Lorazepam

Krótko działająca pochodna 1,4-benzodiazepiny; anksjolityk o właściwościach przeciwlękowych, uspokajających, nasennych oraz rozluźniających. Wykazuje ponadto działanie zmniejszające napięcie mięśniowe i przeciwdrgawkowe. Mechanizm: bardzo silne powinowactwo do swoistych miejsc wiązania w ośrodkowym układzie nerwowym; receptory benzodiazepinowe pozostają w ścisłym związku funkcjonalnym z receptorami neuroprzekaźnika hamującego – kwasu gamma-aminomasłowego (GABA). Związanie z receptorem benzodiazepinowym nasila hamujące działanie przekaźnictwa GABA-ergicznego. Wiązanie ze swoistymi receptorami w różnych strukturach OUN wzmacnia hamowanie synaptyczne lub presynaptyczne uzyskiwane za pośrednictwem GABA bądź bezpośrednio wpływa na mechanizmy odpowiedzialne za wyzwalanie potencjałów czynnościowych.

Premedykacja: sedacja przed zabiegami chirurgicznymi i diagnostycznymi oraz chemioterapią lub w ich trakcie – dla zmniejszenia lęku, napięcia oraz zapewnienia, że pacjent nie będzie w pełni pamiętał szczegółów zabiegu; przed zabiegiem stomatologicznym, przedoperacyjnie lub przed mniejszymi inwazyjnymi badaniami diagnostycznymi (bronchoskopia, arteriografia, endoskopia) u dorosłych i młodzieży w wieku 12 lat i starszych. Zaburzenia lękowe i pobudzenie: wstępne leczenie objawów silnego lęku neurotycznego i nasilonych fobii (najlepiej dożylnie); leczenie ostrych stanów lękowych, ostrego pobudzenia lub ostrej manii u dorosłych i młodzieży w wieku 12 lat i starszych. Krótkotrwałe, wspomagające leczenie silnych zaburzeń lękowych i pobudzenia w psychozach i depresji, gdy podstawowe leczenie neuroleptykami i (lub) lekami przeciwdepresyjnymi nie zapewnia dostatecznej kontroli objawów. Stan padaczkowy: leczenie stanu padaczkowego u dorosłych, młodzieży, dzieci i niemowląt od 1. miesiąca życia, w różnych rodzajach napadów ogniskowych lub uogólnionych. Skuteczny w napadach uogólnionych (toniczno-klonicznych, typu „grand mal"), uogólnionych napadach nieświadomości (typu „petit mal") lub stanach utraty świadomości w postaci zespołów iglica–fala, napadach ogniskowych motorycznych lub psychomotorycznych, a także w napadach uogólnionych o ogniskowym początku. Leczenie początkowe lorazepamem powoduje długotrwałe ustanie napadów drgawkowych. Nie jest przeznaczony do długotrwałego leczenia padaczki – po ustąpieniu napadów należy stosować inne środki zapobiegające ich występowaniu. W stanie padaczkowym wywołanym ostrymi, odwracalnymi zaburzeniami metabolicznymi (hipoglikemia, hipokalcemia, hiponatremia) należy natychmiast podjąć próbę wyeliminowania choroby podstawowej.

