Insulina glargine

Analog insuliny ludzkiej, długo działający, do wstrzykiwań podskórnych; należy do leków stosowanych w cukrzycy – insulin i ich analogów do wstrzykiwań, produktów długo działających. Mechanizm klasy – insulina: podstawowe działanie insuliny polega na regulowaniu metabolizmu glukozy; insulina i jej analogi zmniejszają stężenie glukozy we krwi poprzez pobudzenie obwodowego zużycia glukozy, szczególnie przez mięśnie szkieletowe i tkankę tłuszczową, oraz poprzez hamowanie wytwarzania glukozy w wątrobie. Hamuje lipolizę w komórkach tłuszczowych, hamuje proteolizę białek i nasila syntezę białek. Efekt metaboliczny następuje po związaniu z receptorami na powierzchni komórek tkanek insulinowrażliwych; wiązanie z receptorami na wątrobie, mięśniach i tkance tłuszczowej hamuje wątrobowe wytwarzanie glukozy i nasila jej obwodowe zużycie, zmniejszając stężenie glukozy we krwi, a także hamuje lipolizę, zapobiegając powstawaniu ciał ketonowych. Cecha cząsteczki: insulina glargine jest analogiem insuliny ludzkiej o słabej rozpuszczalności w obojętnym pH; w roztworze o pH 4 jest całkowicie rozpuszczalna, a po wstrzyknięciu podskórnym kwaśny roztwór ulega neutralizacji, co prowadzi do powstania precypitatu (mikroprecypitatu), z którego w sposób ciągły uwalniane są małe ilości insuliny glargine. Umożliwia to utrzymanie na stałym poziomie przewidywalnego stężenia leku z przedłużonym czasem działania. Dłuższy czas działania jest bezpośrednio związany z mniejszą szybkością wchłaniania i uzasadnia podawanie raz na dobę. Metabolity: insulina glargine jest metabolizowana do dwóch czynnych metabolitów, M1 i M2. Powinowactwo receptorowe: powinowactwo insuliny glargine oraz metabolitów M1 i M2 do ludzkiego receptora insulinowego jest zbliżone do powinowactwa insuliny ludzkiej. Powinowactwo insuliny glargine do ludzkiego receptora IGF-1 jest około 5–8 razy większe niż insuliny ludzkiej (ale około 70–80 razy mniejsze niż powinowactwo IGF-1), natomiast metabolity M1 i M2 wiążą się z receptorem IGF-1 z powinowactwem nieco mniejszym niż insulina ludzka. Całkowite terapeutyczne stężenie insuliny obserwowane u pacjentów z cukrzycą typu 1 było wyraźnie niższe od wymaganego do osiągnięcia połowy maksymalnego wysycenia receptorów IGF-1 oraz następczej aktywacji szlaku mitogenno-proliferacyjnego; stężenia terapeutyczne w insulinoterapii są znacznie niższe niż stężenia farmakologiczne wymagane do aktywacji szlaku IGF-1. Profil działania: po podaniu podskórnym początek działania insuliny glargine występuje później niż insuliny NPH, a krzywa stężenia we krwi jest równomierna, bez szczytów stężenia, z wydłużonym czasem działania. Po podaniu dożylnym: po dożylnym podaniu insuliny glargine i insuliny ludzkiej w takich samych dawkach uzyskuje się równie silne działanie. Aktywność fizyczna i inne czynniki mogą wpływać na przebieg działania w czasie.

Cukrzyca u dorosłych i młodzieży; u dzieci od 2. roku życia.

