Loratadyna

Trójpierścieniowy lek przeciwhistaminowy, selektywny antagonista obwodowych receptorów histaminowych H1; pochodna piperydyny, spokrewniona z azatadyną, długo działająca, o nieznaczącej aktywności antymuskarynowej. Słabo przenika do ośrodkowego układu nerwowego. W dawkach terapeutycznych u większości populacji nie wykazuje ośrodkowego działania sedatywnego czy przeciwcholinergicznego. Nie wykazuje znaczącego wpływu na receptory H2, nie ma wpływu na wychwyt norepinefryny i praktycznie nie wywiera wpływu na czynność układu sercowo-naczyniowego i na aktywność układu bodźcotwórczego serca. W długotrwałym podawaniu nie obserwowano istotnych klinicznie zmian parametrów czynności życiowych, wyników badań laboratoryjnych, badań fizykalnych ani zapisu EKG. Główny metabolit – desloratadyna, powstająca w wyniku rozległego metabolizmu, wykazuje silne działanie przeciwhistaminowe.

Objawowe leczenie alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa – postaci sezonowej i całorocznej. Objawy przewlekłej pokrzywki idiopatycznej.

Dorośli i dzieci >12 lat: 10 mg loratadyny raz na dobę. Dzieci 2–12 lat: o masie ciała większej niż 30 kg – 10 mg raz na dobę; o masie ciała mniejszej niż 30 kg – 5 mg raz na dobę. U dzieci w wieku od 2 do 12 lat zaleca się podawanie postaci zawiesiny doustnej. Tabletka 10 mg nie jest wskazana u dzieci o masie ciała mniejszej niż 30 kg; u tych dzieci można stosować postać syropu. Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania u dzieci w wieku poniżej 2 lat. Zaburzenia czynności wątroby: w ciężkiej niewydolności wątroby należy zastosować mniejszą dawkę początkową, ponieważ klirens loratadyny może być zmniejszony. U dorosłych i dzieci o masie ciała większej niż 30 kg – 10 mg co drugi dzień, a dzieciom o masie ciała 30 kg lub mniejszej – 5 mg co drugi dzień. Zaburzenia czynności nerek oraz podeszły wiek: zmiana dawkowania nie jest konieczna. Sposób podania: doustnie, niezależnie od posiłków.

Bezwzględne przeciwwskazania: Ostrożnie: - długotrwałe leczenie - ciężkie zaburzenia czynności wątroby - odstawienie co najmniej 48 h przed skórnymi testami alergicznymi, gdyż leki przeciwhistaminowe mogą hamować lub osłabiać dodatnią reakcję na alergeny

Loratadyna jest metabolizowana przez izoenzymy cytochromu P450 CYP3A4 i CYP2D6. Możliwe są interakcje ze wszystkimi znanymi inhibitorami izoenzymów CYP3A4 lub CYP2D6, prowadzące do zwiększenia stężenia loratadyny i, w konsekwencji, do nasilenia jej działań niepożądanych. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami hamującymi te enzymy lub metabolizowanymi przez nie może zmieniać stężenia osoczowe któregokolwiek z leków i wywoływać działania niepożądane; do inhibitorów tych enzymów należą m.in. cymetydyna, erytromycyna, ketokonazol, chinidyna, flukonazol i fluoksetyna. W kontrolowanych badaniach klinicznych równoczesne stosowanie loratadyny z ketokonazolem, erytromycyną lub cymetydyną powoduje zwiększenie stężenia loratadyny w osoczu, jednakże bez zmian klinicznie istotnych (w tym zmian w zapisie elektrokardiograficznym). Erytromycyna hamuje metabolizm loratadyny, jednak nawet w dużych dawkach loratadyna – w odróżnieniu od astemizolu i terfenadyny – nie wywołuje zaburzeń przewodzenia w sercu; podobnie klarytromycyna hamuje metabolizm loratadyny i jej czynnego metabolitu desloratadyny. Ketokonazol również hamuje metabolizm loratadyny i w dawkach terapeutycznych jest około 3 razy silniejszym inhibitorem niż erytromycyna. Zmniejsza też klirens czynnego metabolitu – desloratadyny. Cymetydyna hamuje metabolizm loratadyny i zmniejsza klirens jej czynnego metabolitu desloratadyny, choć nie obserwowano klinicznie istotnych następstw. Ze względu na szeroki indeks terapeutyczny loratadyny brak doniesień o podejrzewanych lub potwierdzonych badaniami klinicznymi istotnych interakcjach. Inne leki hamujące metabolizm wątrobowy powinny być podawane z zachowaniem ostrożności. Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Profil bezpieczeństwa korzystny; w badaniach klinicznych u dorosłych i młodzieży otrzymujących loratadynę w zalecanej dawce dobowej 10 mg, we wskazaniach obejmujących alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i przewlekłą pokrzywkę idiopatyczną, działania niepożądane występujące częściej niż po podaniu placebo notowano u 2% pacjentów. Najczęściej zgłaszane (częściej niż placebo): senność (1,2%), bóle głowy (0,6%), zwiększone łaknienie (0,5%) i bezsenność (0,1%). Dodatkowo obserwowano zmęczenie, suchość w jamie ustnej, zaburzenia żołądkowo-jelitowe takie jak nudności, zapalenie błony śluzowej żołądka oraz objawy alergiczne jak wysypka. Działania niepożądane wg klasyfikacji układów i narządów (dane po wprowadzeniu do obrotu): Zaburzenia układu immunologicznego – bardzo rzadko: reakcja anafilaktyczna, w tym obrzęk alergiczny i obrzęk naczynioruchowy. Zaburzenia układu nerwowego – często: ból głowy, nerwowość, senność; niezbyt często: bezsenność; bardzo rzadko: zawroty głowy, drgawki. Zaburzenia serca – bardzo rzadko: tachykardia, kołatanie serca, omdlenie, zaburzenia rytmu serca. Zaburzenia żołądka i jelit – bardzo rzadko: nudności, suchość błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych – bardzo rzadko: nieprawidłowa czynność wątroby. U dwóch pacjentów po loratadynie 10 mg na dobę stosowanej w alergicznym nieżycie nosa wystąpiło ciężkie martwiczo-zapalne uszkodzenie wątroby; choć oboje wyzdrowieli po odstawieniu leku, jeden z nich wymagał przeszczepienia wątroby, a powrót do zdrowia był przedłużony. Rzadko zgłaszano nieprawidłową czynność wątroby, w tym żółtaczkę, zapalenie wątroby i martwicę wątroby. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej – bardzo rzadko: wysypka, łysienie. Zaburzenia ogólne – niezbyt często: zwiększony apetyt; bardzo rzadko: uczucie zmęczenia. Badania diagnostyczne – częstość nieznana: zwiększenie masy ciała. Dzieci (2–12 lat) – najczęstsze, częściej niż placebo: bóle głowy (2,7%), nerwowość (2,3%) i uczucie zmęczenia (1%).