Dawkowanie i czas leczenia ustalane indywidualnie; najniższa skuteczna dawka przez możliwie najkrótszy czas. Podanie parenteralne: dożylnie lub domięśniowo, z preferencją drogi dożylnej. Premedykacja (dorośli): Droga dożylna: 0,044 mg/kg mc. 15–20 min przed operacją dla optymalnego efektu w odniesieniu do utraty pamięci. Dawka ta jest wystarczająca dla większości dorosłych i nie należy jej przekraczać u pacjentów powyżej 50 lat – u nich zwykle wystarcza dawka początkowa 2 mg; gdy szczególnie pożądane jest zwiększenie prawdopodobieństwa niepamięci zdarzeń okołozabiegowych, można podać 0,05 mg/kg mc., łącznie maksymalnie do 4 mg. Wg innego schematu: 0,05 mg/kg mc. (3,5 mg przy średniej masie ciała 70 kg) dożylnie 30–45 min przed operacją; działanie uspokajające po 5–10 min, utrata świadomości maksymalnie po 30–45 min. Droga domięśniowa: 0,05 mg/kg mc. co najmniej 2 godziny przed operacją dla optymalnego efektu w odniesieniu do utraty pamięci. Wg innego schematu: domięśniowo 1–1,5 godziny przed operacją; działanie uspokajające po 30–45 min, utrata świadomości maksymalnie po 60–90 min. Ostry stan lękowy (dorośli): w ostrym stanie lękowym z pobudzeniem psychoruchowym lub bez niego dawka początkowa 0,05 mg/kg mc. dożylnie lub domięśniowo (preferowane podanie dożylne). W razie potrzeby można powtórzyć tę samą dawkę po 2 godzinach; po ustąpieniu ostrych objawów można kontynuować leczenie postaciami doustnymi. Wg innego schematu: 0,025–0,03 mg/kg mc. (1,75–2,1 mg przy średniej masie ciała 70 kg), powtarzać co 6 godzin. Stan padaczkowy: Dorośli: u pacjentów powyżej 18 lat dawka początkowa 4 mg w powolnym wstrzyknięciu dożylnym (2 mg/min). Przy utrzymywaniu się lub nawrocie napadów w ciągu kolejnych 10–15 min można powtórzyć tę samą dawkę; brak poprawy po kolejnych 10–15 min wymaga zastosowania innych leków. Dzieci (od 1. miesiąca życia) i młodzież: dawka początkowa 0,1 mg/kg mc., maksymalnie 4 mg/dawkę. Przy utrzymywaniu się napadów w ciągu 10–15 min dawkę można powtórzyć, nie przekraczając 2 dawek ani 4 mg na dawkę. Ze względu na potencjalne ryzyko toksyczności związanej z kumulacją substancji pomocniczych nie należy powtarzać dawki maksymalnej w ciągu 24 godzin u dzieci poniżej 5 lat. Populacje szczególne: Podeszły wiek/pacjenci osłabieni: u pacjentów w podeszłym wieku i osłabionych oraz z ciężkimi zaburzeniami układu oddechowego lub sercowo-naczyniowego należy wybrać niższą dawkę. Dawkę początkową zmniejsza się o około 50% i koryguje stosownie do potrzeb i tolerancji. W stanie padaczkowym pacjenci w podeszłym wieku mogą reagować na mniejsze dawki i wystarczająca może być połowa dawki dla dorosłych. Zaburzenia czynności nerek lub wątroby: przy łagodnych lub umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek lub wątroby stosuje się najmniejszą skuteczną dawkę z uwagi na przedłużone działanie. Zwykle konieczne jest zmniejszenie dawek innych leków działających hamująco na ośrodkowy układ nerwowy. Czas leczenia i odstawianie: okres leczenia jak najkrótszy; długotrwałe stosowanie może prowadzić do uzależnienia fizycznego i psychicznego. Ryzyko