Insulina bazalna podawana raz na dobę, o dowolnej, ale najlepiej zawsze o tej samej porze; dawkę oraz porę stosowania należy ustalić indywidualnie. Insulina glargine występuje w dwóch mocach – 100 j./ml oraz 300 j./ml; jednostki te odnoszą się do produktu i nie są tym samym co jednostki międzynarodowe lub jednostki wyrażające moc innych analogów insuliny. Elastyczność pory podania (dot. mocy 300 j./ml): w razie potrzeby istnieje możliwość zmiany czasu podawania do 3 godzin przed lub po ustalonej porze podawania. Przy pominięciu dawki zaleca się pomiar stężenia cukru we krwi, a następnie postępowanie według ustalonego schematu dawkowania raz na dobę; nie należy wstrzykiwać dawki podwójnej w celu uzupełnienia pominiętej dawki. Cukrzyca typu 1: konieczne skojarzenie z insuliną krótko i (lub) szybko działającą w celu pokrycia zapotrzebowania na insulinę w czasie posiłków. Insulinę bazalną podaje się raz na dobę wraz z insuliną podawaną bezpośrednio przed posiłkami; wymagane jest indywidualne ustalenie dawki. Cukrzyca typu 2: można stosować również w skojarzeniu z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi. Dla mocy 300 j./ml: zalecana początkowa dawka dobowa to 0,2 jednostki/kg mc., następnie wymagane jest indywidualne ustalenie dawki. Zamiana między insuliną glargine 100 j./ml a 300 j./ml: produkty nie są biorównoważne i nie są bezpośrednio wymienne. Zamiana z insuliny glargine 100 jednostek/ml na moc większą może być przeprowadzona jednostka za jednostkę insuliny, ale w celu osiągnięcia zamierzonego stężenia glukozy w osoczu może być konieczne podanie większej (o około 10 do 18%) dawki. Przy zamianie w kierunku odwrotnym, na insulinę glargine 100 jednostek/ml, dawka powinna być zmniejszona (o około 20%) w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii. Zamiana z insuliny o pośrednim lub długim czasie działania: może być konieczna zmiana dawki insuliny bazalnej oraz dostosowanie dawki jednocześnie stosowanego leczenia przeciwcukrzycowego (dawki i pory dodatkowych insulin krótko lub szybko działających albo zmiana dawki innych leków przeciwcukrzycowych). Zamiana z insuliny bazalnej podawanej raz na dobę na produkt podawany raz na dobę może być przeprowadzona jednostka za jednostkę, na podstawie dawki poprzednio stosowanej insuliny bazalnej. Zamiana z insuliny izofanowej (NPH) podawanej dwa razy na dobę: w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia hipoglikemii w nocy lub we wczesnych godzinach rannych na schemat raz na dobę należy zmniejszyć dotychczasową dawkę dobową insuliny bazalnej o około 20-30% w ciągu pierwszych tygodni leczenia. Przy zamianie z insuliny bazalnej podawanej dwa razy na dobę na moc 300 j./ml podawaną raz na dobę: zalecana dawka początkowa wynosi 80% całkowitej dawki dobowej insuliny bazalnej, której stosowanie jest przerywane. W pierwszych tygodniach zmniejszenie dawki insuliny bazalnej powinno być wyrównane, przynajmniej częściowo, przez zwiększenie dawki insuliny podawanej bezpośrednio przed posiłkiem; następnie schemat ustala się indywidualnie. Zamiana na inną insulinę bazalną: zaleca się nadzór lekarski oraz ścisłe monitorowanie parametrów metabolicznych; należy zapoznać się z informacjami dotyczącymi produktu docelowego. W każdym przypadku zamiany: zaleca się ścisłe kontrolowanie parametrów metabolicznych w okresie zamiany oraz przez pierwsze tygodnie stosowania nowego schematu leczenia. W miarę poprawy parametrów metabolicznych i zwiększonej wrażliwości na insulinę może być konieczna dalsza korekta dawkowania; weryfikacja dawki bywa też potrzebna przy zmianie masy ciała, trybu życia, pory podania insuliny lub wystąpieniu innych okoliczności wpływających na częstość hipoglikemii lub hiperglikemii. U pacjentów otrzymujących wcześniej duże dawki insuliny ze względu na występowanie przeciwciał insuliny ludzkiej może nastąpić poprawa reakcji na insulinę. Szczególne grupy: u osób w podeszłym wieku (≥65 lat) postępujące pogorszenie czynności nerek może prowadzić