Imigluceraza

Enzym; rekombinowana ludzka β-glukocerebrozydaza ukierunkowana na makrofagi. Monomeryczna glikoproteina zbudowana z 497 aminokwasów, zawierająca 4 miejsca N-glikozylacji. Łańcuchy oligosacharydowe enzymu są zmodyfikowane tak, aby kończyły się resztami mannozy, co zapewnia wychwyt do makrofagów. Choroba Gauchera: dziedziczone recesywnie, rzadkie zaburzenie metaboliczne spowodowane niedoborem enzymu lizosomalnego – kwaśnej β-glukozydazy. Enzym ten katalizuje hydrolizę glukocerebrozydu (lipidowego składnika błon komórkowych) do glukozy i ceramidu; jego niedobór prowadzi do gromadzenia glukocerebrozydu w lizosomach komórek układu siateczkowo-śródbłonkowego, zwłaszcza makrofagów (komórki Gauchera). Mechanizm działania: uzupełnia niedobór enzymatyczny i umożliwia hydrolizę glukozyloceramidu, przeciwdziałając pierwotnym zaburzeniom patofizjologicznym i zapobiegając wtórnym zmianom chorobowym. Zastosowanie: długoterminowa enzymatyczna terapia zastępcza u pacjentów z objawową chorobą Gauchera.

Leczenie prowadzi lekarz doświadczony w terapii choroby Gauchera. Z uwagi na heterogeniczny i wieloukładowy charakter choroby dawkowanie dobiera się indywidualnie na podstawie kompleksowej oceny wszystkich objawów klinicznych. Po uzyskaniu wyraźnej odpowiedzi obejmującej wszystkie istotne objawy kliniczne dawkę i częstość podawania można zmodyfikować w celu utrzymania osiągniętych optymalnych parametrów lub dalszej poprawy tych nadal nieprawidłowych. Objawy niezwiązane z układem nerwowym: potwierdzono skuteczność pełnego zakresu schematów dawkowania wobec niektórych lub wszystkich objawów choroby niezwiązanych z układem nerwowym. Dawki początkowe 60 j./kg mc. raz na 2 tygodnie przynoszą poprawę parametrów hematologicznych i narządowych w ciągu 6 miesięcy leczenia, a dalsze stosowanie prowadzi do zatrzymania progresji lub poprawy zmian kostnych. Dawki zaledwie 15 j./kg mc. raz na dwa tygodnie poprawiają parametry hematologiczne i powodują ustępowanie powiększenia narządów wewnętrznych, lecz nie poprawiają parametrów zmian kostnych. Infuzje podaje się zazwyczaj raz na 2 tygodnie – dla takiej częstości dostępnych jest najwięcej danych. Dzieci i młodzież: nie ma potrzeby dostosowywania dawki. Objawy neurologiczne: nie ustalono skuteczności w leczeniu objawów neurologicznych u pacjentów z przewlekłą neuropatią i nie można zalecić żadnego specjalnego schematu dawkowania w takich objawach. Sposób podania: po rozpuszczeniu i rozcieńczeniu podaje się w infuzji dożylnej. Podczas pierwszych infuzji szybkość nie powinna przekraczać 0,5 j./kg mc./min. Przy kolejnych podaniach szybkość można zwiększyć maksymalnie do 1 j./kg mc./min, pod nadzorem lekarza. Infuzje domowe: można je rozważyć u pacjentów dobrze tolerujących infuzje przez kilka miesięcy, po ocenie i zaleceniach lekarza prowadzącego. Dawka i szybkość infuzji w warunkach domowych powinny pozostawać stałe i niezmieniane bez nadzoru pracowników ochrony zdrowia.

Ostrożnie: - obecność przeciwciał przeciw imiglucerazie, gdyż zwiększa ryzyko reakcji nadwrażliwości - wcześniejsze wytworzenie przeciwciał lub objawy nadwrażliwości na alglucerazę - ryzyko niezbyt częstych, poważnych reakcji nadwrażliwości typu alergicznego, jak przy innych białkach podawanych dożylnie - reakcje związane z infuzją, m.in. obrzęk naczynioruchowy, świąd, wysypka, pokrzywka, dyskomfort w klatce piersiowej, dreszcze, gorączka i przemijające nadciśnienie tętnicze - reakcje związane z infuzją mogące wystąpić mimo zastosowania leczenia wstępnego - dieta z kontrolowaną zawartością sodu z uwagi na zawartość sodu w produkcie

Brak danych dotyczących interakcji. Brak jest danych na temat interakcji.

