Karwedilol

Nieselektywny beta-adrenolityk (blokuje receptory beta1 i beta2) o dodatkowym działaniu rozszerzającym naczynia i przeciwutleniającym; nieselektywny lek beta-adrenolityczny o działaniu rozszerzającym naczynia i przeciwutleniającym. Racemat dwóch enancjomerów; blokada receptora beta-adrenergicznego jest związana z enancjomerem S i jest nieselektywna dla receptorów beta1- i beta2-adrenergicznych, podczas gdy oba enancjomery mają takie same właściwości blokujące, specyficzne dla receptorów alfa1-adrenergicznych. Rozszerzenie naczyń: działanie rozszerzające naczynia jest głównie wynikiem selektywnego blokowania receptorów alfa1-adrenergicznych; poprzez rozszerzenie naczyń zmniejsza obwodowy opór naczyniowy, a na skutek działania beta-adrenolitycznego hamuje układ renina-angiotensyna-aldosteron. Dochodzi do zmniejszenia aktywności reninowej osocza, a zatrzymanie płynów występuje rzadko. W wyższych stężeniach wykazuje również słabą do umiarkowanej aktywność blokującą kanały wapniowe. Działanie blokujące kanał wapniowy może zwiększać przepływ krwi w określonych łożyskach naczyniowych, takich jak krążenie skórne. Charakterystyka klasy: nie ma wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej i ma właściwości stabilizujące błony. Działanie dodatkowe: łagodzi wzrost ciśnienia krwi wywołany przez fenylefrynę, agonistę receptora alfa1-adrenergicznego, ale nie wywołany przez angiotensynę II. Wykazuje działanie ochronne na narządy, wynikające co najmniej częściowo z właściwości wykraczających poza blokowanie receptorów adrenergicznych; ma silne właściwości przeciwutleniające związane z obydwoma enancjomerami i wychwytuje wolne rodniki tlenowe. Ponadto ma działanie antyproliferacyjne na komórki mięśni gładkich naczyń krwionośnych człowieka. Wpływ metaboliczny: nie wykazuje negatywnego wpływu na profil lipidowy; stosunek HDL/LDL oraz równowaga elektrolitowa pozostają bez zmian.

Nadciśnienie tętnicze samoistne. Leczenie nadciśnienia tętniczego. Przewlekła, stabilna dławica piersiowa; profilaktyczne leczenie stabilnej choroby wieńcowej. Przewlekła niewydolność serca – leczenie stabilnej postaci łagodnej, umiarkowanej i ciężkiej przewlekłej niewydolności serca jako uzupełnienie standardowego leczenia podstawowego inhibitorami konwertazy angiotensyny (ACE), lekami moczopędnymi i digoksyną u pacjentów z prawidłową objętością wewnątrznaczyniową. Zaburzenia czynności lewej komory po zawale – leczenie pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego ze stwierdzonymi zaburzeniami czynności lewej komory (LVEF ≤ 40%).

Droga podania: doustnie; tabletki popija się odpowiednią ilością płynu, można je przyjmować z pokarmem lub bez. Pacjenci z przewlekłą niewydolnością serca powinni przyjmować tabletki w czasie posiłku. Nadciśnienie tętnicze samoistne – dorośli: podawanie raz na dobę; dawka początkowa 12,5 mg raz na dobę przez pierwsze 2 dni, następnie 25 mg raz na dobę. W razie potrzeby dawkę zwiększa się stopniowo w odstępach co najmniej 2-tygodniowych do maksymalnie 50 mg/dobę, raz na dobę lub w dwóch dawkach podzielonych. Może być stosowany w monoterapii lub w leczeniu skojarzonym z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, szczególnie z tiazydowymi lekami moczopędnymi. Osoby w podeszłym wieku: dawka początkowa 12,5 mg raz na dobę; przy niewystarczającej odpowiedzi klinicznej zwiększanie w odstępach co najmniej 2-tygodniowych do maksymalnie 50 mg/dobę w dawkach podzielonych. Przewlekła stabilna dławica piersiowa (choroba wieńcowa) – dorośli: 12,5 mg dwa razy na dobę przez pierwsze 2 dni, następnie 25 mg dwa razy na dobę; w razie konieczności zwiększanie w odstępach co najmniej 2-tygodniowych do maksymalnie 100 mg/dobę w dawkach podzielonych (dwa razy na dobę). Osoby w podeszłym wieku: 12,5 mg dwa razy na dobę przez dwa dni, następnie maksymalnie 25 mg dwa razy na dobę; maksymalna dawka dobowa u pacjentów w podeszłym wieku 50 mg w dawkach podzielonych (dwa razy na dobę). Przewlekła niewydolność serca: dawkowanie ustalane indywidualnie, ze ścisłym monitorowaniem przez lekarza w okresie stopniowego zwiększania dawki. W chwili rozpoczynania leczenia stan pacjenta powinien być stabilny, bez potrzeby dożylnego podawania leków moczopędnych i cech dużego przewodnienia. Dawkowanie digoksyny, leków moczopędnych i inhibitorów konwertazy angiotensyny należy ustalić przed leczeniem karwedylolem. Schemat: 3,125 mg dwa razy na dobę przez dwa tygodnie, następnie – przy dobrej tolerancji – stopniowo do 6,25 mg dwa razy na dobę (odstępy co najmniej 2-tygodniowe), dalej 12,5 mg i 25 mg dwa razy na dobę; do największej dawki tolerowanej przez pacjenta. Dawka maksymalna: 25 mg dwa razy na dobę u wszystkich pacjentów z ciężką zastoinową niewydolnością serca oraz z łagodną do umiarkowanej niewydolnością serca o masie ciała mniejszej niż 85 kg; 50 mg dwa razy na dobę przy łagodnej do umiarkowanej niewydolności serca i masie ciała większej niż 85 kg. Pacjent powinien być obserwowany przez dwie godziny po rozpoczęciu leczenia lub zwiększeniu dawki. Na początku leczenia lub przy zwiększaniu dawki może wystąpić przejściowe nasilenie objawów niewydolności serca, szczególnie w ciężkiej postaci i (lub) przy stosowaniu dużych dawek leków moczopędnych; zwykle nie jest konieczne przerwanie leczenia, ale nie należy zwiększać dawki. Nasilenie objawów lub zatrzymanie płynów wymaga zwiększenia dawki leków moczopędnych bez zwiększania dawki karwedylolu do czasu ustabilizowania stanu. W razie bradykardii lub wydłużenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego najpierw skontrolować stężenie digoksyny. Niekiedy konieczne zmniejszenie dawki lub okresowe przerwanie leczenia połączonego; mimo to często można kontynuować stopniowe zwiększanie dawki. Przerwa w leczeniu: jeśli dłuższa niż dwa tygodnie, wznowienie od dawki 3,125 mg dwa razy na dobę z ponownym stopniowym zwiększaniem. Zaburzenia czynności lewej komory po ostrym zawale mięśnia serca: leczenie rozpoczynać u pacjentów stabilnych hemodynamicznie, bez retencji płynów. Przed rozpoczęciem pacjenci muszą otrzymywać inhibitor ACE przez co najmniej 48 godzin, z czego przez co najmniej 24 godziny w niezmienianej dawce. Schemat: dawka początkowa 6,25 mg dwa razy na dobę, po pierwszej dawce obserwacja przez 3 godziny, następnie zwiększanie co 3–10 dni do 12,5 mg dwa razy na dobę, a potem do 25 mg dwa razy na dobę. Przy nietolerancji dawki 6,25 mg dwa razy na dobę zmniejszyć do 3,125 mg dwa razy na dobę przez 3–10 dni, a przy dobrej tolerancji zwiększać do 6,25 mg, a następnie stopniowo do 25 mg dwa razy na dobę. Monitorowanie przy zwiększaniu dawki: regularna kontrola czynności nerek, liczby płytek krwi i stężenia glukozy (w cukrzycy insulinoniezależnej lub insulinozależnej); po zwiększeniu dawki częstość kontroli można zmniejszyć. U osób z ciśnieniem skurczowym < 100 mmHg podczas zwiększania dawki może wystąpić pogorszenie czynności nerek i (lub) serca, dlatego przed każdym zwiększeniem dawki kontrolować czynność nerek oraz oceniać objawy nasilenia niewydolności serca lub związane z rozszerzeniem naczyń. Zaburzenia czynności wątroby: nie należy stosować karwedylolu w ciężkim zaburzeniu czynności wątroby; w umiarkowanym zaburzeniu czynności wątroby może być konieczne dostosowanie dawkowania. Zaburzenia czynności nerek: u pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki karwedylolu; dane farmakokinetyczne nie wskazują na konieczność dostosowania dawki w zaburzeniach czynności nerek. Dzieci i młodzież: nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u dzieci w wieku poniżej 18 lat. Przerwanie leczenia: nie należy nagle przerywać stosowania karwedylolu, szczególnie u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca; odstawiać stopniowo w ciągu 7 do 10 dni, np. poprzez zmniejszanie dawki dobowej o połowę, co trzy dni. Karwedylol jest wskazany do leczenia długotrwałego.

