Linezolid

Syntetyczny antybiotyk z klasy oksazolidynonów. In vitro działa na tlenowe bakterie Gram-dodatnie oraz drobnoustroje beztlenowe; wybiórczo hamuje syntezę białka bakteryjnego dzięki unikatowemu mechanizmowi. Wiąże się ze swoistym miejscem na rybosomie bakteryjnym (23S podjednostki 50S), uniemożliwiając utworzenie czynnego kompleksu inicjującego 70S, kluczowego w procesie translacji. W obrębie klasy oksazolidynonów działanie jest bakteriostatyczne poprzez hamowanie rybosomalnej syntezy białek. Charakter przeciwbakteryjny: aktywność wobec szeregu tlenowych bakterii Gram-dodatnich, w tym enterokoków opornych na wankomycynę i gronkowca złocistego opornego na metycylinę; słabsza aktywność wobec bakterii Gram-ujemnych, z pewną aktywnością in vitro wobec Haemophilus influenzae, Legionella spp., Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae i Pasteurella spp.; brak aktywności wobec Acinetobacter spp., Enterobacteriaceae oraz Pseudomonas spp. Efekt poantybiotykowy: wobec Staphylococcus aureus in vitro utrzymuje się ok. 2 godzin, a in vivo w modelach zwierzęcych 3,6 i 3,9 godziny odpowiednio dla Staphylococcus aureus i Streptococcus pneumoniae. W badaniach na zwierzętach głównym parametrem farmakodynamicznym warunkującym skuteczność był czas, w którym stężenia w osoczu przekraczały MIC drobnoustroju. Oporność krzyżowa: mało prawdopodobna między oksazolidynonami a innymi klasami antybiotyków. Wobec szczepów klinicznych, w tym gronkowców opornych na metycylinę, enterokoków opornych na wankomycynę oraz paciorkowców opornych na penicylinę i erytromycynę, linezolid zwykle zachowuje aktywność. Oporność na linezolid wiąże się z mutacjami punktowymi w podjednostce 23S rRNA.

Pozaszpitalne i szpitalne zapalenie płuc u pacjentów dorosłych, w którym znanym lub podejrzewanym czynnikiem chorobotwórczym są wrażliwe bakterie Gram-dodatnie. Przed rozpoczęciem terapii uwzględnia się wyniki badań mikrobiologicznych oraz dane o liczbie przypadków występowania oporności na inne antybiotyki stosowane w leczeniu zakażeń powodowanych przez bakterie Gram-dodatnie. Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich u pacjentów dorosłych – tylko wtedy, gdy wyniki badań mikrobiologicznych wykazały, że zakażenie zostało wywołane przez wrażliwe bakterie Gram-dodatnie. Nieskuteczny w leczeniu zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-ujemne. W razie stwierdzenia lub podejrzenia zakażenia wywołanego przez bakterie Gram-ujemne należy jednocześnie rozpocząć odpowiednie leczenie przeciwko tym bakteriom. W powikłanych zakażeniach skóry i tkanek miękkich ze stwierdzonym lub podejrzewanym jednoczesnym zakażeniem drobnoustrojami Gram-ujemnymi stosowany wyłącznie wtedy, gdy nie są dostępne inne metody leczenia; w takim przypadku koniecznie należy rozpocząć jednoczesne leczenie przeciwko drobnoustrojom Gram-ujemnym. Leczenie rozpoczyna się tylko w warunkach szpitalnych, po konsultacji z odpowiednim specjalistą, takim jak mikrobiolog lub specjalista chorób zakaźnych. Należy uwzględnić oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Postacie: roztwór do infuzji dożylnej, tabletki powlekane oraz zawiesina doustna. Leczenie można rozpocząć linezolidem w postaci roztworu do infuzji, tabletek powlekanych lub zawiesiny doustnej. Droga podania: dożylnie w infuzji trwającej 30–120 min lub doustnie; zalecane dawki podaje się dwa razy na dobę, a roztwór do infuzji podaje się przez 30 do 120 minut. Tabletki powlekane można przyjmować niezależnie od posiłku. Zamiana drogi podania: u pacjentów, u których leczenie rozpoczęto postacią pozajelitową, można dokonać zamiany na postać doustną, jeśli jest