Dane pochodzące z ponad 1000 kobiet w ciąży nie wskazują, aby loratadyna wywoływała wady wrodzone lub wywierała toksyczne działanie na płód i (lub) noworodka. W badaniach toksycznego wpływu na reprodukcję u zwierząt nie wykazano bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego działania. Mimo to, w celu zachowania ostrożności należy unikać stosowania w okresie ciąży. Laktacja: przeciwwskazany – loratadyna przenika do mleka kobiecego; nie zaleca się jej stosowania u kobiet karmiących piersią. Płodność: brak dostępnych danych dotyczących wpływu loratadyny na płodność kobiet i mężczyzn.

Brak lub nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W badaniach klinicznych nie obserwowano osłabienia sprawności psychofizycznej u osób otrzymujących loratadynę. Bardzo rzadko możliwa senność, która może zaburzać wykonywanie tych czynności.

Wchłanianie: po podaniu doustnym szybko i dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Pokarm nieznacznie opóźnia wchłanianie, bez wpływu na działanie kliniczne. Maksymalne stężenie w surowicy po 1–1,5 godziny, a głównego metabolitu (desloratadyny) po 1,5–3,7 godziny. Biodostępność loratadyny i czynnego metabolitu proporcjonalna do dawki. Dystrybucja: wiązanie z białkami osocza w dużym stopniu (97–99%), metabolitu w stopniu umiarkowanym (73–76%). Okres półtrwania dystrybucji w osoczu ok. 1 godziny dla loratadyny i 2 godzin dla czynnego metabolitu. Objętość dystrybucji duża. Ani loratadyna, ani desloratadyna nie przenika łatwo przez barierę krew–mózg. Metabolizm: intensywny metabolizm pierwszego przejścia w wątrobie, głównie z udziałem CYP3A4 i CYP2D6. Główny metabolit – desloratadyna (DCL) – jest 4-krotnie bardziej aktywny farmakologicznie i w dużym stopniu odpowiada za działanie kliniczne. Okres półtrwania: średnio 8,4 godziny (zakres 3–20 godzin) dla loratadyny i 28 godzin (zakres 8,8–92 godzin) dla głównego metabolitu. Po podaniu pojedynczej dawki okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 10 godzin dla loratadyny i 17 godzin dla desloratadyny. Eliminacja: w ciągu 10 dni ok. 40% dawki wydalane z moczem, a 42% z kałem, głównie w postaci sprzężonych metabolitów; ok. 27% z moczem w ciągu pierwszych 24 godzin. Mniej niż 1% wydalane w postaci niezmienionej loratadyny lub desloratadyny. Podeszły wiek: profil farmakokinetyczny podobny u zdrowych dorosłych i u zdrowych osób w podeszłym wieku. Niewydolność nerek: u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek AUC i Cmax loratadyny i jej metabolitu większe niż u osób z prawidłową czynnością nerek. Nie stwierdzono istotnych różnic średnich wartości okresu półtrwania w porównaniu z osobami zdrowymi. Hemodializa nie wpływa na parametry farmakokinetyczne loratadyny ani jej czynnego metabolitu. W ciężkiej niewydolności nerek (przesączanie kłębuszkowe poniżej 30 mL/min) zalecana dawka początkowa 10 mg co drugi dzień. Niewydolność wątroby: u pacjentów z przewlekłą poalkoholową chorobą wątroby AUC i Cmax loratadyny dwukrotnie większe, bez znaczącej zmiany profilu farmakokinetycznego metabolitu. Okres półtrwania loratadyny i metabolitu wynosił odpowiednio 24 i 37 godzin i wydłużał się wraz ze stopniem uszkodzenia wątroby. W niewydolności wątroby zalecana dawka początkowa 10 mg co drugi dzień. Laktacja: brak danych – loratadyna i jej czynny metabolit przenikają do mleka kobiecego.