Indometacyna

Pochodna kwasu indolilooctowego; NLPZ z grupy pochodnych kwasu indolooctowego. Silne działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe oraz słabsze przeciwgorączkowe. Mechanizm: nie w pełni wyjaśniony, wydaje się polegać głównie na hamowaniu aktywności cyklooksygenazy, co na etapie tworzenia cyklicznych nadtlenków blokuje syntezę tromboksanów i prostaglandyn – mediatorów stanu zapalnego, percepcji bólu i termoregulacji. Inhibitor syntetazy prostaglandyn. Ból, temperatura, obrzęk i tkliwość tkanek zmniejszane także pośrednio, przez osłabienie reakcji zapalnej. W reumatoidalnym zapaleniu stawów: zmniejszenie liczby zajętych stawów oraz sztywności porannej, zwiększenie ruchomości stawów i dystansu przemarszu bez bólu. Dodatkowo, po wchłonięciu układowym: odwracalne hamowanie agregacji płytek krwi zależnej od ADP i kolagenu.

Postać doustna o przedłużonym uwalnianiu – ostre reumatoidalne zapalenie stawów; zesztywniające zapalenie kręgosłupa; choroba zwyrodnieniowa stawów; zapalenie stawu biodrowego; ostre stany zapalne mięśni szkieletowych; ból krzyżowo-lędźwiowego odcinka kręgosłupa; stany zapalne tkanek okołostawowych: zapalenie kaletki maziowej, zapalenie ścięgna, zapalenie błony maziowej, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie torebki stawowej; stany zapalne, bóle i obrzęki związane z zabiegami ortopedycznymi; bolesne miesiączkowanie pierwotne. Postać do stosowania miejscowego na skórę – objawowe leczenie bólu spowodowanego stanami zapalnymi powstałymi w wyniku ostrych kontuzji, urazów (skręcenia, zwichnięcia, stłuczenia); stanem zapalnym tkanek miękkich, np. zapalenie ścięgien i pochewek ścięgnistych, torebek stawowych, zesztywnienie stawu barkowego; zaostrzeń choroby zwyrodnieniowej stawów. Postać oczna (krople) – okołooperacyjnie i pooperacyjnie: przeciwdziałanie zwężeniu źrenicy; działanie przeciwzapalne po zabiegach usunięcia zaćmy i po operacjach na przednim odcinku oka; leczenie bólu po keratektomii fotorefrakcyjnej w pierwszych dniach po operacji.

Doustnie (postać o przedłużonym uwalnianiu). Dorośli, choroby układu kostno-mięśniowo-stawowego: 1 tabletka o przedłużonym uwalnianiu jeden lub 2 razy na dobę, w zależności od skuteczności i tolerancji leczenia. Bolesne miesiączkowanie: 1 tabletka o przedłużonym uwalnianiu 1 raz na dobę od momentu wystąpienia bolesnych skurczów lub krwawienia, przez okres, jaki zwykle trwają. Leczenie rozpoczyna się od małych dawek, które w razie potrzeby zwiększa się. Przyjmowanie w najmniejszej dawce skutecznej przez najkrótszy okres konieczny do łagodzenia objawów zmniejsza ryzyko działań niepożądanych. W celu ograniczenia ryzyka podrażnienia przewodu pokarmowego przyjmowana zawsze razem z posiłkiem lub mlekiem. U dzieci nie zalecana ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. U pacjentów w podeszłym wieku, wobec większej częstości objawów niepożądanych, zaleca się szczególną ostrożność oraz stosowanie najmniejszej dawki skutecznej przez możliwie najkrótszy czas. Miejscowo do oka (krople 0,1%). Zapobieganie śródoperacyjnemu zwężeniu źrenicy: 4 krople w dniu poprzedzającym zabieg oraz 4 krople w ciągu 3 godzin poprzedzających zabieg. Zapobieganie stanom zapalnym po operacji zaćmy i zabiegach na przednim odcinku oka: 1 kropla 4 do 6 