Immunoglobulina anty-T limfocytarna pochodzenia zwierzęcego stosowana u ludzi

Immunoglobulina królicza o działaniu immunosupresyjnym, zawierająca w wysokim mianie przeciwciała przeciw ludzkim limfocytom T; uzyskiwana z surowicy królików immunizowanych ludzkimi limfoblastami T linii komórkowej Jurkat. Kod ATC L04AA04. Mechanizm: poliklonalne przeciwciała wiążą się z antygenami powierzchniowymi ludzkich limfocytów T, powodując spadek ich liczby. Głównymi mechanizmami niszczenia limfocytów T są opsonizacja oraz rozpad w następstwie aktywacji dopełniacza. Wg badań in vitro i in vivo efekt opiera się m.in. na wiązaniu z receptorami CD2+, CD3+, CD4+/CD28+, CD5+, CD7+, LFA-1+ i ICAM-1+ limfocytów. Receptory te charakteryzują zwłaszcza limfocyty T, choć CD5 obecny jest również na proliferujących limfocytach B. Dodatkowo hamuje samoistne tworzenie rozetek ludzkich limfocytów T w obecności krwinek czerwonych barana. W zasadzie pozbawiona przeciwciał reagujących krzyżowo z krwinkami czerwonymi, białkami osocza ludzkiego oraz błonami podstawnymi kłębuszków nerkowych.

Immunosupresja komórek immunokompetentnych odpowiedzialnych za ostre odrzucenie przeszczepu lub chorobę przeszczep przeciw gospodarzowi (GVHD); zawsze w skojarzeniu z innymi immunosupresyjnymi produktami leczniczymi. Przeszczep narządu miąższowego: zapobieganie ostremu odrzuceniu u biorców allogenicznego przeszczepu narządu miąższowego, w skojarzeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi (glikokortykosteroidami, antagonistami puryn, inhibitorami kalcyneuryny lub inhibitorami mTOR), w celu nasilenia immunosupresji. Leczenie ostrych epizodów odrzucenia opornych na kortykosteroidy po allogenicznym przeszczepie narządu miąższowego, gdy efekt metyloprednizolonu jest niesatysfakcjonujący. Przeszczep komórek macierzystych: zapobieganie chorobie przeszczep przeciw gospodarzowi (GVHD) u dorosłych z nowotworami złośliwymi krwi po przeszczepie komórek macierzystych od dopasowanych niespokrewnionych dawców, w skojarzeniu ze standardową profilaktyką cyklosporyną A/metotreksatem.

Podanie dożylne wyłącznie po rozcieńczeniu; hipotoniczny koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, nieprzeznaczony do bezpośredniego wstrzykiwania. Przed podaniem dożylnym wymaga rozcieńczenia w roztworze chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%). Zalecana proporcja rozcieńczenia 1:7 (na 1 ml – 6 ml roztworu chlorku sodu) dla zachowania wymaganej osmolalności. Większe proporcje rozcieńczenia, z wyższym pH, mogą prowadzić do tworzenia się cząstek. Dawka zależy od wskazania i jest odnoszona do masy ciała. Zapobieganie ostremu odrzuceniu przeszczepu u biorców allogenicznego przeszczepu narządu miąższowego: 2–5 mg/kg/dobę, najczęściej 3–4 mg/kg/dobę. Leczenie rozpoczyna się w dniu przeszczepu – przed, w trakcie lub niezwłocznie po operacji; zalecany czas trwania 5–14 dni, zależnie od stanu pacjenta, wybranej dawki dobowej i schematu skojarzonej immunosupresji. Leczenie ostrego odrzucenia przeszczepu opornego na kortykosteroidy po allogenicznym przeszczepie narządu miąższowego: 3–5 mg/kg/dobę, najczęściej 3–4 mg/kg/dobę. Czas trwania zwykle 5–14 dni, zależnie od stanu przeszczepionego narządu i odpowiedzi klinicznej. Zapobieganie chorobie przeszczep przeciw gospodarzowi (GVHD) u dorosłych po allogenicznym przeszczepie komórek macierzystych: jako element mieloablacyjnego leczenia kondycjonującego 20 mg/kg/dobę, podawane w dniach od -3 do -1 przed przeszczepem. Dzieci i młodzież: nie wymagają innego dawkowania niż dorośli. Czas wlewu: w przeszczepach narządów standardowo 4 godziny, w przeszczepie komórek macierzystych 4–12 godzin; przy podawaniu śródoperacyjnym zwykle 0,5–2 godziny. Pierwszą dawkę podaje się ze zmniejszoną szybkością przez pierwsze 30 minut; przy braku objawów nietolerancji szybkość wlewu można zwiększyć. Podczas podawania konieczna dokładna obserwacja pod kątem objawów nadwrażliwości lub anafilaksji. Dostęp naczyniowy i profilaktyka: poza cewnikiem w żyle głównej można wykorzystać obwodową dużą żyłę o dużym przepływie. Przed infuzją dla poprawy tolerancji układowej i miejscowej zaleca się podanie metyloprednizolonu i (lub) leków przeciwhistaminowych. Niezgodności: nie stosować roztworów z widocznymi cząstkami stałymi. Do roztworu do infuzji nie wolno dodawać heparyny sodowej ani podawać jej tą samą drogą.

