Ifosfamid

Cytostatyk z grupy leków alkilujących; wykazuje powinowactwo chemiczne do iperytu azotowego, jest syntetycznym analogiem cyklofosfamidu. Jest prolekiem nieaktywnym in vitro, aktywowanym in vivo głównie przez enzymy mikrosomalne wątroby do 4-hydroksy-ifosfamidu, pozostającego w równowadze z tautomeryczną postacią – aldoifosfamidem, który ulega samoistnemu rozpadowi do akroleiny oraz alkilującego metabolitu – iperytu izofosfamidu. Metabolizm zachodzi głównie przy udziale izoenzymów cytochromu P450, takich jak CYP3A4 i CYP2B6, do licznych czynnych i nieczynnych metabolitów; przy bardzo dużych dawkach metabolizm ulega wysyceniu. Działanie urotoksyczne przypisuje się akroleinie. Efekt cytotoksyczny: polega na interakcji alkilujących metabolitów z DNA, głównie w obrębie mostków fosfodiestrowych; alkilacja powoduje rozpad mostków oraz tworzenie wiązań krzyżowych. W cyklu komórkowym opóźnieniu ulega faza G2; efekt cytotoksyczny nie jest specyficzny dla tej fazy, ale zależy specyficznie od cyklu komórkowego. Nie można wykluczyć oporności krzyżowej, zwłaszcza na strukturalnie podobne cytostatyki (cyklofosfamid) oraz inne leki alkilujące; mimo to guzy oporne na cyklofosfamid i nawroty po leczeniu cyklofosfamidem w wielu przypadkach odpowiadają na ifosfamid.

Onkologia (monoterapia lub leczenie skojarzone, wyłącznie pod nadzorem lekarza doświadczonego w chemioterapii przeciwnowotworowej). Guzy lite: rak jądra – leczenie skojarzone w zaawansowanych zmianach w stadium II–IV wg TNM (nasieniaki i nienasieniaki) niereagujących zadowalająco na wstępną chemioterapię; rak jajnika – chemioterapia skojarzona w zaawansowanych zmianach (stadium III–IV wg FIGO) przy nieskuteczności wstępnej chemioterapii cisplatyną; rak szyjki macicy – monoterapia w zaawansowanych zmianach (stadium III–IV wg FIGO) oraz leczenie nawrotów; rak piersi – leczenie objawowe postaci zaawansowanej, opornej na leczenie lub nawrotowej. Rak płuc: niedrobnokomórkowy – monoterapia lub chemioterapia skojarzona w guzach nieoperacyjnych lub z przerzutami; drobnokomórkowy – chemioterapia skojarzona. Mięsaki: mięsaki tkanek miękkich, w tym mięsak kościopochodny (osteosarcoma) i mięsak prążkowanokomórkowy (rhabdomyosarcoma) – monoterapia lub leczenie skojarzone przy braku skuteczności standardowego leczenia, a w innych mięsakach tkanek miękkich przy niepowodzeniu leczenia chirurgicznego i radioterapii; mięsak Ewinga – chemioterapia skojarzona przy nieskuteczności pierwotnego leczenia cytostatycznego. Chłoniaki: chłoniak złośliwy nieziarniczy o wysokiej złośliwości nieodpowiadający na wstępne leczenie oraz guzy nawrotowe – leczenie skojarzone; ziarnica złośliwa – chemioterapia skojarzona przy braku skuteczności pierwotnego leczenia cytostatycznego u pacjentów z chłoniakami nowotworowymi lub opornymi na leczenie.