zespołu odstawienia i zjawiska „z odbicia” jest większe po nagłym odstawieniu, dlatego odstawianie powinno być stopniowe. Sposób podania: do wstrzyknięć domięśniowych można stosować postać nierozcieńczoną, w głębokim wstrzyknięciu; ze względu na lepkość roztworu wstrzyknięcie można ułatwić rozcieńczeniem zawartości ampułki taką samą ilością zgodnego roztworu. Do wstrzyknięcia dożylnego rozcieńcza się w proporcji 1:1 roztworem soli fizjologicznej, wodą do wstrzykiwań lub roztworem glukozy, po czym wykonuje powolne wstrzyknięcie dożylne lub, w razie potrzeby, do rurki infuzyjnej. Należy bezwzględnie unikać przypadkowego wstrzyknięcia dotętniczego; szybkość wstrzykiwania nie powinna przekraczać 2 mg/min, a wstrzyknięcie kontroluje się powtarzaną aspiracją. Ostrożność, by uniknąć wstrzyknięcia dotętniczego lub do małych żył. Wchłanianie z miejsca wstrzyknięcia jest znacznie wolniejsze po podaniu domięśniowym, a podobną szybkość działania uzyskuje się po doustnym podaniu tabletek. Zgodność i mieszanie: lorazepam można stosować łącznie z lekami narkotycznymi, innymi lekami przeciwbólowymi we wstrzyknięciach, powszechnie stosowanymi lekami znieczulającymi, lekami zwiotczającymi mięśnie i siarczanem atropiny, ale nie jednocześnie ze skopolaminą. Każdy dodatkowy lek zaleca się podawać w oddzielnej strzykawce. Po rozcieńczeniu wykazuje zgodność przez 24 godziny w temperaturze 2–8°C oraz 24 godziny w 25°C z wodą do wstrzykiwań, 0,9% roztworem chlorku sodu, 5% i 10% roztworem glukozy.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na inne benzodiazepiny - podanie dotętnicze - zespół bezdechu sennego - ciężka niewydolność oddechowa - miastenia (Myasthenia gravis) - ciężkie zaburzenia czynności wątroby - jednoczesne stosowanie ze skopolaminą, prowadzące do nasilenia sedacji, omamów i nieracjonalnego zachowania - wiek poniżej 12 lat, a w kontroli stanu padaczkowego przeciwwskazany u noworodków - encefalopatia u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby leczonych benzodiazepinami Ostrożnie: - jednoczesne stosowanie z opioidami, gdyż może powodować sedację, depresję oddechową, śpiączkę i zgon; tylko gdy brak innych opcji, w najmniejszej skutecznej dawce i możliwie najkrócej - ataksja rdzeniowa i móżdżkowa - ostre zatrucie alkoholem lub lekami działającymi hamująco na ośrodkowy układ nerwowy - podeszły wiek i ciężki stan ogólny, mała rezerwa oddechowa lub ośrodkowe zaburzenia oddychania oraz zaburzenia regulacji krążenia, ze względu na ryzyko zatrzymania akcji serca lub niewydolności oddechowej - skłonność do uzależnienia lub uzależnienie od alkoholu, narkotyków bądź leków, gdyż długotrwałe stosowanie może prowadzić do uzależnienia - niewydolność nerek lub znaczne zaburzenia czynności wątroby - ostra jaskra z zamkniętym kątem przesączania - obniżony nastrój, gdyż w pojedynczych przypadkach objawy depresji mogą występować częściej bez jednoczesnego leczenia przeciwdepresyjnego - podstawowe zaburzenia psychotyczne i depresyjne, bez monoterapii u pacjentów z depresją, ze względu na działanie odhamowujące i możliwość wyzwolenia skłonności