Bezwzględne przeciwwskazania: - niekontrolowane terapeutycznie zakażenia bakteryjne, wirusowe, grzybicze lub pasożytnicze - ciężka trombocytopenia poniżej 50 000 płytek/µl u biorców przeszczepów narządów miąższowych, ze względu na ryzyko nasilenia małopłytkowości i krwotoku - nowotwory złośliwe, z wyjątkiem przeszczepu komórek macierzystych stanowiącego element leczenia - żywe atenuowane szczepionki u pacjentów w immunosupresji Ostrożnie: - predyspozycja do alergii, zwłaszcza na białka królicze, z uwagi na ryzyko reakcji nadwrażliwości - ponowna ekspozycja lub wcześniejsze leczenie króliczymi immunoglobulinami innych wytwórców, ze względu na zwiększone ryzyko reakcji anafilaktycznej wskutek sensybilizacji - zaburzenia czynności wątroby, z ryzykiem nasilenia współistniejących zaburzeń krzepnięcia - stwierdzone lub podejrzewane zaburzenia sercowo-naczyniowe, niedociśnienie oraz dekompensacja serca z objawami ortostatycznymi - zwiększone ryzyko zakażeń bakteryjnych, wirusowych, grzybiczych i pasożytniczych w przebiegu immunosupresji

Nie stwierdzono bezpośrednich interakcji z kortykosteroidami, antagonistami puryn, inhibitorami kalcyneuryny ani inhibitorami mTOR, które zwykle podawane są równocześnie. Mimo to łączne stosowanie tych leków immunosupresyjnych może zwiększać ryzyko infekcji, trombocytopenii i niedokrwistości; dlatego zalecane jest ścisłe monitorowanie oraz dostosowanie schematu leczenia immunosupresyjnego. Szczepienia: żywe atenuowane szczepionki są przeciwwskazane w trakcie immunosupresji; odpowiedź przeciwciał na pozostałe szczepionki może być zmniejszona.

