Ketoprofen

Niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna kwasu propionowego; należący do pochodnych kwasu arylopropionowego. Wykazuje działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, przy czym działa przeciwgorączkowo bez zaburzania fizjologicznych procesów termoregulacyjnych. Mechanizm klasy NLPZ: zmniejszenie syntezy prostaglandyn przez zahamowanie aktywności enzymu cyklooksygenazy. Hamowane jest przekształcenie kwasu arachidonowego do cyklicznych endonadtlenków prostaglandynowych PGG2 i PGH2 – prekursorów prostaglandyn PGE1, PGE2, PGF2 i PGD2, a także prostacykliny PGI2 oraz tromboksanów (TxA2 i TxB2). Dodatkowo zahamowanie syntezy prostaglandyn może zakłócać czynność innych mediatorów zapalenia, takich jak kininy, powodując pośrednie działania, dodatkowe wobec działania bezpośredniego. Poza hamowaniem cyklooksygenazy: hamuje także aktywność lipooksygenazy i syntezę bradykininy; stabilizuje błony lizosomalne, zapobiegając uwalnianiu enzymów biorących udział w procesie zapalnym. Wpływ na prostaglandyny: hamuje biosyntezę PGE2 i PGF2 alfa bez wpływu na stosunek PGE2/PGF2 alfa i tromboksanów. Silne działanie przeciwbólowe, które koreluje z działaniem zarówno przeciwzapalnym, jak i ośrodkowym; klinicznie powoduje ustąpienie lub złagodzenie bolesnych stanów zapalnych, co sprzyja ruchomości stawów. Chemia i stereochemia: mieszanina dwóch enancjomerów (R) i (S); enancjomer (R) wydaje się mieć silniejsze działanie przeciwbólowe, podczas gdy forma (S) wykazuje większą aktywność przeciwzapalną, a działanie przeciwzapalne jest zwiększane przez konwersję enancjomerów z formy (R) do formy (S). Stosowany także jako sól lizynowa, która jest lepiej rozpuszczalna niż postać kwasowa.

Krótkotrwałe, objawowe leczenie ostrego bólu o nasileniu lekkim do umiarkowanego: ból głowy, ból zębów, bolesne miesiączkowanie, ból spowodowany lekkimi nadwyrężeniami i zwichnięciami; u dorosłych i młodzieży w wieku od 16 lat. Miejscowo, działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne: ból okolicy lędźwiowo-krzyżowej, ból mięśni i ból reumatyczny, skręcenia i uszkodzenia powysiłkowe; ból mięśniowo-szkieletowy i obrzęk spowodowany urazami sportowymi; ból w zapaleniu stawów o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Miejscowo w jamie ustnej i gardle: objawowe leczenie stanów zapalnych i podrażnienia błony śluzowej jamy ustnej i gardła z towarzyszącym bólem (np. zapalenie dziąseł, zapalenie jamy ustnej, zapalenie gardła), powstałych także w wyniku zabiegów stomatologicznych: zachowawczych lub obejmujących ekstrakcję. U osób dorosłych i u młodzieży w wieku powyżej 15 lat.

