Grafit

Radiofarmaceutyk diagnostyczny do podania wziewnego – technegaz znakowany technetem-99mTc. W zakresie dawek diagnostycznych stanowi obojętną zawiesinę, pozbawioną działania farmakologicznego.

Wyłącznie diagnostyczny radiofarmaceutyk. Scyntygrafia przestrzeni pęcherzykowych płuc, zwłaszcza w rozpoznawaniu zatorowości płucnej.

Podawany drogą wziewną, w inhalacji. Dorośli: aktywność sodu nadtechnecjanu (99mTc) osadzanego w tyglu 250–700 MBq. Aktywność osadzona w płucach po każdej inhalacji jest zmienna międzyosobniczo; inhalację prowadzi się pod kontrolą kamery gamma ze standardowym kolimatorem (niska energia, niska/średnia rozdzielczość) aż do uzyskania liczby zliczeń 1,5–2 Kcps, po czym inhalację się przerywa – odpowiada to w przybliżeniu 40 MBq wdychanego Technegazu. Dzieci i młodzież: aktywność stanowi ułamek dawki dla dorosłych wg karty dawkowania pediatrycznego EANM (2016), obliczany jako iloczyn aktywności bazowej (49,0 MBq) i mnożnika; zalecana aktywność osadzana w tyglu wynosi 100–686 MBq zależnie od masy ciała (od 100 MBq przy 3–6 kg do 686 MBq przy ≥68 kg). Inhalację monitoruje się kamerą gamma do uzyskania 0,5–1 Kcps, po czym się ją przerywa; obrazy odpowiedniej jakości uzyskuje się przy aktywności w płucach 500–1000 cps. Sposób podania: podawany wziewnie najpóźniej dziesięć minut po przygotowaniu, przez ustnik z filtrem. U dorosłych oddychanie przez ustnik według jednego z modeli dostosowanych do możliwości pacjenta: normalne oddychanie z głębokim wdechem bez wstrzymywania oddechu (metoda zalecana); powolne, głębokie oddychanie z czynnościowej pojemności zalegającej z następowym 5-sekundowym wstrzymaniem oddechu; szybki, głęboki wdech z wstrzymaniem oddechu na ok. 5 sekund. U dzieci – oddychanie przez ustnik lub maskę dziecięcą, zgodnie z normalnym oddechem, bez wstrzymywania oddechu. Pierwsza inhalacja nie zawiera tlenu, dlatego zaleca się wstępne natlenienie przed inhalacją, zwłaszcza przy poważnie zaburzonym oddychaniu. Dla równomiernego osadzenia w płucach zaleca się przeprowadzanie zabiegu w pozycji leżącej.

Nie są znane. Nie przeprowadzono badań interakcji w warunkach in vitro lub in vivo z lekami wziewnymi ani innymi lekami.

Rzadko: zawroty głowy, oszołomienie oraz nudności. Objawy te wiązane są z niedotlenieniem mogącym pojawić się w trakcie wdychania Technegazu, początkowo pozbawionego tlenu. Jako radiofarmaceutyk wiąże się z ekspozycją na promieniowanie jonizujące, które niesie ryzyko indukcji chorób nowotworowych i wad wrodzonych; przy dawce efektywnej rzędu 0,6 mSv (dorosły o masie ciała 70 kg, aktywność wdychana 40 MBq) prawdopodobieństwo tych następstw jest małe.

Przed podaniem u kobiety w wieku rozrodczym należy upewnić się, czy kobieta nie jest w ciąży; brak regularnej miesiączki nakazuje traktować kobietę jako będącą w ciąży do czasu wykluczenia. Przy wątpliwościach co do ciąży (brak miesiączki, miesiączki bardzo nieregularne) należy zaproponować alternatywne metody diagnostyczne bez użycia promieniowania jonizującego. Przy niepewności ważne, aby narażenie na promieniowanie było minimalne, umożliwiające uzyskanie pożądanych informacji klinicznych, oraz aby rozważyć techniki bez promieniowania jonizującego. Podanie radiofarmaceutyku ciężarnej wiąże się z jednoczesnym narażeniem płodu na promieniowanie. W ciąży dopuszcza się wyłącznie niezbędne badania, gdy spodziewane korzyści przewyższają ryzyko dla matki i płodu. Laktacja: ograniczone – przed podaniem karmiącej należy rozważyć odroczenie do chwili zakończenia karmienia piersią oraz wybór radiofarmaceutyku o najkorzystniejszym profilu wydzielania do mleka. Jeśli podanie jest konieczne, karmienie piersią przerywa się na co najmniej 12 godzin po podaniu, a pokarm wydzielony w tym czasie usuwa.

Brak badań nad wpływem na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Po inhalacji wychwytywany przez ściany pęcherzyków płucnych i zatrzymywany w płucach. Nie podlega klirensowi wewnątrznaczyniowemu; radioaktywność zanika wyłącznie wskutek fizycznego rozpadu technetu (99mTc). Część mikrocząstek węgla może zalegać w górnych i środkowych drogach oddechowych – w większym stopniu przy niedrożności dróg oddechowych. Usuwane przez ruch rzęsek, następnie połykane i wydalane z przewodu pokarmowego bez wchłaniania.