razy na dobę, aż do całkowitego ustąpienia objawów zapalenia, z rozpoczęciem 24 godz. przed zabiegiem chirurgicznym. Ból oczu po keratektomii fotorefrakcyjnej: 1 kropla 4 razy na dobę w pierwszych dniach po operacji. U dzieci i młodzieży nie prowadzono badań dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania. Miejscowo na skórę (aerozol). Nakładany 3 do 5 razy na dobę. W zależności od wielkości bolesnego obszaru 0,5 ml do 1,5 ml aerozolu (5 do 15 naciśnięć pompki), co odpowiada 4 mg do 12 mg indometacyny. Całkowita dawka dobowa nie powinna przekraczać 7,5 ml roztworu, co odpowiada 60 mg indometacyny. Wyłącznie do stosowania zewnętrznego; nie stosować doustnie. Rozpylany tak, aby miejsce zmienione chorobowo było pokryte całkowicie. Nie zaleca się stosowania pod opatrunkami okluzyjnymi. Czas leczenia: najczęściej wystarcza około 1 do 2 tygodni; nie ustalono korzyści wynikających z dłuższego czasu leczenia.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania dwóch lub więcej NLPZ ze względu na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych; salicylany począwszy od dawki 3 g na dobę u dorosłych zwiększają ryzyko wystąpienia owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego (działanie addytywne). Jednoczesne stosowanie z kwasem acetylosalicylowym i innymi jego pochodnymi nie zwiększa skuteczności, natomiast zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych dotyczących przewodu pokarmowego, a ponadto kwas acetylosalicylowy może powodować zmniejszenie stężenia indometacyny we krwi. Leki przeciwzakrzepowe i przeciwpłytkowe: NLPZ mogą zwiększać działanie leków przeciwzakrzepowych, takich jak warfaryna. Heparyna – zwiększenie ryzyka krwawień (hamowanie czynności płytek oraz wpływ na śluzówkę żołądka i dwunastnicy powodowany przez niesteroidowe leki przeciwzapalne); jeśli nie można uniknąć podania heparyny, należy ściśle kontrolować stan kliniczny i monitorować laboratoryjnie efekt przeciwzakrzepowy niefrakcjonowanej heparyny. U pacjentów przyjmujących klopidogrel ryzyko wystąpienia krwawienia jest zwiększone. Tyklopidyna – zwiększenie ryzyka krwawień (nasilenie działania przeciwagregacyjnego). Pentoksyfilina – zwiększenie ryzyka krwawienia. Trombolityki – zwiększone ryzyko krwawienia. Sama indometacyna może hamować agregację płytek krwi (działanie to przemija w okresie 24 godzin od jej odstawienia) i wydłużać czas krwawienia (działanie to może być nasilone u pacjentów, u których występują zaburzenia hemostazy). Ryzyko krwawień rośnie także przy jednoczesnym stosowaniu z selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny oraz z lekami rozszerzającymi naczynia. Diflunisal: stosowanie go jednocześnie z indometacyną powoduje znaczne (o ok. 1/3) zwiększenie stężenia w osoczu tego drugiego leku i prowadzić może do krwawienia z przewodu pokarmowego (niekiedy powodującego śmierć), dlatego należy unikać stosowania tych leków jednocześnie; mechanizm to konkurencyjny wpływ na układy enzymatyczne odpowiedzialne za sprzęganie do glukuronidu. Probenecyd – zmniejsza wydalanie indometacyny, zwiększając jej stężenie w osoczu; u pacjentów przyjmujących probenecyd dawki indometacyny należy zwiększać stopniowo, zachowując ostrożność. Leki cytotoksyczne i immunosupresyjne: z cyklofosfamidem należy zachować