Podanie doustne (dorośli i młodzież od 16 lat): 25 mg do trzech razy na dobę lub 50 mg do dwóch razy na dobę; między kolejnymi dawkami co najmniej 8-godzinna przerwa. Roztwór doustny przyjmowany podczas posiłku. Wyłącznie do krótkotrwałego stosowania. U młodzieży od 16 lat przy konieczności stosowania dłużej niż 3 dni lub przy nasileniu objawów – konsultacja lekarska; u dorosłych dłużej niż 5 dni lub przy nasileniu objawów – konsultacja lekarska. Nie stosować doustnie u dzieci i młodzieży poniżej 16 lat. Podanie miejscowe na skórę (dorośli i młodzież powyżej 15 lat): 2–3 razy na dobę nanosić niewielką ilość żelu i wmasowywać w obrębie bolesnego miejsca; ilość zależna od powierzchni bolącego miejsca. Maksymalna dawka dobowa 15 g, co odpowiada 375 mg ketoprofenu. Należy unikać kontaktu z oczami i błonami śluzowymi. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania opatrunków okluzyjnych. Jeśli po 7 dniach objawy nie ustąpią, nasilą się lub wystąpią nowe – ponowna ocena stanu pacjenta. Nie ustalono dawkowania u dzieci. Podanie miejscowe na błonę śluzową jamy ustnej (aerozol): 1–2 dawki aerozolu do 3 razy na dobę, bezpośrednio na zmienione chorobowo miejsce; pojedyncza dawka rozpylona zawiera ok. 0,2 mg ketoprofenu (0,32 mg ketoprofenu z lizyną). Bez konsultacji lekarskiej nie stosować dłużej niż 7 dni. Zasada ogólna: najmniejsza skuteczna dawka przez najkrótszy konieczny okres zmniejsza ryzyko działań niepożądanych. Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę przez najkrótszy okres konieczny do złagodzenia objawów. Osoby w podeszłym wieku: dawkę ustala lekarz, w razie konieczności mniejszą niż standardowa; należy stosować najmniejszą dawkę skuteczną, gdyż osoby w podeszłym wieku są bardziej narażone na działania niepożądane. Zaburzenia czynności wątroby: przy lekkich i umiarkowanych – zmniejszenie dawki początkowej i kontynuacja najmniejszą dawką skuteczną; przy ciężkich – przeciwwskazane. Zaburzenia czynności nerek: przy lekkich i umiarkowanych – zmniejszenie dawki początkowej i kontynuacja najmniejszą dawką skuteczną; dostosowanie dawki dopiero po ustaleniu dobrej tolerancji dawki początkowej; kontrola czynności nerek; przy ciężkich – przeciwwskazane.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne - reakcje nadwrażliwości w wywiadzie (skurcz oskrzeli, napad astmy, ostry nieżyt błony śluzowej nosa, pokrzywka, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy) po ketoprofenie, kwasie acetylosalicylowym lub innych NLPZ, z ryzykiem ciężkich, rzadko śmiertelnych reakcji anafilaktycznych - astma oskrzelowa w wywiadzie - czynna choroba wrzodowa i (lub) krwawienie z przewodu pokarmowego, bądź nawracające owrzodzenie lub krwawienia w wywiadzie - krwawienie, owrzodzenie lub perforacja przewodu pokarmowego w wywiadzie oraz przewlekła dyspepsja - krwawienie lub perforacja przewodu pokarmowego po wcześniejszym leczeniu NLPZ - leukopenia lub małopłytkowość - choroba Leśniowskiego-Crohna lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego - zapalenie błony śluzowej żołądka - ciężka niewydolność serca - ciężka niewydolność wątroby (marskość, ciężkie zapalenie wątroby) - ciężka niewydolność nerek - skaza krwotoczna, zaburzenia krzepnięcia i hemostazy - intensywne leczenie moczopędne - trzeci trymestr ciąży - okres ciąży i karmienia piersią - wiek poniżej 16 lat - uszkodzenia i chorobowe zmiany skóry przy podaniu miejscowym (wyprysk, trądzik, dermatozy, otwarte lub zakażone rany) - stosowanie opatrunku okluzyjnego - nadwrażliwość na światło słoneczne w wywiadzie - alergia skórna w wywiadzie po ketoprofenie, kwasie