do stałego zmniejszania zapotrzebowania na insulinę. W zaburzeniach czynności nerek zapotrzebowanie na insulinę może być zmniejszone wskutek wolniejszego metabolizmu insuliny. W zaburzeniach czynności wątroby zapotrzebowanie może być zmniejszone wskutek osłabionego procesu glukoneogenezy oraz wolniejszego metabolizmu insuliny. Dzieci i młodzież: dla mocy 100 j./ml – bezpieczeństwo i skuteczność wykazano u młodzieży i dzieci w wieku od 2 lat i starszych, dawkowanie ustala się indywidualnie; u dzieci w wieku poniżej 2 lat nie wykazano bezpieczeństwa i skuteczności, brak danych. Dla mocy 300 j./ml – stosowanie u młodzieży i dzieci w wieku powyżej 6 lat, na takich samych zasadach jak u dorosłych; przy zmianie insuliny bazalnej należy indywidualnie rozważyć zmniejszenie dawki insuliny bazalnej i doposiłkowej, aby zminimalizować ryzyko hipoglikemii; poniżej 6 lat nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności, dane nie są dostępne. Droga podania: wyłącznie podskórnie. Nie podawać dożylnie, gdyż przedłużone działanie zależy od podania do tkanki podskórnej; dożylne wstrzyknięcie zwykłej dawki podskórnej może spowodować ciężką hipoglikemię. Miejsca wstrzyknięć: powłoki brzuszne, okolice mięśnia naramiennego lub udo. Nie stwierdzono klinicznie istotnych różnic stężenia insuliny lub glukozy w surowicy po wstrzyknięciu w powłoki brzuszne, mięsień naramienny lub udo. Kolejne miejsca należy zmieniać w obrębie określonego pola wstrzykiwania w celu zmniejszenia ryzyka lipodystrofii i amyloidozy skórnej. Nie wolno podawać w pompach insulinowych. Nie mieszać z innymi produktami insuliny ani rozcieńczać – może to zmienić profil działania oraz spowodować wytrącanie się osadu. Zakresy dawki wstrzykiwaczy: dla mocy 100 j./ml – od 1 do 80 jednostek z dokładnością do 1 jednostki. Dla mocy 300 j./ml – od 1 do 80 jednostek z dokładnością do 1 jednostki oraz od 2 do 160 jednostek z dokładnością do 2 jednostek; wstrzykiwacz o większym zakresie zalecany dla pacjentów potrzebujących co najmniej 20 jednostek na dobę. Nie wolno pobierać insuliny z wkładu przy użyciu strzykawki, ponieważ może to spowodować ciężkie przedawkowanie.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na insulinę glargine Ostrożnie: - kwasica ketonowa, w której nie jest lekiem z wyboru, gdyż wymaga dożylnego podania krótko działającej insuliny ludzkiej - istotne zwężenie tętnic wieńcowych i choroba naczyniowa mózgu, z zagrożeniem powikłaniami kardiologicznymi lub mózgowymi spowodowanymi hipoglikemią - retinopatia proliferacyjna, zwłaszcza bez wcześniejszej fotokoagulacji, z ryzykiem przejściowej utraty wzroku związanej z hipoglikemią - podeszły wiek, ze względu na możliwe osłabienie lub brak objawów zapowiadających hipoglikemię - neuropatia układu autonomicznego, mogąca maskować objawy zapowiadające hipoglikemię - wieloletnia cukrzyca, z ryzykiem osłabionego odczuwania hipoglikemii - zaburzenia psychiczne, z możliwym upośledzeniem rozpoznawania hipoglikemii - niewyrównane zaburzenia endokrynologiczne, w tym niedoczynność tarczycy, niedoczynność przedniego płata przysadki mózgowej i niewydolność kory nadnerczy - choroby współistniejące, wymagające intensywnej kontroli metabolicznej i zwykle zwiększenia dawki insuliny wobec wzrostu zapotrzebowania - jednoczesne stosowanie z pioglitazonem, z ryzykiem niewydolności serca, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka jej rozwoju - spożycie alkoholu, jako czynnik zwiększający ryzyko hipoglikemii - zamiana z insuliny glargine 100 jednostek/ml, ponieważ nie są biorównoważne i wymaga zmiany dawki pod ścisłym nadzorem lekarza - zamiana z innego typu, mocy, marki lub pochodzenia insuliny, wymagająca nadzoru lekarza i możliwej korekty dawkowania