ostrożność, ponieważ może dojść do ostrego zatrucia wodnego. Indometacyna może zmniejszać wydzielanie kanalikowe metotreksatu, powodując zwiększenie jego działania toksycznego; przy metotreksacie podawanym w dawce 15 mg na tydzień i większej – zwiększenie toksyczności hematologicznej metotreksatu (zmniejszenie klirensu nerkowego metotreksatu przez niesteroidowe leki przeciwzapalne), a przy dawce mniejszej niż 15 mg na tydzień następuje zwiększenie toksyczności hematologicznej metotreksatu (zmniejszenie klirensu nerkowego metotreksatu przez niesteroidowe leki przeciwzapalne) – zalecane cotygodniowe badanie obrazu krwi w pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania oraz częstsze badania kontrolne w przypadku nawet niewielkiego pogorszenia czynności nerek, jak również u pacjentów w podeszłym wieku. Cyklosporyna – NLPZ mogą zwiększać toksyczność cyklosporyny (prawdopodobnie poprzez zmniejszanie syntezy prostacyklin przez nerki); należy stosować ostrożnie, monitorując czynność nerek, przy czym zwiększone ryzyko toksycznego wpływu na nerki dotyczy przede wszystkim osób w podeszłym wieku. Takrolimus – w trakcie jednoczesnego stosowania z indometacyną zwiększa się ryzyko wystąpienia działania nefrotoksycznego. Muromonab-CD3 – u pacjentów przyjmujących jednocześnie muromonab-CD3 i indometacynę ryzyko wystąpienia psychozy i encefalopatii jest zwiększone. Leki przeciwwirusowe: zalcytabina – jednoczesne stosowanie zalcytabiny i indometacyny powoduje zmiany w farmakodynamice tych leków; zydowudyna – jednoczesne stosowanie indometacyny i zydowudyny zwiększa ryzyko wystąpienia toksycznego działania hematologicznego, w tym ryzyko zwiększonego działania uszkadzającego czerwone krwinki (wpływ na retikulocyty), z ciężką niedokrwistością występującą w 8 dni po wprowadzeniu niesteroidowego leku przeciwzapalnego (zaleca się badanie obrazu krwi i liczby retikulocytów w 8 do 15 dni po rozpoczęciu leczenia); ritonawir – ryzyko wystąpienia działania toksycznego indometacyny zwiększa się w wyniku jednoczesnego podawania ritonawiru. Leki działające na układ krążenia i nerki: indometacyna może znacznie zmniejszać działanie przeciwnadciśnieniowe leków blokujących receptory beta-adrenergiczne (częściowo poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn). Ostrożność wymagana jest u pacjentów przyjmujących leki alfa-adrenolityczne, beta-adrenolityczne, inhibitory konwertazy, antagonistów receptora angiotensyny II, hydralazynę lub nifedypinę; po zastosowaniu indometacyny należy ponownie ocenić skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych. U pacjentów przyjmujących inhibitory konwertazy może dojść do hiperkaliemii. Z lekami moczopędnymi i inhibitorami ACE – ostra niewydolność nerek u pacjentów odwodnionych (zmniejszenie filtracji kłębuszkowej przez zahamowanie aktywności prostaglandyn rozszerzających naczynia) oraz zmniejszenie działania obniżającego ciśnienie; pacjenta należy nawadniać, na początku leczenia obserwować czynność nerek. NLPZ mogą zmniejszać skuteczność wszystkich rodzajów leków moczopędnych; indometacyna może u niektórych pacjentów zmniejszać działanie moczopędne i zmniejszające ciśnienie krwi tiazydów i furosemidu oraz powodować blokadę indukowanego przez furosemid zwiększenia aktywności reninowej