tiaprofenowym, fenofibracie, filtrach UV lub perfumach - ekspozycja na światło słoneczne i promieniowanie UV w solarium w trakcie leczenia i przez 2 tygodnie po jego zakończeniu Ostrożnie: - podeszły wiek ze względu na zwiększone ryzyko powikłań ze strony przewodu pokarmowego - choroby przewodu pokarmowego w wywiadzie z ryzykiem zaostrzenia - zaburzenia czynności nerek, niewydolność serca, marskość, nerczyca i przewlekła niewydolność nerek z ryzykiem dekompensacji czynności nerek - jednoczesne leczenie moczopędne lub hipowolemia ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności - choroba wątroby w wywiadzie lub nieprawidłowe wyniki prób wątrobowych - niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, zastoinowa niewydolność serca, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba naczyń mózgowych oraz czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego (hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu) - cukrzyca, niewydolność nerek lub jednoczesne stosowanie leków sprzyjających hiperkaliemii - możliwość maskowania objawów zakażenia (pozaszpitalne bakteryjne zapalenie płuc, powikłania bakteryjne ospy wietrznej) - astma oskrzelowa lub skaza alergiczna z ryzykiem przełomu astmatycznego - współistnienie astmy z przewlekłym zapaleniem błony śluzowej nosa, zapaleniem zatok i (lub) polipami nosa - zaburzenia widzenia wymagające przerwania leczenia - zaburzenia hematopoezy, toczeń rumieniowaty układowy lub mieszane choroby tkanki łącznej - dzieci i młodzież ze zgłaszanym krwawieniem z przewodu pokarmowego i owrzodzeniem, wymagające ścisłego nadzoru - zaburzenia czynności nerek, serca lub wątroby, choroba wrzodowa lub zapalna choroba jelit w wywiadzie, krwotok mózgowy lub skłonność do krwawień przy stosowaniu miejscowym

Skojarzenia niezalecane: równoczesne stosowanie innych NLPZ, w tym selektywnych inhibitorów COX-2, oraz salicylanów w dużych dawkach (>3 g/dobę) – synergizm zwiększa ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego i krwawienia. Nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (heparyna, antagoniści witaminy K, np. warfaryna); wzrost ryzyka krwawienia wskutek hamowania czynności płytek i uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego. Analogicznie z inhibitorami agregacji płytek (tyklopidyna, klopidogrel) – zwiększone ryzyko krwawienia; przy nieuniknionym skojarzeniu konieczne ścisłe monitorowanie. Lit – ryzyko wzrostu stężenia w osoczu (niekiedy do wartości toksycznych) na skutek zmniejszenia wydalania nerkowego; zaleca się kontrolę litemii i modyfikację dawki na początku i po zakończeniu leczenia. Metotreksat: przy dawkach ≥15 mg/tydzień – zwiększone ryzyko toksyczności hematologicznej, prawdopodobnie przez wypieranie z połączeń białkowych i zmniejszenie klirensu nerkowego; należy zachować co najmniej 12 h odstępu między odstawieniem/rozpoczęciem ketoprofenu a podaniem metotreksatu. Przy dawkach <15 mg/tydzień – nasilona toksyczność hematologiczna wskutek zmniejszenia klirensu nerkowego; w pierwszych tygodniach cotygodniowa kontrola morfologii, częstsza przy zaburzeniach czynności nerek i u osób w podeszłym wieku. Pochodne hydantoiny (np. fenytoina) i sulfonamidy – możliwe nasilenie ich toksyczności; ze względu na silne wiązanie ketoprofenu z białkami może być konieczne zmniejszenie dawki tych substancji. Pochodne sulfonylomocznika – nasilenie działania hipoglikemizującego przez wypieranie z połączeń z białkami osocza. Leki i grupy sprzyjające hiperkaliemii (sole potasu, diuretyki oszczędzające potas, inhibitory ACE i antagoniści receptora angiotensyny II, heparyny, cyklosporyna, takrolimus, trymetoprym) – możliwy