to uzasadnione klinicznie; nie ma wówczas konieczności modyfikacji dawkowania, ponieważ dostępność biologiczna linezolidu po podaniu doustnym wynosi około 100%. Dorośli – szpitalne zapalenie płuc, pozaszpitalne zapalenie płuc oraz powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich: dawkowanie roztworu do infuzji i tabletek/granulek do sporządzania zawiesiny doustnej jest takie samo: 600 mg dwa razy na dobę przez 10–14 kolejnych dni. Czas leczenia: zależy od rodzaju drobnoustroju chorobotwórczego, lokalizacji i ciężkości zakażenia oraz od reakcji klinicznej pacjenta na terapię. Maksymalny okres leczenia wynosi 28 dni; nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania dłużej niż przez 28 dni. Bakteriemia: w zakażeniach ze współistniejącą bakteriemią nie ma konieczności zwiększania dawki ani wydłużania czasu leczenia. Pacjenci w podeszłym wieku: nie ma konieczności modyfikacji dawki. Niewydolność nerek: nie ma konieczności modyfikacji dawki. Ciężka niewydolność nerek: nie ma konieczności modyfikacji dawki; ze względu na nieustalone znaczenie kliniczne zwiększonego narażenia (do 10-krotnego) na oddziaływanie dwóch głównych metabolitów u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, linezolid należy stosować szczególnie ostrożnie i jedynie wtedy, gdy przewidywana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko. Dializa: ponieważ około 30% dawki linezolidu zostaje usunięte w ciągu 3 godzin hemodializy, u pacjentów dializowanych podaje się go po dializach. Brak danych dotyczących stosowania u pacjentów poddawanych ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej lub innemu niż hemodializa leczeniu niewydolności nerek. Niewydolność wątroby: nie jest konieczne dostosowanie dawki; jednak ze względu na ograniczoną liczbę danych klinicznych zaleca się stosowanie tylko wtedy, gdy przewidywana korzyść przewyższa możliwe ryzyko. Dzieci i młodzież: nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności linezolidu u dzieci i młodzieży.

Bezwzględne przeciwwskazania: - jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy typu A lub B lub w ciągu dwóch tygodni od zakończenia ich podawania - okres karmienia piersią - nieleczone nadciśnienie tętnicze, o ile nie zapewniono ścisłej obserwacji i monitorowania ciśnienia tętniczego - guz chromochłonny nadnerczy - rakowiak - nadczynność tarczycy - zaburzenie afektywne dwubiegunowe - zaburzenia schizoafektywne - ostre stany dezorientacji - jednoczesne przyjmowanie leków serotoninergicznych, sympatykomimetycznych, dopaminergicznych, amin presyjnych, tryptanów, petydyny lub buspironu Ostrożnie: - jednoczesne podanie leków serotoninergicznych, w tym SSRI i opioidów, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego - uprzednio występująca niedokrwistość, granulocytopenia lub trombocytopenia - jednoczesne przyjmowanie leków zmniejszających stężenie hemoglobiny, liczbę krwinek lub wpływających na liczbę bądź czynność płytek krwi - ciężka niewydolność nerek - ciężka niewydolność wątroby - umiarkowane do ciężkich zaburzenia czynności wątroby ze względu na częstsze występowanie trombocytopenii - podeszły wiek z uwagi na większe ryzyko zaburzeń składu krwi - leczenie dłuższe niż 10 do 14 dni z uwagi na ryzyko zahamowania czynności szpiku - skłonność do drgawek lub napady drgawek w wywiadzie - czynniki predysponujące do rabdomiolizy - ryzyko hiponatremii, np. przyjmowanie tiazydowych leków moczopędnych - obecne lub niedawne stosowanie leków przeciwprątkowych z uwagi na zwiększone ryzyko neuropatii - spożywanie pokarmów bogatych w tyraminę - cukrzyca lub inne stany związane z nietolerancją glukozy, z uwagi na zawartość glukozy w postaci roztworu