osocza. Leki moczopędne zwiększają ryzyko wystąpienia działania nefrotoksycznego NLPZ. Triamteren – stosowanie go jednocześnie z indometacyną może prowadzić do odwracalnej niewydolności nerek, dlatego należy unikać stosowania tych leków razem. Glikozydy nasercowe – NLPZ mogą zwiększać stężenie glikozydów w surowicy, zmniejszać przesączanie kłębkowe oraz nasilać niewydolność serca. Sole litu: indometacyna jako inhibitor syntezy prostaglandyn może zwiększać stężenie litu w osoczu i zmniejszać jego klirens nerkowy u pacjentów, u których stężenie litu w osoczu osiągnęło stan stacjonarny; niezbędne jest częstsze monitorowanie stężenia litu we krwi. Lit może osiągnąć stężenie toksyczne (zmniejszenie nerkowego wydzielania litu); jeżeli nie można uniknąć podania litu, należy kontrolować jego stężenie i dostosować odpowiednio dawkę w okresie jednoczesnego stosowania leków i po przerwaniu stosowania niesteroidowego leku przeciwzapalnego. Pozostałe: leki przeciwbakteryjne – NLPZ mogą zwiększać ryzyko wystąpienia drgawek u pacjentów przyjmujących leki z grupy 4-chinolonów, a u pacjentów leczonych cyprofloksacyną mogą spowodować wystąpienie reakcji skórnych oraz neurotoksyczności. Pochodne sulfonylomocznika – NLPZ mogą zwiększać siłę działania pochodnych sulfonylomocznika. Metformina – w pojedynczych przypadkach jednoczesne stosowanie indometacyny i metforminy może spowodować wystąpienie kwasicy metabolicznej. Fenytoina – NLPZ prawdopodobnie mogą zwiększać działanie fenytoiny. Haloperydol – jednoczesne stosowanie indometacyny i haloperydolu może zwiększać senność (opisywano też ciężką senność i splątanie u pacjentów otrzymujących haloperidol z indometacyną). Kortykosteroidy – zwiększają ryzyko występowania owrzodzeń oraz krwawień z przewodu pokarmowego; stosowanie równocześnie z indometacyną pozwala na zmniejszenie ich dawki, jednak zmniejszanie dawek należy prowadzić ostrożnie i pod kontrolą lekarza. Kwas tiludronowy – indometacyna może zwiększać dostępność biologiczną bisfosfonianów. Diazepam – w przypadku jednoczesnego stosowania diazepamu i indometacyny zwiększa się ryzyko wystąpienia zawrotów głowy. Desmopresyna – indometacyna może zwiększać działanie desmopresyny. Mifepryston – należy unikać stosowania NLPZ w okresie do 8-12 dni od użycia mifeprystonu. Baklofen – indometacyna może zmniejszać szybkość wydalania baklofenu i w ten sposób zwiększać jego działanie toksyczne. Wewnątrzmaciczne środki antykoncepcyjne – ryzyko zmniejszenia skuteczności antykoncepcyjnej. Aminoglikozydy – indometacyna może zwiększać ich stężenie w osoczu. Wpływ na wchłanianie i badania laboratoryjne: leki zobojętniające kwas żołądkowy (sole, tlenki, wodorotlenki magnezu, aluminium i wapń) zmniejszają absorpcję indometacyny podawanej doustnie; należy je przyjmować co najmniej 2 godziny po podaniu indometacyny. Indometacyna może zwiększać aktywność jednego lub większej ilości enzymów wątrobowych oraz dawać fałszywie ujemne wyniki próby deksametazonowej (należy zachować ostrożność interpretując wyniki tej próby). Przy podaniu do oka, mimo że ilość indometacyny przenikająca do krążenia ogólnego jest niewielka, to w przypadku podania produktu leczniczego do oka mogą wystąpić interakcje z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi podawanymi ogólnie.