Wiele substancji wpływa na metabolizm glukozy, co może wymagać dostosowania dawki insuliny. Nasilenie działania hipoglikemizującego (ryzyko hipoglikemii): doustne leki przeciwcukrzycowe, inhibitory konwertazy angiotensyny (inhibitory ACE), dyzopiramid, fibraty, fluoksetyna, inhibitory monoaminooksydazy (IMAO), pentoksyfilina, propoksyfen, salicylany, analogi somatostatyny i sulfonamidy. Do tej grupy zaliczają się także anaboliczne steroidy, guanetydyna, mebendazol, oktreotyd, niektóre tetracykliny oraz trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny amitryptylina. Osłabienie działania hipoglikemizującego (ryzyko hiperglikemii): kortykosteroidy, danazol, diazoksyd, leki moczopędne, glukagon, izoniazyd, estrogeny, progestageny, pochodne fenotiazyny, somatropina, leki sympatykomimetyczne (adrenalina, salbutamol, terbutalina), hormony tarczycy, atypowe leki przeciwpsychotyczne (klozapina, olanzapina) i inhibitory proteazy. Dodatkowo wzrost zapotrzebowania opisywano dla chlordiazepoksydu, chlorpromazyny, niektórych antagonistów wapnia, takich jak diltiazem lub nifedypina, kortykosteroidów, diazoksydu, litu, tiazydowych leków moczopędnych i hormonów tarczycy. Działanie dwukierunkowe (nasilenie lub osłabienie): leki beta-adrenolityczne, klonidyna, sole litu lub alkohol mogą zarówno nasilać, jak i osłabiać działanie hipoglikemizujące insuliny. Zmienny wpływ na zapotrzebowanie wykazują również cyklofosfamid, izoniazyd i doustne środki antykoncepcyjne. Pentamidyna może spowodować hipoglikemię, po której niekiedy może nastąpić hiperglikemia. Leki beta-adrenolityczne mogą także maskować objawy ostrzegawcze hipoglikemii; pod wpływem leków sympatykolitycznych, takich jak leki beta-adrenolityczne, klonidyna, guanetydyna i rezerpina, wyrównawcze reakcje adrenergiczne mogą być zmniejszone lub mogą wcale nie wystąpić. Inhibitory ACE: mogą zwiększać wrażliwość na insulinę i tym samym zmniejszać zapotrzebowanie na nią; badanie dotyczące hospitalizacji wykazało, że inhibitory ACE zwiększały ryzyko ciężkiej hipoglikemii u pacjentów otrzymujących insulinę. Salicylany/aspiryna: aspiryna powoduje umiarkowane obniżenie stężenia glukozy we krwi, przy czym istotna interakcja w konwencjonalnych dawkach przeciwbólowych wydaje się mało prawdopodobna. Duże dawki aspiryny mogą jednak zmniejszać lub nawet zastępować wymaganą dawkę insuliny, a podobnych właściwości można oczekiwać po innych salicylanach. Alkohol: ostrożnie – opisywano ciężkie epizody hipoglikemii u chorych na cukrzycę typu 1 po nadmiernym spożyciu alkoholu; alkohol hamuje glukoneogenezę, a jego działanie jest największe przy przyjmowaniu bez pokarmu, choć na ogół uważa się, że chorzy na cukrzycę nie muszą powstrzymywać się od umiarkowanego spożycia alkoholu do posiłków. Interferon alfa: opisano znaczny wzrost zapotrzebowania na insulinę u wcześniej dobrze wyrównanego chorego po leczeniu interferonem alfa-2a; zapotrzebowanie szybko zmalało po odstawieniu interferonu.

Hipoglikemia – najczęstsze powikłanie insulinoterapii; występuje bardzo często i może wystąpić, gdy dawka insuliny jest zbyt duża w stosunku do zapotrzebowania. Zwykle wiąże się z nadmierną dawką insuliny, pominięciem posiłku przez pacjenta lub zwiększonym wysiłkiem fizycznym. Chorzy – zwłaszcza w podeszłym wieku, z ciasno kontrolowaną lub długotrwałą cukrzycą – mogą nie odczuwać typowych wczesnych objawów ostrzegawczych napadu. Opisywano też hipoglikemię, niekiedy z osłabieniem objawów ostrzegawczych, u pacjentów zmieniających insulinę zwierzęcą (zwłaszcza wołową) na ludzką. Objawy z pobudzenia układu współczulnego obejmują głód, bladość, pocenie, kołatanie serca, lęk i drżenie. Inne to ból głowy, zaburzenia widzenia (nieostre lub podwójne), niewyraźna mowa, parestezje ust i palców, zmiany zachowania oraz upośledzenie sprawności umysłowej. Nieleczona hipoglikemia może prowadzić do drgawek i śpiączki. Ciężka, zwłaszcza nawracająca hipoglikemia może prowadzić do ciężkich uszkodzeń neurologicznych, a długotrwała lub ciężka hipoglikemia może stanowić zagrożenie życia. U wielu pacjentów objawy neuroglikopenii są poprzedzone przez objawy wyrównawcze ze strony układu adrenergicznego; na ogół im większe i szybsze jest obniżenie stężenia glukozy we krwi, tym objawy te są