Bezwzględne przeciwwskazania: - niestabilna lub niewyrównana niewydolność serca klasy IV wg NYHA wymagająca dożylnego stosowania leków o działaniu inotropowym dodatnim - znaczna retencja płynów lub stany przeciążenia serca wymagające dożylnego zastosowania leków o działaniu inotropowym dodatnim - klinicznie objawowe zaburzenia czynności wątroby - astma oskrzelowa lub stany skurczowe oskrzeli w wywiadzie - blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia (poza pacjentami z wszczepionym na stałe stymulatorem serca) - ciężka bradykardia (&lt;50 skurczów serca na minutę) - wstrząs kardiogenny - zespół chorego węzła zatokowego, w tym blok zatokowo-przedsionkowy - ciężkie niedociśnienie tętnicze (skurczowe ciśnienie &lt;85 mmHg) - kwasica metaboliczna - guz chromochłonny (poza pacjentami skutecznie leczonymi alfa-adrenolitykami) Ostrożnie: - przewlekła zastoinowa niewydolność serca ze względu na możliwość nasilenia niewydolności lub zatrzymania płynów podczas zwiększania dawki - niskie ciśnienie tętnicze, choroba niedokrwienna serca, rozsiane zmiany naczyniowe i (lub) współistniejąca niewydolność nerek w przebiegu zastoinowej niewydolności serca z uwagi na ryzyko przemijającego pogorszenia czynności nerek - jednoczesne leczenie digoksyną, lekami moczopędnymi i (lub) inhibitorami ACE, gdyż zwalniane jest przewodzenie przedsionkowo-komorowe - przewlekła obturacyjna choroba płuc ze skurczem oskrzeli u pacjentów nieprzyjmujących leków doustnych ani wziewnych, z uwagi na ryzyko zaburzeń oddechowych - cukrzyca, ponieważ możliwe jest pogorszenie kontroli glikemii oraz maskowanie objawów hipoglikemii - choroba naczyń obwodowych, w tym objaw Raynauda, gdyż beta-adrenolityki mogą wywoływać lub nasilać objawy niewydolności tętnic - tyreotoksykoza, której objawy mogą być maskowane - bradykardia - ciężkie reakcje nadwrażliwości w wywiadzie oraz trwające leczenie odczulające, z uwagi na nasilenie reakcji anafilaktycznych i zwiększoną wrażliwość na alergeny - łuszczyca w wywiadzie związana ze stosowaniem beta-adrenolityków, wyłącznie po ocenie stosunku korzyści do ryzyka - pacjenci poddawani zabiegom chirurgicznym z uwagi na synergiczne działanie inotropowo ujemne z lekami znieczulającymi - podejrzenie guza chromochłonnego - podejrzenie dusznicy bolesnej typu Prinzmetala - noszenie soczewek kontaktowych ze względu na możliwe zmniejszone wydzielanie łez - choroba niedokrwienna serca ze względu na konieczność stopniowego odstawiania i ryzyko zespołu odstawiennego - nadciśnienie chwiejne lub wtórne - depresja i miastenia (miastenia gravis)

Karwedylol jest substratem i inhibitorem glikoproteiny P, przez co dostępność biologiczna leków transportowanych przez glikoproteinę P może być zwiększona podczas jednoczesnego podawania karwedylolu; jednocześnie induktory lub inhibitory glikoproteiny P mogą modyfikować dostępność biologiczną samego karwedylolu. Metabolizm zależny od CYP2D6 i CYP2C9 sprawia, że inhibitory oraz induktory tych izoenzymów mogą stereoselektywnie modyfikować metabolizm układowy i (lub) przedukładowy karwedylolu, prowadząc do zwiększonego lub zmniejszonego stężenia R- i S-karwedylolu. Digoksyna: zwiększenie narażenia na digoksynę o 20%, przy większym oddziaływaniu u mężczyzn niż u kobiet. Zalecane jest zwiększone monitorowanie stężeń digoksyny przy rozpoczynaniu leczenia, dostosowywaniu dawki lub przerywaniu stosowania