Przewód pokarmowy: nudności, brak łaknienia, wymioty, zapalenie błony śluzowej żołądka, bóle w nadbrzuszu i brzucha, zaparcie, biegunka, wzdęcia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej; owrzodzenia mogące wystąpić w każdym odcinku przewodu pokarmowego (mogące powodować zwężenie lub niedrożność); krwawienie z esicy oraz perforacja istniejącej patologii esicy (rak, uchyłek); zaostrzenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego lub choroby Leśniowskiego-Crohna; owrzodzenia żołądka i (lub) dwunastnicy oraz krwawienie i perforacja przewodu pokarmowego (niekiedy prowadzące do zgonu), szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Możliwa niedokrwistość spowodowana krwawieniem z przewodu pokarmowego (jawnym lub utajonym). Zaburzenia żołądkowo-jelitowe należą do najczęstszych oraz są częstsze przy stosowaniu indometacyny niż wielu innych NLPZ; rzadko opisywano zwężenia jelit. Wątroba: zastój żółci, żółtaczka i zapalenie wątroby (niekiedy prowadzące do śmierci). Układ nerwowy: ból głowy, zawroty głowy, uczucie pustki w głowie; aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (szczególnie u pacjentów ze schorzeniami autoimmunologicznymi, jak toczeń rumieniowaty czy mieszana choroba tkanki łącznej) z objawami sztywności karku, bólu głowy, nudności, wymiotów, gorączki i zaburzeń orientacji; zaburzenia mowy, omdlenia, śpiączka, obrzęk mózgu, nerwowość, dezorientacja, senność, drgawki, parestezje, neuropatia obwodowa, ruchy mimowolne, nasilenie napadów padaczki, parkinsonizm. Wśród najczęstszych działań: ból głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego i uczucie oszołomienia. Zaburzenia psychiczne: dezorientacja, bezsenność, depersonalizacja, omamy, depresja, uczucie niepokoju, pobudzenie, inne zaburzenia psychiczne. Serce i naczynia: tachykardia, zaburzenia rytmu serca, kołatanie serca, niewydolność serca; nadciśnienie, niedociśnienie, uderzenia gorąca, zapalenie naczyń. W związku z leczeniem NLPZ zgłaszano nadciśnienie i niewydolność serca. Niektóre NLPZ (zwłaszcza długotrwale w dużych dawkach) wiążą się z niewielkim zwiększeniem ryzyka zatorów tętnic – zawału serca lub udaru. Nerki i drogi moczowe: krwiomocz, białkomocz, śródmiąższowe zapalenie nerek, zespół nerczycowy i niewydolność nerek, pogorszenie czynności nerek u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek i (lub) wątroby. Opisywano ponadto ostrą niewydolność nerek oraz martwicę brodawek nerkowych. Skóra: świąd, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość na światło, rumień guzowaty, wysypka, złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, toksyczna nekroliza naskórka, utrata włosów, nasilenie łuszczycy. Narząd słuchu: szumy uszne, zaburzenia słuchu, głuchota. Narząd wzroku: nieostre widzenie, zapalenie nerwu wzrokowego, podwójne widzenie, ból oczodołu i okolicy oczodołu. U niektórych pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów długotrwale przyjmujących indometacynę obserwowano złogi w rogówce oraz zmiany w siatkówce i plamce. Układ immunologiczny: niespecyficzne reakcje alergiczne i anafilaksja; zwiększona reaktywność układu oddechowego, w tym astma, nasilenie astmy, skurcz oskrzeli i duszność; reakcje skórne – wysypki, świąd, pokrzywka, plamica, obrzęk naczynioruchowy, dermatozy z tworzeniem pęcherzy i złuszczaniem naskórka (w tym rumień wielopostaciowy i nekroliza naskórka). Reakcje nadwrażliwości mogą wystąpić także u pacjentów z nadwrażliwością na kwas acetylosalicylowy. Układ oddechowy: eozynofilia płucna, krwawienie z nosa, skurcz oskrzeli u pacjentów z astmą lub innymi chorobami alergicznymi w wywiadzie. Krew i układ chłonny: małopłytkowość, leukopenia, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna i hemolityczna, agranulocytoza, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego oraz związane z nim wybroczyny, siniaki i plamica. Potwierdzono istotny związek stosowania indometacyny z agranulocytozą i niedokrwistością aplastyczną. Zaburzenia metaboliczne i badania: hiperglikemia, hiperkaliemia; zwiększenie stężenia mocznika we krwi, cukromocz, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Opisywano także