Linezolid jest odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem monoaminooksydazy, przez co wykazuje potencjał interakcji z lekami adrenergicznymi i serotoninergicznymi. Dostępne są bardzo ograniczone dane dotyczące jednoczesnego stosowania z lekami mogącymi hamować MAO; nie zaleca się wówczas kojarzenia z linezolidem, chyba że możliwa jest ścisła obserwacja i monitorowanie pacjenta. Interakcje podwyższające ciśnienie tętnicze: u zdrowych ochotników linezolid nasila wzrost ciśnienia tętniczego spowodowany przez pseudoefedrynę i chlorowodorek fenylopropanolaminy. Łączne podanie z pseudoefedryną lub fenylopropanolaminą powodowało zwiększenie ciśnienia skurczowego o 30–40 mmHg, wobec 11–15 mmHg dla samego linezolidu, 14–18 mmHg dla samej pseudoefedryny lub fenylopropanolaminy oraz 8–11 mmHg dla placebo. Podobnych badań nie wykonano u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym; zaleca się stopniowe dostosowywanie dawki leków wazopresyjnych, w tym działających na receptory dopaminergiczne, podczas równoczesnego podawania z linezolidem. Zaburzenia z linezolidem wymagają redukcji początkowych dawek dopaminy i adrenaliny. Zaleca się zmniejszenie początkowych dawek dopaminy lub adrenaliny podczas jednoczesnego stosowania z linezolidem. Interakcje serotoninergiczne: podczas badań klinicznych zgłaszano zespół serotoninowy przy jednoczesnym stosowaniu linezolidu z lekami serotoninergicznymi, w tym przeciwdepresyjnymi, takimi jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, oraz z opioidami; przeciwwskazane jest jednoczesne podawanie, a postępowanie u pacjentów wymagających takiego skojarzenia opisano osobno. Zespół serotoninowy opisywano m.in. przy stosowaniu z wenlafaksyną. W badaniu z dekstrometorfanem u zdrowych ochotników (2 dawki 20 mg co 4 godziny) nie obserwowano objawów zespołu serotoninowego (dezorientacja, majaczenie, niepokój, drżenie, zaczerwienienie twarzy, zwiększona potliwość, bardzo wysoka gorączka). Jednak po wprowadzeniu do obrotu odnotowano jeden przypadek objawów podobnych do zespołu serotoninowego po jednoczesnym podaniu linezolidu i dekstrometorfanu, które ustąpiły po odstawieniu obu leków. Opisano również interakcję między linezolidem a petydyną, przypisywaną hamowaniu monoaminooksydazy. Zgłoszono interakcję między linezolidem a petydyną, przypisywaną hamującemu wpływowi linezolidu na monoaminooksydazę. Pokarmy bogate w tyraminę: nie stwierdzono istotnego wzrostu ciśnienia przy łącznym podaniu linezolidu i dawki tyraminy mniejszej niż 100 mg, co wskazuje, że wystarczające jest unikanie nadmiernego spożycia pokarmów i napojów o dużej zawartości tyraminy (dojrzałe sery, wyciągi z drożdży, niedestylowane napoje alkoholowe oraz produkty fermentacji nasion soi, np. sos sojowy). Leki metabolizowane przez cytochrom P450: linezolid nie jest w wykrywalnym stopniu metabolizowany przez CYP450 i nie hamuje klinicznie istotnych ludzkich izoenzymów CYP (1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1, 3A4), a także nie indukuje izoenzymów cytochromu P450 u szczurów, przez co nie należy spodziewać się interakcji z lekami zależnych od CYP450. Ryfampicyna: w badaniu u 16 zdrowych mężczyzn ryfampicyna (600 mg raz na dobę przez 8 dni) zmniejszała Cmax i AUC linezolidu średnio odpowiednio o 21% i 32%, przy czym mechanizm i znaczenie kliniczne tej interakcji pozostają nieznane. Warfaryna: dołączenie warfaryny w trakcie leczenia linezolidem po osiągnięciu stanu stacjonarnego powodowało zmniejszenie średniej maksymalnej wartości INR o 10% oraz AUC dla INR o 5%; brak wystarczających danych dla oceny znaczenia klinicznego.