karwedylolu; karwedylol nie wpływa na stężenie digoksyny podawanej dożylnie. Ponadto skojarzenie beta-adrenolityku z digoksyną może dodatkowo wydłużać czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Cyklosporyna: po doustnym podaniu cyklosporyny obserwowano zwiększenie jej stężenia w osoczu po rozpoczęciu leczenia karwedylolem – narażenie na cyklosporynę doustną rośnie o około 10–20%. U około 30% pacjentów konieczne było zmniejszenie dawki cyklosporyny o około 20% w celu utrzymania jej stężenia w zakresie terapeutycznym, u pozostałych dostosowanie nie było potrzebne. Mechanizm może częściowo wynikać z hamowania jelitowej glikoproteiny P; ze względu na dużą zmienność międzyosobniczą zaleca się monitorowanie stężenia cyklosporyny po rozpoczęciu leczenia karwedylolem. Nie przewiduje się interakcji przy dożylnym podaniu cyklosporyny. Takrolimus: wobec udziału CYP3A4 w metabolizmie karwedylolu oraz faktu, że takrolimus jest substratem glikoproteiny P i CYP3A4, karwedylol może wpływać na jego farmakokinetykę tymi mechanizmami. Amiodaron: amiodaron i dezetyloamiodaron hamują in vitro oksydację R- i S-enancjomeru karwedylolu, a stężenie minimalne obu enancjomerów było u pacjentów z niewydolnością serca 2,2-krotnie większe przy jednoczesnym stosowaniu. Wpływ na S-enancjomer przypisano dezetyloamiodaronowi, silnemu inhibitorowi CYP2C9; zaleca się monitorowanie skuteczności beta-adrenolizy. Ryfampicyna: zmniejszenie stężenia karwedylolu w osoczu o około 60% i osłabienie działania hipotensyjnego na ciśnienie skurczowe, prawdopodobnie wskutek indukcji jelitowej glikoproteiny P. Zaleca się monitorowanie skuteczności leczenia beta-adrenolitycznego. Fluoksetyna i paroksetyna (silne inhibitory CYP2D6): fluoksetyna hamowała stereoselektywnie metabolizm karwedylolu z 77% wzrostem AUC enancjomeru R(+) i nieistotnym 35% wzrostem AUC enancjomeru S(-), bez różnic w działaniach niepożądanych, ciśnieniu tętniczym czy częstości rytmu serca. Pojedyncza dawka paroksetyny mimo istotnego zwiększenia stężenia R- i S-enancjomerów u osób zdrowych nie wywoływała skutków klinicznych. Cymetydyna: istotne, 30% zwiększenie AUC karwedylolu przy niezmienionym stężeniu maksymalnym; w pierwszych dniach leczenia skojarzonego zaleca się bardzo dokładną obserwację pacjenta. Sok grejpfrutowy: 1,2-krotne zwiększenie AUC karwedylolu; zaleca się unikanie jego spożywania do czasu ustalenia stabilnej zależności dawka-odpowiedź. Insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe: beta-adrenolityki mogą nasilać działanie hipoglikemizujące oraz maskować lub osłabiać objawy hipoglikemii, zwłaszcza tachykardię, dlatego zaleca się regularne monitorowanie glikemii. Leki zmniejszające stężenie katecholamin: u chorych przyjmujących jednocześnie beta-adrenolityk i lek zmniejszający stężenie katecholamin (np. rezerpina, inhibitory MAO) należy obserwować objawy niedociśnienia i (lub) ciężkiej bradykardii. Niedihydropirydynowi antagoniści wapnia, amiodaron i inne leki przeciwarytmiczne: przy doustnym podaniu z diltiazemem, werapamilem, amiodaronem lub lekami przeciwarytmicznymi klasy I mogą wystąpić zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego (rzadko prowadzące do zaburzeń hemodynamicznych). Konieczne jest monitorowanie EKG i ciśnienia tętniczego; tych leków nie wolno podawać dożylnie równocześnie. Dihydropirydyny: obserwowano pojedyncze przypadki zaburzeń przewodzenia, a