Immunoglobulina ludzka przeciw wirusowi cytomegalii

Grupa farmakoterapeutyczna: surowice odpornościowe i immunoglobuliny – immunoglobuliny specyficzne; kod ATC J06BB09. Immunoglobulina z osocza dawców o zdefiniowanym, wysokim mianie przeciwciał przeciw wirusowi CMV o wysokiej awidności. Zawiera także przeciwciała klasy IgG przeciw innym patogenom reprezentatywnym dla dawców, których osocze weszło w skład puli, o rozkładzie podklas IgG ściśle proporcjonalnym do naturalnego osocza ludzkiego. Poliklonalne swoiste immunoglobuliny anty-CMV. Wiążą się z antygenami powierzchniowymi wirusa CMV, neutralizując jego potencjalne wnikanie do komórki gospodarza i prezentując cząstkę CMV do fagocytozy. Głównym mechanizmem jest wiązanie krążącego wirusa. Swoiste przeciwciała blokują zakażenie różnych typów komórek wirusem CMV o wszystkich genotypach oraz wariantami opornymi na wirusostatyki. Działanie immunomodulujące: modulują komórki układu odpornościowego i wchodzą z nimi w interakcje (komórki dendrytyczne, monocyty, limfocyty B i T), nasilając pozytywną równowagę immunologiczną, oprócz hamowania replikacji wirusa CMV skutkującego działaniem wirusostatycznym. Mogą aktywować reagujące z CMV komórki układu odpornościowego, powodując powstawanie długotrwałych, swoistych reakcji przeciw wirusowi CMV. Wykazują dodatkowe właściwości immunomodulujące, niezależne od CMV, przyczyniające się do redukcji odrzucenia przeszczepu.

Profilaktyka klinicznych objawów zakażenia wirusem cytomegalii u osób poddawanych leczeniu immunosupresyjnemu, zwłaszcza u biorców przeszczepów. W profilaktyce zakażenia CMV należy rozważyć jednoczesne stosowanie odpowiednich leków wirusostatycznych.

Podanie dożylne. Dawka pojedyncza 1 ml/kg mc. Podawanie rozpoczyna się w dniu przeszczepu. W przypadku przeszczepu szpiku kostnego można rozważyć rozpoczęcie profilaktyki do 10 dni przed przeszczepem, zwłaszcza u pacjentów CMV-seropozytywnych. Łącznie co najmniej 6 dawek pojedynczych w odstępach co 2–3 tygodnie. Infuzja: początkowa szybkość 0,08 ml/kg mc./godz. przez 10 minut. Przy dobrej tolerancji szybkość zwiększa się stopniowo do maks. 0,8 ml/kg mc./godz. aż do zakończenia infuzji. W razie wystąpienia działania niepożądanego zmniejsza się szybkość podawania lub przerywa infuzję. Dzieci i młodzież (0–18 lat): dawkowanie nie różni się od dawkowania u dorosłych, ponieważ dawka jest ustalana na podstawie masy ciała i dostosowywana do odpowiedzi klinicznej. Zaburzenia czynności wątroby: brak dowodów wskazujących na konieczność dostosowania dawki. Zaburzenia czynności nerek oraz pacjenci w podeszłym wieku: dostosowanie dawki niewymagane, o ile nie ma wskazań klinicznych.

Bezwzględne przeciwwskazania: - selektywny niedobór IgA z obecnością przeciwciał przeciwko IgA (ryzyko anafilaksji) Ostrożnie: - pacjenci nieleczeni wcześniej immunoglobuliną ludzką, po zmianie preparatu IVIg lub z długą przerwą od poprzedniej infuzji (kontrola szpitalna) - nieleczone zakażenie lub współistniejący przewlekły stan zapalny - otyłość oraz czynniki ryzyka zdarzeń zakrzepowych, takie jak podeszły wiek, nadciśnienie, cukrzyca, choroba naczyniowa lub epizody zakrzepowe w wywiadzie, wrodzone lub nabyte predyspozycje do zakrzepicy, długotrwałe unieruchomienie, ciężka hipowolemia i choroby przebiegające ze zwiększoną lepkością krwi - ryzyko ostrej niewydolności nerek, m.in. wcześniejsza niewydolność nerek, cukrzyca, hipowolemia, nadwaga, jednoczesne leki nefrotoksyczne lub wiek powyżej 65 lat - konieczność unikania jednoczesnego stosowania diuretyków pętlowych - duże dawki (2 g/kg) – zwiększone ryzyko zespołu aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych - ryzyko dodatniego testu Coombsa i niedokrwistości hemolitycznej