bardziej zaznaczone. Zaburzenia układu immunologicznego: reakcje alergiczne (rzadko). Reakcje nadwrażliwości typu wczesnego na insulinę występują rzadko. Mogą im towarzyszyć m.in. uogólnione reakcje skórne, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, hipotonia oraz wstrząs i mogą stanowić zagrożenie dla życia. Insulina okazjonalnie wywołuje miejscowe lub układowe reakcje nadwrażliwości; reakcje miejscowe, z rumieniem i świądem w miejscu wstrzyknięcia, zwykle ustępują przy dalszym stosowaniu. Reakcje nadwrażliwości występują rzadziej po insulinach oczyszczonych niż po konwencjonalnych, a insulina wieprzowa jest mniej immunogenna niż wołowa. Zaburzenia oka: zaburzenia widzenia i retinopatia (rzadko). Znaczne zmiany stężenia glukozy we krwi mogą powodować przemijające zaburzenia widzenia, spowodowane zmianami turgoru oraz wskaźnika refrakcji soczewki. Intensyfikacja leczenia insuliną z nagłą poprawą kontroli glikemii może wiązać się z przemijającym nasileniem retinopatii cukrzycowej. U pacjentów z retinopatią proliferacyjną, zwłaszcza nieleczonych metodą fotokoagulacji, ciężka hipoglikemia może stać się przyczyną przemijającej ślepoty. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: lipohipertrofia (często), lipoatrofia (niezbyt często), amyloidoza skórna (częstość nieznana). Lipodystrofia i amyloidoza skórna w miejscu wstrzyknięcia opóźniają miejscowe wchłanianie insuliny. Podane podskórnie insulina może powodować lipoatrofię lub lipohipertrofię. Lipohipertrofia zwykle wiąże się z powtarzaniem wstrzyknięć w to samo miejsce i zwykle ustępuje po rotacji miejsc podania. Zaburzenia układu nerwowego: zaburzenia smaku (bardzo rzadko). Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: bóle mięśniowe (bardzo rzadko). Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: odczyny w miejscu wstrzyknięcia (często), obrzęki (rzadko). W miejscu wstrzyknięcia mogą wystąpić zaczerwienienie, ból, świąd, pokrzywka, obrzęki lub stan zapalny; większość odczynów w miejscu wstrzyknięcia ustępuje zwykle w ciągu kilku dni lub kilku tygodni. Insulina może rzadko powodować zatrzymanie sodu w organizmie i obrzęki, szczególnie gdy wcześniej występujące zaburzenia metaboliczne zostały wyrównane intensywną insulinoterapią. Długotrwała insulinoterapia może prowadzić do przyrostu masy ciała. Dzieci i młodzież: wg doniesień z nadzoru po wprowadzeniu do obrotu u dzieci i młodzieży (w wieku ≤18 lat) stosunkowo częściej niż u dorosłych występują zmiany w miejscu wstrzyknięcia (ból, odczyn) oraz zaburzenia skóry (wysypka, pokrzywka).

Brak danych z kontrolowanych badań klinicznych u kobiet w ciąży. Dane z ponad 1000 zastosowań w ciąży wskazują, że insulina glargine nie wywołuje specyficznych działań niepożądanych na ciążę, nie powoduje specyficznych wad rozwojowych i nie działa szkodliwie na płód lub noworodka. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na reprodukcję. Można rozważyć stosowanie w okresie ciąży, jeśli wymaga tego stan kliniczny. U pacjentek z cukrzycą istniejącą przed ciążą lub z cukrzycą ciężarnych szczególnie ważne jest utrzymanie prawidłowej kontroli metabolicznej przez cały okres ciąży, aby zapobiec działaniom niepożądanym związanym z hiperglikemią. Zapotrzebowanie na insulinę zmienia się w przebiegu ciąży: w pierwszym trymestrze na ogół maleje, a w drugim i trzecim wzrasta. Bezpośrednio po porodzie zapotrzebowanie szybko maleje (wzrasta ryzyko hipoglikemii). Duże znaczenie ma w tym okresie dokładna kontrola stężenia glukozy we krwi. Laktacja: dozwolony – nie wiadomo, czy insulina glargine przenika do mleka matki. Nie należy spodziewać się działania połkniętej insuliny glargine na metabolizm karmionych piersią noworodków lub dzieci, ponieważ insulina glargine jako białko jest trawiona w przewodzie pokarmowym do aminokwasów. Dawkowanie insuliny i dieta u kobiet karmiących piersią mogą wymagać zmian. Płodność: badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich szkodliwych działań na płodność.