Podawany wyłącznie przez lekarzy mających doświadczenie w jego stosowaniu. Dawkowanie ustalane indywidualnie dla każdego pacjenta – dawki, czas trwania i przerwy w leczeniu zależą od wskazania terapeutycznego, schematu terapii skojarzonej, ogólnego stanu zdrowia pacjenta, czynności narządów oraz wyników badań laboratoryjnych. Stężenie w gotowym do użycia roztworze nie może przekraczać 4%. Podawanie frakcjonowane (monoterapia, dorośli): dożylnie w dawkach podzielonych 1,2–2,4 g/m² pc. (30–60 mg/kg mc.) na dobę przez 5 kolejnych dni. Dawka całkowita na cykl: 6–12 g/m² pc. (150–300 mg/kg mc.). Czas wlewu ok. 30–120 min, zależnie od objętości podawanego roztworu. Wlew ciągły (duża dawka): przeciętnie 5 g/m² pc. (125 mg/kg mc.) w postaci przedłużonego wlewu 24-godzinnego. Dawka maksymalna w jednym cyklu nie może przekroczyć 8 g/m² pc. (200 mg/kg mc.). Pojedyncza duża dawka w porównaniu z dawkami frakcjonowanymi może powodować bardziej nasilone objawy hemato-, uro-, nefro- i neurotoksyczności ośrodkowej. Terapia skojarzona: powyższe zalecenia dotyczą monoterapii; przy skojarzeniu z innymi cytostatykami należy postępować zgodnie z odpowiednim schematem leczenia, a w połączeniu z lekami o równie silnym działaniu toksycznym może być konieczne zmniejszenie dawki lub wydłużenie przerw pomiędzy cyklami leczenia. Czas trwania: cykle można powtarzać co 3–4 tygodnie; długość leczenia i przerw między cyklami zależy od wskazania terapeutycznego, schematu terapii skojarzonej, ogólnego stanu pacjenta, wyników badań laboratoryjnych i parametrów morfologicznych krwi. Nawodnienie i ochrona pęcherza: w trakcie lub niezwłocznie po podaniu należy zapewnić odpowiednią podaż płynów doustnie lub we wlewie w celu wymuszenia diurezy i zmniejszenia ryzyka toksycznego działania na nabłonek pęcherza moczowego. W celu zapobiegania krwotocznemu zapaleniu pęcherza moczowego stosowany w skojarzeniu z mesną. Dzieci i młodzież: dawkowanie ustalane w oparciu o wytyczne dla osób dorosłych. Osoby w podeszłym wieku: dobór dawek ze szczególną ostrożnością z uwagi na większą częstość zaburzeń czynności wątroby, nerek i serca oraz innych chorób współwystępujących, z uwzględnieniem jednocześnie przyjmowanych leków. Zaburzenia czynności nerek: może być konieczne dostosowanie dawki. Ifosfamid i jego metabolity podlegają dializie; u pacjentów wymagających dializy należy rozważyć stałe przerwy między podawaniem a dializą. Zaburzenia czynności wątroby: może być konieczne dostosowanie dawki. Redukcja dawki przy hamowaniu czynności szpiku: leukocyty >4 000/μl i płytki >100 000/μl – 100% wyliczonej dawki; leukocyty 4 000–2 500/μl i płytki 100 000–50 000/μl – 50% wyliczonej dawki.

Bezwzględne przeciwwskazania: - znaczne zahamowanie czynności szpiku kostnego, zwłaszcza po wcześniejszej chemioterapii lub radioterapii - zapalenie pęcherza moczowego - niewydolność nerek lub utrudniony odpływ moczu - ostre zakażenia - ciąża i laktacja Ostrożnie: - niewydolność wątroby przed rozpoczęciem leczenia, wymagająca indywidualnej oceny i ścisłej kontroli - zaburzenia czynności nerek, zwłaszcza ciężkie, z ryzykiem zwiększonej neuro-, nefro- i hematotoksyczności - zaburzenia czynności układu immunologicznego, np. w cukrzycy oraz niewydolności wątroby lub nerek - cukrzyca, wymagająca kontroli glikemii i ewentualnej modyfikacji dawek leków przeciwcukrzycowych - istniejąca wcześniej choroba serca lub czynniki ryzyka kardiotoksyczności - stan po jednostronnej nefrektomii lub wcześniejsze leczenie lekami uszkadzającymi nerki, np. cisplatyną - małe dzieci, zwłaszcza poniżej 3. roku życia, ze względu na ryzyko nefrotoksyczności - czynne zakażenie dróg moczowych - zwiększone ryzyko encefalopatii - liczba białych krwinek poniżej 2500/µl