wzrost ryzyka hiperkaliemii przy równoczesnym stosowaniu. Tenofowir – jednoczesne podanie z NLPZ może zwiększać ryzyko niewydolności nerek. Diuretyki – u pacjentów, zwłaszcza odwodnionych, zwiększone ryzyko niewydolności nerek wtórnej do zmniejszenia perfuzji przez zahamowanie syntezy prostaglandyn; konieczne nawodnienie i kontrola czynności nerek. NLPZ mogą osłabiać działanie diuretyków. Inhibitory ACE i antagoniści angiotensyny II – u chorych z zaburzeniami czynności nerek (odwodnieni, w podeszłym wieku) skojarzenie może dalej pogarszać czynność nerek, z możliwością ostrej niewydolności; stosować ostrożnie. Cyklosporyna, takrolimus – ryzyko addytywnego działania nefrotoksycznego, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Kortykosteroidy – zwiększone ryzyko owrzodzenia i krwawienia z przewodu pokarmowego. Nikorandyl – możliwy wzrost ryzyka ciężkich powikłań: owrzodzenie, perforacja i krwawienie z przewodu pokarmowego. Pentoksyfilina – zwiększone ryzyko krwawienia; wskazane częstsze monitorowanie i kontrola czasu krwawienia. Leki trombolityczne – zwiększone ryzyko krwawienia. Leki antyagregacyjne (tyklopidyna, klopidogrel) oraz SSRI – zwiększone ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego. Zydowudyna – ryzyko nasilonej toksyczności wobec krwinek czerwonych przez wpływ na retikulocyty, z możliwością ciężkiej niedokrwistości w ciągu tygodnia od włączenia NLPZ; w pierwszych 1–2 tygodniach kontrola morfologii i liczby retikulocytów. Glikozydy naparstnicy – NLPZ mogą zaostrzać niewydolność serca, zmniejszać przesączanie kłębuszkowe i zwiększać stężenie glikozydów w osoczu, choć interakcji farmakokinetycznej z ketoprofenem nie wykazano. Leki przeciwnadciśnieniowe (β-adrenolityki, inhibitory ACE, diuretyki) – możliwe osłabienie efektu hipotensyjnego przez hamowanie syntezy prostaglandyn rozszerzających naczynia. Probenecyd – może istotnie zmniejszać klirens osoczowy ketoprofenu (hamowanie wydzielania kanalikowego i sprzęgania glukuronowego), zwiększając jego stężenie; wymaga dostosowania dawki. Antybiotyki chinolonowe – możliwe zwiększenie ryzyka drgawek. Wpływ na skuteczność antykoncepcji/przerwania ciąży: mifepriston – teoretyczne osłabienie działania przez właściwości antyprostaglandynowe NLPZ, wewnątrzmaciczne wkładki antykoncepcyjne – możliwe zmniejszenie skuteczności, gemeprost – zmniejszenie skuteczności. Przy podaniu miejscowym (żel) interakcje są mało prawdopodobne ze względu na niewielkie stężenie w surowicy, a wpływ na wydalanie innych leków jest niewielki; wymienione powyżej interakcje odnoszą się do ekspozycji układowej.

Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego. Przy podaniu miejscowym w postaci żelu najczęściej występujące działania niepożądane mają charakter miejscowy. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe: często niestrawność, nudności, ból brzucha, wymioty; niezbyt często zaparcie, biegunka, wzdęcia, zapalenie błony śluzowej żołądka, dyskomfort w jamie brzusznej; rzadko zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, wrzód trawienny, zapalenie jelita grubego. Z częstością nieznaną: zaostrzenie zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego-Crohna, krwawienie z przewodu pokarmowego i perforacja (czasem prowadząca do zgonu, szczególnie u osób w podeszłym wieku), zapalenie trzustki, gorączka, ból żołądka (gastralgia), owrzodzenie żołądka, owrzodzenie dwunastnicy, zgaga, obrzęk ust, smoliste stolce, krwawe wymioty, nadkwaśność, ból w jamie brzusznej, nadżerkowe zapalenie żołądka, obrzęk języka. Możliwe też wystąpienie choroby wrzodowej żołądka