Najczęstsze objawy podczas leczenia to zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Objawy niepożądane wystąpiły u około 22% pacjentów; najczęściej notowano: biegunkę (8,9%), nudności (6,9%), wymioty (4,3%), ból głowy (4,2%) i kandydozę (głównie jamy ustnej - 0,8% i pochwy - 1,1%). Najczęściej opisywanymi działaniami niepożądanymi prowadzącymi do przerwania stosowania były ból głowy, biegunka, nudności i wymioty; około 3% pacjentów przerwało leczenie z powodu wystąpienia zdarzeń niepożądanych. Zakażenia i zarażenia pasożytnicze. Często: kandydoza, w tym kandydoza jamy ustnej i pochwy, oraz zakażenia grzybicze; niezbyt często: poantybiotykowe zapalenie okrężnicy, w tym rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, oraz zapalenie pochwy. Zaburzenia krwi i układu chłonnego. Często: trombocytopenia i niedokrwistość; niezbyt często: pancytopenia, leukopenia, neutropenia i eozynofilia; rzadko: niedokrwistość syderoblastyczna; z częstością nieznaną: zahamowanie czynności szpiku kostnego. Opisywano odwracalne zahamowanie czynności szpiku obejmujące niedokrwistość, leukopenię, pancytopenię, a zwłaszcza małopłytkowość, dlatego w trakcie leczenia zaleca się cotygodniowe kontrolowanie morfologii krwi. Szczególnie zagrożeni są pacjenci leczeni dłużej niż 10 do 14 dni, otrzymujący inne leki hamujące czynność szpiku, z wcześniej istniejącym zahamowaniem szpiku lub z ciężką niewydolnością nerek. Ryzyko małopłytkowości i niedokrwistości rośnie przy przedłużonym stosowaniu, zwłaszcza u chorych z wcześniej istniejącym zahamowaniem szpiku lub ciężką niewydolnością nerek. W kontrolowanych badaniach klinicznych, w których linezolid podawano przez maksymalnie 28 dni, niedokrwistość wystąpiła u ok. 2% pacjentów. W programach compassionate use u chorych z zakażeniami zagrażającymi życiu i chorobami współistniejącymi niedokrwistość rozwinęła się u 2,5% (33/1326) leczonych do 28 dni i u 12,3% (53/430) leczonych dłużej niż 28 dni, a ciężka niedokrwistość wymagająca przetoczenia krwi u 9% (3/33) i 15% (8/53) chorych z tych grup. Zaburzenia układu immunologicznego. Rzadko: anafilaksja. Zaburzenia metabolizmu i odżywiania. Niezbyt często: hiponatremia i hipoglikemia; rzadko: kwasica mleczanowa. Zaburzenia psychiczne. Często: bezsenność. Zaburzenia układu nerwowego. Często: ból głowy, zaburzenia smaku (metaliczny posmak) i zawroty głowy; niezbyt często: drgawki, neuropatia obwodowa, niedoczulica i parestezje; z częstością nieznaną: zespół serotoninowy. Drgawki opisywano u leczonych linezolidem, w części przypadków z wywiadem napadów drgawkowych lub czynnikami ryzyka ich wystąpienia. Neuropatia obwodowa i wzrokowa, niekiedy postępująca do utraty widzenia, występowała rzadko, głównie przy leczeniu dłuższym niż 28 dni. Zaburzenia oka. Niezbyt często: neuropatia nerwu wzrokowego i niewyraźne widzenie; rzadko: zmiana pola widzenia; z częstością nieznaną: zapalenie nerwu wzrokowego, utrata widzenia, zmiana ostrości widzenia oraz zmiana widzenia kolorów. Niewyraźne widzenie zgłaszano także u chorych leczonych krócej niż 28 dni. Zaburzenia ucha i błędnika. Niezbyt często: szumy uszne. Zaburzenia serca. Niezbyt często: zaburzenia rytmu serca (tachykardia). Zaburzenia naczyniowe. Często: nadciśnienie tętnicze; niezbyt często: przemijające napady niedokrwienne, zapalenie żył i zakrzepowe zapalenie żył. Zaburzenia żołądka i jelit. Często: biegunka, nudności, wymioty, umiejscowiony lub ogólny ból brzucha, zaparcie i niestrawność; niezbyt często: zapalenie trzustki, zapalenie błony śluzowej żołądka, wzdęcie, suchość w ustach, zapalenie języka, luźne stolce, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej oraz przebarwienia i zmiany w obrębie języka; rzadko: powierzchniowa zmiana zabarwienia zębów. Objaw czarnego włochatego języka opisywano z częstością rzadko. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych. Często: nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby oraz zwiększenie aktywności AspAT, AlAT lub fosfatazy alkalicznej; niezbyt często: zwiększenie stężenia bilirubiny całkowitej. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej. Często: świąd i wysypka; niezbyt często: obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, pęcherzowe choroby skóry, zapalenie skóry i obfite pocenie się; rzadko: toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zespół Stevensa-Johnsona i zapalenie naczyń wywołane nadwrażliwością; z częstością nieznaną: łysienie. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej. Rzadko: rabdomioliza. Zaburzenia nerek i dróg moczowych. Często: zwiększenie stężenia azotu mocznikowego; niezbyt często: niewydolność nerek, zwiększenie stężenia kreatyniny i wielomocz. Zaburzenia układu rozrodczego i piersi. Niezbyt często: dolegliwości dotyczące pochwy i sromu. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania. Często: gorączka i ból umiejscowiony; niezbyt często: dreszcze, uczucie zmęczenia, ból w miejscu podania i zwiększone pragnienie. Badania diagnostyczne. Często obserwowano zwiększenie aktywności LDH, kinazy kreatynowej, lipazy, amylazy lub stężenia glukozy po posiłku; zmniejszenie stężenia białka całkowitego, albumin, sodu lub wapnia; zwiększenie lub zmniejszenie stężenia potasu lub wodorowęglanów; hematologicznie – zwiększenie liczby neutrofilów lub eozynofilów, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, wartości hematokrytu lub liczby krwinek czerwonych oraz zwiększenie lub zmniejszenie liczby płytek albo krwinek białych. Niezbyt często: zwiększenie stężenia sodu lub wapnia, zmniejszenie stężenia glukozy po posiłku, zwiększenie lub zmniejszenie stężenia chlorków oraz hematologicznie – zwiększenie liczby retikulocytów i zmniejszenie liczby neutrofilów. Za ciężkie w pojedynczych przypadkach uznano: umiejscowiony ból brzucha, przemijające napady niedokrwienne, nadciśnienie tętnicze, zapalenie trzustki i niewydolność nerek. Dodatkowo z farmakologii wynika hamowanie mitochondrialnej syntezy białek. Przy przedłużonym leczeniu linezolid hamuje mitochondrialną syntezę białek, co zmniejsza produkcję energii w tkankach silnie zależnych od fosforylacji oksydacyjnej – nerwie wzrokowym, mięśniach szkieletowych, wątrobie i nerkach – prowadząc do kwasicy mleczanowej lub hiperlaktatemii oraz neuropatii wzrokowej i (lub) obwodowej. Profil bezpieczeństwa w populacji pediatrycznej. Dane z badań klinicznych z udziałem ponad 500 pacjentów w wieku od urodzenia do 17 lat nie wskazują, aby profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży różnił się od profilu u dorosłych.

Dane dotyczące stosowania linezolidu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na rozrodczość; istnieje potencjalne ryzyko podczas stosowania u ludzi. Nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że w opinii lekarza korzyści przewyższają potencjalne ryzyko. Laktacja: przeciwwskazany – badania na zwierzętach wskazują, że linezolid i jego metabolity mogą przenikać do mleka; należy przerwać karmienie piersią przed rozpoczęciem i podczas leczenia. Płodność: w badaniach na zwierzętach linezolid powodował zmniejszenie płodności.