Toksyczność hematologiczna i immunosupresja: nasilona toksyczność na krew i układ krwiotwórczy i (lub) immunosupresja mogą wynikać z łącznego działania ifosfamidu i inhibitorów konwertazy angiotensyny (które mogą wywoływać leukopenię), karboplatyny, cisplatyny oraz natalizumabu. Kardiotoksyczność: nasilenie działania kardiotoksycznego przy skojarzeniu z antybiotykami antracyklinowymi oraz naświetlaniem okolicy serca. Toksyczność płucna: nasilenie działania toksycznego na płuca przy skojarzeniu z amiodaronem oraz czynnikami wzrostu kolonii granulocytów (G-CSF) i granulocytów i makrofagów (GM-CSF). Nefrotoksyczność: nasilenie działania nefrotoksycznego przy jednoczesnym stosowaniu z acyklowirem, aminoglikozydami, amfoterycyną B, karboplatyną oraz cisplatyną. Krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego: zwiększone ryzyko rozwoju krwotocznego zapalenia pęcherza moczowego przy skojarzeniu z busulfanem oraz naświetlaniem pęcherza moczowego. Działanie na OUN: addytywny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy w skojarzeniu z lekami przeciwwymiotnymi, przeciwhistaminowymi, środkami odurzającymi oraz uspokajającymi. Wpływ na aktywację i metabolizm: ifosfamid jest prolekiem, który jest intensywnie metabolizowany, głównie przez izoenzymy cytochromu P450, takie jak CYP3A4 i CYP2B6 w wątrobie. Induktory ludzkich wątrobowych i pozawątrobowych enzymów mikrosomalnych (np. cytochromu P450) mogą zwiększać produkcję metabolitów odpowiedzialnych za cytotoksyczność i inne działania toksyczne; dotyczy to karbamazepiny, kortykosteroidów, ryfampicyny, fenobarbitalu, fenytoiny oraz dziurawca zwyczajnego. Ryfampicyna podawana doustnie dwa razy na dobę przez 6 dni, rozpoczęta 3 dni przed dożylnym ifosfamidem, zwiększyła klirens ifosfamidu o ponad 100%, natomiast ekspozycja na jego metabolity pozostała względnie niezmieniona. Sugeruje się, że ryfampicyna może zmniejszać skuteczność terapeutyczną ifosfamidu. Inhibitory CYP3A4: zmniejszona aktywacja i metabolizm ifosfamidu mogą wpływać na skuteczność leczenia, a hamowanie aktywności CYP3A4 może też prowadzić do zwiększonej produkcji metabolitu ifosfamidu łączonego z toksycznym wpływem na nerki. Do inhibitorów CYP3A4 zalicza się ketokonazol, flukonazol, itrakonazol oraz sorafenib. Ketokonazol podawany doustnie przez 4 dni, rozpoczęty dzień przed dożylnym ifosfamidem, zmniejszał jego klirens; jednocześnie metabolizm ifosfamidu do czynnych metabolitów był ograniczony, a wydalanie ifosfamidu z moczem zwiększone, przez co może on zmniejszać skuteczność terapeutyczną. Docetaksel: opisywano zwiększone działanie toksyczne na przewód pokarmowy, gdy ifosfamid podawano przed wlewem docetakselu. Pochodne kumaryny: u pacjentów otrzymujących ifosfamid i warfarynę odnotowano przypadki zwiększenia wartości wskaźnika INR. Szczepionki: immunosupresyjne działanie ifosfamidu może zmniejszać odpowiedź na szczepienie, a stosowanie szczepionek zawierających żywe wirusy może prowadzić do zakażenia indukowanego szczepionką. Tamoksifen: jednoczesne stosowanie tamoksifenu i chemioterapii może zwiększać ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych. Cisplatyna: wywołana przez cisplatynę utrata słuchu może ulec pogłębieniu przy jednoczesnym stosowaniu ifosfamidu. Irynotekan: powstawanie aktywnego metabolitu irynotekanu można zmniejszyć, podając irynotekan z ifosfamidem. Ogólne zasady: skojarzenia zwiększające prawdopodobieństwo lub nasilenie toksyczności wymagają uważnej indywidualnej oceny spodziewanych korzyści i ryzyka. Pacjenci muszą być ściśle monitorowani w kierunku oznak toksyczności, aby umożliwić szybką interwencję, a leczeni środkami zmniejszającymi aktywację ifosfamidu powinni być monitorowani pod kątem zmniejszenia skuteczności terapeutycznej i potrzeby dostosowania dawki.