i (lub) dwunastnicy, perforacji lub krwawienia z przewodu pokarmowego (niekiedy zakończonego zgonem), zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Zaburzenia układu nerwowego: często ból głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, senność, zawroty głowy pochodzenia obwodowego; niezbyt często parestezje; rzadko dyskineza, omdlenie; z częstością nieznaną drgawki, zaburzenia smaku, drżenia, hiperkinezja. Zaburzenia oka: niezbyt często niewyraźne widzenie; z częstością nieznaną obrzęk okołooczodołowy. Zaburzenia ucha i błędnika: niezbyt często szumy uszne. Zaburzenia układu oddechowego: niezbyt często astma oskrzelowa; rzadko obrzęk krtani; z częstością nieznaną skurcz oskrzeli (zwłaszcza u pacjentów z nadwrażliwością na ASA i inne NLPZ), zapalenie błony śluzowej nosa, duszność, skurcz krtani, ostra niewydolność oddechowa (zgłoszono pojedynczy przypadek, który doprowadził do zgonu u pacjenta z astmą i wrażliwością na kwas acetylosalicylowy). Zaburzenia serca: z częstością nieznaną niewydolność serca, kołatanie serca, migotanie przedsionków i tachykardia. Zaburzenia naczyniowe: rzadko niedociśnienie tętnicze; z częstością nieznaną nadciśnienie tętnicze, rozszerzenie naczyń krwionośnych, zapalenie naczyń (w tym leukocytoklastyczne zapalenie naczyń). Zaburzenia skóry: niezbyt często wysypka, świąd; z częstością nieznaną nadwrażliwość na światło, łysienie, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, reakcje pęcherzowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, ostra uogólniona osutka krostkowa, rumień, osutka, wysypka grudkowo-plamista, plamica, zapalenie skóry. Zaburzenia krwi i układu chłonnego: rzadko niedokrwistość pokrwotoczna; z częstością nieznaną agranulocytoza, małopłytkowość, niewydolność szpiku kostnego, niedokrwistość hemolityczna, neutropenia, leukopenia, niedokrwistość aplastyczna, leukocytoza, plamica małopłytkowa. Zaburzenia układu immunologicznego: z częstością nieznaną reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs) oraz nadwrażliwość. Zaburzenia psychiczne: z częstością nieznaną splątanie, zmiany nastroju, pobudliwość, bezsenność, depresja, omamy; u jednego pacjenta z grupy dzieci i młodzieży, który przyjął dawkę dwukrotnie większą niż zalecana, wystąpiły również zaburzenia lękowe i zaburzenia zachowania. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: rzadko zapalenie wątroby, zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększenie stężenia bilirubiny, żółtaczka. Zaburzenia nerek i dróg moczowych: z częstością nieznaną krwiomocz, ostra niewydolność nerek, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, zapalenie nerek lub zespół nefrytyczny, zespół nerczycowy, kłębuszkowe zapalenie nerek, zatrzymanie wody/sodu z możliwym obrzękiem, ostra martwica kanalikowa, martwica brodawek nerkowych, skąpomocz, nieprawidłowe wyniki badań czynności nerek. Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: z częstością nieznaną hiponatremia, hiperkaliemia. Zakażenia i zarażenia pasożytnicze: z częstością nieznaną aseptyczne zapalenie opon mózgowych, zapalenie naczyń chłonnych. Zaburzenia ogólne: niezbyt często obrzęk, zmęczenie, obrzęk obwodowy, dreszcze; z częstością nieznaną astenia, obrzęk twarzy. W badaniach diagnostycznych: niezbyt często zwiększenie masy ciała. W badaniach klinicznych u niemowląt i dzieci zgłaszano wymioty, biegunkę i reakcje nadwrażliwości. Z badań klinicznych i danych epidemiologicznych wynika, że przyjmowanie niektórych NLPZ (szczególnie długotrwale w dużych dawkach) może być związane ze zwiększeniem ryzyka zatorów tętnic (np. zawału serca lub udaru).