Hipoglikemia lub hiperglikemia, a także pogorszenie widzenia, mogą upośledzać zdolność koncentracji i szybkość reakcji, co stwarza zagrożenie w sytuacjach wymagających zachowania tej sprawności, np. podczas prowadzenia samochodu czy obsługiwania maszyn. Wskazane jest podejmowanie działań zapobiegających hipoglikemii w czasie prowadzenia pojazdów. Dotyczy to zwłaszcza osób z nieobecnymi lub słabo nasilonymi objawami początkowymi hipoglikemii oraz osób z częstymi jej epizodami; w takich przypadkach należy rozważyć zasadność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Podana doustnie nie wywiera działania hipoglikemizującego, gdyż jest inaktywowana w przewodzie pokarmowym. Po wstrzyknięciu podskórnym wchłania się dość szybko, choć okres półtrwania niemodyfikowanej insuliny we krwi jest bardzo krótki (rzędu minut), a dłuższy czas działania większości postaci wynika z ich formulacji. Szybkość wchłaniania z tkanki podskórnej zależy od miejscowego przepływu krwi: wchłanianie z brzucha jest szybsze niż z ramienia, a z ramienia szybsze niż z pośladka lub uda; może być zwiększone przez wysiłek fizyczny, a po wstrzyknięciu domięśniowym jest szybsze niż po podskórnym. Insulina ludzka może wchłaniać się z tkanki podskórnej nieco szybciej niż insulina wieprzowa lub wołowa. Metabolizm i eliminacja: jest szybko metabolizowana, głównie w wątrobie, a także w nerkach i tkance mięśniowej; w nerkach ulega wchłanianiu zwrotnemu w cewce proksymalnej i albo powraca do krwi żylnej, albo jest metabolizowana, przy czym tylko niewielka ilość wydalana jest w moczu w postaci niezmienionej. Zapotrzebowanie a czynność narządów: mniejsze dawki są zwykle konieczne u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby oraz w pierwszym trymestrze ciąży. Większe dawki są zwykle konieczne w przebiegu zakażenia, stresu emocjonalnego, urazu przypadkowego lub chirurgicznego, w okresie pokwitania oraz w dwóch ostatnich trymestrach ciąży. Insulina glargine – farmakokinetyka: po podaniu podskórnym wchłania się wolniej i w sposób znacznie bardziej wydłużony, bez szczytu stężenia, w porównaniu z insuliną ludzką NPH. Przy wstrzykiwaniu raz na dobę stan równowagi uzyskuje się po 2–4 dniach od podania pierwszej dawki. Ulega ona szybkiemu metabolizmowi na końcu karboksylowym łańcucha beta z wytworzeniem dwóch aktywnych metabolitów: M1 (21A-Gly-insulina) i M2 (21A-Gly-des-30B-Thr-insulina). Głównym związkiem w osoczu jest metabolit M1, którego ekspozycja rośnie wraz z podaną dawką; działanie po wstrzyknięciu podskórnym wynika głównie z ekspozycji na metabolit M1. Insulina glargine i metabolit M2 były niewykrywalne u większości pacjentów, a przy wykryciu ich stężenie było niezależne od podanej dawki. Po podaniu dożylnym okres półtrwania insuliny glargine i insuliny ludzkiej były porównywalne. Postać glargine 300 jednostek/ml (podanie podskórne): wchłanianie jest wolniejsze i znacznie bardziej wydłużone, dające stabilniejszy profil stężenia w czasie w porównaniu z insuliną glargine 100 jednostek/ml. Stan stacjonarny w zakresie dawek terapeutycznych osiągany jest po 3–4 dniach codziennego stosowania, przy małej zmienności wewnątrzosobniczej (współczynnik zmienności ekspozycji w ciągu 24 h wynoszący 17,4%). Po wstrzyknięciu podskórnym okres półtrwania jest determinowany przez tempo wchłaniania z tkanki podskórnej i wynosi 18–19 godzin, niezależnie od dawki. Dzieci i młodzież (glargine): „minimalne” stężenia insuliny glargine oraz jej metabolitów M1 i M2 w osoczu były podobne jak u dorosłych i nie wykazano dowodów na kumulację podczas długotrwałego stosowania. Dla postaci 300 jednostek/ml masa ciała wpływa na klirens w sposób nieliniowy, w wyniku czego ekspozycja (AUC) u dzieci i młodzieży jest nieco mniejsza niż u dorosłych otrzymujących tę samą dawkę dostosowaną do masy ciała. Bezpieczeństwo i skuteczność insuliny glargine nie zależą od wieku ani płci pacjenta.