Toksycznością ograniczającą dawkę jest mielosupresja: leukopenia, neutropenia, trombocytopenia oraz niedokrwistość występują bardzo często. W obrębie leukopenii zgłaszano neutropenię, granulocytopenię, limfopenię oraz pancytopenię. Powikłaniem trombocytopenii może być krwawienie; odnotowano przypadki krwawienia prowadzącego do zgonu. Bardzo często stwierdza się także mielosupresję objawiającą się niewydolnością szpiku kostnego. Bardzo rzadko opisywano rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe oraz zespół hemolityczno-mocznicowy, a z częstością nieznaną agranulocytozę, niedokrwistość hemolityczną oraz methemoglobinemię. Często występuje gorączka neutropeniczna. Toksyczność urologiczna jest charakterystyczna: krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego oraz makrohematuria występują często, a hematuria i mikrohematuria bardzo często. Bardzo często dochodzi też do zaburzeń czynności nerek oraz strukturalnego uszkodzenia nerek. Zaburzenia czynności nerek objawiają się niewydolnością nerek (w tym ostra niewydolność nerek, nieodwracalna niewydolność nerek; odnotowano skutki śmiertelne), zwiększonym stężeniem kreatyniny w surowicy, zwiększeniem stężenia azotu mocznikowego, zmniejszeniem klirensu kreatyniny, kwasicą metaboliczną, bezmoczem, skąpomoczem, cukromoczem, hiponatremią, mocznicą. Strukturalne uszkodzenie nerek przybiera postać ostrej martwicy kanalików nerkowych, uszkodzenia miąższu nerkowego, enzymurii, wałeczkomoczu, białkomoczu. Często opisywano nefropatie oraz zaburzenia kanalikowe; bardzo rzadko zespół Fanconiego. Uszkodzenie kanalików może prowadzić do zaburzeń metabolicznych – oprócz działania na pęcherz ifosfamid może wiązać się z poważną nefrotoksycznością; obserwuje się uszkodzenie zarówno kanalików bliższych, jak i dalszych, a w mniejszym stopniu efekty kłębuszkowe, oraz zespół Fanconiego (z rozwojem krzywicy hipofosfatemicznej u części dzieci) i nefrogenną moczówkę prostą. Opisano również progresywną przewlekłą niewydolność nerek po dużych dawkach ifosfamidu oraz zagrażającą życiu hipokaliemię prawdopodobnie z powodu zmian nerkowych. Uszkodzenie nerek utrzymuje się po odstawieniu ifosfamidu i może być w znacznym stopniu nieodwracalne, przy czym połączenie młodszego wieku i wysokich dawek skumulowanych wiąże się z najwyższym ryzykiem toksyczności. Neurotoksyczność (encefalopatia): stosowanie ifosfamidu może wiązać się z ciężką encefalopatią z nieprawidłowościami w EEG, dezorientacją, omamami, katatonią i śpiączką; sporadycznie depresja OUN prowadziła do zapaści krążeniowej i zgonu. Za efekt ten odpowiada prawdopodobnie metabolit, być może chloroacetaldehyd, na co wskazuje zwiększona częstość encefalopatii po podaniu doustnym niż dożylnym. Bardzo często występują encefalopatia, ospałość oraz senność. Odnotowano przypadki encefalopatii ze śpiączką i zgonem. Z częstością nieznaną obserwowano toksyczny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy, neuropatię obwodową, dyzartrię, napady (drgawki), stan padaczkowy, zespół odwracalnej leukoencefalopatii tylnej, leukoencefalopatię, zaburzenia pozapiramidowe oraz grubofalisty trzepoczący tremor rąk. Niezbyt często pojawiają się zawroty głowy oraz zaburzenia pamięci, rzadko zespół móżdżkowy, a bardzo rzadko śpiączka, drgawki i polineuropatia. Zaburzenia psychiczne obejmują niezbyt często omamy, psychozy depresyjne, dezorientację, niepokój ruchowy i splątanie, a z częstością nieznaną m.in. katatonię, manię, paranoję, urojenia, majaczenia i mutyzm. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe: nudności i wymioty bardzo często, biegunka niezbyt często, zapalenie jamy ustnej rzadko. Niezbyt często zaparcie; bardzo rzadko ostre zapalenie trzustki; z częstością nieznaną m.in. zapalenie okrężnicy, niedrożność jelita oraz krwawienie z przewodu pokarmowego. Zaburzenia skóry: bardzo często łysienie; rzadko zapalenie skóry i wysypka grudkowa; z częstością nieznaną toksyczna nekroliza naskórka, zespół Stevensa-Johnsona oraz erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa. Zaburzenia wątroby: często hepatotoksyczność, niezbyt często zaburzenia czynności wątroby, z częstością nieznaną niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie wątroby oraz choroba zarostowa żył wątrobowych. Hepatotoksyczność przejawia się wzrostem aktywności enzymów wątrobowych, tj. aminotransferazy alaninowej w surowicy, aminotransferazy asparaginianowej, fosfatazy alkalicznej, gamma-glutamylotransferazy i dehydrogenazy mleczanowej, zwiększeniem stężenia bilirubiny oraz żółtaczką. Kardiotoksyczność: niezbyt często arytmia komorowa; z częstością nieznaną m.in. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, wstrząs kardiogenny i kardiomiopatia. Po dużych dawkach ifosfamidu opisywano ciężką depresję mięśnia sercowego z niewydolnością serca i arytmiami komorowymi; objawy były w większości odwracalne przy odpowiednim leczeniu, choć jeden pacjent zmarł z powodu wstrząsu kardiogennego. Kardiotoksyczność przybierała postać zastoinowej niewydolności serca, tachykardii i obrzęku płuc, z przypadkami prowadzącymi do zgonu. Zaburzenia naczyniowe: rzadko niedociśnienie tętnicze, przy czym odnotowano niedociśnienie tętnicze prowadzące do wstrząsu ze skutkami śmiertelnymi; niezbyt często krwawienia; bardzo rzadko zakrzepica żył głębokich; z częstością nieznaną zatorowość płucna oraz zapalenie naczyń. Zaburzenia oddechowe: bardzo rzadko niewydolność oddechowa; rzadko duszność, kaszel i niedotlenienie; z częstością nieznaną m.in. zespół ostrej niewydolności oddechowej, śródmiąższowe choroby płuc oraz obrzęk płuc. Zaburzenia metaboliczne i endokrynne: często zmniejszony apetyt i kwasica metaboliczna; niezbyt często anoreksja; bardzo rzadko hipokaliemia; rzadko hiponatremia, odwodnienie, zatrzymanie wody i zaburzenia równowagi elektrolitowej. Rzadko występuje zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH). Zaburzenia układu rozrodczego: z częstością nieznaną bezpłodność, niewydolność jajników oraz przedwczesna menopauza; rzadko azoospermia; często zaburzenia spermatogenezy; niezbyt często brak miesiączki. Zaburzenia narządu wzroku i słuchu: rzadko niewyraźne widzenie, bardzo rzadko zaburzenia widzenia; z częstością nieznaną głuchota, niedosłuch oraz szumy w uszach. Zakażenia i nowotwory wtórne: często zakażenie, niezbyt często zapalenie płuc oraz sepsa (wstrząs septyczny). Niezbyt często opisywano nowotwory wtórne, w tym nowotwór dróg moczowych, zespół mielodysplastyczny oraz ostrą białaczkę. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe: bardzo rzadko rabdomioliza, osteomalacja i krzywica. Zaburzenia ogólne: często zapalenie żyły, zmęczenie i złe samopoczucie; rzadko reakcje w miejscu wstrzyknięcia/wlewu oraz zapalenie błony śluzowej. Reakcje nadwrażliwości występują rzadko, natomiast reakcja anafilaktyczna bardzo rzadko.

Genotoksyczny i mutagenny wpływ na komórki rozrodcze obu płci; z uwagi na działanie genotoksyczne i mutagenne na męskie i żeńskie komórki rozrodcze, kobiety nie powinny zachodzić w ciążę, a mężczyźni płodzić dzieci w trakcie leczenia. Mężczyźni nie powinni płodzić dzieci do 6 miesięcy po zakończeniu leczenia; w tym okresie zalecane skuteczne metody antykoncepcji u seksualnie aktywnych kobiet i mężczyzn. Toksyczny wpływ na płód: w badaniach na myszach, szczurach i królikach podanie w trakcie organogenezy działało toksycznie na płód, a stosowanie u ciężarnych może prowadzić do śmiertelnego uszkodzenia płodu. Dane u ludzi są bardzo ograniczone. Po ekspozycji w ciąży na schematy chemioterapii zawierające ifosfamid obserwowano opóźnienie wzrostu płodu i niedokrwistość u noworodków. Po zastosowaniu w pierwszym trymestrze odnotowano liczne wady wrodzone. Klasa oksazafosforyn (cyklofosfamid): dane u zwierząt wskazują na zwiększone ryzyko poronień i wad rozwojowych, które może utrzymywać się po odstawieniu tak długo, jak istnieją komórki jajowe/pęcherzyki narażone w którejkolwiek fazie dojrzewania. Ekspozycja na cyklofosfamid wiązała się z poronieniami i wadami (po ekspozycji w pierwszym trymestrze) oraz wpływem na noworodki: leukopenią, pancytopenią, ciężką hipoplazją szpiku, zapaleniem żołądka i jelit. Nie zaleca się stosowania w ciąży, zwłaszcza w pierwszym trymestrze. W każdym przypadku należy rozważyć korzyść z leczenia wobec możliwego ryzyka dla płodu. Laktacja: przeciwwskazany – przenika do mleka kobiecego i może wywołać u dziecka neutropenię, trombocytopenię, małe stężenie hemoglobiny oraz biegunkę, dlatego karmienie piersią w trakcie stosowania nie jest wskazane. Płodność: zaburza oogenezę i spermatogenezę, może powodować bezpłodność u obu płci, przejściowy lub trwały brak miesiączki u kobiet oraz oligospermię lub azoospermię u chłopców w okresie dojrzewania.