Hamowanie syntezy prostaglandyn może niekorzystnie wpływać na ciążę oraz rozwój zarodka i płodu. Dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie inhibitora syntezy prostaglandyn we wczesnej ciąży zwiększa ryzyko poronienia oraz wad rozwojowych serca i wytrzewienia jelit – bezwzględne ryzyko wad sercowo-naczyniowych rośnie z <1% do ok. 1,5%. Ryzyko zwiększa się wraz z dawką i czasem leczenia. W badaniach na zwierzętach stwierdzono zwiększoną utratę przed- i poimplantacyjną zarodków, zwiększoną umieralność zarodków i płodów, a podawanie w okresie organogenezy zwiększało częstość wad rozwojowych, w tym sercowo-naczyniowych. I i II trymestr: nie stosować, chyba że bezwzględnie konieczne. Nie oceniano bezpieczeństwa stosowania w ciąży, dlatego należy unikać stosowania w dwóch pierwszych trymestrach. Jeśli stosowany u kobiet usiłujących zajść w ciążę lub w I i II trymestrze – w najmniejszej skutecznej dawce przez najkrótszy czas. Od 20. tygodnia ciąży może powodować małowodzie wskutek zaburzeń czynności nerek płodu; może wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia, zwykle odwracalne po jego przerwaniu. Opisano również zwężenie przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze, w większości ustępujące po odstawieniu. Po ekspozycji przez kilka dni od 20. tygodnia należy rozważyć monitorowanie przedporodowe w kierunku małowodzia i zwężenia przewodu tętniczego, a w razie ich stwierdzenia – odstawić. III trymestr – przeciwwskazany. Wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn stosowane w III trymestrze mogą narazić płód na: toksyczne działanie na układ sercowy i płucny (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego, nadciśnienie płucne) oraz zaburzenia czynności nerek prowadzące do niewydolności nerek z małowodziem; przyjmowane pod koniec ciąży mogą narazić matkę i noworodka na wydłużenie czasu krwawienia i działanie przeciwagregacyjne (nawet po małych dawkach) oraz zahamowanie skurczów macicy z opóźnieniem lub przedłużeniem porodu. Stosowanie okołoporodowe może wywołać zmiany hemodynamiczne w krążeniu płucnym u nienarodzonego dziecka z poważnymi następstwami oddechowymi. Z tego względu stosowanie w III trymestrze jest przeciwwskazane. Postać do stosowania miejscowego: brak danych klinicznych dotyczących stosowania w ciąży, a mimo mniejszego niż po podaniu doustnym narażenia ogólnoustrojowego nie wiadomo, czy wpływ ogólnoustrojowy po podaniu miejscowym może być szkodliwy dla zarodka (płodu). Laktacja: brak danych o przenikaniu do mleka kobiecego; stosowanie w okresie karmienia piersią nie jest zalecane. Płodność: stosowanie NLPZ może osłabiać płodność u kobiet i nie jest zalecane u planujących ciążę. U kobiet z trudnościami z zajściem w ciążę lub diagnozowanych z powodu niepłodności należy rozważyć odstawienie NLPZ.

Brak danych dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Nie jest znany wpływ postaci miejscowej (żelu) na sprawność umysłową i (lub) fizyczną oraz na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Wchłanianie: postać z lizyną cechuje się lepszą rozpuszczalnością niż postać kwasowa; podanie w roztworze wodnym prowadzi do szybkiego zwiększenia stężenia w osoczu i szybkiego uzyskania stężenia maksymalnego, co klinicznie odpowiada szybkiemu początkowi działania oraz nasilonemu efektowi przeciwbólowemu i przeciwzapalnemu. Biodostępność: po podaniu doustnym wysoka, średnio ok. 93%. Przy podaniu miejscowym w postaci żelu wchłanianie jest bardzo wolne, bez kumulacji w organizmie, a biodostępność ustrojowa stanowi ok. 5% biodostępności po podaniu doustnym, co czyni działanie ogólnoustrojowe mało prawdopodobnym. Po podaniu w postaci płynu do płukania jamy ustnej stężenie we krwi jest bardzo niskie (poniżej 400 ng/ml) i niewystarczające do wywołania ogólnoustrojowych efektów farmakologicznych. Dystrybucja: silne wiązanie z białkami osocza, w 95–99%. Po podaniu ogólnym znaczące stężenia stwierdza się w migdałkach i w płynie maziowym. Wiązanie z białkami, głównie albuminą, jest enancjoselektywne. Średnia objętość dystrybucji wynosiła 223,2 ml/kg. Podawanie wielokrotne nie zmienia kinetyki i nie powoduje kumulacji. Metabolizm: intensywny, głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym z wytworzeniem metabolitów (50–80% substancji macierzystej), które są szybko wydalane z moczem; wątroba jest głównym narządem eliminacji. W moczu w postaci metabolitów wykrywa się ok. 60–80% dawki podanej ogólnie. Wydalanie: szybkie, głównie nerkowe – 50% dawki podanej ogólnie wydalane jest z moczem w ciągu 6 godzin. Okres półtrwania eliminacji wynosił średnio 2,1 godziny, a średni czas pozostawania leku w organizmie (MRT) 3,1 godziny. Dzieci: profil farmakokinetyczny nie różni się od obserwowanego u dorosłych.