksatu zmniejszało pozorny klirens golimumabu o około 36%. Natomiast równoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych, doustnych kortykosteroidów oraz sulfasalazyny nie wpływa na pozorny klirens golimumabu. U pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego jednoczesne stosowanie leków immunomodulujących nie miało znaczącego wpływu na minimalne stężenie golimumabu. Przeciwciała: u pacjentów, u których wykształciły się przeciwciała przeciwko golimumabowi, z reguły stwierdzano niskie stężenia golimumabu w stanie stacjonarnym. Masa ciała: wykazano tendencję do zwiększania się pozornego klirensu golimumabu wraz ze wzrostem masy ciała. Dzieci i młodzież: farmakokinetykę oceniano u 173 dzieci z wielostawowym młodzieńczym idiopatycznym zapaleniem stawów (pJIA) w wieku od 2 do 17 lat; po dawce 30 mg/m2 (maksymalnie 50 mg) podskórnie co 4 tygodnie stężenie w stanie stacjonarnym było podobne w różnych grupach wiekowych oraz zbliżone lub nieco wyższe niż u dorosłych z RZS otrzymujących 50 mg co 4 tygodnie. Farmakokinetyka golimumabu była podobna u dzieci i dorosłych z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, a zalecany schemat dawkowania powodował podobną lub nieznacznie wyższą ekspozycję u dzieci w całym zakresie masy ciała.