Objawy toksycznego działania na OUN mogą pogarszać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Prolek, ekstensywnie metabolizowany, głównie wątrobowo. Metabolizowany głównie przez izoenzymy cytochromu P450, takie jak CYP3A4 i CYP2B6 w wątrobie, do różnorodnych aktywnych i nieaktywnych metabolitów; istnieją dane wskazujące, że przy bardzo dużych dawkach metabolizm ulega wysyceniu. Hydroksylacja do aktywnego 4-hydroksy-ifosfamidu, katalizowana głównie przez izoenzym CYP 3A4 cytochromu P450. W reakcji otwarcia pierścienia 4-hydroksy-ifosfamid przekształcany jest w aldoifosfamid, który podlega samoistnemu rozpadowi do akroleiny i metabolitu alkilującego – iperytu izofosfamidu. Alternatywnie aldoifosfamid może być utleniany do nieaktywnego karboksyifosfamidu. Inaktywacja przez dealkilację: ok. 25-60% ifosfamidu podlega inaktywacji poprzez dealkilację bocznych łańcuchów chloroetylowych; reakcja ta jest prawdopodobnie katalizowana przez CYP 2B6. Metabolizm charakteryzuje się dużą zmiennością osobniczą. Po powtarzanych dawkach (terapia frakcjonowana) obserwuje się skrócenie okresu półtrwania eliminacji, najwyraźniej wskutek autoindukcji metabolizmu. Wchłanianie i dystrybucja: podawany zwykle dożylnie, choć jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego. Po podaniu dożylnym wykrywany w narządach i tkankach w ciągu kilku minut; istnieje liniowa zależność między osiąganym stężeniem w surowicy a dawką; wiąże się z białkami w minimalnym stopniu. Ok. 20% pozostaje związane z białkami osocza. Objętość dystrybucji dochodzi do 0,5–0,8 l/kg. Ifosfamid i jego metabolity ulegają dystrybucji do różnych tkanek i narządów, włączając mózg. Niezmieniony ifosfamid może przenikać przez barierę krew–mózg. Przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego. Okres półtrwania: w osoczu 4–7 godzin. Po pojedynczym dużym bolusie dożylnym opisano średni końcowy okres półtrwania eliminacji ok. 15 godzin, natomiast większość badań przy niższych dawkach odnotowuje okres półtrwania eliminacji ok. 4–8 godzin. Eliminacja: wydalanie ifosfamidu i jego metabolitów zachodzi głównie przez nerki. Wydalany w dużej mierze z moczem, w postaci niezmienionej i metabolitów. Klirens nerkowy wynosi 6–22 ml/min. Populacje szczególne – dzieci: właściwości farmakokinetyczne nie różnią się znacząco od obserwowanych u dorosłych, z tym że okres połowicznej eliminacji jest krótszy, a ilość ifosfamidu i jego metabolitów wydalana przez nerki jest nieco większa. Podeszły wiek i otyłość: okres półtrwania w surowicy jest wydłużony. Zaburzenia czynności nerek: z uwagi na niski klirens nerkowy ifosfamidu nieznaczne zaburzenie czynności nerek nie powinno mieć wpływu na farmakokinetykę. W niewydolności nerek neurotoksyczność może być nasilona z uwagi na zaburzenie wydalania przez nerki, dlatego zaleca się zmniejszenie dawki u tych pacjentów. Zaburzenia czynności wątroby: metabolizowany głównie w wątrobie, a zaburzenie jej czynności może spowolnić metabolizm. Niewydolność wątroby prowadziła do całkowitego zablokowania metabolizmu i wydalania wyłącznie w postaci niezmienionej.