samobójczych - zespół Lennoxa-Gastauta, u którego benzodiazepiny mogą wywoływać napady toniczno-kloniczne - silna sedacja, zwłaszcza podczas znieczulenia, obturacyjne choroby płuc oraz stan osłabienia, ze względu na ryzyko zaburzeń oddechowych - stan padaczkowy, zwłaszcza po innych lekach hamujących OUN lub w ciężkim stanie ogólnym, z ryzykiem zatrzymania oddechu lub częściowej niedrożności dróg oddechowych - skłonność do reakcji paradoksalnych, zwłaszcza u dzieci i osób w podeszłym wieku, wymagająca przerwania leczenia - wcześniejszy obrzęk naczynioruchowy po benzodiazepinach - stany, w których obniżenie ciśnienia krwi grozi powikłaniami sercowo-naczyniowymi lub mózgowo-naczyniowymi, szczególnie u osób w podeszłym wieku - istniejące wcześniej zaburzenia napadowe lub jednoczesne przyjmowanie leków obniżających próg drgawkowy, np. leków przeciwdepresyjnych - jednoczesne leczenie disulfiramem lub metronidazolem

Leki hamujące OUN: jednoczesne stosowanie z innymi lekami działającymi hamująco na czynność OUN – neuroleptykami, lekami przeciwlękowymi, przeciwdepresyjnymi, nasennymi/uspokajającymi, znieczulającymi, beta-blokerami, opioidowymi lekami przeciwbólowymi, uspokajającymi lekami przeciwhistaminowymi, przeciwdrgawkowymi oraz barbituranami dodatkowo nasila działanie hamujące na OUN, w tym depresję oddechową. Opioidy: skojarzenie z opioidami zwiększa ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu wskutek addytywnego hamowania OUN – dawka i czas leczenia powinny być ograniczone; dodatkowo opioidowe leki przeciwbólowe w połączeniu z benzodiazepinami mogą nasilać euforię i zwiększać uzależnienie psychiczne. Nasileniu może ulec działanie leków zwiotczających mięśnie i przeciwbólowych. Skopolamina: jednoczesne stosowanie prowadzi do częstszego występowania omamów, nieracjonalnego zachowania i silniejszej sedacji – należy unikać takiego połączenia. Klozapina: opisywano nasiloną sedację, nadmierne ślinienie, ataksję i rzadko zgon. Haloperydol: u ciężko chorych pacjentów zgłaszano bezdech, śpiączkę, bradykardię, zatrzymanie akcji serca i zgony. Kwas walproinowy/walproinian sodu: zwiększa stężenie lorazepamu w osoczu i zmniejsza jego klirens (na skutek hamowania glukuronidacji); dawkę lorazepamu należy zmniejszyć o około 50%. Probenecyd: szybszy początek lub wydłużone działanie lorazepamu wskutek wydłużenia okresu półtrwania i zmniejszenia klirensu całkowitego; dawkę lorazepamu należy zmniejszyć o około 50%. Teofilina i aminofilina: mogą osłabiać uspokajające działanie benzodiazepin, w tym lorazepamu. Doustne środki antykoncepcyjne: mogą przyspieszać metabolizm lorazepamu, zwiększając jego klirens, przez co konieczne może być zwiększenie dawki. Metabolizm i cytochrom P450: lorazepam nie wpływa na aktywność oksydacyjnego układu metabolicznego (cytochromu P450), dlatego nie należy spodziewać się interakcji z tego mechanizmu, np. z cymetydyną; substancje hamujące enzymy wątrobowe (zwłaszcza cytochrom P450) mogą nasilać działanie benzodiazepin, przy czym w mniejszym stopniu dotyczy to benzodiazepin metabolizowanych wyłącznie przez sprzęganie.