skojarzenie z karwedylolem wymaga ścisłej kontroli lekarskiej z powodu zgłoszeń niewydolności serca i ciężkiego niedociśnienia tętniczego. Klonidyna: jednoczesne stosowanie z beta-adrenolitykami może nasilać działanie obniżające ciśnienie oraz spowalniające czynność serca. Przy przerywaniu terapii skojarzonej najpierw odstawia się beta-adrenolityk, a klonidynę można odstawić kilka dni później, stopniowo zmniejszając dawkę. Inne leki hipotensyjne: karwedylol może nasilać działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych (np. antagonistów receptorów alfa1-adrenergicznych) lub leków wykazujących działanie hipotensyjne jako działanie niepożądane. Leki znieczulające: zaleca się staranne monitorowanie parametrów życiowych podczas znieczulenia z powodu synergicznego ujemnego działania inotropowego oraz obniżającego ciśnienie krwi. NLPZ: jednoczesne stosowanie z beta-adrenolitykiem może powodować wzrost ciśnienia tętniczego i pogorszenie jego kontroli. Beta-adrenomimetyki: niekardioselektywne beta-adrenolityki przeciwdziałają rozszerzeniu oskrzeli wywołanemu przez agonistów receptorów beta-adrenergicznych, co wymaga dokładnej obserwacji. Estrogeny i kortykosteroidy: osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego karwedylolu wskutek zatrzymania sodu i wody. Ergotamina: nasilenie działania zwężającego naczynia. Leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe: nasilenie blokady nerwowo-mięśniowej.

Brak wystarczających doświadczeń klinicznych ze stosowaniem u kobiet w ciąży. Brak wystarczających doświadczeń klinicznych w stosowaniu karwedylolu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały działanie toksyczne na rozrodczość; potencjalne ryzyko dla ludzi nie jest znane. Brak jest jakichkolwiek doniesień o działaniu teratogennym karwedylolu u zwierząt. Badania na zwierzętach dotyczące szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój zarodkowo-płodowy, poród i rozwój pourodzeniowy są niewystarczające. Przeciwwskazany w ciąży, chyba że spodziewane korzyści przewyższają potencjalne ryzyko. Karwedylol nie powinien być stosowany w czasie ciąży, chyba że potencjalne korzyści przeważają nad potencjalnym ryzykiem. Efekt klasy: leki beta-adrenolityczne ogólnie zmniejszają przepływ łożyskowy, co może powodować wewnątrzmaciczną śmierć płodu, urodzenie wcześniaka lub przedwczesny poród. Dodatkowo, u płodu lub noworodka mogą wystąpić działania niepożądane (szczególnie hipoglikemia i bradykardia). U noworodka w okresie poporodowym może wystąpić podwyższone ryzyko powikłań krążeniowo-oddechowych. Laktacja: przeciwwskazany – badania na zwierzętach wykazały, że karwedylol lub jego metabolity przenikają do mleka u szczurów. Nie wiadomo, czy karwedylol przenika do mleka ludzkiego. Większość beta-adrenolityków, zwłaszcza o właściwościach lipofilnych, przenika w różnym stopniu do mleka kobiecego. Dlatego nie zaleca się karmienia piersią w czasie stosowania karwedylolu.

Brak badań oceniających wpływ karwedylolu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Ze względu na indywidualnie zróżnicowane reakcje (m.in. zawroty głowy, uczucie zmęczenia) zdolność prowadzenia pojazdów, obsługiwania maszyn oraz wykonywania czynności wymagających utrzymania równowagi może być zaburzona. Dotyczy to zwłaszcza rozpoczynania leczenia, zwiększania dawki, zmiany produktu, a także jednoczesnego spożywania alkoholu.