Substancja o właściwościach immunosupresyjnych; związane z klasą działania niepożądane obejmują objawy uwalniania cytokin, reakcje nadwrażliwości takie jak anafilaksja i inne zjawiska alergiczne, zwiększoną podatność na infekcje oraz występowanie nowotworów złośliwych. Zakażenia: bardzo często zakażenie wirusem cytomegalii, infekcja dróg moczowych; często posocznica bakteryjna, zapalenie płuc, odmiedniczkowe zapalenie nerek, zakażenie wirusem Herpes, grypa, kandydoza jamy ustnej, zapalenie oskrzeli, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie zatok, zapalenie nosogardzieli, zakażenie skóry; niezbyt często infekcja w miejscu założenia cewnika, zakażenie wirusem Epsteina-Barr, infekcja żołądkowo-jelitowa, róża, zakażenie rany. Nowotwory: często choroba limfoproliferacyjna. Krew i układ chłonny: bardzo często niedokrwistość; często pancytopenia, trombocytopenia, leukopenia; niezbyt często policytemia. Układ immunologiczny: często wstrząs anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, nadwrażliwość. Metabolizm: często hiperlipidemia; niezbyt często zatrzymanie płynów, hipercholesterolemia. Układ nerwowy: bardzo często ból głowy, drżenie; często parestezje. Oko: często światłowstręt. Serce i naczynia: często tachykardia; bardzo często nagłe zaczerwienienie twarzy; często niedociśnienie, choroba zarostowa żył, nadciśnienie tętnicze; niezbyt często wstrząs, torbiel limfatyczna. Układ oddechowy: bardzo często duszność; często kaszel, krwawienie z nosa. Żołądek i jelita: bardzo często wymioty, nudności, biegunka, bóle brzucha; często zapalenie jamy ustnej; niezbyt często przepuklina pachwinowa, refluksowe zapalenie przełyku, dyspepsja. Wątroba: często hiperbilirubinemia. Skóra: często rumień, świąd, wysypka; niezbyt często wysypka polekowa. Układ mięśniowo-szkieletowy: często mialgia, artralgia, ból pleców, sztywność mięśniowo-szkieletowa. Nerki i drogi moczowe: często martwica kanalików nerkowych, krwiomocz; niezbyt często niewydolność nerek, martwica nerek. Zaburzenia ogólne: bardzo często gorączka, dreszcze; często astenia, ból w klatce piersiowej, hipertermia, zapalenie błon śluzowych, obrzęk obwodowy; niezbyt często obrzęk. Badania: często zwiększone stężenie kreatyniny we krwi, dodatni antygen wirusa cytomegalii, zwiększone białko C-reaktywne; niezbyt często zwiększona aktywność enzymów wątrobowych. Zespół uwalniania cytokin: reakcje wynikające z uwalniania cytokin obejmują gorączkę, dreszcze, ból głowy, nudności, wymioty, tachykardię i zmiany krążeniowe; można je podsumować jako zespół uwalniania cytokin. Obserwowane często w trakcie i po podaniu; objawy zwykle dobrze poddają się leczeniu, a ich nasilenie można łagodzić lekami profilaktycznymi. Reakcje nadwrażliwości: nagłe zaczerwienienie twarzy, wysypka, rumień, obrzęk, bezdech ze skurczem oskrzeli lub bez oraz kaszel – często obserwowane w trakcie i po podaniu, zwykle dobrze reagujące na leczenie. Wystąpienie anafilaksji/wstrząsu anafilaktycznego wymaga niezwłocznego zakończenia wlewu. Choroba posurowicza, obserwowana przy długotrwałym leczeniu i mniejszych dawkach, rzadko ma ciężką postać i zwykle dobrze reaguje na leczenie objawowe. Zmiany hematologiczne: często obserwuje się przemijające zmiany liczby trombocytów i leukocytów (trombocytopenia, leukopenia). Bardzo często obserwowana jest niedokrwistość. Infekcje: u pacjentów leczonych immunosupresyjnie występuje zwiększona podatność na infekcje; w pierwszym roku po przeszczepie narządu miąższowego u większości chorych rozwinęły się zakażenia bakteryjne, wirusowe lub grzybicze. Kandydoza ogólnoustrojowa jest niezbyt częstą infekcją grzybiczą. Zgłaszano pojedyncze przypadki infekcji zagrażających życiu lub zakończonych zgonem. Nowotwory złośliwe: częstość ich występowania jest ogólnie mała i porównywalna z obserwowaną przy stosowaniu innych skojarzonych leków immunosupresyjnych. Potransplantacyjną chorobę limfoproliferacyjną zgłaszano wyłącznie u pacjentów poddanych allogenicznemu przeszczepowi komórek macierzystych (1,7 %). Hemoliza: zgłaszana rzadko (mniej niż u 1 na 1 000 pacjentów), w pojedynczych przypadkach zakończona zgonem. Ciężkie reakcje, w pojedynczych przypadkach zakończone zgonem, obejmują m.in. posocznicę bakteryjną, zapalenie płuc, pancytopenię, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs, niewydolność nerek oraz gorączkę. Dzieci i młodzież: dane są ograniczone; profil bezpieczeństwa zasadniczo nie różni się od obserwowanego u dorosłych.

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania u kobiet w ciąży lub karmiących piersią oraz brak danych dotyczących zwierząt. Potencjalne zagrożenie dla płodu nie jest znane; wskazana ostrożność przy przepisywaniu kobietom w ciąży. Ludzka immunoglobulina może potencjalnie przenikać barierę łożyskową lub być wydzielana do mleka kobiecego. Decyzję o leczeniu w ciąży lub podczas karmienia piersią podejmuje lekarz prowadzący na podstawie oceny stosunku korzyści do ryzyka. Brak danych dotyczących płodności.

Brak danych w dostarczonych dokumentach.

Podanie dożylne zapewnia 100% biodostępność. Ulega przemianom metabolicznym analogicznym do endogennych białek ustroju; nie stwierdzono niefizjologicznych metabolitów. Okres półtrwania wynosi ok. 14 dni (dla dawki 4 mg/kg mc. podawanej przez ponad 7 dni).