Działania niepożądane, jeśli występują, są zwykle obserwowane na początku leczenia i na ogół zmniejszają się lub ustępują w trakcie dalszego stosowania lub po zmniejszeniu dawki. Wpływ benzodiazepin na ośrodkowy układ nerwowy jest zależny od dawki, przy większych dawkach występuje cięższa depresja ośrodkowego układu nerwowego. Bardzo często: uspokojenie, senność; zmęczenie. Często: ataksja, zawroty głowy; osłabienie mięśni; osłabienie; dezorientacja, depresja, ujawnienie depresji; nudności. Niezbyt często: zmiany libido, osłabienie orgazmu; impotencja. Częstość nieznana: Zaburzenia krwi i układu chłonnego – trombocytopenia, agranulocytoza, pancytopenia. Zaburzenia układu immunologicznego – reakcje nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidalne. Zaburzenia endokrynologiczne – zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH). Zaburzenia metabolizmu – hiponatremia. Zaburzenia psychiczne – odhamowanie, euforia, myśli/próby samobójcze; reakcje paradoksalne, w tym lęk, pobudzenie, urojenia, ekscytacja, wrogość, agresja, gniew, zaburzenia snu/bezsenność, pobudzenie seksualne, omamy. Zaburzenia układu nerwowego – wydłużony czas reakcji, objawy pozapiramidowe, drżenie, dyzartria/niewyraźna mowa, bóle głowy, drgawki/napady padaczkowe, amnezja, śpiączka, zaburzenia uwagi i (lub) koncentracji, zaburzenia równowagi. Zaburzenia oka – zaburzenia widzenia (w tym podwójne widzenie i niewyraźne widzenie). Zaburzenia ucha i błędnika – zawroty głowy pochodzenia przedsionkowego. Zaburzenia naczyniowe – niedociśnienie tętnicze, obniżenie ciśnienia krwi. Zaburzenia układu oddechowego – depresja oddechowa, bezdech, nasilenie bezdechu sennego, nasilenie obturacyjnej choroby płuc, przy czym stopień depresji oddechowej zależy od dawki benzodiazepiny, po podaniu dużych dawek depresja oddechowa się pogłębia. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe – zaparcia. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych – żółtaczka. Zaburzenia skóry – obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne skóry, łysienie. Zaburzenia ogólne – hipotermia. Badania diagnostyczne – zwiększenie stężenia bilirubiny, zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej. Ponadto po zastosowaniu dawek terapeutycznych może wystąpić przemijająca niepamięć następcza lub zaburzenia pamięci, przy czym ryzyko wzrasta przy większych dawkach. Podczas stosowania benzodiazepin może ujawnić się wcześniej występująca depresja. Podczas stosowania benzodiazepin sporadycznie zgłaszano reakcje paradoksalne, takie jak niepokój, pobudzenie, drażliwość, agresje, urojenia, wściekłość, koszmary senne, omamy, psychozy i nieodpowiednie zachowanie. Takie reakcje mogą być bardziej prawdopodobne u dzieci i pacjentów w podeszłym wieku. Uzależnienie i objawy odstawienne: przerwanie leczenia po zastosowaniu dużych dawek lub długotrwałym stosowaniu w dawkach terapeutycznych może spowodować wystąpienie objawów odstawienia. Objawy odstawienia mogą mieć różne nasilenie – od łagodnej dysforii i zaburzeń snu po ciężkie objawy kliniczne obejmujące uogólnione napady padaczkowe, drżenia, skurcze w podbrzuszu i skurcze mięśni, wymioty i pocenie się. Ryzyko rozwoju uzależnienia wzrasta przy ciągłym stosowaniu. Istnieją wskazania dotyczące rozwoju tolerancji w odniesieniu do uspokajającego działania benzodiazepin. Reakcje miejscowe: po podaniu domięśniowym zgłaszano ból, uczucie pieczenia i zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia. Po podaniu dożylnym występowało miejscowe zapalenie żył, ból bezpośrednio po wstrzyknięciu i zaczerwienienie wokół miejsca wstrzyknięcia.

