Lewacetyloleucyna

Grupa farmakoterapeutyczna: inne produkty lecznicze działające na układ nerwowy; kod ATC N07XX27. Lewacetyloleucyna – oddziałuje na procesy leżące u podstaw zaburzeń neurologicznych. W badaniach nieklinicznych: korekcja metabolizmu energetycznego, w tym poprawa produkcji adenozynotrifosforanu.

Objawy neurologiczne choroby Niemanna-Picka typu C. W leczeniu objawów neurologicznych choroby Niemanna-Picka typu C stosowany w skojarzeniu z miglustatem albo w monoterapii, gdy miglustat nie jest tolerowany, u dorosłych i dzieci od 6. rż. o masie ciała ≥20 kg.

Dorośli i dzieci od 6 lat o masie ≥20 kg: zalecana dawka ustalana jest na podstawie masy ciała pacjenta wyrażonej w kg. Podanie doustne wg schematu zależnego od masy ciała: 20–42 kg – 1 g (1 saszetka) rano i 1 g wieczorem; 25–34 kg – 1 g (1 saszetka) rano, 1 g po południu i 1 g wieczorem; od 35 kg – 2 g (2 saszetki) rano, 1 g po południu i 1 g wieczorem. Należy unikać jedzenia i picia na 0,5 godziny przed podaniem i 2 godziny po podaniu. W przypadku pominięcia dawki należy ją opuścić, a kolejną dawkę przyjąć zgodnie z planem. Dzieci poniżej 6 lat lub o masie poniżej 20 kg: nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności u dzieci w wieku poniżej 6 lat lub o masie ciała poniżej 20 kg; dane nie są dostępne. Droga podania – doustnie w postaci zawiesiny: zawartość jednej saszetki wsypać do 40 ml (3 łyżek stołowych) wody i zamieszać do całkowitego rozproszenia. Nie zaleca się stosowania gorących płynów. Całą zawiesinę wypić niezwłocznie po przygotowaniu (w ciągu 30 minut). Jeśli zawiesina nie zostanie wypita od razu, przed połknięciem należy ją ponownie wymieszać. Możliwe podanie przez zgłębnik gastrostomijny: 18 Fr lub większy. Po podaniu zgłębnik przepłukać co najmniej 20 ml wody; zawiesinę zużyć niezwłocznie (w ciągu 30 minut).

Bezwzględne przeciwwskazania: - rzadka dziedziczna nietolerancja fruktozy Ostrożnie: - możliwość reakcji anafilaktycznych i nadwrażliwości po podaniu lewacetyloleucyny - konieczność natychmiastowego przerwania stosowania i wdrożenia leczenia ratunkowego w razie takiej reakcji

Wykazano interakcję z N-acetylo-DL-leucyną i N-acetylo-D-leucyną, które mogą konkurować o wychwyt przez transportery monokarboksylanowe; jednoczesnego stosowania należy unikać. Wpływ na transportery: możliwe działanie hamujące na glikoproteinę P (P-gp), białko oporności raka piersi (BCRP) oraz pompę eksportu soli żółciowych (BSEP), o niepewnym znaczeniu klinicznym u człowieka. Nie można wykluczyć interakcji z substratami P-gp (m.in. digoksyna, dabigatran, loperamid, irynotekan, doksorubicyna, winblastyna, paklitaksel, feksofenadyna, selicyklib, chinidyna, talinolol) oraz BCRP (m.in. sulfasalazyna, rozuwastatyna) lub BSEP. Zalecana ostrożność przy jednoczesnym podawaniu z substratami BSEP. Możliwy wpływ hamujący na transportery MATE (multidrug and toxin extrusion) pozostaje nieznany – również wskazana ostrożność z ich substratami.

Najczęstszym działaniem niepożądanym, występującym z częstością 1,2%, są wzdęcia. W obrębie zaburzeń żołądka i jelit często obserwowano wzdęcia.

Brak danych o stosowaniu u kobiet ciężarnych; w badaniach na zwierzętach wykazano szkodliwy wpływ na reprodukcję. Niezalecana w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji. Laktacja: ograniczone – nie wiadomo, czy substancja lub jej metabolity przenikają do mleka kobiecego; nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków i dzieci. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią albo o wstrzymaniu leczenia podejmuje się z uwzględnieniem korzyści z karmienia dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla matki. Płodność: brak danych dotyczących wpływu na płodność u ludzi. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono wpływu na płodność samców ani samic.

Bez wpływu lub wpływ nieistotny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Po podaniu doustnym szybko wchłaniana; mediana tmax wynosi 1 h (zakres 0,5–2,5 h). Średnie, znormalizowane względem dawki Cmax i AUC0–24h wynoszą odpowiednio 4 µg/ml/g oraz 9 h*µg/ml/g; bezwzględna biodostępność po podaniu doustnym nieznana. Wpływu pokarmu na wchłanianie nie badano. Dystrybucja: średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vss) 253 l; wychwytywana przez transportery monokarboksylanowe, co umożliwia dystrybucję do wszystkich tkanek, w tym OUN. Eliminacja: średni klirens 139 l/h; szacowany okres półtrwania ok. 1 h. Po podaniu wielokrotnym brak akumulacji lub akumulacja jedynie niewielka. Grupy szczególne: brak istotnych klinicznie różnic farmakokinetyki zależnych od wieku (6–67 lat), płci, rasy/pochodzenia etnicznego ani masy ciała (20,5–98,4 kg). Wpływu zaburzeń czynności nerek ani wątroby na farmakokinetykę nie badano. Metabolizm i transportery: w stężeniach terapeutycznych nie hamuje znacząco izoenzymów CYP450 i nie wykazuje potencjału indukującego CYP450. In vitro hamuje transportery wypływu: glikoproteinę P (P-gp), białko oporności raka piersi (BCRP) oraz pompę eksportu soli żółciowych (BSEP); jest substratem i inhibitorem transporterów anionów organicznych OAT1 i OAT3. Ryzyko klinicznie istotnych interakcji międzylekowych uznawane za niskie.