Wchłanianie: po podaniu doustnym szybko wchłaniany; Cmax ok. 21 µg/l po ok. 1,5 h, proporcjonalne do dawki. Intensywny metabolizm pierwszego przejścia; bezwzględna dostępność biologiczna ok. 25%. Pokarm nie wpływa na dostępność biologiczną ani maksymalne stężenie w surowicy, lecz wydłuża czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia. Substrat glikoproteiny P (transporter wyrzutu), co potwierdzono również in vivo u osób zdrowych. Enancjomery: mieszanina racemiczna; S(-) prawdopodobnie szybciej metabolizowany niż R(+) – dostępność biologiczna 15% dla S(-) vs 31% dla R(+); Cmax R-enancjomeru ok. 2× większe niż S-enancjomeru. Dystrybucja: silnie lipofilny, w ok. 95% wiąże się z białkami osocza; objętość dystrybucji ok. 1,5–2 l/kg mc. i zwiększa się u pacjentów z marskością wątroby. U zwierząt wykazano krążenie jelitowo-wątrobowe związku macierzystego. Metabolizm: w dużym stopniu metabolizowany w wątrobie na drodze utleniania i sprzęgania do metabolitów wydalanych głównie z żółcią. Trzy aktywne metabolity blokujące receptory beta powstają w wyniku demetylacji i hydroksylacji pierścienia fenolowego; aktywność beta-adrenolityczna metabolitu 4-hydroksyfenolu jest ok. 13 razy większa niż karwedylolu. Wszystkie trzy czynne metabolity słabo rozszerzają naczynia, a ich stężenie u ludzi jest 10 razy mniejsze niż związku macierzystego. Dwa metabolity hydroksykarbazolowe są bardzo silnymi przeciwutleniaczami (30–80 razy silniejsze niż karwedylol). Metabolizm oksydacyjny jest stereoselektywny. W utlenianiu i hydroksylacji uczestniczą izoenzymy CYP2D6, CYP3A4, CYP2E1, CYP2C9 i CYP1A2; R-enancjomer metabolizowany głównie przez CYP2D6, a S-enancjomer przez CYP2D6 i CYP2C9. Polimorfizm CYP2D6: CYP2D6 odgrywa kluczową rolę w metabolizmie R- i S-enancjomeru, dlatego u osób z wolnym metabolizmem CYP2D6 stężenia obu enancjomerów w osoczu ulegają zwiększeniu. Polimorfizm CYP2D6 może mieć ograniczone znaczenie kliniczne – nie stwierdzono związku między genotypem lub fenotypem CYP2D6 a dawką karwedylolu ani częstością działań niepożądanych. Eliminacja: po doustnej dawce 50 mg ok. 60% (w postaci metabolitów) wydzielane z żółcią i wydalane w kale w ciągu 11 dni; jedynie 16% karwedylolu lub metabolitów wydalane z moczem, a mniej niż 2% w postaci niezmienionej. Po dawce dożylnej 12,5 mg klirens osoczowy ok. 600 ml/min, a okres półtrwania w fazie eliminacji ok. 2,5 h; po doustnej kapsułce 50 mg okres półtrwania w fazie eliminacji wynosił 6,5 h, co odpowiada okresowi półtrwania w fazie wchłaniania. Klirens całkowity S-enancjomeru po podaniu doustnym ok. 2× większy niż R-enancjomeru. Wiek podeszły: stężenie w osoczu o ok. 50% większe niż u osób młodych; wiek nie ma statystycznie istotnego wpływu na farmakokinetykę u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Dzieci i młodzież: klirens zależny od masy ciała znacznie większy niż u osób dorosłych. Zaburzenia czynności nerek: AUC, okres półtrwania w fazie eliminacji i Cmax nie ulegają istotnym zmianom u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i niewydolnością nerek; wydalanie nerkowe leku niezmienionego zmniejszone, lecz zmiany parametrów farmakokinetycznych są tylko nieznaczne. Kumulacja mało prawdopodobna, ponieważ karwedylol jest wydalany głównie z kałem. W umiarkowanych do ciężkich zaburzeniach czynności nerek nie ma konieczności dostosowania dawkowania. Nie usuwany podczas dializy – nie przenika przez błonę dializacyjną, prawdopodobnie z powodu silnego wiązania z białkami osocza. Zaburzenia czynności wątroby: u pacjentów z marskością wątroby dostępność biologiczna 4-krotnie większa, a maksymalne stężenie w osoczu 5-krotnie większe niż u zdrowych. Z uwagi na intensywny metabolizm wątrobowy nie zaleca się stosowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Niewydolność serca: klirens enancjomerów R- i S- znacząco mniejszy niż u osób zdrowych, co wskazuje na istotną zmianę farmakokinetyki w przebiegu niewydolności serca.