Ciąża: benzodiazepiny nie powinny być stosowane w okresie ciąży, zwłaszcza w I i III trymestrze; podawane kobietom w ciąży mogą powodować uszkodzenie płodu. W kilku badaniach wykazano zwiększone ryzyko wrodzonych wad rozwojowych związane ze stosowaniem benzodiazepin w I trymestrze. Ze względu na niewystarczające doświadczenie terapeutyczne z lorazepamem stosowanie w ciąży dopuszczalne tylko w wyjątkowych przypadkach z istotnymi wskazaniami. Należy unikać długotrwałego stosowania oraz dużych dawek. Dane o teratogenności: wcześniejsze obserwacje u ludzi nie dostarczyły wiarygodnych dowodów na działanie teratogenne dawek terapeutycznych, jednak na podstawie doświadczeń z innymi benzodiazepinami nie można wykluczyć niepożądanego wpływu na rozwój dziecka. Opisano przypadki wad rozwojowych i upośledzenia umysłowego u dzieci narażonych prenatalnie po przedawkowaniu i zatruciu. Przenikanie: próbki krwi pępowinowej u ludzi wskazują na przenikanie benzodiazepin i ich metabolitów glukuronidowych przez łożysko. Kobiety w wieku rozrodczym: powinny natychmiast zawiadomić lekarza o zajściu w ciążę w trakcie leczenia, aby w razie potrzeby podjąć decyzję o przerwaniu terapii. Okres okołoporodowy: doświadczenie w położnictwie jest niewystarczające, dlatego należy unikać stosowania w tym wskazaniu. brak wystarczających danych dotyczących stosowania podczas porodu, w tym przy cięciu cesarskim – podawanie w trakcie porodu nie jest zalecane. Stosowanie w późnej ciąży może wymagać wspomagania oddechowego u noworodka po urodzeniu. Noworodki: opisywano objawy odstawienia w okresie poporodowym u noworodków matek przyjmujących benzodiazepiny przez kilka tygodni lub dłużej w ciąży. Przy ekspozycji pod koniec ciąży lub w trakcie porodu obserwowano obniżoną aktywność, hipotermię, niedociśnienie tętnicze, łagodną depresję oddechową oraz zespół wiotkiego niemowlęcia; ponadto hipotonię, bezdech, problemy z karmieniem i zaburzenia odpowiedzi metabolicznej na zimno. Laktacja: przeciwwskazany – lorazepam w nieznacznych farmakologicznie ilościach przenika do mleka ludzkiego. Nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią. W razie istotnego wskazania należy podjąć decyzję o odstawieniu od piersi, uwzględniając okoliczności danego przypadku, w szczególności dawkę. U noworodków matek karmiących piersią i przyjmujących benzodiazepiny obserwowano ospałość i niezdolność do ssania; niemowlęta należy obserwować pod kątem efektów farmakologicznych, w tym ospałości i drażliwości. Postać dożylna: roztworu do wstrzykiwań nie należy podawać matkom karmiącym piersią. Płodność: brak danych dotyczących potencjalnego wpływu na płodność u mężczyzn i kobiet.

Może istotnie upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, również przy prawidłowym stosowaniu. Sedacja, amnezja, zaburzenia koncentracji oraz osłabienie czynności mięśni mogą niekorzystnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Prowadzenie pojazdów mechanicznych, obsługa niebezpiecznych maszyn oraz prace wymagające dużej koncentracji są przeciwwskazane w ciągu kolejnych 24–48 godzin. Ograniczenie koncentracji może utrzymywać się przez długi czas, m.in. u osób w podeszłym wieku, w wyniku osłabienia pooperacyjnego lub w złym stanie ogólnym. Nasilenie zaburzeń dotyczy zwłaszcza interakcji z alkoholem; picie alkoholu w trakcie stosowania jest odradzane.