hipoaldosteronizm. Układ rozrodczy: krwawienie z dróg rodnych, zmiany w obrębie piersi (powiększenie, zwiększona tkliwość, ginekomastia). Układ mięśniowo-szkieletowy: osłabienie mięśni, przyspieszenie procesów degeneracyjnych chrząstki. Zaburzenia ogólne: uczucie zmęczenia, złe samopoczucie, bóle w klatce piersiowej, nadmierne pocenie się, obrzęki. Postać doodbytnicza: niekiedy zgłaszano podrażnienie i krwawienie z odbytnicy. Podanie do oka (postać oczna): owrzodzenie i perforacja rogówki, przemijające pieczenie, kłucie, zaburzenia widzenia, nadwrażliwość na światło, uszkodzenie nabłonka rogówki (np. punkcikowate zapalenie rogówki), zwiększone ciśnienie wewnątrzgałkowe, dyskomfort i uczucie ciała obcego w oku, obrzęk powiek, rogówki i oka, ból i podrażnienie oka, przekrwienie spojówek i oka, zwiększone łzawienie; astma; zaczerwienienie i świąd skóry; obrzęk – częstość nieznana. Podanie u wcześniaków (postać dożylna w przetrwałym przewodzie tętniczym): możliwe zaburzenia krwotoczne, nerkowe, żołądkowo-jelitowe, metaboliczne i krzepnięcia; nadciśnienie płucne, krwawienie wewnątrzczaszkowe, zatrzymanie płynów i zaostrzenie zakażenia. Podawanie wcześniakom zwiększa ryzyko perforacji jelita cienkiego i martwiczego zapalenia jelit, zwłaszcza u noworodków z bardzo małą masą urodzeniową lub skrajnie niedojrzałych.

Brak wystarczających danych o stosowaniu w ciąży u ludzi; badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję. Hamowanie syntezy prostaglandyn może niekorzystnie wpływać na przebieg ciąży oraz rozwój zarodka lub płodu. Dane epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko poronienia oraz wad rozwojowych i wytrzewienia po zastosowaniu inhibitora syntezy prostaglandyn we wczesnej ciąży – bezwzględne ryzyko wad układu sercowo-naczyniowego wzrasta z <1% do ok. 1,5%. Ryzyko rośnie wraz z dawką i czasem leczenia. W doświadczeniach na zwierzętach: zwiększona częstość utraty zarodka przed i po implantacji oraz obumarcia płodu, a przy podaniu w okresie organogenezy – zwiększona częstość różnych wad rozwojowych, w tym układu sercowo-naczyniowego. I i II trymestr: stosowanie tylko gdy jest to bezwzględnie konieczne; u planujących ciążę oraz w pierwszym i drugim trymestrze należy stosować najmniejszą możliwą dawkę przez najkrótszy czas. Przy podaniu miejscowym na skórę: dopuszczalne w I i II trymestrze wyłącznie po uważnej ocenie korzyści i ryzyka; gdy bezwzględnie konieczne – na najmniejszą możliwą powierzchnię ciała i przez najkrótszy okres. Od 20. tygodnia: możliwe małowodzie wynikające z zaburzenia czynności nerek płodu, mogące wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i zwykle ustępujące po jego przerwaniu. Zgłaszano zwężenie przewodu tętniczego po leczeniu w drugim trymestrze, w większości ustępujące po odstawieniu. Po ekspozycji przez kilka dni od 20. tygodnia zaleca się monitorowanie przedporodowe pod kątem małowodzia i zwężenia przewodu tętniczego; w razie ich stwierdzenia – odstawienie. III trymestr – działanie na płód: toksyczne działanie na płuca i serce (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne), zaburzenie czynności nerek; u nerek płodu mogące prowadzić do niewydolności nerek i małowodzia. U matki i noworodka pod koniec ciąży: wydłużenie czasu krwawienia i działanie przeciwpłytkowe, które może wystąpić nawet po bardzo małych dawkach, oraz zahamowanie skurczów macicy z opóźnieniem lub przedłużeniem porodu; ponadto zwiększona częstość obrzęków u matki. Indometacyna jest przeciwwskazana w trzecim trymestrze ciąży. Płodność: NLPZ mogą przemijająco, niekorzystnie wpływać na płodność u kobiet; działanie ustępuje po zakończeniu terapii. Laktacja: to zależy – przenika do mleka kobiecego i może być szkodliwa dla niemowląt, dlatego nie stosować w okresie karmienia piersią. Po podaniu miejscowym na skórę przenika do mleka w niewielkich ilościach – w miarę możliwości należy unikać nakładania na dużą powierzchnię i stosowania długotrwałego. Po podaniu do oka: brak danych o przenikaniu do mleka, natomiast podana ogólnoustrojowo przenika do mleka matki – decyzję o przerwaniu karmienia lub leczenia podejmuje się, uwzględniając korzyści terapii dla matki.

