Lonoktokog alfa

Grupa: leki przeciwkrwotoczne – czynnik krzepnięcia krwi VIII (kod ATC B02BD02). Rekombinowane ludzkie białko (lonoctocog alfa) zastępujące brakujący czynnik krzepnięcia VIII niezbędny do skutecznej hemostazy. Chemia/struktura: pojedynczy łańcuch polipeptydowy z wyciętą domeną B, umożliwiający kowalencyjne mostkowanie łączące ciężki i lekki łańcuch czynnika VIII; wykazuje wyższe powinowactwo do czynnika von Willebranda (VWF) niż rFVIII o pełnej długości łańcucha, a VWF stabilizuje i chroni czynnik VIII przed degradacją. Po aktywacji sekwencja aminokwasowa identyczna z endogennym FVIIIa. Mechanizm: kompleks VWF–czynnik VIII tworzą dwie cząsteczki o odmiennych funkcjach fizjologicznych; podany czynnik VIII wiąże się z czynnikiem von Willebranda w krwioobiegu. Kaskada krzepnięcia: aktywowany czynnik VIII działa jako kofaktor aktywowanego czynnika IX, przyśpieszając przemianę czynnika X w aktywowany czynnik X, który przekształca protrombinę w trombinę; trombina przekształca fibrynogen w fibrynę, umożliwiając powstanie skrzepu. Podstawa terapii zastępczej: hemofilia A to sprzężone z chromosomem X dziedziczne zaburzenie krzepnięcia z obniżeniem poziomu czynnika VIII, prowadzące do krwawień do stawów, mięśni lub narządów wewnętrznych – samoistnych lub w następstwie urazu, wypadku czy zabiegu; substytucja zwiększa osoczowy poziom czynnika VIII, czasowo wyrównując niedobór i zmniejszając skłonność do krwawień.

Leczenie oraz profilaktyka krwawień w hemofilii typu A (wrodzonym niedoborze czynnika krzepnięcia VIII). Stosowany we wszystkich grupach wiekowych.

Bezwzględne przeciwwskazania: - stwierdzone reakcje alergiczne na białka chomika Ostrożnie: - ryzyko reakcji nadwrażliwości typu alergicznego, m.in. z uwagi na śladowe ilości białek chomika - możliwość wytwarzania neutralizujących przeciwciał (inhibitorów) przeciwko czynnikowi VIII, zwłaszcza w ciągu pierwszych 50 dni ekspozycji - istniejące czynniki ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, gdyż leczenie substytucyjne może zwiększać ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych - stosowanie centralnego dostępu żylnego z ryzykiem zakażeń miejscowych, bakteriemii i zakrzepicy w miejscu wprowadzenia cewnika

Nie stwierdzono interakcji ludzkiego czynnika krzepnięcia VIII z innymi lekami.

Immunologiczne: wytwarzanie neutralizujących przeciwciał (inhibitorów) czynnika VIII u chorych na hemofilię A, objawiające się niewystarczającą odpowiedzią kliniczną; częstość inhibicji FVIII niezbyt często u pacjentów uprzednio leczonych, bardzo często u pacjentów uprzednio nieleczonych. Rzadko reakcje nadwrażliwości/alergiczne opisywane przy stosowaniu produktów czynnika VIII, mogące obejmować obrzęk naczynioruchowy, pieczenie i kłucie w miejscu infuzji, dreszcze, nagłe zaczerwienienie twarzy, uogólnioną pokrzywkę, ból głowy, pokrzywkę, spadek ciśnienia krwi, letarg, nudności, niepokój, tachykardię, ucisk w klatce piersiowej, mrowienie, wymioty, świszczący oddech, a niekiedy przechodzące w ciężką anafilaksję ze wstrząsem włącznie. Często: nadwrażliwość; zawroty głowy; parestezje; wysypka; gorączka. Niezbyt często: rumień; świąd; ból w miejscu podania; dreszcze; uczucie gorąca. Populacja pediatryczna: brak swoistych dla wieku różnic w profilu działań niepożądanych między dziećmi a dorosłymi.

Brak badań reprodukcyjnych na zwierzętach. Z uwagi na rzadkie występowanie hemofilii typu A u kobiet nie ma danych dotyczących stosowania w okresie ciąży i karmienia piersią. Stosowanie w ciąży i podczas laktacji dopuszczalne tylko w razie wyraźnego wskazania.

Brak wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Farmakokinetykę oceniano u wcześniej leczonych dorosłych w wieku od 18 do 60 lat z rozpoznaną ciężką postacią hemofilii typu A po podaniu 50 j.m./kg. Końcowy okres półtrwania wynosił średnio 14,2 h (mediana 13,7 h; zakres 7,54–23,9 h); średni czas pozostawania w organizmie 20,4 h; klirens skorygowany masą ciała 2,90 ml/h/kg; objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym 55,2 ml/kg. Dzieci i młodzież: w grupie w wieku od 12 do <18 lat okres półtrwania wynosił średnio 14,3 h, klirens 3,80 ml/h/kg, a objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym 68,5 ml/kg; u młodszych dzieci okres półtrwania był krótszy (ok. 10,2–10,4 h), a klirens większy (ok. 4,63–5,07 ml/h/kg).