Reakcje związane z infuzją (IARs): obrzęk naczynioruchowy, świąd, wysypka, pokrzywka, dyskomfort w klatce piersiowej, dreszcze, zmęczenie, pieczenie/obrzęk/dyskomfort w miejscu infuzji, gorączka oraz przemijające nadciśnienie tętnicze. Reakcje nadwrażliwości: objawy świadczące o reakcji nadwrażliwości odnotowano ogółem u około 3% pacjentów; początek objawów obserwowano podczas lub wkrótce po infuzji. Rzadko reakcje anafilaktyczne (anafilaktoidalne). u pacjentów z objawami nadwrażliwości konieczna ostrożność; przeciwciała rozwijają się u ok. 15% pacjentów w pierwszym roku terapii, a ich obecność zwiększa ryzyko reakcji nadwrażliwości. Często: reakcje nadwrażliwości; duszność, kaszel; pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, świąd, wysypka. Niezbyt często: zawroty głowy, ból głowy, parestezje; częstoskurcz, sinica; zaczerwienienie, niedociśnienie; wymioty, nudności, spastyczne bóle brzucha, biegunka; ból stawów, ból pleców; dyskomfort, pieczenie i obrzęk w miejscu infuzji, jałowy ropień w miejscu infuzji, dyskomfort w klatce piersiowej, gorączka, dreszcze, zmęczenie. Rzadko: reakcje anafilaktyczne. Częstość nieznana: przemijające nadciśnienie tętnicze.

Ograniczone dane u ludzi (ok. 150 ciąż, głównie zgłoszenia spontaniczne i przegląd piśmiennictwa) sugerują korzyść z leczenia zasadniczej choroby Gauchera w czasie ciąży. Dane te wskazują na brak toksyczności powodującej deformacje u płodu, choć dowody nie są statystycznie silne. Śmierć płodu zgłaszano rzadko, przy czym nie jest jasne, czy miała ona związek ze stosowaniem substancji, czy z zasadniczą chorobą Gauchera. Brak badań na zwierzętach oceniających wpływ na ciążę, rozwój zarodka/płodu, przebieg porodu i rozwój pourodzeniowy. Nie wiadomo, czy substancja przenika przez łożysko do rozwijającego się płodu. W każdym przypadku u pacjentek z chorobą Gauchera będących w ciąży lub planujących ciążę należy ocenić stosunek ryzyka do korzyści z leczenia. W czasie ciąży i połogu może dojść do nasilenia choroby, w tym zwiększonego ryzyka objawów kostnych, nasilenia cytopenii, krwawienia oraz konieczności transfuzji. Ciąża i karmienie wpływają na hemostazę wapniową u matki i przyspieszają obrót kostny, co może przyczyniać się do nasilenia choroby układu szkieletowego w chorobie Gauchera. U kobiet wcześniej nieleczonych zaleca się rozważenie rozpoczęcia leczenia przed poczęciem, dla zapewnienia jak najlepszego stanu zdrowia. U kobiet już leczonych należy rozważyć kontynuację terapii przez cały okres ciąży, przy czym konieczne jest ścisłe monitorowanie ciąży i objawów klinicznych choroby Gauchera w celu indywidualnego doboru dawki. Laktacja: brak danych – nie wiadomo, czy substancja czynna przenika do mleka kobiecego, jednak enzym jest prawdopodobnie trawiony w przewodzie pokarmowym dziecka.

Brak wpływu lub nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Po infuzji dożylnej aktywność enzymatyczna w osoczu maleje gwałtownie, z okresem półtrwania w fazie eliminacji od 3,6 do 10,4 minut. Podczas trwających godzinę infuzji dawek 7,5, 15, 30 i 60 jednostek/kg mc. stan równowagi aktywności enzymatycznej osiągany jest w ciągu 30 minut. Klirens osoczowy wynosi od 9,8 do 20,3 ml/min/kg (średnio 14,5 ± 4,0 ml/min/kg). Objętość dystrybucji skorygowana względem masy ciała mieści się w zakresie 0,09–0,15 l/kg (średnio 0,12 ± 0,02 l/kg). Parametry te nie wydają się zależeć od wielkości dawki ani czasu trwania infuzji.