Monografia substancji czynnej
Izokonazol
Isoconazolum
Informacje przedstawione w monografii substancji zostały opracowane na podstawie wybranych Charakterystyk Produktów Leczniczych (ChPL) leków zawierających tę substancję. W związku z tym, że niektóre sekcje różnych produktów leczniczych mogą nieść niekoniecznie spójne informacje na temat tej substancji, aktualna ChPL danego preparatu pozostaje zawsze ostatecznym i wiążącym źródłem informacji o leku. Po najechaniu na zdanie pojawiają się przypisy ze źródłem ChPL produktu.
Monografia
Przeciwgrzybiczy pochodny imidazolu. Izokonazol wykazuje aktywność wobec szerokiego spektrum grzybów, w tym Candida spp., dermatofitów i Malassezia furfur. Działa na dermatofity, drożdżaki, grzyby drożdżakopodobne (w tym wywołujące łupież pstry) oraz pleśniaki; aktywny również wobec niektórych bakterii Gram-dodatnich. In vitro obejmuje to bakterie Gram-dodatnie wywołujące łupież rumieniowy.
Powierzchowne grzybice skóry: grzybica rąk i stóp, grzybica pachwin oraz okolic narządów płciowych; łupież pstry; łupież rumieniowy. Grzybicze i mieszane zakażenia pochwy, w tym z udziałem bakterii Gram-dodatnich.
Skóra (miejscowo): raz na dobę na powierzchnię skóry zmienioną chorobowo. W zakażeniach grzybiczych zwykle przez okres od dwóch do trzech tygodni. W zakażeniach opornych na leczenie, zwłaszcza przestrzeni międzypalcowych, czas kuracji można wydłużyć do czterech tygodni; możliwe także dłuższe schematy. W grzybicy przestrzeni międzypalcowych dłoni i stóp zaleca się umieszczanie pomiędzy palcami paska gazy nasączonego substancją. W celu zapobiegania nawrotom leczenie kontynuuje się przynajmniej przez dwa tygodnie po ustąpieniu objawów. Dzieci i młodzież: u niemowląt, dzieci i młodzieży nie jest konieczne dostosowanie dawki. Dopochwowo (krem): raz na dobę przez 7 kolejnych dni, wprowadzany do pochwy tak głęboko, jak to możliwe; najlepiej wieczorem, przed snem, w pozycji leżącej. Nie kontynuować leczenia podczas miesiączki. Nie stosować dłużej niż 7 dni bez konsultacji z lekarzem.
Bezwzględne przeciwwskazania: - niezalecany aplikator dopochwowy u dzieci poniżej 15 lat Ostrożnie: - w ciąży i podczas laktacji tylko pod nadzorem lekarza - na skórze twarzy unikać kontaktu z oczami - możliwe uszkodzenie lateksu mechanicznych środków antykoncepcyjnych (prezerwatywy, krążki domaciczne) i zmniejszenie ich skuteczności - ryzyko miejscowej reakcji skórnej (kontaktowe zapalenie skóry) z powodu zawartości alkoholu cetostearylowego - brak poprawy lub pogorszenie po 7 dniach wymaga konsultacji lekarskiej
Brak znanych interakcji z innymi lekami; nie prowadzono badań dotyczących interakcji z innymi lekami, a interakcje z innymi produktami leczniczymi nie są znane. Przy podaniu dopochwowym: azolowe leki przeciwgrzybicze w postaciach dopochwowych mogą uszkadzać prezerwatywy lateksowe, dlatego w trakcie miejscowego stosowania konieczne są dodatkowe metody antykoncepcji.
Reakcje miejscowe po zastosowaniu izokonazolu: pieczenie lub świąd. W miejscu podania – często: pieczenie i podrażnienie; niezbyt często: przesuszona skóra, świąd; rzadko: obrzęk, pęknięcia; z częstością nieznaną: rumień, pęcherze. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej – niezbyt często: zmiany sączące, wyprysk potnicowy, kontaktowe zapalenie skóry; z częstością nieznaną: alergiczne reakcje skórne. Bardzo rzadko: działania niepożądane w miejscu podania, takie jak pieczenie i świąd; możliwe też reakcje alergiczne.
