Krotamiton

Lek przeciwpasożytniczy do stosowania miejscowego; kod ATC P03AX. Wykazuje działanie przeciwświerzbowcze i przeciwświądowe przy podaniu miejscowym. Działa akaricydnie – skuteczny w zakażeniach wywołanych przez roztocza Sarcoptes scabiei. Stosowany jako środek przeciwświądowy, choć jego wartość bywa uznawana za niepewną.

Świerzb. Objawowe leczenie świądu o różnej etiologii, w tym świądu alergicznego oraz po ukąszeniach owadów.

Podanie zewnętrzne na skórę. Świąd (leczenie objawowe): 2–3 razy na dobę w miejsca objęte świądem, aż do ustąpienia dolegliwości, zwykle po 6–10 godzinach. Świerzb: na uprzednio umytą i osuszoną skórę całego ciała (z wyłączeniem twarzy i owłosionej skóry głowy), raz na dobę, najlepiej wieczorem, przez 3–5 dni. Dzieci: przeciwwskazane u dzieci do ukończenia 12. miesiąca życia. Powyżej 1. roku życia wystarcza jednorazowe zastosowanie. Kontakt z oczami: należy unikać kontaktu z oczami.

Bezwzględne przeciwwskazania: - ostre, sączące zmiany zapalne skóry niezależnie od przyczyny - błony śluzowe oczu i skóra wokół oczu oraz skóra uszkodzona - podrażnienie po pierwszym zastosowaniu Ostrożnie: - okolice twarzy, oczu, błon śluzowych oraz skóry uszkodzonej - miejsca szczególnie wrażliwe, jak okolice pach i narządów płciowych - utrzymujący się świąd lub świąd w okolicy narządów płciowych

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.

Stosowany miejscowo krotamiton sporadycznie wywołuje podrażnienie. Rzadko opisywano reakcje nadwrażliwości. Niekiedy występują odczyny alergiczne (przejściowo rumień) oraz uczucie ciepła. Właściwości drażniące ujawniają się zwłaszcza po przedostaniu się do otwartych podnaskórkowych korytarzy utworzonych przez świerzbowce. Po połknięciu: pieczenie i podrażnienie błony śluzowej jamy ustnej, przełyku i żołądka z nudnościami, wymiotami i bólem brzucha.

Nie przeprowadzono badań oceniających bezpieczeństwo stosowania w okresie ciąży i karmienia piersią. Nie ustalono, czy krotamiton przenika do mleka kobiecego.

Stosowany zgodnie z zaleceniami nie wpływa na zdolność kierowania pojazdami mechanicznymi ani obsługiwania maszyn oraz na sprawność psychofizyczną.

Łatwo przenika do skóry. Brak danych o wchłanianiu ogólnoustrojowym. Po zatruciu doustnym wykrywany w surowicy oraz – wraz z kilkoma metabolitami – w moczu.