Żywe szczepionki atenuowane: może osłabiać przez okres co najmniej od 6 tygodni do 3 miesięcy skuteczność szczepionek z żywymi atenuowanymi wirusami – przeciw odrze, różyczce, śwince i ospie wietrznej. Przed podaniem żywej szczepionki atenuowanej zaleca się zachowanie 3-miesięcznego odstępu. W przypadku odry osłabienie odpowiedzi poszczepiennej może utrzymywać się do roku, dlatego u szczepionych przeciw odrze zaleca się oznaczenie miana przeciwciał. Diuretyki pętlowe: należy unikać jednoczesnego stosowania. Dzieci i młodzież: interakcje opisane u dorosłych mogą występować również w tej populacji.

Reakcje ogólnoustrojowe (wg malejącej częstości): dreszcze, ból głowy, zawroty głowy, gorączka, wymioty, reakcje alergiczne, nudności, ból stawów, niskie ciśnienie tętnicze krwi oraz umiarkowany ból dolnej części pleców. Hematologiczne: odwracalne reakcje hemolityczne, zwłaszcza u pacjentów z grupą krwi A, B i AB; rzadko niedokrwistość hemolityczna wymagająca transfuzji. Sercowo-naczyniowe i nadwrażliwość: rzadko nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego oraz w odosobnionych przypadkach wstrząs anafilaktyczny, nawet jeśli po wcześniejszym podaniu nie występowała nadwrażliwość. Skórne: rzadko przejściowe reakcje skórne, w tym toczeń rumieniowaty skórny o częstości nieznanej. Zakrzepowo-zatorowe: bardzo rzadko reakcje zakrzepowo-zatorowe, takie jak zawał mięśnia sercowego, udar, zatorowość płucna, zakrzepica żył głębokich. Neurologiczne: odwracalne aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Nerkowe: zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy i (lub) ostra niewydolność nerek. Płucne: ostre potransfuzyjne uszkodzenie płuc (TRALI). Ponadto w klasyfikacji układowo-narządowej wymieniono: niedokrwistość hemolityczną; wstrząs anafilaktyczny, reakcję anafilaktyczną, reakcję rzekomoanafilaktyczną, nadwrażliwość; ból głowy, zawroty głowy; wymioty; wysypkę, rumień, wysypkę polekową, świąd; ból stawów; ostrą niewydolność nerek; dreszcze, gorączkę, zmęczenie; wzrost stężenia kreatyniny w surowicy.

Bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży nie określono w kontrolowanych badaniach klinicznych. Zaleca się ostrożność w okresie ciąży i karmienia piersią. Immunoglobuliny podawane dożylnie przenikają przez łożysko, w największym stopniu w trzecim trymestrze. Doświadczenie kliniczne z immunoglobulinami, dodatkowo potwierdzone danymi dotyczącymi immunoglobuliny ludzkiej przeciw wirusowi cytomegalii, wskazuje, że nie należy spodziewać się szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, płód ani noworodka. Laktacja: dozwolony – immunoglobuliny przenikają do mleka ludzkiego, jednak nie przewiduje się negatywnego wpływu na karmione piersią noworodki/niemowlęta. Płodność: doświadczenie kliniczne z immunoglobulinami wskazuje, że nie należy spodziewać się szkodliwego wpływu na płodność.

Wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn; w razie wystąpienia działań niepożądanych w trakcie leczenia zaleca się odczekać do ich ustąpienia przed prowadzeniem pojazdów lub obsługą maszyn.

Po podaniu dożylnym natychmiast i całkowicie biodostępny w krążeniu biorcy. Rozdział pomiędzy osocze i płyn zewnątrznaczyniowy stosunkowo szybki; równowaga między przestrzenią wewnątrz- i zewnątrznaczyniową po 3–5 dniach. Okres półtrwania 25 dni, przy czym wartość zmienna osobniczo, zależna od stanu klinicznego pacjenta. Eliminacja: IgG i kompleksy IgG rozkładane w komórkach układu siateczkowo-śródbłonkowego.