Dotychczasowe dane ze stosowania w okresie ciąży nie wskazują na szkodliwe działanie izokonazolu azotanu na przebieg ciąży ani na stan zdrowia płodu/noworodka; dostępne dane dotyczące stosowania w ciąży nie wskazują na działanie teratogenne. Wskazana ostrożność przy przepisywaniu kobietom w ciąży. Należy unikać stosowania w pierwszym trymestrze ciąży; ponadto nie zaleca się używania aplikatorów dopochwowych w ciąży. Laktacja: ograniczone – substancja o działaniu miejscowym. Ze względu na nieznaczne wchłanianie izokonazolu (mniej niż 10% dawki) oraz krótki czas leczenia nie przewiduje się szkodliwego wpływu na karmione dziecko izokonazolu przenikającego do mleka matki. Nie wiadomo, czy izokonazolu azotan przenika do mleka ludzkiego, wobec czego nie można wykluczyć ryzyka ekspozycji dziecka karmionego piersią. W celu zapobieżenia spożyciu przez dziecko należy unikać stosowania na sutki. Przy zachowaniu wskazówek dotyczących stosowania istnieje małe prawdopodobieństwo przenikania dawek leczniczych do mleka. Wobec braku odpowiednich badań u kobiet karmiących stosowanie tylko wtedy, gdy w opinii lekarza korzyści dla matki przeważają nad potencjalnymi zagrożeniami dla dziecka. Płodność: dane przedkliniczne nie wykazały ryzyka dotyczącego płodności.
Brak wpływu lub wpływ nieistotny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Wchłanianie po podaniu na skórę bardzo szybkie; maksymalne stężenie w warstwie rogowej i w żywych warstwach skóry osiągane w ciągu godziny od nałożenia. Duże stężenie utrzymuje się przez co najmniej siedem godzin (warstwa rogowa ~3500 µg/ml, żywe warstwy naskórka ~20 µg/ml, skóra właściwa ~3 µg/ml). Złuszczenie warstwy rogowej przed zastosowaniem zwiększa stężenie w żywych warstwach skóry około dwukrotnie. Stężenia w warstwie rogowej i naskórku wielokrotnie przekraczają MIC dla dermatofitów, drożdżaków i pleśniaków. Utrzymywanie w skórze przedłużone – stężenie może przekraczać MIC w warstwie rogowej i mieszkach włosowych jeszcze tydzień po zakończeniu dwutygodniowego leczenia; w niektórych przypadkach wykrywalny w tych strukturach nawet 14 dni po ostatnim zastosowaniu. Wchłanianie układowe znikome: wpływ ogólnoustrojowy po wchłanianiu przez skórę niewielki; nawet po usunięciu warstwy rogowej mniej niż 1% dawki przenika do krążenia ogólnego w ciągu czterech godzin. Po podaniu dopochwowym: wchłania się mniej niż 10% aplikowanej dawki. tworzy się depozyt substancji w pochwie, część rozpuszcza się w wydzielinie i przenika do nabłonka pochwy, gdzie stężenie przeciwgrzybicze utrzymuje się przez kilka dni, przewyższając MIC ustalone in vitro. Metabolizm: w skórze nie ulega przemianie do postaci nieaktywnej; frakcja wchłonięta jest całkowicie metabolizowana. z powodu bardzo małego wchłaniania przez skórę prześledzenie losów w organizmie ludzkim nie jest możliwe. Główne metabolity wydalane z moczem: kwas 2,4-dichloromigdałowy oraz kwas 2-(2,6-dichlorobenzyloksy)-2-(2,4-dichlorofenylo)octowy. Eliminacja: po podaniu dożylnym znakowanego izotopem izokonazolu jedna trzecia metabolitu wydalana jest z moczem, dwie trzecie z kałem; 75% dawki w ciągu 24 godzin.