Podczas leczenia mogą wystąpić zawroty głowy oraz objawy związane z zaburzeniami widzenia; w razie ich wystąpienia nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Wchłanianie: szybkie i dobre po podaniu doustnym; maksymalne stężenia w osoczu w ciągu 2 godzin. Bezwzględna dostępność biologiczna po podaniu doustnym całkowita (ok. 100%). Pokarm nie wpływa na wchłanianie z postaci doustnej; wchłanianie po zawiesinie doustnej podobne jak po tabletkach powlekanych. Stan stacjonarny ustala się do drugiego dnia podawania. Dystrybucja: objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym u zdrowych dorosłych ok. 40–50 l, odpowiada w przybliżeniu całkowitej objętości wody w organizmie. Wiązanie z białkami osocza ok. 31%, niezależne od stężenia. Przenika do kości, tkanki tłuszczowej, płuc, mięśni, płynu z pęcherzy skórnych oraz do płynu mózgowo-rdzeniowego. Stosunek stężeń do osocza: w ślinie 1,2:1,0, w pocie 0,55:1,0; w płynie nabłonka wyściółkowego 4,5:1,0, w komórkach pęcherzyków płucnych 0,15:1,0; w płynie mózgowo-rdzeniowym 0,7:1,0. Metabolizm: głównie oksydacja pierścienia morfolinowego, prowadząca do powstania dwóch nieczynnych pochodnych – kwasów karboksylowych z otwartymi pierścieniami: kwasu aminoetoksyoctowego (PNU-142300) i hydroksyetyloglicyny (PNU-142586). Hydroksyetyloglicyna (PNU-142586) jest podstawowym metabolitem u człowieka, powstającym w wyniku przemian nieenzymatycznych. Stwierdzono także występowanie innych, nieczynnych metabolitów. Eliminacja: w stanie stacjonarnym u pacjentów z prawidłową czynnością nerek lub z lekką do umiarkowanej niewydolnością nerek wydalanie z moczem głównie jako PNU-142586 (40%), lek macierzysty (30%) i PNU-142300 (10%). W kale lek macierzysty praktycznie nie występuje; PNU-142586 i PNU-142300 stanowią ok. 6% i 3% dawki. Okres półtrwania w fazie eliminacji ok. 5–7 godzin. Klirens pozanerkowy stanowi ok. 65% klirensu całkowitego. Przy zwiększaniu dawki nieznaczna nieliniowość klirensu, wynikająca ze zmniejszenia klirensu nerkowego i pozanerkowego przy większych stężeniach; różnice nieznaczne, bez wpływu na okres półtrwania. Niewydolność nerek: ostrożność przy klirensie kreatyniny <30 ml/min; dostosowanie dawki nie jest wymagane, jednak stężenia maksymalne dwóch głównych metabolitów były ok. 10-krotnie większe po kilku dniach leczenia. Podczas 3 godzin hemodializy usuwane jest ok. 30% dawki, dlatego zaleca się podawanie linezolidu po dializie. Niewydolność wątroby: farmakokinetyka linezolidu, PNU-142300 i PNU-142586 nie zmienia się przy lekkiej lub umiarkowanej niewydolności wątroby (stopień A lub B wg Child-Pugh). Farmakokinetyki przy ciężkiej niewydolności wątroby (stopień C wg Child-Pugh) nie oceniano, jednak ze względu na nieenzymatyczny metabolizm nie należy spodziewać się znaczącego wpływu zaburzeń czynności wątroby na metabolizm. Szczególne grupy: farmakokinetyka nie zmienia się znacząco u pacjentów w wieku powyżej 65 lat. U kobiet objętość dystrybucji nieco mniejsza, a średni klirens po uwzględnieniu masy ciała mniejszy o ok. 20%, przez co stężenia w osoczu nieco większe; średni okres półtrwania nie różni się znacząco między płciami, dlatego modyfikacja dawki u kobiet nie jest konieczna. Dzieci: szybszy klirens niż u dorosłych; okres półtrwania ok. 2–4 godzin, wydłuża się z wiekiem. Klirens w przeliczeniu na kg masy ciała po dawkach pojedynczych i wielokrotnych jest większy u dzieci (od 1. tygodnia do 12. roku życia) niż u dorosłych i zmniejsza się wraz z wiekiem. U noworodków w pierwszym tygodniu życia klirens układowy szybko wzrasta, przez co ekspozycja przy dawce 10 mg/kg mc. co 8 godzin jest największa w pierwszym dniu po urodzeniu; nadmierna kumulacja w tym schemacie nie jest jednak spodziewana. Farmakokinetyka u młodzieży (12–17 lat) po dawce 600 mg podobna jak u dorosłych.