Monografia substancji czynnej
Mebeweryna
Mebeverinum
Informacje przedstawione w monografii substancji zostały opracowane na podstawie wybranych Charakterystyk Produktów Leczniczych (ChPL) leków zawierających tę substancję. W związku z tym, że niektóre sekcje różnych produktów leczniczych mogą nieść niekoniecznie spójne informacje na temat tej substancji, aktualna ChPL danego preparatu pozostaje zawsze ostatecznym i wiążącym źródłem informacji o leku. Po najechaniu na zdanie pojawiają się przypisy ze źródłem ChPL produktu.
Monografia
Spazmolityk muskulotropowy z grupy syntetycznych leków przeciwcholinergicznych (estry z trzeciorzędową grupą aminową). Działa bezpośrednio na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego, bez zaburzania prawidłowej motoryki jelit. Dokładny mechanizm nie jest znany; prawdopodobnie złożony, obejmujący zmniejszenie przepuszczalności kanałów jonowych, blokadę wychwytu zwrotnego noradrenaliny, miejscowe działanie znieczulające oraz zmiany wchłaniania wody, co może warunkować wybiórcze działanie na przewód pokarmowy. Poprzez te mechanizmy działa rozkurczowo, prowadząc do normalizacji motoryki jelit, bez wywoływania trwałego rozkurczu (hipotonii) komórek mięśni gładkich przewodu pokarmowego. Ponieważ autonomiczny układ nerwowy nie uczestniczy w tym mechanizmie, typowe ogólnoustrojowe przeciwcholinergiczne działania niepożądane nie występują.
Objawowe leczenie zespołu jelita drażliwego u dorosłych. Dorośli i dzieci powyżej 10 lat: objawowe leczenie bólów brzucha wywołanych kurczem mięśni gładkich jelit oraz zaburzeń czynnościowych jelit związanych z zespołem jelita drażliwego. Objawowe leczenie bólu brzucha lub dyskomfortu w jamie brzusznej (np. wzdęcia, uczucie rozpierania), którym mogą towarzyszyć zaburzenia rytmu wypróżnień i zmiany konsystencji stolca, w tym biegunka i (lub) zaparcie, spowodowanych nieprawidłową pracą przewodu pokarmowego.
Droga podania: doustnie. Tabletki połykać, popijając odpowiednią ilością wody (co najmniej 100 ml); nie rozgryzać z powodu nieprzyjemnego smaku. Postać o przedłużonym uwalnianiu nie powinna być rozgryzana ze względu na otoczkę zapewniającą przedłużone uwalnianie. Dorośli i dzieci powyżej 10 lat: tabletka 135 mg trzy razy na dobę, na 20 minut przed posiłkiem. Postać o przedłużonym uwalnianiu: kapsułka 200 mg dwa razy na dobę – jedna rano i jedna wieczorem. Czas leczenia: brak ograniczeń dotyczących czasu stosowania. Brak ryzyka przy stosowaniu przez okres do 1 roku; po uzyskaniu pożądanego efektu po kilku tygodniach dawkę można stopniowo zmniejszać. Pominięcie dawki: kolejną dawkę przyjąć o wyznaczonej porze; nie stosować dawki podwójnej w celu uzupełnienia dawki pominiętej. Dzieci: nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności poniżej 3 lat. Dawka 135 mg nie jest przeznaczona dla dzieci w wieku 3–10 lat ze względu na zbyt dużą zawartość substancji czynnej. Dawka 200 mg nie jest przeznaczona dla dzieci w wieku 3–10 lat z powodu zbyt dużej zawartości substancji czynnej. Szczególne grupy: nie prowadzono badań dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek i (lub) wątroby; wg danych porejestracyjnych nie przewiduje się swoistego ryzyka i nie wydaje się konieczne dostosowanie dawki w tych grupach.