Postać doustna o przedłużonym uwalnianiu wywiera znaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W trakcie leczenia mogą wystąpić zawroty głowy, senność, zmęczenie i zaburzenia widzenia. Z tego względu należy unikać prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn oraz wykonywania czynności wymagających pełnej sprawności psychofizycznej. Przy podaniu do oka przejściowe niewyraźne widzenie lub inne zaburzenia widzenia mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, dlatego przed prowadzeniem pojazdów lub obsługą maszyn należy odczekać do całkowitego ustąpienia zaburzeń widzenia. W krótkotrwałym stosowaniu miejscowym na skórę brak danych dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wchłanianie: po podaniu doustnym indometacyna jest szybko wchłaniana w przewodzie pokarmowym; biodostępność wynosi blisko 100%. Wchłanianie zachodzi częściowo w żołądku, a następnie całkowicie w jelicie cienkim. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po około 2 godzinach. Wchłanianie może być spowalniane przez pokarm oraz przez leki zobojętniające zawierające glin lub magnez. U wcześniaków wchłanianie indometacyny podanej doustnie jest słabe i niepełne. Biodostępność czopków doodbytniczych u dorosłych jest zbliżona lub nieco mniejsza niż postaci doustnych. Po podaniu miejscowym może gromadzić się w postaci depot w skórze, skąd jest powoli uwalniana do przedziału centralnego; wchłanianie przez skórę pod opatrunkiem okluzyjnym wynosi około 20% w porównaniu z postacią doustną. Dystrybucja: wiązanie z białkami osocza wynosi od 90 do 93%. Niewielkie ilości przenikają do mózgu, mleka i płynu stawowego oraz przez barierę łożyskową. Metabolizm: zachodzi w wątrobie. Przemiany obejmują hydroksylację i karboksylację. Głównymi metabolitami są produkty demetylacji i debenzylacji, występujące w osoczu w postaci niezwiązanej. Powstają glukuronid indometacyny oraz desmetyloindometacyna, desbenzoiloindometacyna, desmetylo-desbenzoiloindometacyna i ich glukuronidy. Część substancji ulega N-deacylacji. Metabolity są nieczynne farmakologicznie. Indometacyna i jej sprzęgi podlegają krążeniu wątrobowo-jelitowemu. Eliminacja: wydalanie indometacyny i jej metabolitów zachodzi głównie z moczem, w mniejszym stopniu z kałem. Metabolity są całkowicie eliminowane, głównie przez nerki (60%), a także z żółcią. Około 60% dawki doustnej wydala się z moczem w postaci niezmienionej i metabolitów, a 33% z kałem (tylko 1,5% jako niezmetabolizowana indometacyna). Okres półtrwania: w fazie eliminacji wynosi 2 godziny. Podawany również jako 2,6–11,2 h u dorosłych; u noworodków wydłużony do 12–28 h. Okres półtrwania u wcześniaków jest zmienny i wydaje się odwrotnie proporcjonalny do wieku pourodzeniowego i masy ciała. Osoby w podeszłym wieku: sugerowano redukcję dawki podtrzymującej o 25%, ponieważ całkowity klirys indometacyny u osób w podeszłym wieku jest zmniejszony, co wiązano z osłabieniem metabolizmu wątrobowego. Nerki: należy monitorować elektrolity i czynność nerek, a w razie bezmoczu lub znacznego skąpomoczu w czasie planowej drugiej lub trzeciej dawki dawkę tę należy opóźnić do powrotu prawidłowej czynności nerek.