Wchłanianie szybkie i niemal całkowite po podaniu doustnym i domięśniowym; biodostępność po podaniu doustnym ok. 90%, szczytowe stężenie w osoczu ok. 2 h po dawce doustnej, a profil wchłaniania po iniekcji domięśniowej zbliżony do doustnego. Cmax ok. 14 ng/mL na 1 mg podany domięśniowo po ok. 60–90 min; po podaniu dożylnym Cmax >30 ng/mL na 1 mg bezpośrednio po wstrzyknięciu, początek działania po 0,5–5 min. Dystrybucja: średnia objętość dystrybucji po podaniu dożylnym ok. 1,3 L/kg; niezwiązana frakcja przenika przez barierę krew–mózg na drodze biernej dyfuzji. Wiązanie z białkami osocza ok. 92% (przy stężeniu 160 ng/mL), wyższe niż 65–70% dla glukuronidu. Stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym znacznie niższe niż w osoczu (średnio <5%). Przenika przez łożysko do krążenia płodowego i płynu owodniowego, bez kumulacji u płodu; noworodek również inaktywuje na drodze glukuronidacji, lecz wolniej niż matka. Metabolizm: biotransformacja w prostym, jednoetapowym procesie do farmakologicznie nieaktywnego glukuronidu – głównego metabolitu, praktycznie bez działania w badaniach na zwierzętach. Brak głównych aktywnych metabolitów. W badaniach in vitro glukuronidację R- i S-lorazepamu w wątrobie katalizuje wiele enzymów UGT – m.in. UGT2B4, 2B7 i 2B15 – a także dodatkowe wątrobowe i pozawątrobowe UGT. Minimalne ryzyko kumulacji po dawkach wielokrotnych, duży margines bezpieczeństwa. Całkowity klirens po podaniu dożylnym ok. 1,0–1,2 mL/min/kg. Eliminacja: metabolizm wątrobowy do nieaktywnego glukuronidu i wydalanie z moczem; okres półtrwania eliminacji ok. 10–20 h. Po podaniu domięśniowym lub dożylnym okres półtrwania w fazie eliminacji ok. 12–16 h. Po jednorazowym podaniu dożylnym 2 mg lub 4 mg skumulowane wydalanie glukuronidu z moczem oszacowano na >80% dawki. Zaburzenia czynności nerek: badania farmakokinetyki pojedynczej dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (od łagodnych do ciężkich) nie wykazały istotnych zmian wchłaniania, klirensu i wydalania lorazepamu; jednak przy zaburzeniach czynności nerek klirens lorazepamu jest prawidłowy, natomiast kumulacji ulega farmakodynamicznie nieaktywny glukuronid. Usuwalność w dializie: podczas 6-godzinnej hemodializy usuwane jest tylko ok. 8% substancji niesprzężonej, ale 40% glukuronidu, dlatego wartość hemodializy w ciężkim zatruciu jest ograniczona; dotyczy to również diurezy wymuszonej. Hemodializa nie wpływa istotnie na farmakokinetykę niezmienionego lorazepamu, usuwa natomiast nieaktywny glukuronid z osocza. Zaburzenia czynności wątroby: choroba wątroby (zapalenie wątroby, marskość) nie powoduje istotnej zmiany klirensu lorazepamu, jednak ciężkie zaburzenia czynności wątroby mogą wydłużać końcowy okres półtrwania. Przeciwwskazany w ciężkiej niewydolności wątroby; w zaburzeniach łagodnych do umiarkowanych może być konieczne zmniejszenie dawki. U pacjentów z marskością alkoholową okres półtrwania eliminacji wydłużał się bez upośledzenia klirensu osoczowego, a ostre wirusowe zapalenie wątroby – poza niewielkim zmniejszeniem wiązania z białkami – nie wpływało na kinetykę dyspozycji lorazepamu. Populacje szczególne: u noworodków (do 1. miesiąca życia; wiek ciążowy ≥37 tygodni) po dożylnym podaniu 0,05 lub 0,1 mg/kg średni całkowity klirens znormalizowany do masy ciała zmniejszony o 80% względem dorosłych, końcowy okres półtrwania 3-krotnie wydłużony, a objętość dystrybucji u noworodków z zamartwicą zmniejszona o 40%. U dzieci w wieku 2,3–17,8 lat brak istotnych różnic klirensu zależnych od wieku, farmakokinetyka zbliżona do dorosłych (z wyjątkiem noworodków). U osób w podeszłym wieku średni całkowity klirens zmniejszony o ok. 20% względem młodszych dorosłych. Płeć nie wpływa na farmakokinetykę. Dane wskazują na krążenie jelitowo-wątrobowe lorazepamu z możliwym efektem pierwszego przejścia.