Bezwzględne przeciwwskazania: - porażenna niedrożność jelit Ostrożnie: - wiek powyżej 40 lat - rodzinne występowanie nowotworu okrężnicy/jelita grubego, celiakii lub choroby zapalnej jelita grubego - nocne bóle brzucha - krew w kale - nudności lub wymioty - utrata apetytu lub szybki, nieoczekiwany spadek masy ciała - bladość i zmęczenie sugerujące anemię - ciężkie zaparcie - gorączka, mogąca świadczyć o stanie zapalnym - niedawna podróż zagraniczna - niedawne przyjmowanie antybiotyku - trudność lub ból podczas oddawania moczu - nieprawidłowe krwawienie z pochwy lub upławy - ciąża lub jej podejrzenie
Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji, z wyjątkiem interakcji z alkoholem. Badania in vitro i in vivo wykazały brak interakcji między mebeweryną a etanolem.
Występują rzadko; obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy, ból głowy, bezsenność, jadłowstręt oraz zwolnienie czynności serca. Częstość reakcji nadwrażliwości nieznana (nie do określenia z dostępnych danych); nie ograniczają się do skóry. Skóra i tkanka podskórna: pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, wysypka. Układ immunologiczny: nadwrażliwość (reakcje anafilaktyczne).
Ciąża: brak danych lub jedynie ograniczone dane dotyczące stosowania u kobiet w okresie ciąży, a badania na zwierzętach dotyczące szkodliwego wpływu na reprodukcję są niewystarczające; nie zaleca się stosowania w okresie ciąży. Laktacja: nie wiadomo, czy mebeweryna lub jej metabolity przenikają do mleka ludzkiego; nie wykonano badań na zwierzętach dotyczących przenikania mebeweryny do mleka; nie należy stosować w czasie karmienia piersią. Płodność: brak danych klinicznych dotyczących wpływu na płodność mężczyzn i kobiet; jednak badania wykonane na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu mebeweryny.
Nie oceniano tego w badaniach; profil farmakodynamiczny i farmakokinetyczny oraz doświadczenie po wprowadzeniu do obrotu nie wskazują na szkodliwy wpływ mebeweryny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Po podaniu doustnym mebeweryna w postaci tabletek jest szybko i całkowicie wchłaniana. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane w ciągu 1–3 godz. Wiązanie z albuminą osocza ok. 75%. Brak znaczącej kumulacji po podaniu wielokrotnym. Metabolizm: metabolizowana głównie przez esterazy, które najpierw rozszczepiają wiązania estrowe do kwasu weratrowego i alkoholu mebeweryny. Alkohol mebeweryny może następnie ulegać sprzężeniu (koniugacji). Głównym metabolitem osoczowym jest DMAC (demetylowany kwas karboksylowy). Okres półtrwania i parametry zależne od postaci: dla tabletek 135 mg okres półtrwania DMAC w stanie równowagi dynamicznej wynosi 2,45 godz., Cmax DMAC po podaniu wielokrotnym 1670 ng/ml, tmax 1 godz.; natomiast w postaci o przedłużonym/zmodyfikowanym uwalnianiu okres półtrwania DMAC wynosi 5,77 godz., a po podaniu wielokrotnym (200 mg 2 razy na dobę) Cmax DMAC 804 ng/ml, tmax ok. 3 godz. Względna biodostępność postaci o przedłużonym uwalnianiu jest optymalna przy średnim stosunku 97%. Eliminacja: nie jest wydalana w postaci czynnej, lecz całkowicie metabolizowana, a metabolity są wydalane prawie całkowicie. Kwas weratrowy wydalany z moczem; alkohol mebeweryny również wydalany z moczem, częściowo jako odpowiedni kwas karboksylowy (MAC), a częściowo jako demetylowany kwas karboksylowy (DMAC). Zaburzenia czynności wątroby lub nerek: ze względów teoretycznych zachować ostrożność przy znacznych zaburzeniach czynności wątroby lub nerek. Populacja pediatryczna: u dzieci nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych dla żadnej postaci mebeweryny.